II AKa 170/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego, oddalając apelację prokuratora kwestionującą wysokość zadośćuczynienia za niesłuszne zatrzymanie.
Prokurator złożył apelację od wyroku Sądu Okręgowego, domagając się obniżenia kwoty zadośćuczynienia za niesłuszne zatrzymanie z 5.000 zł do 300 zł. Sąd Apelacyjny uznał apelację za niezasadną, podzielając ustalenia Sądu Okręgowego co do wysokości zadośćuczynienia w kwocie 3.000 zł. Podkreślono, że ocena krzywdy powinna uwzględniać nie tylko czas zatrzymania, ale także towarzyszące mu okoliczności, takie jak sposób zatrzymania, warunki atmosferyczne, czy skutki psychiczne.
Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał apelację prokuratora wniesioną na niekorzyść T. S. w sprawie o zadośćuczynienie za krzywdę wynikłą z niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. Prokurator kwestionował wysokość zasądzonego przez Sąd Okręgowy zadośćuczynienia, domagając się jego obniżenia z 3.000 zł do 300 zł. Głównym zarzutem było błędne ustalenie faktyczne, polegające na niezasadnym zasądzeniu zbyt wysokiej kwoty. Sąd Apelacyjny uznał zarzut za niezasadny. Podkreślono, że ustalenie adekwatnej kwoty zadośćuczynienia wymaga wielopłaszczyznowego uwzględnienia przebiegu czynności zatrzymania oraz jego skutków dla dobrego imienia, cierpień fizycznych i psychicznych wnioskodawcy. Sąd odwoławczy podzielił argumentację Sądu Okręgowego, wskazując na istotne okoliczności, takie jak sposób zatrzymania w kordonie, uniemożliwienie zaspokojenia podstawowych potrzeb, przebywanie na mrozie przez całą noc, a także siłowe potraktowanie przez funkcjonariuszy Policji, które doprowadziło do powstania siniaków. Zwrócono uwagę na negatywne przeżycia psychiczne wnioskodawcy i utratę zaufania do Policji. Sąd Apelacyjny uznał, że kwota 3.000 zł stanowi adekwatną rekompensatę, nie prowadząc do nieuzasadnionego wzbogacenia, a jednocześnie spełniając funkcję kompensacyjną. W konsekwencji, wyrok Sądu Okręgowego w zaskarżonej części został utrzymany w mocy, a kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, kwota 3.000 zł stanowi adekwatną rekompensatę za całokształt krzywd doświadczonych przez wnioskodawcę, nie powodując jednocześnie jego nieuprawnionego wzbogacenia.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny uznał, że ocena krzywdy wymaga uwzględnienia nie tylko czasu zatrzymania, ale także towarzyszących mu okoliczności (sposób zatrzymania, warunki, interwencja policji) oraz skutków psychicznych. Kwestionowana przez prokuratora kwota 300 zł byłaby jedynie symboliczna i nie spełniałaby funkcji kompensacyjnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji w zaskarżonej części.
Strona wygrywająca
T. S.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. S. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Prokurator | organ_państwowy | oskarżyciel publiczny |
Przepisy (1)
Główne
k.p.k. art. 554 § § 4
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do obciążenia Skarbu Państwa kosztami postępowania odwoławczego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ocena krzywdy za niesłuszne zatrzymanie powinna uwzględniać całokształt okoliczności, w tym sposób zatrzymania, warunki, skutki psychiczne, a nie tylko czas trwania zatrzymania. Kwota 3.000 zł jest adekwatna do doznanej krzywdy i spełnia funkcję kompensacyjną. Kwestionowana przez prokuratora kwota 300 zł byłaby jedynie symboliczna i nie rekompensowałaby w pełni doznanych cierpień.
Odrzucone argumenty
Zasądzona kwota 3.000 zł jest zbyt wygórowana i powinna zostać obniżona do 300 zł z uwagi na nikłe natężenie negatywnych okoliczności związanych z zatrzymaniem.
