II AKA 160/14

Sygn. akt II AKa 160/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Rafał Kaniok Sędziowie: SA – Mirosława Strzelecka (spr.) del. SO – Dorota Tyrała Protokolant: – Małgorzata Reingruber - st. sekr. sąd. przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. sprawy P. G. o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne aresztowanie w sprawie o sygn. II K 58/03 Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 04 marca 2014 r. sygn. akt V Ko 75/13 Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. M. Kancelaria Adwokacka w W. kwotę zł 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) zawierającą 23% VAT tytułem wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym. Kosztami postępowania za II instancję obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 04 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił w całości wniosek P. G. o zasądzenie odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie sygn. akt II K 58/03 Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając mu obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. i art. 558 k.p.k. poprzez zaniechanie rozważenia zastosowania przepisów kodeksu postępowania cywilnego , w szczególności art. 184 i 185 k.p.c. w zw. z art. 917 k.c. , co miało wpływ na treść orzeczenia. Podnosząc ten zarzut skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Sam wnioskodawca w piśmie zatytułowanym Apelacja wnosił: 1) o ponowne zbadanie jego wniosku przez Sąd Apelacyjny, 2) podjęcie działań w trybie art. 13 k.p.k. w związku ze stwierdzonymi przestępstwami związanymi z brakiem protokołu zatrzymania, a mimo to stosowanie aresztu tymczasowego, 3) wystąpienie o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów wydających zaskarżony wyrok, 4) skierowanie na drogę postępowań cywilnych jego zamierzeń do prób ugodowych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy wnioskodawcy są niezasadne i to w stopniu wręcz oczywistym, a tym samym zawarty w niej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, iż odszkodowanie o którym mowa w rozdziale 58 Kodeksu postępowania jest roszczeniem o charakterze cywilnym, które jednak dochodzone jest w trybie procesu karnego. Jakkolwiek zatem ma ono charakter kompensacyjny to jest instytucją prawa karnego i w związku z tym zasady zasądzenia tego odszkodowania określone w przepisach karnoprawnych zachowują szereg odrębności w stosunku do zasad jego dochodzenia na podstawie przepisów prawa cywilnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 1991 r. OSNKW 10-12/1991 poz. 52). Zgodnie z treścią art. 558 k.p.k. – w sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się tylko w kwestiach nie uregulowanych w niniejszym Kodeksie. Oznacza to, iż tylko zupełny brak w k.p.k. określonej instytucji występującej wyłącznie w procedurze cywilnej – uzasadnia sięganie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego . Nie ulega wątpliwości, iż wniosek P. G. odnosił się do zasądzenia na jego rzecz odszkodowania za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, czego dowodem jest w jego ocenie brak w aktach sprawy protokołu o jego zatrzymaniu. Tego rodzaju postępowanie toczy się w myśl reguł określonych w rozdziale 58 Kodeksu postępowania karnego . Sad I instancji w sposób wyjątkowo wnikliwy przeanalizował wszystkie okoliczności mające znaczenie dla uznania zasadności wniosku P. G. i przekonywująco uzasadnił z jakich przyczyn wniosku tego nie uwzględnił. Sąd ten nie pominął faktu, iż w aktach sprawy brak jest protokołu zatrzymania wnioskodawcy w sprawie sygn. K 58/03 – Sądu Rejonowego w N. , jednakże okoliczność ta nie może przesądzać o tym, iż do zatrzymania tego doszło w sposób niezgodny z prawem i było ono niezasadne, albowiem, z informacji znajdujących we wskazanej sprawie wynikało, iż występujący w roli podejrzanego P. G. nie przebywał w miejscu zamieszkania, a jego matka odmawiała przyjmowania korespondencji. W związku z niemożnością ustalenia miejsca pobytu podejrzanego w dniu 28 czerwca 2002 r. zostało wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania i zarządzono poszukiwanie go. Po ustaleniu miejsca pobytu P. G. – podjęto działania zmierzające do spowodowania jego stawiennictwa w Prokuraturze, a wobec ich nieskuteczności asesor Prokuratury Rejonowej w Płocku wydał zarządzanie o zatrzymaniu go i doprowadzeniu do Prokuratury na dzień 1 października 2002 r. (k. 88). Powyższe okoliczności w pełni uzasadniają stanowisko Sądu Okręgowego, iż zarządzenie o doprowadzeniu z dnia 18 sierpnia 2002 r. było w pełni zasadne i miało na celu spowodowanie, by przesłuchanie P. G. mogło dojść do skutku. Nie budzi również wątpliwości okoliczność, od jakiej daty należy liczyć początek tymczasowego aresztowania wobec P. G. . Wynika ona bowiem z postanowienia Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 1 października 2002 r., w którym to dniu zastosowano wobec ówczesnego podejrzanego tego rodzaju środek zapobiegawczy. Fakt zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet prawomocnie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności powoduje, iż nie zachodziła żadna z przesłanek o których mowa w art. 552 § 1, 2, 3 i 4 k.p.k. uzasadniających uwzględnienie wniosku P. G. . Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny nie znalazł żadnych podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia i orzekł w części dyspozytywnej wyroku.