II AKA 164/13

Sygn. akt II AKa 164/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2013 roku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Krawiec (spr.) Sędziowie: SA Wojciech Kociubiński SA Ryszard Ponikowski Protokolant: Aldona Zięta przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Mieczysława Śledzia po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 roku sprawy J. Z. (1) oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. ; R. Ś. (1) oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. M. M. (1) oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. P. S. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. ; P. C. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii ; A. K. (1) oskarżonego z art. 263 § 1 k.k. ; J. M. (1) oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ; S. P. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. ; J. K. (1) oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ; I. K. oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii ; J. M. (2) oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. ; z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora w stosunku do oskarżonych P. S. , P. C. , A. K. (1) , J. M. (1) , J. K. (1) , I. K. i J. M. (2) oraz apelacji wniesionych przez oskarżonych J. Z. (1) , R. Ś. (1) , M. M. (1) i S. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 6 lipca 2012 roku sygn. III K 88/11 I. uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: P. S. i P. C. (co do pkt IX części dyspozytywnej), J. K. (1) , I. K. i J. M. (2) (co do punktów: LII, LIII i LIV części dyspozytywnej) i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Świdnicy; II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego A. K. (1) co do pkt XXXVIII części dyspozytywnej oraz w stosunku do oskarżonego J. M. (1) co do pkt XLV części dyspozytywnej; III. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego J. Z. (1) (co do pkt I części dyspozytywnej) w ten sposób, że : 1. przypisaną mu w pkt I części dyspozytywnej, w ramach czynu pierwszego, ilość i wartość substancji psychotropowej w postaci (...) , w której obrocie uczestniczył on w okresie od marca 1997 roku do października 1997 roku ustala na 7.000 gramów wartości 77.000 zł, 2. datę „27 października 1997 roku” zastępuje datą „24 października 1997 roku”, 3. eliminuje z opisu tego czynu wyraz „znacznych”, 4. z kwalifikacji prawnej oraz z podstawy wymiaru kary związanych z tym czynem eliminuje art. 65 k.k. , 5. za podstawę skazania w powyższym zakresie przyjmuje art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , 6. za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny w powyższym zakresie przyjmuje art. 43 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 4 § 1 k.k. , przy czym orzeczoną za ten czyn wobec oskarżonego J. Z. (1) karę pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy, stwierdzając równocześnie, że utraciło moc dotyczące wymienionego oskarżonego orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt II części dyspozytywnej, 7. za podstawę skazania co do czynu drugiego, przypisanego oskarżonemu J. Z. (1) w pkt I części dyspozytywnej (popełnionego w 2000 roku) przyjmuje art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny przyjmuje art. 43 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 4 § 1 k.k. IV. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego J. Z. (1) utrzymuje w mocy; V. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego J. Z. (1) nową karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 10 lutego 2011 r. do 8 grudnia 2011 r.; VI. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego S. P. (co do pkt XLVI części dyspozytywnej) w ten sposób, że : 1. w opisie przypisanego oskarżonemu w pkt XLVI części dyspozytywnej czynu, zarzucanego mu w pkt XLIII części wstępnej, eliminuje wyraz „znacznych”, wartość 1500 gramów (...) , o której mowa w opisie tego czynu ustala na kwotę 9.000 zł, zaś po słowach „a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom” dodaje słowa „1000 gramów amfetaminy”, 2. za podstawę skazania przyjmuje art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , a za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny przyjmuje art. 43 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 4 § 1 k.k. ; VII. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego S. P. kary 1 roku pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres lat 3; VIII. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego S. P. utrzymuje w mocy; IX. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. M. (1) (co do pkt VIII części dyspozytywnej) w ten sposób, że: 1. przyjmuje, że wymieniony oskarżony w miejscu i czasie wskazanym w opisie czynu, udzielił jednorazowej pomocy K. P. (1) do wyprodukowania znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 6 kg (...) o wartości nie mniejszej niż 42.000 zł, w ten sposób, że za pośrednictwem T. S. (1) i S. L. (1) dostarczył jednokrotnie K. P. (1) prekursor (...) w ilości 10 litrów; 2. z opisu czynu przypisanego oskarżonemu M. M. (1) w pkt VIII części dyspozytywnej eliminuje stwierdzenie, że działał on czynem ciągłym oraz eliminuje ustalenie, że czynił sobie stałe źródło dochodu, w związku z czym z podstawy skazania i podstawy wymiaru kary eliminuje przepisy art. 12 k.k. i art. 65 k.k. ; 3. za podstawę skazania przyjmuje art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , a za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny przyjmuje art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 powołanej ustawy, przy czym orzeczoną w stosunku do oskarżonego M. M. (1) karę pozbawienia wolności obniża do lat 3 (trzech); X. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. M. (1) utrzymuje w mocy; XI. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego R. Ś. (1) (co do punktów IV i V części dyspozytywnej) w ten sposób, że: 1. za podstawę skazania co do czynu przypisanego wymienionemu oskarżonemu w pkt IV części dyspozytywnej przyjmuje art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , a za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny art. 43 ust. 3 powołanej ustawy w zw. z art. 4 § 1 k.k. ; 2. z opisu czynu przypisanego wymienionemu oskarżonemu w pkt V części dyspozytywnej eliminuje sformułowanie „czyniąc sobie stałe źródło dochodu”, a z podstawy skazania i podstawy wymiaru kary związanych z tym czynem eliminuje art. 65 k.k. ; XII. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego R. Ś. (1) utrzymuje w mocy; XIII. zwalnia oskarżonych J. Z. (1) , R. Ś. (1) , M. M. (1) i S. P. od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; XIV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: M. M. (2) , R. M. i A. T. po 600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonych R. Ś. (1) , A. K. (1) i M. M. (1) w postępowaniu odwoławczym oraz po 138 zł tytułem zwrotu podatku VAT oraz na rzecz adwokat M. H. 600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego J. M. (2) w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu podatku VAT, a nadto 50 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu ze Ś. do W. . UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy rozpoznał sprawę J. Z. (1) oskarżonego o to że: I. w okresie od 1997 r. do grudnia 2001 r. w woj. (...) oraz woj. (...) , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci (...) w ilości nie mniejszej niż 44.500 gramów o łącznej wartości co najmniej 289.000 zł oraz 1.000 tabletek ekstazy o wartości nie mniejszej niż 10.000 zł, które nabył od nieustalonych osób, a następnie zbył K. P. (1) , S. W. , S. P. , D. W. i S. S. (1) , w tym: - w 1997 roku w W. , wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 4.500 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 49.500 zł, którą sprzedał S. W. a którą to wymieniony zbył R. L. , - w 2000 roku w W. i Ś. , wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowych w postaci 1.000 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 6.000 zł oraz 1.000 tabletek ekstazy o wartości nie mniejszej niż 10 000 zł, które sprzedał D. W. , - w 2000 roku w W. wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 1.500 gramów (...) wartości nie mniejszej niż 9.000 zł, którą sprzedał K. P. (1) i S. P. , - w 2001 roku w W. wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowej w postaci nie mniejszej niż 37.500 gramów (...) wartości nie mniejszej niż 225.000 zł, którą w okresie pół roku sprzedawał w ilościach co najmniej 1.500 gramów tygodniowo S. S. (1) . tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 k.k. z zw. z art. 12 k.k. Ponadto rozpoznał sprawę R. Ś. (1) oskarżonego o to że: II. na przełomie 2003/2004 r. w woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z osobą o imieniu M. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 11.000 gramów (...) , o łącznej wartości nie mniejszej niż 77.000 zł, w ten sposób, że nabył (...) od nieustalonych osób, a następnie zbył S. L. (1) oraz T. S. (1) , tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. z zw. z art. 12 k.k. III. we wrześniu 2003 r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , czyniąc sobie stałe źródło dochodu, udzielił pomocy K. P. (1) w wyprodukowaniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 10 kilogramów (...) o wartości nie mniejszej niż 70.000 zł w ten sposób, że za pośrednictwem T. S. (1) i S. L. (1) dostarczył K. P. (1) prekursor (...) w ilości 10 litrów, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. IV. w marcu 2004 r. w W. i W. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , czyniąc sobie stałe źródło dochodu, udzielił pomocy K. P. (1) w wyprodukowaniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 10 kilogramów (...) o wartości nie mniejszej niż 70.000 zł w ten sposób, że za pośrednictwem T. S. (1) i S. L. (1) dostarczył K. P. (1) prekursora (...) w ilości 15 litrów, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. Ponadto rozpoznał sprawę M. M. (1) oskarżonego o to że: V. we wrześniu 2003 r. w W. , działając wspólnie i w porozumieniu z R. Ś. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , czyniąc sobie stałe źródło dochodu, udzielił pomocy K. P. (1) w wyprodukowaniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 10 kilogramów (...) o wartości nie mniejszej niż 70.000 zł w ten sposób, że za pośrednictwem T. S. (1) i S. L. (1) dostarczył K. P. (1) prekursor (...) w ilości 10 litrów, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. VI. w marcu 2004 r. w W. i W. , działając wspólnie i w porozumieniu z R. Ś. (1) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , czyniąc sobie stałe źródło dochodu, udzielił pomocy K. P. (1) w wyprodukowaniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 10 kilogramów (...) o wartości nie mniejszej niż 70.000 zł w ten sposób, że za pośrednictwem T. S. (1) i S. L. (1) dostarczył K. P. (1) prekursora (...) w ilości 10 litrów, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. Ponadto rozpoznał sprawę P. S. oskarżonego o to że: VII. jesienią 2003 r. w woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu w P. C. , wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 2.000 gramów (...) , o łącznej wartości nie mniejszej niż 16.000 zł, w ten sposób, że nabył (...) od S. L. (1) , a następnie zbył innym nieustalonym dotychczas osobom, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem o sygn. akt III K 261/96 Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2000 r. za czyn z art. 227 § 1 dkk . i z art. 199 § 1 kk oraz art. 205 § 1 dkk i art. 11 § 1 dkk w zw. z art. 199 § 1 dkk oraz art. 205 § 1 dkk w zw. z art. 10 § 2 dkk i art. 58 dkk oraz art. 60 § 1 dkk na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył od 17 lutego 1997 r. do 16 czerwca 1998 r. , od 16 lipca 1998 r. do 29 lutego 2000 r. oraz od 15 lutego 2001 r. do 23 sierpnia 2002 r. tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. VIII. na przełomie lipca/sierpnia 2005 r. we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z P. C. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci w postaci nie mniej niż 1.000 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 6.000 zł, w ten sposób, że nabył (...) od S. L. (1) , a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się będąc skazanym wyrokiem opisanym powyżej, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. Ponadto rozpoznał sprawę P. C. oskarżonego o to że: IX. jesienią 2003 r. w woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 2.000 gramów (...) , o łącznej wartości nie mniejszej niż 16.000 zł, w ten sposób, że nabył (...) od S. L. (1) , a następnie zbył innym nieustalonym dotychczas osobom, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii X. na przełomie lipca/sierpnia 2005 r. we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci w postaci nie mniej niż 1.000 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 3.000 zł, w ten sposób, że nabył (...) od S. L. (1) , a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Ponadto rozpoznał sprawę A. K. (1) oskarżonego o to że: XXXII. jesienią 2004 roku w W. i W. , wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził do obrotu, znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 200 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 2200 zł, którą wcześniej w celach handlowych nabył od K. P. (1) , tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii XXXIII. w 2005 r. w T. i W. oraz innych miastach D. , wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) , S. L. (1) , R. W. i innymi nieustalonymi osobami zakupił, za kwotę, co najmniej 4000 dolarów amerykańskich, 8,4 litra prekursora (...) ( B. ) niezbędnego do wytwarzania substancji psychotropowej (...) , z którego z 1,2 litra K. P. (1) wyprodukował znaczną ilość 600 gramów (...) , którą wspólnie i w porozumieniu z w/w osobami wprowadził do obrotu, zbywając innym osobom, tj. o czyn z art. 53 ust. 1 i 2 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. XXXIV. w 2005 r. w Ś. , działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) , S. L. (1) , R. W. , A. S. (1) i innymi nieustalonymi osobami, zorganizował produkcję a następnie wyprodukował znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 6.200 gramów (...) o wartości co najmniej 79.200 zł, którą wraz z w/w wprowadził do obrotu, zbywając innym osobom, tj. o czyn z art. 53 ust. 1 i 2 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. XXXV. w 2005 roku w W. woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (2) , czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomógł w zorganizowaniu nielegalnej wytwórni substancji psychotropowej w postaci (...) w ten sposób, że dostarczył niezbędne do wyprodukowania tego narkotyku 5 litrów (...) , z którego K. K. (1) i K. P. (1) wyprodukowali znaczna ilość (...) nie mniej niż 3000 gramów o wartości co najmniej 33 000 zł, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 w zw. z art. 65 k.k. XXXVI. w marcu 2005 r. w Ś. , działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci co najmniej 1000 gramów (...) wartości 1800 dolarów amerykańskich, która nabył od K. P. (1) a następnie odsprzedał nieustalonym, jak i ustalonym osobom, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. XXXVII. w 2005 r. w W. , bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu nieokreślonej marki i ostrą amunicję do tego pistoletu w cal. 9 mm tj. o czyn z art. 263 § 1 k.k. Ponadto rozpoznał sprawę J. M. (1) oskarżonego o to że: XLII. w pierwszej połowie 2000 r. w Ś. , Ś. , działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci co najmniej 300 gramów marihuany, o nieustalonej wartości, którą kilkakrotnie nabył od D. W. , a następnie odsprzedał nieustalonym osobom, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ponadto rozpoznał sprawę S. P. oskarżonego o to że: XLIII. w 2000 roku w W. i Ś. , działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) , w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w ilości nie mniej niż 1.500 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 18 000 zł w ten sposób, że nabył w/w substancję odurzającą od J. Z. (1) o wartości nie mniejszej niż 18.000 zł, a następnie zbył D. W. i innym nieustalonym dotychczas osobom, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. Ponadto rozpoznała sprawę J. K. (1) oskarżonego o to że: XLVI. w okresie od listopada 2004 r. do lutego 2005 r. w M. i innych miejscowościach na D. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 1000 gramów (...) , o łącznej wartości nie mniejszej niż 10.000 złotych, w ten sposób że odebrał od K. K. (1) każdorazowo po 250 gramów (...) , a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem o sygn. akt II K 90/97 Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 19 listopada 1997 r. za czyny z art. 210 § 1 dkk i art. 158 § 1 dkk I art. 156 § 1 dkk w zw. z art. 10 § 2 dkk w zw. z art. 60 § 2 dkk na karę 5 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 17 maja 1999 do dnia 13 marca 2003 r. tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Ponadto rozpoznał sprawę I. K. oskarżonego o to że: XLVII. w czerwcu 2002 r. w Z. i innych miejscowościach D. , wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii udzielił pomocy L. L. (1) i K. K. (1) we wprowadzeniu do obrotu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci (...) , w ten sposób, że znając cel spotkania poznał L. L. (1) z K. K. (1) ps. (...) , od którego L. L. (1) nabył wymieniony narkotyk w ilości nie mniejszej niż 7.000 gramów, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. z zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Ponadto rozpoznał sprawę J. M. (2) oskarżonego o to że: XLVIII. w okresie od lipca 2002 r. do czerwca 2003 r. w Ś. i innych miejscowościach D. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci (...) , w ten sposób, że regularnie, w wyżej wymienionym okresie czasu odbierał od K. K. (1) nie mniej niż 100 gramów (...) miesięcznie, płacąc 10 zł za gram narkotyku, a następnie wprowadził do obrotu, sprzedając nieustalonym dotychczas osobom, nie mniej niż 1.000 gramów (...) o łącznej wartości nie mniejszej niż 10 000 złotych, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. Po rozpoznaniu tej sprawy Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r., uznał oskarżonego J. Z. (1) za winnego tego, że od marca 1997 roku – nie później niż do 27 października 1997 roku w W. , działając czynem ciągłym, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci (...) w ilości nie mniejszej niż 11 000 gramów o łącznej wartości nie mniejszej niż 121 000 zł, którą nabył od nieustalonych osób, a następnie zbył m.in. K. P. (1) , S. W. - którą to (...) osoby te nabyły celem dalszej odsprzedaży – w tym 3 kg (...) wartości nie mniejszej niż 33 000 zł S. W. , którą to (...) sprzedał on ustalonemu mężczyźnie w okolicach parkingu leśnego w Z. tj. popełnienia czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych, a także winnym tego, że w 2000 r. w W. wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości w ten sposób, że sprzedał 1 500 gramów (...) wartości nie mniejszej niż 9 000 zł K. P. (1) i S. P. , którą to (...) osoby te przeznaczyły do dalszej odsprzedaży tj. za winnego popełnienia czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005 r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 1 (jednego) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych; Na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec J. Z. (1) karę łączną 3 lat pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 10 lutego 2011 r. do dnia 8 grudnia 2011 r. Tym samym wyrokiem uznał oskarżonego R. Ś. (1) za winnego czynu opisanego w pkt II części wstępnej, z tym że przyjął, iż czynu tego dopuścił się nie wcześniej niż od 10 października 2003 r. do nie później niż 11 marca 2004 r. a ilość substancji psychotropowej w postaci (...) wynosiła nie mniej niż 7 000 gramów o wartości niemniejszej niż 46.000 i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Tym samym wyrokiem uznał oskarżonego R. Ś. (1) w ramach czynów opisanych w pkt III i IV części wstępnej za winnego tego, że działając czynem ciągłym w okresie od sierpnia-września 2003 r. do nie później niż 10 października 2003 r. w W. i w okolicach W. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. M. (1) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , czyniąc sobie stałe źródło dochodu udzielił pomocy K. P. (1) w wyprodukowaniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 12 kg (...) o wartości nie mniejszej niż 84 000 zł w ten sposób, że za pośrednictwem T. S. (1) i S. L. (1) dwukrotnie dostarczył K. P. (1) prekursor (...) w ilości łącznej 20 litrów – to jest czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy w zw. art. 12 k.k. i art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 powołanej ustawy w zw. z art. 65 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. Ś. (1) karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 10 lutego 2011 r. do 6 lipca 2012 r. Tym samym wyrokiem uznał oskarżonego M. M. (1) w ramach czynów opisanych w pkt V i VI części wstępnej wyroku za winnego tego, że działając czynem ciągłym w okresie od sierpnia - września 2003 r. do nie później niż 10 października 2003 r. w W. i okolicach W. – działając wspólnie i w porozumieniu z R. Ś. (1) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005 r. , czyniąc sobie stałe źródło dochodu udzielił pomocy K. P. (1) w wyprodukowaniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 12 kg (...) o wartości nie mniejszej niż 84 000 zł w ten sposób, że za pośrednictwem T. S. (1) i S. L. (1) dostarczył dwukrotnie K. P. (1) prekursor (...) w łącznej ilości 20 litrów – to jest czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 cytowanej ustawy w zw. z art. 65 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Tym samym wyrokiem na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie karne w stosunku do oskarżonych P. S. i P. C. o czyny zarzucane im w pkt VII i IX części wstępnej umorzył, zaliczając koszty postępowania w tej części na rachunek Skarbu Państwa. Tym samym wyrokiem uniewinnił P. S. od czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej. Tym samym wyrokiem uznał oskarżonego P. C. w ramach czynu zarzucanego mu w pkt X części wstępnej za winnego tego, że na przełomie sierpnia/września 2005 r. we W. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005 r. brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 500 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 4 000 zł w ten sposób, że nabył (...) od S. L. (1) a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom – to jest czynu z art. 56 ust. 1 i 3 powołanej wyżej ustawy i za to na podstawie art. 56 ust. 3 tejże ustawy wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 10 lutego 2011 r. do 10 maja 2011r. Tym samym wyrokiem na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie karne w stosunku do oskarżonego A. K. (1) o czyn opisany w pkt XXXII części wstępnej umorzył, obciążając kosztami postępowania w tej części Skarb Państwa. Tym samym wyrokiem uznał oskarżonego A. K. (1) za winnego czynów opisanych w punktach od XXXIII do XXXVI części wstępnej i za czyn XXXIII na podstawie art. 53 ust. 2 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 65 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 4 k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł, za czyn XXXIV na podstawie tych samych przepisów wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł, za czyn XXXV na podstawie art. 19 § 1 kk . w zw. z art. 53 ust. 2 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 65 k.k. , przy zastosowaniu art. 60 §4 k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł, a za czyn XXXVI na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 65 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. K. (1) karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 60 § 5 k.k. warunkowo zawiesił na okres lat 7 oraz karę łączną grzywny w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 26 października 2010 r. do 22 grudnia 2010 r. Tym samym wyrokiem uniewinnił oskarżonego A. K. (1) od czynu opisanego w pkt XXXVII części wstępnej, obciążając kosztami postępowania w tej części Skarb Państwa . Tym samym wyrokiem uznał oskarżonego S. P. za winnego czynu opisanego wyżej w pkt XLIII części wstępnej z tym, że z opisu tego czynu wyeliminował zapis (...) i za to na podstawie art. 56 ust. 3 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 65 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Tym samym wyrokiem uniewinnił oskarżonych: J. M. (1) , J. K. (1) , I. K. i J. M. (2) od zarzucanych im w części wstępnej czynów (opisanych w punktach: XLII, XLVI, XLVII i XLVIII), obciążając kosztami postępowania w tej części Skarb Państwa. Zasądził od oskarżonych: J. Z. (1) , R. Ś. (1) , M. M. (1) , A. K. (1) i S. P. na rzecz Skarbu Państwa przypadające na nich koszty postępowania. Wyrok powyższy zaskarżyli Prokurator Apelacyjny we W. w stosunku do oskarżonych: P. S. , P. C. , J. M. (1) , J. K. (1) , I. K. , J. M. (2) i A. K. (1) oraz obrońcy oskarżonych: J. Z. (1) , R. Ś. (1) , M. M. (1) i S. P. . Apelacja prokuratora zarzuca (dosłowny cytat): „I. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie instytucji wynikającej z art. 12 k.k. i tym samym umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. wobec P. S. i P. C. , II. obrazę przepisów postępowania karnego poprzez niezastosowanie norm wyrażonych w art. 424 k.p.k. w przypadku skazanego M. K. polegającą na niesporządzeniu uzasadnienia wyroku co do tego oskarżonego, III. obrazę przepisów postępowania karnego, poprzez naruszenie art. 391 k.p.k. względnie art. 22 k.p.k. w przypadku postępowania wobec J. M. (1) , J. K. (1) , I. K. , J. M. (2) , IV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na niewłaściwym przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla uznania winy i sprawstwa A. K. (1) w zakresie czynu opisanego w punkcie XXXVII części wstępnej wyroku, podczas gdy prawidłowa ocena tego materiału prowadzi do wniosku, że wyżej wymieniony winny jest dopuszczenia się czynu, o który został oskarżony w przytoczonym powyżej punkcie”. Podnosząc wskazane zarzuty apelujący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Apelacja obrońcy J. Z. (1) zarzuca (dosłowny cytat): „1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k. , polegającą na: a) uwzględnieniu w uzasadnieniu wyroku jedynie tych okoliczności, które przemawiają na niekorzyść oskarżonego, b) rozstrzygnięciu istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, c) nie oparciu się przez Sąd na zasadach prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza poprzez przyjęcie przez Sąd niedowiedzionych i niewynikających z wiedzy i doświadczenia życiowego i niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń, w szczególności polegających na przekroczeniu przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu dowolnej ich oceny poprzez uznanie za wiarygodne zeznań świadka koronnego K. P. (1) i świadka S. W. , podczas gdy prawidłowa ocena tych dowodów powinna prowadzić do uznania, że relacje tych osób nie są konsekwentne, wiarygodne i logiczne, jak również spójne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, d) rozstrzygnięciu wszystkich wątpliwości wynikających z zeznań tych świadków na niekorzyść oskarżonego, e) nie przyjęciu za podstawę wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy głównej oraz nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do całości materiału dowodowego, w tym nie odniesienie się do sprzeczności wynikających z zeznań świadków K. P. (1) i S. W. , jak również pominięcie lub nie odniesienie się do części dowodów pozostających w sprzeczności z w/w zeznaniami, f) nie poddanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakiejkolwiek ocenie treści wyjaśnień oskarżonego i przedstawionych przez niego dowodów wskazujących na nieprawdziwość skierowanych przeciwko niemu zeznań K. P. (1) i S. W. oraz nie wskazanie przyczyn dla których Sąd nie uznał tych dowodów. 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na: - uznaniu, że oskarżony dopuścił się czynu opisanego w pkt I wyroku, - uznaniu, że zeznania świadków K. P. (1) i S. W. , korzystających z dobrodziejstw instytucji określonej w ustawie o świadku koronnym i w art. 60 § 4 k.k. można uznać za bezstronne i mogą one stanowić wiarygodny i jedyny materiał dowodowy w niniejszej sprawie”. Podnosząc wskazane zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku co do J. Z. (1) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Apelacja obrońcy R. Ś. (1) zarzuca (dosłowny cytat): „1. obrazę przepisów prawa materialnego a to art. 4 § 1 k.k. , która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, sprowadzającą się do zastosowania wobec oskarżonego R. Ś. (1) kwalifikacji prawnej czynu z art. 56 ust. 1 i 3 oraz art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity z dnia 10 stycznia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 124) (dalej zwaną Ustawą), pomimo, że względniejsze dla podsądnego były przepisy Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 468 ze zm.) obowiązujące w czasie popełnienia inkryminowanych mu przestępstw. 2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, sprowadzającą się do naruszenia: a) art. 7 k.p.k. poprzez uznanie, iż zachowanie inkryminowane oskarżonemu R. Ś. (1) sprowadzające się do dwukrotnej sprzedaży po 10 l prekursora (...) T. S. (1) , wypełniało komplet ustawowych znamion pomocnictwa K. P. (1) do produkcji środka odurzającego, podczas gdy z relewantnej w tej mierze materii dowodowej tj. wyjaśnień oskarżonego R. Ś. (1) , współoskarżonych S. L. i T. S. oraz zeznań świadka koronnego K. P. (1) , a także z poczynionych przez Sąd I instancji na podstawie tych dowodów ustaleń faktycznych, nie wynika by oskarżony R. Ś. , podejmując się w/w bezprawnego zachowania, obejmował w sferze wolicjonalnej ułatwienie K. P. (1) popełnienia czynu zabronionego, b) art. 424 § 1 pkt1 i 2 k.p.k. przez nie wskazanie, w odniesieniu do przyjętej kwalifikacji prawnej inkryminowanych oskarżonemu R. Ś. przestępstw, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych oraz wyrażającą się w zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, przez brak indywidualizacji uogólnionych w opisie zarzucanych temu oskarżonemu czynu znamion dyspozycji normy zawartej w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy, a także art. 65 § 1 k.k. ”. Podnosząc wskazane zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku co do R. Ś. (1) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Apelacja obrońcy M. M. (1) zarzuca (dosłowny cytat): „1. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: a) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, przejawiające się w: - dowolnym uznaniu zeznań świadka koronnego K. P. oraz wyjaśnień T. S. , S. L. w zakresie, w jakim odnoszą się do zarzucanych oskarżonemu M. M. czynów za wiarygodne, spójne, wzajemnie się potwierdzające i uzupełniające, a tym samym mogące być podstawą uznania oskarżonego M. M. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, - dowolnym i sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznaniu za wiarygodne zeznań świadka koronnego K. P. z uwagi na sposób składania przez niego tych zeznań, w szczególności zaś z uwagi na sposób zeznawania przed Sądem Okręgowym w Świdnicy, - dowolnym uznaniu za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego T. S. , że „w sprawie załatwienia (...) prowadził on rozmowy w domu Ś. z nim oraz z oskarżonym M. M. ”, podczas gdy żadne szczegóły odnośnie przebiegu tych rozmów nie padają i nie sposób ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywnioskować, by osoby uczestniczące w w/w rozmowie poczyniły jakiekolwiek konkretne ustalenia, czy też doszły do porozumienia w zakresie przekazania (...) , - arbitralnym i nieuzasadnionym uznaniu wyjaśnień oskarżonego M. M. za niewiarygodne, podczas gdy przeciwstawione im przez Sąd zeznania świadka koronnego K. P. oraz wyjaśnienia oskarżonych T. S. i S. L. nie pozwalają na stwierdzenie, że oskarżony M. M. miał wiedzę o planach dostarczenia K. P. (...) , uczestniczył w rozmowach, podczas których czynione były ustalenia na temat dostarczenia (...) , czy też że osobiście ten prekursor dostarczał, dowoził bądź też by dokonywał jakichkolwiek działań, mogących być uznane za pomocnictwo do popełnienia czynu z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. b) art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 18 § 1 i § 3 k.k. polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku jaka była rola M. M. w działaniu „wspólnie i w porozumieniu” z R. Ś. przy dokonywaniu zarzucanych mu czynów, a także na nieodniesieniu się przez Sąd do strony podmiotowej pomocnictwa do popełnienia przestępstwa przez M. M. , tj. do kwestii jego umyślności w działaniu i zamiaru ułatwienia K. P. popełnienia przestępstwa. 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu iż: - oskarżony M. M. swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa, o którym mowa w pkt VIII części dyspozytywnej wyroku (k.28) w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, by między oskarżonymi M. M. a R. Ś. istniało porozumienie co do dokonania w/w czynu, jak również do stwierdzenia, że oskarżony M. M. dostarczył dwukrotnie K. P. (1) prekursor (...) bądź też by dopuścił się jakichkolwiek innych – konkretnych – działań, które mogłyby być uznane za pomocnictwo do popełnienia w/w czynu, - oskarżony M. M. dopuścił się zarzucanego mu czynu wspólnie i w porozumieniu z R. Ś. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie stałe źródło dochodu, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego w tym zakresie, gdyż nie może przemawiać za przyjęciem takich ustaleń jedynie fakt, iż oskarżony M. M. wraz z R. Ś. uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w znacznej ilości, wspólnie i w porozumieniu z R. Ś. wytwarzał prekursor (...) i wytwarzał substancję psychotropową w postaci (...) oraz przechowywał prekursor (...) oraz substancję psychotropową w postaci (...) , za co został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 maja 2006 roku, sygn. akt: V K. 31/05, - ustalenia czynione przez oskarżonego M. M. , R. Ś. , S. L. i T. S. odnośnie (...) i spotkania, podczas których miała być przekazywana (...) pozwalają na uznanie, że M. M. działał wspólnie i w porozumieniu z R. Ś. także co do przekazywania (...) i by był jego wspólnikiem w sprzedaży (...) , - oskarżony M. M. był obecny podczas „przekazania (...) w „okolicach W. ” skąd później przewieziono prekursor pod C. H. K. we W. i by miał wiedzę o takim spotkaniu czy też o planach takiego spotkania, - poruszenie w rozmowie T. S. z R. Ś. w obecności M. M. tematu (...) i „zorientowanie w temacie” oskarżonych Ś. i M. , czy też czynienie „bliższych ustaleń” oznacza, że oskarżony M. M. miał wiedzę o dwóch transakcjach, opisanych w pkt VIII części dyspozytywnej wyroku (k.28), czy też uczestniczył w nich, i że dokonał zachowań, które można uznać jako pomocnictwo do produkcji (...) , - rzekome dwukrotne dostarczenie przez oskarżonego M. M. za pośrednictwem T. S. i S. L. (...) K. P. (1) , może być uznane za „czynienie sobie stałego źródła dochodu”, - uznaniu, iż słowa T. S. , że „przy przekazywaniu (...) był sam oskarżony R. Ś. , albo – raz pod O. i R. Ś. i M, M. (k. 3829)” udowadniają, iż oskarżony M. M. uczestniczył w przekazywaniu (...) , - stwierdzeniu, że skoro T. S. kontaktował się z R. Ś. , to pozyskiwał (...) od Ś. i M. , podczas gdy w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym nie ma żadnej wzmianki o kontaktach z oskarżonym M. M. w sprawie (...) i materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, by oskarżony M. M. (...) przekazywał, dostarczał T. S. , a w konsekwencji K. P. , ani też by miał wiedzę o takim przekazywaniu bądź o poczynionych odnośnie przekazywania ustaleniach, - stwierdzeniu, że świadek koronny K. P. zeznawał szczegółowo o (...) z W. , podawał bezmiar informacji i mówił o dwóch takich transakcjach, - uznaniu, że oskarżony M. M. oświadczył, że R. Ś. nie był nigdy jego wspólnikiem, nie brał udziału wraz z nim w obrocie narkotykami, podczas gdy oświadczenie oskarżonego odnosiło się jedynie do braku udziału oskarżonych M. M. i R. Ś. w sprzedaży (...) , - uznaniu, że to oskarżony M. M. wraz z R. Ś. byli źródłem zaopatrzenia do innych. 3. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 100 zł, podczas gdy zasady wymiaru kary, a w szczególności właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sprzeciwiają się wymierzeniu tejże kary w tak wysokim wymiarze”. Podnosząc wskazane zarzuty apelujący wniósł o (dosłowny cytat): „1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. M. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów; lub o: 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. 3. wymierzenie oskarżonemu M. M. kary grzywny w niższym wymiarze, tak co do ilości stawek dziennych, jak i do wysokości poszczególnej stawki dziennej grzywny, tak by nie przekraczała ona 50 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych”. Apelacja obrońcy S. P. zarzuca (dosłowny cytat): „I. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: 1. art. 7 k.p.k. na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną, a nadto art. 4 i 410 k.p.k. na skutek nie uwzględnienia w sposób obiektywny okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego wobec: - bezkrytycznego przyznania zeznaniom K. P. (1) cech wiarygodności, mimo, iż w zakresie czynu zarzucanego S. P. nie poddano tych zeznań żadnej weryfikacji dowodowej choć: a) istnieją uzasadnione wątpliwości w zakresie prawdziwości słów K. P. (1) , których Sąd I instancji nie poddał rzetelnej analizie, a w szczególności brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających pomówienia K. P. , co więcej nie potwierdzają ich wyjaśnienia innych osób mających brać udział w zdarzeniu, b) zeznania K. P. (1) cechuje w zakresie okoliczności czynu zarzucanego S. P. ogólnikowość nie mogąca się przełożyć na ich większą wiarygodność niż wyjaśnienia oskarżonego, c) wykazano w toku postępowania (również na podstawie zeznań K. P. (1) ), iż między K. P. (1) a oskarżonym istniał konflikt ( o którym Sąd I instancji nie wspomina w wyroku) mogący skłaniać K. P. do złożenia zeznań obciążających oskarżonego; a na wypadek nie uwzględnienia powyższych argumentów: - przyjęcie, iż oskarżony wprowadził do obrotu ujętą w zarzucie ilość (...) w sytuacji gdy nie ma w tym zakresie żadnych dowodów. 2. obrazę art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wymogami tego przepisu, w szczególności poprzez brak wskazania procesu myślowego organu orzekającego prowadzącego do zawartych w wyroku wniosków jak i motywów, ze względu na które sąd nie dał wiary zebranym w postępowaniu dowodom w zakresie w jakim są one korzystne dla oskarżonego przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu za prawdziwe dowody mające wskazywać sprawstwo oskarżonego, a nadto brak wskazania w wyroku z jakich powodów sąd nie rozważył możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną wydanego w niniejszej sprawie wyroku, a w konsekwencji: II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia na skutek przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się tego, że wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w ilości nie mniej niż 1.500 gramów (...) o wartości nie mniejszej niż 18.000 zł”. Podnosząc wskazane zarzuty apelujący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do S. P. i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Co do apelacji prokuratora – apelacja ta jest częściowo zasadna. Należy zgodzić się z zarzutem apelującego, że brak było podstaw do umorzenia postępowania karnego w stosunku do oskarżonych P. S. i P. C. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (zarzut I). Wypada jednak zwrócić uwagę na fakt, że oskarżyciel publiczny pomylił we wniesionym przez siebie środku odwoławczym obu wymienionych oskarżonych z oskarżonym A. K. (1) . Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy (łączny) z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt: II K 67/07, na który prokurator wskazuje w części środka odwoławczego poświęconej P. S. i P. C. (vide str. 7-8 apelacji) dotyczy bowiem nie tych oskarżonych, lecz wspomnianego A. K. (1) (vide k. 2308 tom XII). Z tego względu związane z owym wyrokiem wywody autora apelacji (str. 8) są chybione. Na marginesie należy tylko zauważyć, że prokurator błędnie interpretuje datę „ do 2004 r.”, uznając że jest to „ okres obejmujący czas przed 2004 r .” (str. 8 apelacji). Zgodnie bowiem z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2011 r. (III KK 89/11, OSNKW z. 2/2012, poz. 12) w takim przypadku za czas popełnienia przestępstwa należy uznać ostatni dzień tego (2004) roku. W tej sytuacji pogląd Sądu meriti wyrażony w owej kwestii na stronie 46 uzasadnienia orzeczenia jest prawidłowy. Niemniej jak stwierdzono na wstępie sam zarzut apelacji (pomijając jego uzasadnienie), kwestionujący zasadność umorzenia postępowania wobec P. S. i P. C. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. jest słuszny. Wprawdzie Sąd I instancji w ogóle nie uzasadnił swojego stanowiska w tej kwestii (czym niewątpliwie naruszył art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. ), jednakże porównanie okresów przestępczej działalności obu wymienionych oskarżonych ustalonych w sprawie niniejszej oraz w sprawie VII K 767/10 Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków nie daje podstaw do uznania, że okresy te nakładają się na siebie. Sąd Okręgowy opisał wskazany wyżej wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków na stronie 22 uzasadnienia orzeczenia i podkreślił, że P. S. i P. C. przypisanego im owym wyrokiem (z dnia 26 maja 2011 r., sygn. VII K 767/10, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. IV Ka 772/11 – k. 4095 – 4098, tom XXII) czynu dopuścili się w okresie od końca 2003 r. do 29 kwietnia 2004 r. (vide k. 4096). W sprawie niniejszej obu oskarżonym zarzucono czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii popełniony jesienią 2003 r. (pkt VII i iX części wstępnej zaskarżonego wyroku). W pkt IX części dyspozytywnej orzeczenia Sąd I instancji umorzył wobec P. S. i P. C. postępowanie karne o czyny zarzucane im (opisane) w punktach VII i IX części wstępnej, a zatem przyjął, że obaj oni działali jesienią 2003 r. Rzecz jednak w tym, że początkowy okres przestępczej działalności wymienionych oskarżonych ustalony w sprawie VII K 767/10 Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków ( koniec 2003 r.) nie nakłada się na datę czynu zarzucanego im w sprawie niniejszej ( jesień 2003 r.), gdyż jesień to nie koniec roku (koniec jesieni przypada na dzień 21 grudnia). Z tego względu brak było podstaw do umorzenia postępowania wobec P. C. i P. S. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok należało co do pkt IX części dyspozytywnej uchylić i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jeśli chodzi o oskarżonego M. K. , o którym mowa w pkt II zarzutów omawianej apelacji (str. 5, k. 5192) wyrok Sądu Okręgowego w tej części de facto nie został zaskarżony przez oskarżyciela publicznego. We wniosku Prokuratora Apelacyjnego we W. z dnia 12 lipca 2012 r. (data wpływu) o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. akt: III K 88/11) nie figuruje nazwisko oskarżonego M. K. (vide k. 4935, tom XXVI). Wynika z tego, że prokurator nie wyraził woli zaskarżenia powołanego wyroku w tym zakresie. Zgodnie z art. 422 § 1 zd. ostatnie k.p.k. „ Wniosek niepochodzący od oskarżonego powinien wskazywać tego oskarżonego, którego dotyczy”. Na tle przytoczonego wyżej przepisu Sąd Najwyższy wydał w dniu 25 marca 2004 r. następującą uchwałę: „ W sprawach z oskarżenia publicznego prokurator nie może wnieść apelacji w stosunku do oskarżonego, którego nie wskazał we wniosku złożonym na podstawie art. 422 § 1 zd. ostatnie k.p.k. ” ( I KZP 43/03, OSNKW 2004/4/38, Prok. i Pr. – wkł. 2004/5/7, Biul. SN 2004/3/14, Wokanda 2004/10/17). Skoro zatem Prokurator Apelacyjny we W. we wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 6 lipca 2012 r. (III K 88/11) nie wskazał oskarżonego M. K. , nie mógł tym samym wnieść w stosunku do niego apelacji. W tym stanie rzeczy powołany wyżej wyrok w zakresie dotyczącym wymienionego oskarżonego uprawomocnił się w pierwszej instancji i prawidłowo został skierowany do wykonania zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 19 lipca 2012 r. (k. 4949). Z powyższych względów, mimo że zarzut II apelacji oskarżyciela publicznego (str. 5, k. 5192) dotyczy oskarżonego M. K. , z formalnego punktu widzenia brak jest środka odwoławczego w stosunku do tego oskarżonego, dlatego też Sąd Apelacyjny nie orzekał w tym zakresie. Oskarżyciel publiczny przyznał podczas rozprawy apelacyjnej, żę zarzut ten został umieszczony w środku odwoławczym omyłkowo (vide k. 5400v). Częściowo zasadna jest apelacja prokuratora w zakresie pkt III. Wprawdzie sam zarzut środka odwoławczego w tej części (obraza art. 391 k.p.k. ) jest bezpodstawny, jednakże z jego uzasadnienia wynika, że apelujący wskazał nadto na naruszenie art. 7 k.p.k. , czego implikacją był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chociaż wprost takich zarzutów nie sformułował). Jak wyżej wspomniano zarzut III apelacji dotyczący obrazy art. 391 k.p.k. jest bezzasadny. Wbrew twierdzeniu autora apelacji Sąd I instancji odczytał bowiem na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. zeznania (wyjaśnienia) K. K. (1) złożone w postępowaniu przygotowawczym (vide k. 4637 in fine – 4637v, tom XXV akt sprawy). Niemniej w uzasadnieniu środka odwoławczego apelujący podniósł (str. 10 in principio ), że (cyt.) „ Treść protokołów przesłuchań K. K. (1) w postępowaniu przygotowawczym w zestawieniu z zeznaniami świadka koronnego K. P. (1) pozwala – w ocenie skarżącego – orzec o winie i sprawstwie J. M. (1) , J. K. (1) , I. K. , J. M. (2) w zakresie zarzutów, od których zostali oni uniewinnieni przez Sąd I instancji”. W związku z przytoczonym wyżej fragmentem apelacji należy uznać, że prokurator wskazał tu w istocie na uchybienie polegające na obrazie art. 7 k.p.k. , czego implikacją był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. W kolejnym fragmencie środka odwoławczego apelujący zarzucił nadto, że Sąd Okręgowy nie zadał sobie trudu ustalenia miejsca pobytu L. L. (1) i przesłuchania go w charakterze świadka, mimo że taka możliwość istniała (str. 10 in fine apelacji). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że apelacja oskarżyciela publicznego (w zakresie zarzutu III) zasługuje na uwzględnienie w odniesieniu do oskarżonych: J. M. (2) , I. K. i J. K. (1) . Uniewinniając J. M. (2) od zarzucanego mu czynu Sąd meriti stwierdził na stronie 53 uzasadnienia orzeczenia, że (cyt.) „... nie miał możliwości przeprowadzenia weryfikacji zeznań składanych odnośnie J. M. (2) przez K. K. (1) (karta 1138)”. Tego rodzaju argument nie może trafić do przekonania. Sąd Okręgowy nie zadał sobie bowiem trudu aby dokonać analizy wyjaśnień K. K. (1) składanych przez niego w postępowaniu przygotowawczym w charakterze podejrzanego. Nie jest też prawdą to, że wyjaśnienia te nie zostały zweryfikowane przez inne dowody, albowiem weryfikuje je pozytywnie (w odniesieniu do wymienionego oskarżonego) dowód z wyjaśnień (zeznań) K. P. (1) . Kluczowe znaczenie w omawianym zakresie posiadają niewątpliwie wyjaśnienia K. K. (1) złożone w dniu 12 marca 2008 r. (k.1133-1146). Dokonując oceny owych wyjaśnień należy mieć na względzie okoliczność, że K. K. (1) był głównym producentem (...) , czyli składnika (prekursora) niezbędnego do wytworzenia (...) i równocześnie zajmował się dystrybucją tego narkotyku. Okoliczność ta ma bardzo istotne znaczenie, gdyż świadczy że K. K. (1) posiadał dokładną wiedzę na temat odbiorców (...) , na co wskazuje też szczegółowość składanych przez niego wyjaśnień. Wyjaśnienia te w odniesieniu do oskarżonego J. M. (2) są szczegółowe i precyzyjne. Wynika z nich, że sprzedał on J. M. (2) ok. 1 kg (...) w okresie od lipca 2002 r. do ok. połowy 2003 r. Drugim odbiorcą owego narkotyku był w tym okresie L. L. (1) (k. 1138-1139). Nie trafia przy tym do przekonania argument Sądu meriti, że J. M. (2) nie mógł otrzymywać (...) w podanym przez K. K. (1) okresie, gdyż (cyt.) „ od 06 kwietnia 2003 roku – po wypadku jakiemu uległ – J. M. (2) leżał w szpitalu na (...) ( str. 53 in principio uzasadnienia orzeczenia). Należy w związku z powyższym podnieść, że K. K. (1) nie określił w sposób precyzyjny i jednoznaczny końca swojej współpracy z oskarżonym M. . Wyjaśnił, ze miała ona miejsce od lipca 2002 r. do ok. połowy 2003 r., jednakże daty te podał jedynie w przybliżeniu (vide k. 1138). Określenie „ ok. połowy 2003 r.” nie pozwala wykluczyć, że mogło tu chodzić także o wspomniany przez Sąd meriti kwiecień 2003 r., który jest miesiącem nieodległym od połowy roku. Należy przy tym dodać, że początek owej współpracy K. K. (1) określił na lipiec 2002 r., a więc datę bardzo odległą od kwietnia 2003 r. Podczas konfrontacji z K. P. (1) , do której doszło w dniu 1 kwietnia 2009 r. K. K. (1) w pełni podtrzymał swoje wyjaśnienia z dnia 12 marca 2008 r. (vide k. 850v in fine , tom V), a K. P. (1) w istocie je potwierdził, co przyznał Sąd meriti na stronie 53 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Brak jakiejkolwiek analizy całokształtu wyjaśnień K. K. (1) , w powiązaniu z treścią wyjaśnień (zeznań) K. P. (1) w odniesieniu do oskarżonego J. M. (2) powoduje, że wyrok ten w owej części (pkt LIV) ostać się nie mógł. To samo dotyczy oskarżonych I. K. i J. K. (1) . Jeśli chodzi o I. K. Sąd Okręgowy, uniewinniając wymienionego oskarżonego od zarzucanego mu czynu podniósł (podobnie jak w przypadku J. M. (2) ), że nie mógł zweryfikować treści wyjaśnień K. K. (1) , chociażby za pomocą zeznań L. L. (1) (cyt.) „... dlatego, że w sprawie nie został nigdy przesłuchany L. L. (1) ” ( str. 52 in principio uzasadnienia orzeczenia). Sąd I instancji podnosząc wskazany wyżej argument nie zadał sobie trudu ustalenia miejsca pobytu wspomnianego L. L. (1) , a następnie przesłuchania go w charakterze świadka, skoro uznał, że zeznania te są niezbędnym dowodem, pozwalającym zweryfikować treść wyjaśnień K. K. (1) w odniesieniu do I. K. . Przeprowadzenie tego dowodu nie nastręczało żadnych trudności skoro – jak wykazał oskarżyciel publiczny w apelacji – toczyło wobec L. L. (1) postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w Ząbkowicach Śląskich (vide str. 10 apelacji). Sąd Apelacyjny ustalił, że dotycząca L. L. (1) sprawa oznaczona jest sygnaturą II K 233/13. (k.5339). Na rozprawie odwoławczej prokurator złożył do akt odpis wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach (k.5397-5398), dotyczący wymienionego L. L. (1) , z którego wynika, że zaopatrywał się on w narkotyki u K. K. (1) , zaś ten stwierdził, iż nawiązał kontakt z L. L. (1) za pośrednictwem I. K. (k.1139). Sąd I instancji nie zadał też sobie trudu dokonania analizy wyjaśnień K. K. (1) w zakresie dotyczącym oskarżonego I. K. . Porównanie treści wyjaśnień K. K. (1) złożonych w dniu 12 marca 2008 r. (k.1139 in principio, tom VI) z treścią wyjaśnień I. K. wskazanych na stronie 52 uzasadnienia orzeczenia (zawartych na karcie 1397) prowadzi do wniosku, że obaj oni zgodnie opisali okoliczności w jakich doszło do ich przypadkowego spotkania w Z. . Wprawdzie oskarżony K. nie przyznał się do tego, że w następstwie owego spotkania pomógł K. K. (1) w nawiązaniu kontaktu z L. L. (1) , jednakże fakt spotkania obu tych osób w okolicznościach przedstawionych przez K. K. (1) (k. 1139 in principio ) jest bezsporny. W tej sytuacji jego wyjaśnienia zostały jednak częściowo zweryfikowane innym dowodem (wyjaśnieniami I. K. ). Sąd Okręgowy uchylił się w istocie od oceny wskazanych wyżej wyjaśnień K. K. (1) ze śledztwa, a w szczególności od udzielenia odpowiedzi na pytanie czy K. K. (1) w sposób niezgodny z prawdą stwierdził, że dzięki I. K. nawiązał kontakt z L. L. (1) , a jeśli tak jaki miałby powód, aby złożyć takiej treści wyjaśnienia. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe, a także fakt pominięcia przez Sąd meriti dowodu z zeznań L. L. (1) , mimo że dowód ten był możliwy do przeprowadzenia (o czym była wcześniej mowa) Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego I. K. (co do pkt LIII części dyspozytywnej) i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w tym zakresie Sąd I instancji winien przeprowadzić dowód z akt wspomnianej wyżej sprawy II K 233/13 Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich. Nie trafia również do przekonania uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego J. K. (1) , który został uniewinniony od czynu zarzucanego mu w pkt XLVI części wstępnej (pkt LII części dyspozytywnej orzeczenia). Sąd Okręgowy ponownie uchylił się tu (podobnie jak w przypadku oskarżonych J. M. (2) i I. K. ) od dokonania oceny wyjaśnień K. K. (1) , stwierdzając że nie ma możliwości zweryfikowania tego dowodu. Z drugiej strony Sąd ten przyznał jednak, że obok wyjaśnień K. K. (1) istnieje w tym zakresie także dowód z wyjaśnień K. P. (1) (str. 54 uzasadnienia orzeczenia). Nie przekonuje stanowisko Sądu meriti, że nie można ustalić w sposób niewątpliwy ilości (...) przekazanej przez K. J. K. ( ps. (...) ). Przeczy temu ewidentnie treść wyjaśnień K. K. (1) złożonych w dniu 12 marca 2008 r., w których stwierdził on, że sprzedał (cyt.) „ niejakiemu P. z W. ” 0,5 kg (...) (dwa razy po 250 gramów), a miało to miejsce w listopadzie 2004 r. (k.1143 tom VI). Należy przy tym pamiętać o tym, że K. K. (1) był producentem (...) , czyli podstawowego składnika (...) , a przy tym dystrybutorem owego narkotyku, a zatem musiał znać krąg nabywców owej substancji psychotropowej (była już o tym uprzednio mowa). W toku konfrontacji z K. P. (1) w dniu 10 kwietnia 2009 r. K. K. (1) podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia co do J. K. (1) ( (...) ) (vide k. 850v tom V). Sąd Okręgowy przyznał, że wyjaśnienia K. K. (1) co do J. K. (1) znajdują w istocie potwierdzenie w wyjaśnieniach K. P. (1) wskazanych na stronie 54 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd ten uchylił się jednak od oceny powołanych wyżej wyjaśnień K. K. (1) ze śledztwa w powiązaniu z treścią wyjaśnień K. P. (1) , zastępując ową ocenę stwierdzeniem, że dowodów tych nie jest w stanie zweryfikować. Na czym taka weryfikacja miałaby polegać, Sąd meriti jednak nie określił. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia związane z wyjaśnieniami K. K. (1) i K. P. (1) , Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego J. K. (1) (co do pkt LII części dyspozytywnej) uchylił i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie apelacja oskarżyciela publicznego w odniesieniu do oskarżonego J. M. (1) . Autor apelacji nie przedstawił w tym zakresie żadnych argumentów, które mogłyby podważyć orzeczenie Sądu I instancji co do wymienionego oskarżonego. Wbrew twierdzeniu apelującego wyjaśnienia wspomnianego w tej części środka odwoławczego K. K. (1) nie dotyczą J. M. (1) . Dotyczą go natomiast wyjaśnienia K. P. (1) i A. K. (1) . Sąd Okręgowy poddał wyjaśnienia obu tych osób w zakresie dotyczącym oskarżonego M. prawidłowej analizie, słusznie uznając, że nie mogą one stanowić podstawy do uznania jego sprawstwa i winy co do czynu zarzucanego mu w pkt XLII części wstępnej zaskarżonego wyroku (vide str. 55 uzasadnienia orzeczenia). W toku postępowania przygotowawczego A. K. (1) w sposób stanowczy i jednoznaczny zaprzeczył, aby przekazywał J. M. (1) ( ps. (...) ) jakiekolwiek narkotyki (k.2303 in fne , tom XII). Z powołanych w uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnień K. P. (1) z rozprawy (zawartych na karcie 3868) wynika, że nie miał on żadnej wiedzy na temat J. M. (1) (vide str. 55 uzasadnienia wyroku). W tej sytuacji, przy braku materiału dowodowego pochodzącego od D. W. (domniemanego dostawcy narkotyków dla oskarżonego M. ), Sąd Okręgowy prawidłowo uniewinnił wymienionego oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Sąd Apelacyjny mając na względzie powyższe, a także fakt, iż oskarżyciel publiczny we wniesionym przez siebie środku odwoławczym nie przedstawił żadnych argumentów skutecznie podważających rozstrzygnięcie Sądu meriti w tym zakresie (odwołanie się do wyjaśnień K. K. (1) jest chybione, gdyż nie dotyczą one oskarżonego M. ), utrzymał zatem w mocy zaskarżony wyrok co do pkt XLV części dyspozytywnej. Nie zasługuje również na uwzględnienie apelacja oskarżyciela publicznego w odniesieniu do oskarżonego A. K. (1) (zarzut IV). Prokurator wywodzi tu, że Sąd I instancji bezpodstawnie uniewinnił wymienionego oskarżonego od czynu zarzucanego mu w pkt XXXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku (pkt XXXVIII części dyspozytywnej). Należy przy tym dodać, że oskarżyciel publiczny nie zakwestionował w apelacji tej części orzeczenia, w której postępowanie karne wobec A. K. (1) zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. ( pkt XXXVI części dyspozytywnej), chociaż (prawdopodobnie omyłkowo) odwołał się do ustaleń Sądu merii dotyczących wymienionego oskarżonego w tym zakresie, dążąc do podważenia toku rozumowania tegoż Sądu co do sposobu określenia czasu popełnienia przestępstwa (chodzi o zwrot „ do 2004 r.” – vide str. 8 apelacji). Wywody apelującego w tej części środka odwoławczego związane są jednak nie z zarzutem skierowanym przeciwko orzeczeniu co do A. K. (1) , lecz odnoszą się (bezprzedmiotowo) do oskarżonych P. S. i P. C. (tylko tych dwóch oskarżonych dotyczy zarzut I apelacji, w którym wskazano na bezzasadność umorzenia w stosunku do nich postępowania karnego w oparciu o art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. ). Była już o tym mowa uprzednio. Jeśli chodzi o uniewinnienie A. K. (1) od czynu zarzucanego mu w pkt XXXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku, autor omawianej apelacji nie przedstawił argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w tym zakresie. Uzasadnienie orzeczenia w tej części jest w pełni przekonujące (str. 47). Sąd ten wskazał na zeznania (wyjaśnienia) K. P. (1) , z których wynika, że widział on wprawdzie u A. K. (1) pistolet marki (...) , jednakże swoje przekonanie o tym, iż była to broń palna oparł wyłącznie na wizualnym oglądzie owego przedmiotu, bez jego szczegółowych oględzin. Tymczasem z przytoczonych w uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnień A. K. (1) ze śledztwa wynika, że posiadał on jedynie imitację pistoletu marki (...) (którą widział K. P. (1) ), jednakże – jak stwierdził – nie była to broń palna (bojowa) na ostrą amunicję, lecz pistolet startowo-hukowy (k.2291). Ponieważ wspomniany pistolet nie został zabezpieczony, nie było możliwości poddania go oględzinom przez biegłego z zakresu badania broni palnej w celu stwierdzenia czy była to broń palna w rozumieniu art. 263 § 2 k.k. Definicję broni palnej zawierają przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity – Dz.U.2012.516). Jak wcześniej wspomniano A. K. (1) wyjaśnił w toku postępowania przygotowawczego, że posiadał pistolet „ startowo-hukowy ” (k.2291). Oskarżonemu zarzucono w pkt XXXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku czyn z art. 263 § 1 k.k. popełniony w 2005 roku. Z tego względu należało mieć na uwadze przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w owym czasie (chodzi w szczególności o treść art. 7 ). Ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz.U.2003.52.451), która weszła w życie w dniu 12 kwietnia 2003 r., wspomniany art. 7 ustawy o broni i amunicji został znowelizowany i w nowym brzmieniu obowiązuje do chwili obecnej. Przepis ten należy wiązać z art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji zalicza do broni palnej m.in. broń sygnałową i alarmową (cyt. „ Ilekroć w ustawie jest mowa o broni należy przez to rozumieć broń palną w tym ... broń alarmową i sygnałową”). Art. 7 ust. 2 powołanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 12 kwietnia 2003 r.) stwierdza, że do broni palnej sygnałowej należy urządzenie (cyt.) „ zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego”. Art. 7 ust. 3 powołanej ustawy stwierdza z kolei, że do broni palnej alarmowej należy (cyt.) „ urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1 metr”. Skoro zatem A. K. (1) wyjaśnił, że posiadał w 2005 roku pistolet „ startowo-hukowy ” przedmiot ten należy oceniać pod kątem definicji broni palnej sygnałowej lub alarmowej, o których mowa w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym od 12 kwietnia 2003 roku). Jak wcześniej wspomniano posiadany przez A. K. (1) pistolet nie został zabezpieczony, a przez to nie było możliwości zbadania przez biegłego czy przedmiot ten miał cechy (parametry techniczne) bardzo szczegółowo zdefiniowane w przepisach art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o broni i amunicji . Podczas rozprawy w dniu 18 października 2011 roku wymieniony oskarżony określił z kolei posiadany przez siebie pistolet jako (cyt.) „ broń o napędzie na powietrze” ( k. 3691v in principio). W tej sytuacji byłaby to zatem broń pneumatyczna w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy o broni i amunicji , która nie została zaliczona przez ustawodawcę do broni palnej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji trafnie odwołał się do zawartej w art. 5 § 2 k.p.k. zasady in dubio pro reo , w związku z czym prawidłowo uniewinnił oskarżonego A. K. (1) od czynu zarzucanego mu w pkt XXXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku. Należy nadto dodać, że w związku z treścią wyjaśnień A. K. (1) z rozprawy, w których stwierdził on, że (cyt.) „ miałem sprawę przed Sądem Rejonowym w Świdnicy i tam w zarzucie chodziło o posiadanie tej broni” ( k.3691v in principio) Sąd Apelacyjny ustalił, że prawomocnym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2008 roku wydanym przez Sąd Rejonowy w Świdnicy w sprawie II K 267/07 (k.5341) - wymieniony oskarżony został uniewinniony od czynu z art. 171 § 1 k.k. polegającego na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia ładunku wybuchowego. Nie wchodziła zatem w tym przypadku w grę ujemna przesłanka procesowa, o której mowa w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. – to jest res iudicata (co do czynu z art. 263 § 1 k.k. ). Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego A. K. (1) co do pkt XXXVIII części dyspozytywnej (pkt XXXVII części wstępnej). Na zakończenie należy stwierdzić, że sprawy oskarżonych: P. S. , P. C. , J. K. (1) , I. K. i J. M. (2) dotyczą występków, w związku z czym należą do właściwości rzeczowej Sądu Rejonowego. Właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy wymienionych oskarżonych jest Sąd Rejonowy w Świdnicy. Zgodnie z art. 31 § 3 k.p.k. w przypadku gdy przestępstwo popełniono w okręgu kilku sądów właściwym miejscowo jest ten Sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze. Z uzasadnienia aktu oskarżenia wynika, że (cyt.) „ śledztwo początkowo było prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w Świdnicy” ( str. 30 in principio aktu oskarżenia, k. 3227 in principio, tom XVIII). Z tego względu w świetle art. 31 § 3 k.p.k. do rozpoznania sprawy wymienionych wyżej oskarżonych właściwy miejscowo jest Sąd Rejonowy w Świdnicy. Należy przy tym zauważyć, że wymienionym oskarżonym zarzucono czyny z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( I. K. pomocnictwo do tego czynu), z tym że według aktu oskarżenia miały być one popełnione przed wejściem w życie tej ustawy (vide daty czynów określone w punktach: VII, IX, XLVI, XLVII i XLVIII części wstępnej zaskarżonego wyroku). Okoliczność ta ma swoje implikacje procesowe, albowiem w czasie popełnienia tych czynów (gdyby przy ponownym rozpoznaniu sprawy zostały one przypisane tym oskarżonym) obowiązywała ustawa względniejsza (z 24 kwietnia 1997 r.) niż ustawa obowiązując w czasie orzekania. Szerzej na ten temat będzie mowa w części uzasadnienia związanej z apelacją obrońcy oskarżonego J. Z. (1) . Co do apelacji obrońcy oskarżonego J. Z. (1) - apelacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Apelacja obrońcy oskarżonego koncentruje się głównie na próbie wykazania błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, w następstwie dokonania przez Sąd meriti dowolnej oceny dowodów, w szczególności zeznań świadków K. P. (1) i S. W. ( obraza art. 7 k.p.k. ). Z uwagi na treść wskazanych zarzutów (pkt 1 i 2 apelacji), właściwym będzie w pierwszej kolejności przypomnienie utrwalonego poglądu, wyrażanego tak w doktrynie, jak i w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana dopiero wtedy gdy w procedurze dochodzenia do nich Sąd orzekający uchybił dyrektywom z art. 7 k.p.k. , to jest pominął istotne dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne, bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej zaskarżonego wyroku. Z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że „ Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych” ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975 r., z. 9 poz. 84). Ten sam pogląd Sąd Najwyższy wyraził także w wyroku z 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74 (OSNKW 1975 r., z. 5, poz. 58), który został zaopatrzony aprobującymi glosami przedstawicieli doktryny – M. Cieślaka i Z. Dody (Pal. 1976 r., nr 2, s. 64) oraz W. Daszkiewicza (PiP 1976 r., nr 4, s. 127). Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być zatem skuteczny tylko wtedy, gdy apelujący wykaże, że Sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył zasadę logicznego rozumowania oraz nie uwzględnił przy ocenie materiału dowodowego wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje natomiast pod ochroną art. 7 k.p.k. , i brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia, gdy nadto Sąd ten nie naruszył art. 410 k.p.k. oraz nie uchybił dyrektywie z art. 5 § 2 k.p.k. Tego rodzaju uchybień, które rodziłyby istotnie wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego J. Z. (1) Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie jednak nie dostrzegł. Autor apelacji polemizując z rozstrzygnięciem zapadłym w pierwszej instancji nie był w stanie wykazać, aby Sąd meriti dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dowolnie przyjął sprawstwo i winę oskarżonego J. Z. (1) co do przypisanych mu czynów. Nie sposób uznać – jak twierdzi apelujący- aby Sąd ten wszystkie okoliczności niniejszej sprawy interpretował wyłącznie na niekorzyść tego oskarżonego. Wręcz przeciwnie, Sąd Okręgowy w sposób zasadniczy zmodyfikował opis zarzucanego oskarżonemu czynu, z którego wyeliminował dwa zachowania ( tiret dwa i cztery czynu opisanego w pkt I części wstępnej orzeczenia). Świadczy to wyraźnie o bezstronności Sądu orzekającego i dokładnej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności tych dla oskarżonego korzystnych. Z uwagi na brak substratu zaskarżenia wyeliminowane przez Sąd Okręgowy z opisu przedmiotowego czynu zachowania oskarżonego znajdują się poza kontrolą instancyjną, w związku z czym nie będą dalej omawiane. Odnosząc się do pierwszego inkryminowanego zachowania oskarżonego J. Z. (1) (przypisanego mu w pkt I części dyspozytywnej orzeczenia), polegającego na uczestniczeniu w okresie od marca 1997 roku do 27 października 1997 roku w obrocie substancją psychotropową w postaci (...) , poprzez nabycie jej od nieustalonych osób, a następnie zbycie S. W. i K. P. (1) należy stwierdzić, że Sąd meriti sprawstwo oskarżonego w tym zakresie ustalił głównie na podstawie zeznań (wyjaśnień) obu wyżej wymienionych świadków. W ocenie apelującego zeznania te pozbawione są jednak jakiejkolwiek wartości dowodowej z tego tylko powodu, że pochodzą od osób korzystających z dobrodziejstwa instytucji określonych w art. 60 § 4 k.k. i ustawie o świadku koronnym . Przyjęcie a priori takiego założenia jest jednak bez wątpienia błędne, gdyż tego rodzaju źródeł dowodowych nie można z takiego powodu dyskwalifikować. Przeprowadzona przez Sąd odwoławczy analiza postępowania pierwszoinstancyjnego, a w szczególności motywów rozstrzygnięcia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia daje podstawę do uznania, że Sąd meriti z należytą ostrożnością podszedł do oceny zeznań (wyjaśnień) świadków K. P. (1) i S. W. . Godzi się przy tym wskazać na słuszny pogląd Sądu Apelacyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II AKa 17/12, LEX nr 1238263), gdzie została zamieszczona następująca teza: „ Możliwość oparcia orzeczenia o winie na zeznaniach świadka koronnego jako jedynym dowodzie, jawi się jako zgodna z regułami procedury karnej. Dowód taki, przy braku szczególnych uregulowań prawnych podlega swobodnej ocenie sądu, jak każde inne zeznanie, czy wyjaśnienie – w myśl reguł art. 7 k.p.k. Co więcej, świadkowi koronnemu przysługują stosowne uprawnienia, ale i ciążą na nim obowiązki, których niedotrzymanie skutkuje pozbawieniem nadanego statusu i utratą niekaralności, jeśli świadek taki np. zeznał nieprawdę – art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1997 r. o świadku koronnym. Nie bez znaczenia dla postawy takiego świadka przed sądem jest również to, że zeznania niezgodne z prawdą, a więc fałszywie obciążające, narażają świadka na ewentualność pozaprocesowych represji środowiskowych. Wszystkie wskazane wyżej argumenty nie pozwalają przyjąć, że wiarygodność świadka koronnego jest z założenia wykluczona”. W ocenie apelującego, zeznania obu tych świadków są niekonsekwentne, sprzeczne, a jako takie nie mogą stanowić przekonywającego kontrdowodu w stosunku do wyjaśnień oskarżonego J. Z. (1) . Sąd I instancji nie dokonał wprawdzie głębszej oceny wyjaśnień wymienionego oskarżonego (w szczególności w konfrontacji z zeznaniami świadków) i nie podał dlaczego odmówił im wiary, jednakże przeprowadzona przez tenże Sąd analiza zeznań świadków K. P. (1) i S. W. pozwala przyjąć, że skoro zostały one uznane za wiarygodne, tym samym waloru takiego nie mają wyjaśnienia oskarżonego. Nie jest zaś tak, aby wyjaśnienia oskarżonego miały pierwszeństwo przed innymi dowodami ( jak chciałby tego apelujący), skoro zazwyczaj są one dla niego z natury rzeczy korzystne. Należy podzielić pogląd Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu wyrażony w wyroku z dnia 13 listopada 2001 r. ( sygn. akt II AKa 306/12, LEX 1238669) , iż „Zasada swobodnej oceny dowodów nie daje podstaw do apriorycznego preferowania lub dyskwalifikowania jednych dowodów na rzecz drugich i to według klucza najkorzystniejszego dla oskarżonego. Mając na uwadze zasady prawa dowodowego o wartości dowodowej nie decyduje to czy poszczególne dowody są korzystne albo niekorzystne dla oskarżonego, ale treść każdego z dowodów konfrontowana z innymi dowodami. Równość wobec prawa, stanowiąca podstawę wszelkiej sprawiedliwości, wymaga, aby zasady postępowania dowodowego były stosowane bez względu na to kto in concreto na tym korzysta a kto traci. Nie ma więc w polskim prawie dowodowym takiej reguły, która nadawałaby pierwszeństwo dowodom korzystnym dla oskarżonego przed dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść, tak jak i nie ma reguły o przeciwstawnej wymowie”. Sąd meriti dając wiarę zeznaniom (wyjaśnieniom) wymienionych wyżej świadków poddał je uprzednio niezbędnej analizie. W jej trakcie doszło wprawdzie do niedokładnych wyliczeń ilości (...) przekazanej S. W. przez oskarżonego ( o czym będzie mowa poniżej), jednakże nie podważa to ogólnego przekonania tegoż Sądu o wiarygodności zeznań obu tych świadków. Wiarygodność tę wzmacnia niewątpliwe wzajemna zgodność ich zeznań (wyjaśnień), i to nie tylko co do czasookresu współpracy z J. Z. (1) ( s. 31 in fine uzasadnienia orzeczenia), ale również co do ilości ich transakcji z oskarżonym, w tym także tej z udziałem R. L. . Za wiarygodnością zeznań K. P. (1) przemawia dodatkowo fakt wskazania przez niego miejsca zamieszkania J. Z. (1) w trakcie eksperymentu procesowego (k.779-785). K. P. (1) zeznając o spotkaniu z J. Z. (1) w 1997 roku stwierdził ( cyt.) „to spotkanie było w 1997 r. na krótkiej przestrzeni czasu, na wiosnę poznałem W. , a w ciągu miesiąca Z. …” ( k. 3869). S. W. natomiast wyjaśnił ( cyt.) „ Po wyjściu z więzienia spotkałem się z nim ( Z. – przyp. S. A.) w towarzystwie mojego znajomego ze S. o imieniu J. . To był chyba marzec 1997 r. …” (k. 3999). Potwierdził to w toku zeznań składanych na rozprawie, podając (cyt.) „Później spotkałem się z J. Z. w 1997 roku w marcu , powodem spotkania były narkotyki …” ( k. 4260) i dalej „ … W maju lub w kwietniu pojawia się P. (…). Razem żeśmy pojechali do W. , bo P. pomógł mi sprzedać tę pierwszą partię narkotyków którą dostałem od Z. ” ( k. 4261). W przytoczonych zeznaniach (wyjaśnieniach) K. P. (1) i S. W. zgodnie stwierdzili zatem, że nawiązali ze sobą znajomość na wiosnę 1997 roku. Jest to istotna okoliczność wzmacniająca wiarygodność ich zeznań (wyjaśnień) co do J. Z. (1) ( z uwagi na wzajemną zgodność podawanych niezależnie od siebie faktów). Jeżeli chodzi o wyliczoną przez Sąd I instancji ilość (...) otrzymanej przez S. W. na przestrzeni 1997 r. od J. Z. (1) ( vide strony 30 -31 uzasadnienia orzeczenia) wyliczenia te w ocenie Sądu Apelacyjnego nie są prawidłowe, gdyż są zbyt pobieżne. Sąd meriti nie przeanalizował poszczególnych przypadków opisanych przez S. W. . Z wyjaśnień (zeznań) S. W. , potwierdzonych częściowo zeznaniami K. P. (1) wynika, że otrzymał on od oskarżonego J. Z. (1) w 1997 r. narkotyki trzykrotnie. Wprawdzie podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 15 listopada 2011 r. wyjaśnił, że (cyt.) „ … w roku 1997 r. byłem u Z. przynajmniej 4 razy”, jednakże zastrzegł przy tym (cyt.) „ o ile pamiętam” ( k. 3999). W toku dalszych wyjaśnień w śledztwie oraz podczas rozprawy (gdy występował już w charakterze świadka) S. W. opisał de facto tylko trzy takie przypadki. Podczas wspomnianego przesłuchania w dniu 15 listopada 2011 r. wyjaśnił, że po raz pierwszy otrzymał od J. Z. (1) 3 kg (...) (k. 3999). W toku rozprawy w dniu 12 marca 2012 r. opisał ten przypadek bardziej szczegółowo. Zeznał, że w marcu 1997 r. spotkał się z J. Z. (1) (po opuszczeniu Zakładu Karnego), a ponieważ nie miał wówczas pieniędzy otrzymał od niego (...) w tzw. komis. Wprawdzie stwierdził, że był to 1 kilogram tego narkotyku, ale zastrzegł równocześnie, iż (cyt.) „Teraz to już nie pamiętam ile wówczas od niego wziąłem” ( vide k. 4261 in principio) . W toku śledztwa S. W. oświadczył natomiast stanowczo, że było to 3 kg (...) i co istotne ilość ta została jednoznacznie potwierdzona przez K. P. (1) . Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. K. P. (1) zeznał w tym zakresie, że (cyt.) „On ( S. W. – przyp. S.A.) dostał w komis ponad 3 kilo, na pewno nie było tego mniej niż 3 kilogramy” (k. 3868). W zeznaniach tych K. P. (1) opisał również okoliczności związane z przekazaniem J. Z. (1) w W. w imieniu S. W. części zapłaty za ową (...) ( k. 3868 v.). W dalszej części zeznań składanych na rozprawie w dniu 12 marca 2012 r. S. W. stwierdził, że za drugim razem otrzymał od J. Z. (1) od kilograma do 3 kilogramów (...) y ( k. 4261), a za trzecim razem 3 kilogramy owego narkotyku ( k. 4261 v.). K. P. (1) na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 roku zeznał, że towarzyszył S. W. , gdy ten otrzymał od J. Z. (1) 3 kg (...) ( k. 3869). Wskazane wyżej ilości składają na sumę 7 kilogramów czyli 7 000 gramów (...) (w przypadku drugiej opisanej przez S. W. transakcji należało przyjąć podaną przez niego ilość minimalną narkotyku to jest 1 kilogram). Wartość owych narkotyków wynosiła 77.000 zł ( 7 kg × 11 000 zł za 1 kg = 77 000 zł). Należało również uściślić okres przestępczej współpracy J. Z. (1) z S. W. . Sąd I instancji okres ten określił datami marzec 1997 r. – 27 października 1997 r., opierając się na zeznaniach wspomnianego S. W. (str. 30 uzasadnienia orzeczenia). Tymczasem z zeznań wymienionego świadka wynika, że został on aresztowany w dniu 24 października 1997 r. ( vide k. 4262) i tym samym w owym dniu zakończył swoją współpracę z J. Z. (1) . W tym stanie rzeczy – mając na uwadze powyższe – w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku ( dotyczącym oskarżonego J. Z. (1) ) należało zastąpić ilość 11 000 gramów (...) o wartości 121 000 zł, ilością 7 000 gramów (...) o wartości 77 000 zł, zaś datę „27 października 1997 r.” należało zastąpić datą 24 października 1997 r. W taki też sposób zaskarżony wyrok w tej części został zmieniony przez Sąd Apelacyjny. Zmniejszenie przez Sąd odwoławczy ilości (...) , w której obrocie uczestniczył oskarżony J. Z. (1) w 1997 r. (z 11 kg do 7 kg) spowodowało obniżenie wymierzonej mu za ten czyn kary pozbawienia wolności z lat 3 do 2 lat i 8 miesięcy. Ponieważ w pkt II części dyspozytywnej orzeczenia wymierzono w pierwszej instancji wymienionemu oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności przy zastosowaniu pełnej absorpcji, taką samą zasadę w tym zakresie zastosował Sąd Apelacyjny. Z tego względu orzeczono wobec J. Z. (1) w drugiej instancji karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Zmniejszenie ilości przypisanej oskarżonemu (...) spowodowało - jak wyżej wspomniano – obniżenie orzeczonej wobec niego za przedmiotowy czyn kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny nie znalazł natomiast powodu, aby obniżyć równocześnie orzeczoną wobec niego w tym zakresie karę grzywny, biorąc pod uwagę rozmiar korzyści majątkowej uzyskanej przez niego z tego przestępstwa. Jednocześnie Sąd Apelacyjny wyeliminował z opisu omawianego czynu słowo „znacznych” (umieszczone w zdaniu „ w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych”), gdyż w prawie karnym materialnym nie funkcjonuje pojęcie znacznej korzyści majątkowej. Artykuł 115 § 4 k.k. mówi jedynie o korzyści majątkowej. Znamię „znaczności” zawarte jest natomiast w art. 115 § 5 k.k. definiującym mienie znacznej wartości. Przenosząc nawet drogą analogii ową definicję na użyte w opisie przedmiotowego czynu sformułowanie „znaczne korzyści majątkowe” brak byłoby podstaw do zaakceptowania owego wyróżnika, gdyż zgodnie z art. 115 § 5 k.k. mienie znacznej wartości to mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekraczała 200 000 zł. Sąd Apelacyjny przyjął, że J. Z. (1) uczestniczył w obrocie 7 kg (...) wartości 77 000 zł, brak jest przy tym jakiegokolwiek dowodu, że zamierzał on uzyskać ze swojego procederu konkretną korzyść majątkową w wysokości przekraczającej wspomniane 200 000 zł. Z tego względu również w tym zakresie Sąd odwoławczy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego J. Z. (1) . W pozostałym zakresie ustalenia Sądu meriti są w pełni prawidłowe, również te dotyczące transakcji S. W. i K. P. (1) z R. L. w Z. . Ustalenia te (zawarte na str. 31 in fine -32 uzasadnienia orzeczenia) nie budzą wątpliwości. Świadek S. W. podał w składanych w charakterze podejrzanego wyjaśnieniach, że (cyt.) „pamiętam, że K. P. (1) był przy jednej transakcji z L. ” (k. 3999). Znajduje to potwierdzenie w zeznaniach K. P. (1) , który w toku śledztwa stwierdził (cyt.) „z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że z L. była jedna transakcja narkotykowa…” ( k. 796) i dalej „ ja byłem przy jednej transakcji, kiedy to W. sprzedawał mu 3 kilogramy (...) . Przy tej amfetaminie nie było zysków dlatego, że była to (...) od << Z. >> z W. i on ją dał w komis i po pewnym czasie upominał się o pieniądze. Dlatego (...) została puszczona L. po kosztach, aby zwrócić pieniądze << Z. >> Z tego co pamiętam to ta (...) poszła po 11 000 zł za kilogram” (k. 796 in fine – 797). Wprawdzie na rozprawie relacja K. P. (1) była tu już mniej precyzyjna, jednak można to wytłumaczyć upływem czasu. Wskazana niedokładność w relacji wymienionego świadka została przez Sąd meriti przekonująco omówiona na stronach 31 in fine -32 uzasadnienia orzeczenia. Ocena wyrażona w tej kwestii przez Sąd meriti trafia do przekonania. Na akceptację zasługuje również przedstawiona przez tenże Sąd ocena zeznań świadka R. L. . Zeznania te nie zasługują na wiarę, co Sąd Okręgowy uzasadnił logicznie i przekonująco ( str. 32 uzasadnienia orzeczenia). Wprawdzie z zeznań S. W. złożonych na rozprawie w dniu 12 marca 2012 r. wynika, że ilość (...) przekazanej przez niego R. L. była większa niż wspomniane 3 kg ( vide k. 4262), jednakże Sąd I instancji przyjął tu wersję najkorzystniejszą dla oskarżonego, gdyż znajduje ona potwierdzenie w cytowanych wyżej zeznaniach świadka K. P. (1) (zawartych na kartach 796-797). Z tego względu Sąd meriti użył w uzasadnieniu orzeczenia formuły, że ( cyt.) „…była co najmniej jedna taka transakcja…” ( str. 31 in principio ) dotycząca owych 3 kg (...) . Wbrew twierdzeniu autora apelacji Sąd I instancji odniósł się szczegółowo do zeznań świadka S. S. (1) i w sposób logiczny oraz przekonujący przedstawił swoje stanowisko co do wiarygodności tego dowodu ( vide str. 34-35 uzasadnienia orzeczenia). Na kanwie omówionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznań S. S. (1) Sąd meriti stwierdził w konkluzji, że (cyt.) „… w sprawie zachodzą wątpliwości, których nie daje się usunąć i rozstrzygnął (je – przyp. S.A.) w tym zakresie na korzyść oskarżonego J. Z. (1) ” ( str. 35 in fine uzasadnienia orzeczenia). Chodzi tu o te zarzucone wymienionemu oskarżonemu zachowania przestępne, które Sąd meriti wyeliminował z opisu przedmiotowego czynu (konkretnie chodzi o wyeliminowane zachowanie związane ze S. S. (1) zarzucane oskarżonemu w pkt I części wstępnej orzeczenia – tiret 4). Z tego względu polemika autora apelacji z dokonaną przez Sąd meriti oceną zeznań świadka S. S. (1) jest zupełnie chybiona. Na temat wspomnianego w tym fragmencie środka odwoławczego S. P. (str. 10 apelacji) będzie mowa w części uzasadnienia związanej z apelacją obrońcy wymienionego oskarżonego. Jeżeli chodzi o zeznania świadka J. O. , o którym wspomniano na stronie 10 in fine środka odwoławczego, należy zgodzić się z twierdzeniem autora apelacji, że Sąd meriti nie ocenił zeznań tego świadka. Analiza tych zeznań wskazuje, że miał on kontakty z oskarżonym J. Z. (1) , jednakże w sposób wyraźny unikał sprecyzowania charakteru tych kontaktów. Zeznał też, że znał S. W. i K. P. (1) , lecz również w tym przypadku nie ujawnił swoich rzeczywistych powiązań z wymienionymi osobami ( vide k. 4635 v – 4636v). W przedstawionej sytuacji zeznania świadka J. O. nie stanowią istotnego dowodu w zakresie dotyczącym J. Z. (1) . Uwzględniając powyższe, nie sposób podzielić twierdzeń autora apelacji, że zeznania świadków K. P. (1) i S. W. w odniesieniu do J. Z. (1) są niekonsekwentne i niewiarygodne i przez to nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tym zakresie. Sąd Apelacyjny nie stracił z pola widzenia faktu, że w zeznaniach obu tych świadków występują pewne niedokładności, czy też sprzeczności, które pojawiają się zazwyczaj w miarę upływu czasu. Biorąc jednakże pod uwagę ogromną skalę przestępczej działalności w jakiej obaj oni uczestniczyli i jej czasookres należy uznać to za naturalne. O wartości danego dowodu pochodzącego z osobowego źródła dowodowego nie decyduje przy tym to, w jakim stadium postępowania został on przeprowadzony, lecz jego treść w konfrontacji z innymi dowodami. Sąd orzekający może dać wiarę zeznaniom świadka złożonym w postępowaniu przygotowawczym, a odmówić tego waloru zeznaniom złożonym przed sądem. Tego rodzaju ocena mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , jeśli jest efektem analizy całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy oraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Godzi się w tym miejscu powołać wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt (II Aka 173/12 LEX nr 1236876) „Samo stwierdzenie, że deskrypcje procesowe oskarżonego i świadków są w większym lub mniejszym stopniu wewnętrznie sprzeczne oraz sprzeczne ze sobą nie wystarczy, aby je na tej podstawie odrzucić jako niewiarygodne, bo przecież owe sprzeczności niekoniecznie muszą mieć związek z próbą świadomego zafałszowania przez te osoby rzeczywistości, lecz równie dobrze mogą być spowodowane innymi okolicznościami, w tym wynikać mogą z niedostatków ludzkiej pamięci” . Uwzględniając powyższe zarzut apelującego o przekroczeniu przez Sąd meriti zasady swobodnej oceny dowodów przy ocenie zeznań świadków K. P. (1) i S. W. ( obraza art. 7 k.p.k. ) należy uznać za bezzasadny. Sprawstwo i wina oskarżonego J. Z. (1) co do uczestniczenia w obrocie amfetaminą w ilości 1500 gramów (drugi czyn przypisany mu w pkt I części dyspozytywnej wyroku) również zostały przyjęte przez Sąd meriti głównie na podstawie zeznań świadka koronnego K. P. (1) . Sąd ten nie miał wątpliwości, że w 2000 r. doszło do odnowienia kontaktów K. P. (1) z J. Z. (1) , czego następstwem był wyjazd do W. pierwszego z wymienionych, w towarzystwie (...) . Wprawdzie J. J. (1) i S. P. zaprzeczyli, aby udali się do W. w celu nabycia narkotyków od J. Z. (1) , jednakże ich wyjaśnienia nie są tu wiarygodne ( wyrok Sądu Okręgowego w stosunku do J. J. (1) skazanej za czyn opisany w pkt XLIV części wstępnej stał się prawomocny w pierwszej instancji). Nie jest bynajmniej tak, że wyjaśnienia obu tych osób tworzą spójny i logiczny obraz wydarzeń, stanowiący wiarygodną opozycję do wersji wydarzeń przedstawionej przez K. P. (1) . Wręcz przeciwnie, wyjaśnienia J. J. (1) w swym całokształcie wiarygodność zeznań wymienionego świadka w istotny sposób wzmacniają ( oboje oni podali szereg tożsamych szczegółów związanych ze wspomnianym, wspólnym wyjazdem do W. ). W pierwotnie złożonych wyjaśnieniach S. P. zaprzeczał, aby doszło do jego wyjazdu do W. wspólnie z J. J. (1) i K. P. (1) (k.1365v). Po odczytaniu mu wyjaśnień J. J. (1) , w których stwierdziła ona, iż do wyjazdu takiego doszło, oskarżony S. P. już temu nie przeczył, oświadczając ( cyt.): „Ja nie przypominam sobie w ogóle czy byłem w W. , Nie wiem dlaczego J. kategorycznie twierdzi, że byliśmy w W. , być może tak było” (k. 1366) i dalej „Być może było tak, że pojechaliśmy do W. , bo J. starała się o wizę do Stanów Zjednoczonych(…) Jeśli pojechałem z J. to sam, a jeśli był P. to on nie mówił po co z nami pojechał (…) Być może to ja starałem się o wizę, ja też mam matkę w S. …” ( k.1366). Oskarżona J. J. (1) potwierdziła jednoznacznie i stanowczo zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i sądowego fakt swojego wyjazdu ze S. P. i K. P. (1) do W. (dodała przy tym, że towarzyszył im wówczas jej syn), konsekwentnie zaprzeczała jedynie aby miała wiedzę co do celu tej podróży. Potwierdziła też, że był to tylko jednorazowy wyjazd (cyt.) „Z P. na pewno tylko raz byłam w W. ” (k. 3672 v. in fine ). Wyjaśniła nadto, że (cyt.) „ P. miał matkę w USA i może chodziło o ambasadę amerykańską” ( k. 2507). Na rozprawie stwierdziła jednak, iż „nie pamiętam czy ta rozmowa w drodze powrotnej dotyczyła np. załatwienia jakiś spraw w ambasadzie amerykańskiej w W. ” ( k. 3672 v. ). W istocie rzeczy wyjaśnienia J. J. (1) potwierdzają treść zeznań K. P. (1) w omawianym zakresie. Zgodnie opisali oni bowiem okoliczności związane z owym wyjazdem np. dotyczące osoby prowadzącej pojazd (była nią J. J. (1) ) oraz związane z pobytem w W. ( „nie byliśmy długo w W. , może dwie godziny” – J. J. (1) k. 2507). K. P. (1) potwierdził też, iż zabrała ona wówczas ze sobą syna ( „w tym czasie miałam małe dziecko, które zabrałam z sobą do W. ” – J. J. (1) k. 2507) . W toku śledztwa K. P. (1) zeznał (cyt.) „Nie pamiętam czy już w drodze ze Ś. do N. był jej syn K. , na pewno był z nami w drodze do W. z N. , a potem z W. do Ś. ” (…) To ja wskazywałem drogę do miejsca spotkania bo byłem już u << Z. >>. Ja opuściłem samochód, a w tym czasie J. została w aucie razem ze S. i ze swoim synem” (k.872 in fine – 873) . Potwierdził to na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. zeznając ( cyt.) „ jechałem ja, S. P. , J. i jej syn K. (k. 3870 v.)”. Wprawdzie K. P. (1) pomylił imię syna J. J. (1) mówiąc o nim (...) ( właściwe imię - S. vide k. 2507), jednakże różnorodne, a przy tym tożsame szczegóły przedstawione niezależnie od siebie przez wymienioną oskarżoną ( k. 2507) oraz przez tegoż świadka ( k. 3870v. – 3871), chociażby dotyczące osoby kierowcy (była nim J. J. (1) ) i pobytu w W. , uwiarygodniają niewątpliwie zeznania K. P. (1) , które w zakresie zawierającym opis przedmiotowej transakcji są konsekwentne i stanowcze. Zeznania te zostały omówione przez Sąd meriti na stronach 33-34 in principio uzasadnienia orzeczenia. Wynika z nich, że w czasie wspomnianego wyjazdu do W. K. P. (1) i S. P. otrzymali od J. Z. (1) 1500 gramów (...) w celu jej dalszej odsprzedaży (transakcja ta została przez K. P. (1) dokładnie opisana). Skoro zatem zeznania K. P. (1) w zakresie zawierającym opis okoliczności jego wyjazdu do W. w 

[... tekst skrócony ...]