Godne uwagi sformułowania
nie pozbawiała zadośćuczynienia jego zasadniczej funkcji kompensacyjnej, sprowadzając się w swej istocie do symbolicznego i iluzorycznego zrekompensowania krzywd do niewątpliwie niesłusznego zatrzymania wnioskodawcy doszło zimą, na koniec stycznia i był on zmuszony przebywać na zewnątrz, kiedy panowały ujemne temperatury, przez całą noc końcowa interwencja funkcjonariuszy Policji, którzy zepchnęli siłowo wnioskodawcę wraz z inną grupą protestujących, a następnie przenieśli go trzymając za ręce i nogi celem wylegitymowania, co doprowadziło do powstania siniaków i otarć
Skład orzekający
Anna Nowakowska
przewodniczący-sprawozdawca
Katarzyna Wróblewska
członek
Piotr Bojarczuk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie wysokości zadośćuczynienia za niesłuszne zatrzymanie, uwzględniając specyficzne okoliczności zdarzenia i jego wpływ na psychikę."
Ograniczenia: Każda sprawa o zadośćuczynienie jest indywidualna i zależy od konkretnych okoliczności faktycznych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak sąd ocenia krzywdę w przypadku niesłusznego zatrzymania, podkreślając znaczenie okoliczności towarzyszących zdarzeniu, a nie tylko jego czasu trwania.
“Niesłuszne zatrzymanie: Ile naprawdę kosztuje krzywda? Sąd Apelacyjny wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 5000 PLN
zadośćuczynienie: 3000 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II AKa 170/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2023 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA Anna Nowakowska (spr.) Sędziowie: SA Katarzyna Wróblewska SO (del.) Piotr Bojarczuk Protokolant: sekr. sąd. Ewelina Turlej przy udziale prokuratora: Renaty Śpiewak po rozpoznaniu na rozprawie 28 lutego 2023 r. sprawy T. S. w przedmiocie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z niewątpliwie niesłusznego zatrzymania na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 22 lutego 2022 r. sygn. akt XII Ko 49/21 1. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; 2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 170/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 22 lutego 2022 r., sygn. XII Ko 49/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym zasądzeniu kwoty 3.000 złotych z dochodzonych 5.000 złotych, tytułem zadośćuczynienia, jako adekwatnej do doznanych przez wnioskodawcę T. S. krzywd, cierpień fizycznych i moralnych, związanych z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem w dniu 29 stycznia 2021 roku w W. , podczas gdy prawidłowe ustalenia winny prowadzić do wniosku, że adekwatną kwotą do doznanych przeżyć, jaka winna być zasądzona na rzecz wnioskodawcy, jest kwota 300 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Podniesiony przez prokuratora zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. W uzasadnieniu apelacji skarżący starał się wykazać, że zasądzona na rzecz wnioskodawcy kwota tytułem zadośćuczynienia była zbyt wygórowana. Nie podważając w żadnej mierze dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń prokurator kwestionował rangę, jaką nadał Sąd meriti poszczególnym etapom analizowanego przebiegu zdarzenia w postaci zatrzymania wnioskodawcy, jak również jego wpływu na osobę T. S. . Lektura uzasadnienia apelacji sprowadza się do konkluzji, że wobec nikłego, w ocenie skarżącego, natężenia ujemnych okoliczności związanych z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem 29 stycznia 2021 r., dolegliwości doznane przez wnioskodawcę w żadnym mierze nie uzasadniają przyznania mu zadośćuczynienia w wysokości 3.000,00 zł. Z takim stanowiskiem jednakże w żadnym razie nie sposób się zgodzić. Wskazać należy, że ustalenie adekwatnej kwoty zadośćuczynienia wymaga wielopłaszczyznowego uwzględnienia tak samego przebiegu czynności zatrzymania, jak i jego skutków tak dla dobrego imienia wnioskodawcy, czy jego cierpień fizycznych i negatywnych przeżyć psychicznych. O prawidłowości ocen w tym zakresie nie decyduje tylko okres niewątpliwie niesłusznego zatrzymania, ale przede wszystkim towarzyszące temu stanowi okoliczności faktyczne, które w zależności od ich indywidualnego charakteru, negatywne przeżycia i skutki oczywiście niesłusznego zatrzymania w danej sprawie potęgują, bądź łagodzą. Zarazem każdorazowo należy mieć na uwadze by wysokość zadośćuczynienia nie prowadziła do nieuzasadnionego wzbogacenia osoby uprawnionej, a jednocześnie by nie pozbawiała zadośćuczynienia jego zasadniczej funkcji