II AKA 155/12

Sygn. akt II AKa 155/12Sygn. akt II AKa 155/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2012r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Jan Krośnicki (spr.) Sędziowie: SA – Maria Żłobińska SA – Marek Czecharowski Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012 r. sprawy D. G. oskarżonego z art. 284 § 2 k.k. i innych na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w. W. z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt XVIII K 21/11 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację obrońcy oskarżonego D. G. za oczywiście bezzasadną; - zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa; - zasądza od Skarbu P. na rzecz adw. M. B. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 738 zł obejmującą 23 % podatek VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego D. G. wykonywaną z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Prokurator oskarżył D. G. o to, że: I. w okresie od dnia 22 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2010 r. w S. na Al. (...) dokonał przywłaszczenia mienia powierzonego w postaci czterech quadów marki P. (...) o nr rej. (...) oraz kompletu najazdów na podstawie umowy najmu z dnia 22 stycznia 2010 roku powodując straty w wysokości 60.300 zł. na szkodę firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą S. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą W. Al. (...) , tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. ; II. w okresie od 13 stycznia 2010 r. do 20 stycznia 2010 r. w W. ul. (...) dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci pompy do betonu marki P. na podstawie umowy najmu z dnia 13 stycznia 2010 r. powodując straty w wysokości 80.000 zł. na szkodę firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na ul. (...) , tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. ; III. w dniach od 13 stycznia 2010 r. do 16 lutego 2010 r. w W. przy ul. (...) dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci młota udarowego marki (...) oraz ubijarki marki (...) na podstawie umowy najmu powodując straty w wysokości 6.000 zł. na szkodę W. U. , tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. ; IV. w okresie od 8 marca 2010 r. do 30 kwietnia 2010 r. w W. ul. (...) dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci rusztowań typu A. (...) w łącznej ilości 2.176 m na podstawie umowy z dnia 8 marca 2010 r. oraz aneksu do umowy z dnia 19 marca 2010 r. powodując straty w wysokości 296.965 zł. na szkodę firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Oddział w W. przy ulicy (...) oraz Gospodarstwa (...) przy Areszcie Śledczym w G. ul. (...) , tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. ; V. w okresie od 22 lutego 2010 r. do 25 lutego 2010 r. w W. przy ul. (...) dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci myjki ciśnieniowej (...) na podstawie umowy wynajmu wyżej wymienionej myjki z dnia 22 lutego 2010 r. powodując straty w wysokości 8.000 zł. na szkodę firmy (...) S.A. ” z siedzibą w W. przy ul. (...) , tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 21 października 2011 r. w sprawie o sygn. akt XVIII K 21/11 oskarżony D. G. uznany został za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za czyny opisane: - w punkcie I a/o na podstawie art. 284 § 2 k.k. skazany został na karę 1 roku pozbawienia wolności; - w punkcie II a/o na podstawie art. 284 § 2 k.k. skazany został na karę 1 roku pozbawienia wolności; - w punkcie III a/o na podstawie art. 284 § 2 k.k. skazany został na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; - w punkcie IV a/o który zakwalifikowany został z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. , na podstawie art. 284 i § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. skazany został na karę 2 lat pozbawienia wolności; - w punkcie V a/o na podstawie art. 284 § 2 k.k. skazany został na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu D. G. karę łączną w wysokości 3 lat pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet z mocy art. 63 § 1 k.k. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci dnia zatrzymania w dniu 2 kwietnia 2010 r. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. oskarżony został zobowiązany do naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych: - firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. 60.300 zł., - firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwoty 80.000 zł., - W. U. w wysokości 6.000 zł., - firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Oddział w W. oraz Gospodarstwa (...) przy Areszcie Śledczym w G. ul. (...) kwoty w wysokości 296.965 zł., - firmy (...) S.A. " z siedzibą w W. kwotę w wysokości 8.000 zł.; Na podstawie art. 44 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 230 § 2 k.p.k. Sąd orzekł o dowodach rzeczowych. Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego D. G. w części dotyczącej kary tj. w zakresie pkt I tiret pierwszy, drugi i czwarty i pkt II wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi apelacja zarzuciła: a) w odniesieniu do kar jednostkowych orzeczonych w pkt. I tiret pierwszy, drugi i czwarty wyroku - rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych przez nienależyte uwzględnienie stopnia zawinienia oskarżonego wynikającego z okoliczności popełnienia przypisanych mu czynów, w szczególności obawy o własne zdrowie i życie, oraz wobec nieuwzględnienia przy wymierzaniu kary okoliczności łagodzących, w tym faktu przyznania się oskarżonego do winy, jego młodego wieku, jak również niedostateczne uwzględnienie właściwości i warunków osobistych sprawcy, przyjęcie, iż oskarżony działał z niskich pobudek, a czyn oskarżonego charakteryzował się wysoką społeczną szkodliwością, w tym przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w pkt. IV a/o w stosunku do mienia znacznej wartości, którego granicę Sąd I instancji ustalił na kwotę 200.000 złotych, podczas gdy ustawa obowiązująca w dacie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, która winna być zastosowana jako względniejsza dla sprawcy, jako mienie znacznej wartości definiowała mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekraczała dwustukrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia, a więc kwotę 263.400 złotych, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia przez Sąd I instancji kar pozbawienia wolności w rozmiarze rażąco surowym; b) w odniesieniu do kary łącznej orzeczonej w pkt. II wyroku - rażącą niewspółmierność wymierzonej kary, w związku z niewłaściwą oceną związku podmiotowo - przedmiotowego zachodzącego pomiędzy poszczególnymi przestępstwami oraz pomimo istnienia przesłanek do wymierzenia kary z zastosowaniem zasady absorpcji bądź zbliżonej do tejże zasady. Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku pkt I tiret pierwszy, drugi i czwarty - przez orzeczenie kar jednostkowych za przypisane czyny w wymiarze niższym od orzeczonych oraz w pkt II poprzez orzeczenie kary łącznej w niższym wymiarze z uwzględnieniem zasady absorpcji bądź zbliżonej do zasady absorpcji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego D. G. jest bezzasadna w oczywistym stopniu. Nie można podzielić zarzutów apelacyjnych by wymierzone oskarżonemu D. G. kary pozbawienia wolności za popełnione przestępstwa opisane w pkt I, II i IV aktu oskarżenia, tj. kwalifikowanych z art. 284 § 2 k.k. zaś czwarty czyn nadto w zw. z art. 294 § 1 k.k. , jak też kara łączna były karami rażąco surowymi. Należy podnieść, iż Sąd Okręgowy wyrokował w trybie art. 387 § 1 i 2 k.p.k. Na rozprawie sądowej w dniu 21 października 2011 r. w trakcie składania wyjaśnień przez oskarżonego przyznającego się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów przestępczych, co również uczynił w postępowaniu przygotowawczym, jego obrońca wyrażając wolę oskarżonego D. G. wniósł o wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy. Wnioskował o wymierzenie oskarżonemu za dwa pierwsze przestępstwa kar po 1 roku pozbawienia wolności, za czyny wskazane w pkt III i V aktu oskarżenia kar po 3 miesiące pozbawienia wolności, zaś za czyn z pkt IV a/o kary 2 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego wnioskował również o wydanie orzeczenia w trybie art. 46 § 1 k.k. co do zobowiązania oskarżonego do naprawienia szkody w całości za wszystkie popełnione przestępstwa. Wnosił również o wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wysokości 3 lat pozbawienia wolności. Prokurator wyraził zgodę na orzeczenie wobec oskarżonego kar pozbawienia wolności zgodną z jego wnioskiem. Obecni na rozprawie: pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego firmy (...) Sp. z o.o. i pokrzywdzony W. U. przyłączyli się do wniosku. Sąd Okręgowy wydając wyrok mając na względzie uzgodnione wnioski co do orzeczenia kar jednostkowych pozbawienia wolności jak też kary łącznej, orzekł je w zaproponowanej przez oskarżonego D. G. wysokości. Nie można zatem uznać, że kwestionowane przez apelacje kary są rażąco surowe i krzywdzące oskarżonego. Trzeba mieć na uwadze, że przestępstwa, za które oskarżony został ukarany, a wskazane w pkt I, II i IV aktu oskarżenia są o dużym stopniu społecznej szkodliwości. Oskarżony w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2010 r., dopuścił się tego samego rodzaju przestępstw, działając w ten sam niemalże sposób i powodując u pokrzywdzonych szkodę na ogólna kwotę ponad 437.000 zł Kary pozbawienia wolności za czyny opisane w pkt I i II a także w pkt IV aktu oskarżenia zostały orzeczone w granicach najniższego ustawowego zagrożenia. Kara łączna pozbawienia wolności wynegocjowana przez oskarżonego w wysokości 3 lat, też została wymierzona przy uwzględnieniu w poważnym stopniu zasady absorpcji (suma kar wynosiła 4 lata i 6 miesięcy). Przy wymierzaniu kar Sąd miał na względzie b. przeciętne opinie o oskarżonym z zakładu karnego i miejsca zamieszkania a także, że w przeszłości był już karany sądownie (k. 260, 421 – 422). Poza przyznaniem się do winy i poddaniem się karze innych okoliczności łagodzących trudno się dopatrzeć. Młody wiek oskarżonego, który w chwili popełniania przestępstw miał ukończone 24 lata, mając na względzie realia przedmiotowej sprawy, sam w przez się nie może być zaliczony na jego korzyść. Na samym końcu należy odnieść się do kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt IV a/o i dokonanej modyfikacji jego opisu przez Prokuratora i Sąd na rozprawie sądowej w dniu 21 października 2011 r. (k. 492 i 494). Oczywiście słusznie zauważył obrońca oskarżonego, że w dacie popełnienia przestępstwa (marzec – kwiecień 2010 r.) pojęcie mienia znacznej wartości obejmowało mienie, którego wartość przekraczała dwustukrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia ( art. 115 § 5 k.k. ), która wynosiła wówczas 1.317 zł. Tak więc by przyjąć, że oskarżony dokonał przywłaszczenia mienia znacznej wartości, trzeba było ustalić, iż jego wartość przekraczała 263.400 zł. Obecnie obowiązująca od 8 czerwca 2010 r. nowelizacja przepisu art. 115 § 5 k.k. wymaga do uznania, że doszło do przywłaszczenia mienia znacznej wartości ustalenie, że jego wartość przekraczała 200.000 zł. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął, iż oskarżony D. G. przywłaszczył mienie o wartości 296.965 zł. Tak więc stosując dawne jak i obecnie objaśnienia pojęcia mienia znacznej wartości w obu przypadkach doszło do przekroczenia jego wysokości ustawowej określonej w art. 115 § 5 k.k. Tak więc oskarżony D. G. swoim działaniem przestępnym wypełnił obok znamion czynu z art. 284 § 2 k.k. także przepisu art. 294 § 1 k.k. , którego brzmienie zarówno w 2010 r. jak też obecnie jest tożsame. W związku z tym Sąd postąpił odpowiednio do wskazań zawartych w art. 4 § 1 k.k. ( zdanie pierwsze ) mimo wadliwego uzasadnienia powyższej kwestii wskutek nie zwrócenia uwagi, że czyn został popełniony w 2010 r. pod rządami ustawy inaczej oceniającej pojęcie mienia znacznej wartości. Z tych powodów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.