kompensacyjnej, sprowadzając się w swej istocie do symbolicznego i iluzorycznego zrekompensowania krzywd doświadczonych przez wnioskodawcę, do czego to sprowadza się zarzut oraz wniosek apelacji prokuratora w przedmiotowej sprawie. Sąd Apelacyjny w całości podzielił argumentację i w konsekwencji rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, który to uwzględnił jedynie częściowo roszczenie wnioskodawcy. Sąd I instancji w sposób precyzyjny i wyczerpujący wskazał wszystkie elementy, które miał na uwadze określając wysokość zadośćuczynienia przyznanego T. S. . I tak słusznie wskazał Sąd Okręgowy, na okoliczności i sposób zatrzymania wynikającego z niczym nieuzasadnionego otoczenia kordonem osób korzystających ze swoich obywatelskich uprawnień, wśród których znajdował się wnioskodawca, co skutkowało uniemożliwieniem przemieszczania się, skorzystania z toalety, czy też zjedzenia posiłku i napicia się, co zostało umożliwione dopiero po interwencji przybyłych na miejsce posłów. Nie można także pomijać, co zostało słusznie zaznaczone przez Sąd I instancji, że do niewątpliwie niesłusznego zatrzymania wnioskodawcy doszło zimą, na koniec stycznia i był on zmuszony przebywać na zewnątrz, kiedy panowały ujemne temperatury, przez całą noc (kordon policji otoczył protestujących ok. godz. 21:00, a do zwolnienia wnioskodawcy doszło dopiero ok. godz. 4:00). Dodatkowo również końcowa interwencja funkcjonariuszy Policji, którzy zepchnęli siłowo wnioskodawcę wraz z inną grupą protestujących, a następnie przenieśli go trzymając za ręce i nogi celem wylegitymowania, co doprowadziło do powstania siniaków i otarć, gdy nie było okoliczności przemawiających za taką zdecydowana formą działania, niewątpliwie przekonuje, że rozmiar krzywd doznanych przez wnioskodawcę nie może zostać uznany za znikomy, jak upatrywałby tego skarżący. Poza samym przebiegiem zdarzeń mających miejsce 21 stycznia 2021 r., Sąd Okręgowy miarkując wysokość zadośćuczynienia trafnie odwołał się do konsekwencji zatrzymania dla płaszczyzny psychicznej wnioskodawcy, który w wyniku zdarzenia utracił zaufanie do Policji, a wydarzenia mające miejsce w nocy z 21 na 22 stycznia 2021 r., były źródłem jego znacznego dyskomfortu psychicznego. Okoliczności powyższe zostały całkowicie pominięte przez skarżącego, bowiem jednoznacznie i niewątpliwie wskazują, że wnioskowana kwota 300 zł nie mogłaby w żaden sposób rekompensować całości krzywd doznanych przez wnioskodawcę, prowadząc do wypaczenia funkcji zadośćuczynienia i sprowadzenia go do symbolicznego jedynie potwierdzenia wystąpienia krzywd, pozbawiając go jednocześnie jakiejkolwiek roli kompensacyjnej. Dodatkowo, W ocenie Sądu Apelacyjnego, wnioskowana w apelacji kwota, wobec jej jaskrawej znikomości paradoksalnie spowodować by mogła zwiększenie poczucia krzywdy u wnioskodawcy, a być może kolejne poczucie pokrzywdzenia ze strony aparatu państwowego. Wobec powyższego uznać należy, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny całokształtu ustalonych w przedmiotowej sprawie okoliczności, należycie uzasadniając zajęte przez siebie stanowisko i w żadnym razie, wbrew stanowisku skarżącego, nie dopuścił się uchybienia w postaci błędu w ustaleniach faktycznych, trafnie uznając, że słuszną oraz w pełni usprawiedliwioną będzie kwota 3.000,00 zł, która to stanowić będzie adekwatną rekompensatę za całokształt krzywd doświadczonych przez wnioskodawcę, nie powodząc zarazem do jego nieuprawnionego wzbogacenia. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i zasądzenie wnioskodawcy tytułem zadośćuczynienia kwoty 300 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec uznania w całości zarzutu apelacyjnego za niezasadny – także wniosek uznać należało w całości za niezasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Nie wystąpiły. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Nie dotyczy. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w zaskarżonej części. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec nieuwzględnienia apelacji. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Na podstawie art. 554 § 4 k.p.k. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa 7. PODPIS Anna Nowakowska Katarzyna Wróblewska Piotr Bojarczuk 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Zasądzona kwota zadośćuczynienia 7.1. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 7.2. 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 7.3. 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI