II AKA 152/20

II AKa 152/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Radlińska Sędziowie: SA Rafał Kaniok SO (del.) Sławomir Machnio (spr.) protokolant sekr. sąd. Adriana Hyjek przy udziale prokuratora Mariusza Kierepki po rozpoznaniu w dniu 23 września 2021 r. sprawy: 1 M. C. (1) ps. (...) , syna L. i M. z domu S. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 43 ust. 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 75, poz. 468 z późn.zm.) w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. , art. 64 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm. zwana dalej Ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii z 29 lipca 2005 roku ), art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii ; 2 P. D. (1) ps. (...) , syna W. i G. z domu S. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 288 § 1 k.k. i z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 3 M. D. (1) ps. (...) , syna K. i K. z domu M. , urodzonego w dniu (...) w L. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii ; 4 D. F. (1) , syna A. i K. z domu P. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. i art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 5 Z. G. (1) ps. (...) , syna L. i T. z domu J. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii ; 6 A. I. (1) , syna S. i Z. z domu S. , urodzonego w dniu (...) w G. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 57 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 7 A. K. (1) , córki S. i B. z domu L. , urodzonej w dniu (...) w W. , oskarżonej o czyny z art. art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii , art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 239 § 1 k.k. ; 8 A. K. (2) ps. (...) P. , syna A. i E. z domu B. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 9 M. K. (1) ps. (...) , syna J. i K. z domu G. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. ; 10 M. Ł. (1) ps. (...) , syna R. i E. z domu Ł. , urodzonego w dniu (...) w O. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 252 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 11 A. M. (1) ps. (...) , syna R. i S. z domu S. , urodzonego w dniu (...) w M. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 12 R. P. (1) ps. (...) , syna F. i H. z domu R. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k. , z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. ; 13 M. S. (1) ps. (...) , syna J. i M. z domu S. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego czyny z art. 263 § 2 k.k. , z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 14 T. S. (1) ps. (...) , syna I. i H. E. z domu Z. , urodzonego w dniu (...) w W. , oskarżonego o czyny z art. 43 ust. 3 Ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 75, poz. 468 z późn.zm.) w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; 15 M. Z. (1) ps. (...) , syna W. i J. z domu D. , urodzonego w dniu (...) w M. , oskarżonego o czyny z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 13 września 2018 r. w sprawie XII K 160/13 zmienia wyrok w zaskarżonej części, w ten sposób, że: co do oskarżonego M. C. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonych wobec M. C. (1) ps. (...) łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny zawarte w punkcie 34 wyroku; 2 w zakresie czynu przypisanego w pkt. 30 wyroku (punkt XXX aktu oskarżenia): przyjmuje, że w okresie od lutego 2008r. do końca października 2008r. oskarżony brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 196 kg oraz brał udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci co najmniej 150 kg marihuany i co najmniej 8,5 kg kokainy, z opisu czynu eliminuje przyjęcie, że w okresie marca/kwietnia 2008 roku do listopada 2008 roku oskarżony nabył od A. M. (1) ps. (...) , działającego wspólnie i w porozumieniu z dwoma ustalonymi osobami, co najmniej 40 kilogramów amfetaminy i 2 kilogramy kokainy, z opisu czynu eliminuje zbycie przez oskarżonego, w okresie od maja 2008r. do listopada 2008r., innym ustalonym osobom, co najmniej 30 kg marihuany w jednorazowych transakcjach od 1 kg do 1,5 kg oraz amfetaminy w jednorazowych transakcjach po 1 kg, które uprzednio nabył od ustalonych osób, łagodzi M. C. (1) ps. (...) wymierzone za ten czyn kary do 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i do 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych, obniża do kwoty 1.630.750 (jednego miliona sześćset trzydziestu tysięcy siedemset pięćdziesięciu) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez M. C. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 33 wyroku (XXXIII aktu oskarżenia) uchyla orzeczenie i na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umarza postępowanie karne a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa; 2 Wymierza M. C. (1) ps. (...) jako łączne kary 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności i 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; co do oskarżonego P. D. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonej wobec P. D. (1) ps. (...) łącznej karze pozbawienia wolności zawarte w punkcie 39 wyroku; 2 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 35 wyroku (punkt XXXIV aktu oskarżenia) przyjmuje, że oskarżony dopuścił się jego popełnienia w okresie od około marca 2010 roku do grudnia 2010 roku i łagodzi orzeczoną za ten czyn karę do 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności; 3 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 36 wyroku (punkt XXXV aktu oskarżenia): przyjmuje, że oskarżony brał udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci co najmniej 6 kg marihuany, łagodzi P. D. (1) ps. (...) wymierzone za ten czyn kary do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, obniża do kwoty 21.750 (dwadzieścia jeden tysięcy siedemset pięćdziesiąt) zł wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez P. D. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 uniewinnia P. D. (1) ps. (...) od popełnienia czynu przypisanego w punkcie 38 wyroku (punkt XXXVII aktu oskarżenia) i na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. koszty procesu w tym zakresie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa; 2 wymierza P. D. (1) ps. (...) jako łączną karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; co do oskarżonego M. D. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonych wobec M. D. (1) ps. (...) łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny zawarte w punkcie 44 wyroku; 2 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 41 wyroku (punkt XXXIX aktu oskarżenia): łagodzi M. D. (1) ps. (...) wymierzone za ten czyn kary do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy i do 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych, obniża do kwoty 33.750 (trzydzieści trzy tysiące siedemset pięćdziesiąt) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez M. D. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 43 wyroku (punkt XLI aktu oskarżenia) uchyla orzeczenie i na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umarza postępowanie karne a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa; 2 wymierza M. D. (1) ps. (...) kary łączne 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; co do oskarżonego Z. G. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonych wobec Z. G. (1) ps. (...) łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny zawarte w punkcie 63 wyroku; 2 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 59 wyroku (punkty LIV i LVI aktu oskarżenia): przyjmuje, że oskarżony brał udział w obrocie znacznej ilości heroiny, to jest co najmniej 1 kilograma tego narkotyku, łagodzi Z. G. (1) ps. (...) wymierzone za ten czyn kary do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i do 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych; 1 w zakresie czynu przypisanego w punkcie (...) wyroku (punkt LV aktu oskarżenia): przyjmuje, że do przestępstwa doszło we wrześniu 2010r. oraz, że oskarżony brał udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego, tj. 2 kg marihuany, którą nabył od M. H. (1) ps. (...) , obniża do kwoty 13.500 (trzynaście tysięcy pięćset) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez Z. G. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 62 wyroku (punkt LVIII aktu oskarżenia) uchyla orzeczenie i na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umarza postępowanie karne a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa; 2 wymierza Z. G. (1) ps. (...) kary łączne 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych; co do oskarżonego A. K. (2) ps. (...) P. : 1 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 73 wyroku (punkty LXVII, LXVIII, LXIX i LXX aktu oskarżenia): eliminuje ustalenie, że oskarżony dopuścił się jego popełnienia działając w zorganizowanej grupie mającej na celu dokonywanie przestępstw, łagodzi A. K. (2) ps. (...) P. do 6 (sześciu) lat orzeczoną za to przestępstwo karę pozbawienia wolności, obniża do kwoty 40.500 (czterdzieści tysięcy pięćset) złotych przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez A. K. (2) ps. (...) P. z popełnienia przestępstwa; co do oskarżonego M. K. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonej wobec M. K. (1) ps. (...) łącznej karze pozbawienia wolności zawarte w punkcie 84 wyroku; 2 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 82 wyroku (punkty LXXXIV-LXXXV aktu oskarżenia): przyjmuje, że oskarżony brał udział w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości co najmniej 1 kilograma i kokainy w ilości co najmniej 220 gramów, łagodzi M. K. (1) ps. (...) , wymierzone za ten czyn kary do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, obniża do kwoty 16.700 (szesnaście tysięcy siedemset) złotych przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez M. K. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 wymierza M. K. (1) ps. (...) jako łączną karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności; co do oskarżonego M. Ł. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonej wobec M. Ł. (1) ps. (...) łącznej karze pozbawienia wolności zawarte w punkcie 99 wyroku; 2 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 96 wyroku (punkty XCVII, XCVIII, XCIX, CII, CIII, CIV, CV, CVI, CVII i CVIII) przyjmuje, że w okresie od września 2008r. do października 2010r. w W. i innych miejscowościach na terenie kraju, wspólnie i w porozumieniu z M. H. (1) ps. (...) a w okresie do końca października 2008r. także z M. C. (1) ps. (...) oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, brał udział w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniej niż 78 kilogramów i kokainy w łącznej ilości nie mniej niż 5,5 kilograma oraz znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 48 kilogramów siarczanu amfetaminy, w ten sposób, że nabywał te narkotyki od M. H. (1) lub wspólnie z nim i z M. C. (1) ps. (...) za pośrednictwem ustalonych osób, celem dalszej odsprzedaży, a w tym: - w okresie od września 2008r. do około marca 2009r., wspólnie i w porozumieniu z M. H. (1) ps. (...) oraz do końca października 2008r. wspólnie i w porozumieniu także z M. C. (1) ps. (...) , nabył nie mniej niż 40 kg siarczanu amfetaminy od ustalonej osoby a następnie m.in. zbywał go: - w bliżej nieustalonej ilości, w partiach średnio co 3 kg mężczyźnie określanemu jako „Chłopak z S. ”, - w jednej partii 6 kg nieustalonym odbiorcom, - w okresie od września 2008r. do listopada 2008 roku, wspólnie i w porozumieniu z M. H. (1) ps. (...) oraz do końca października 2008r. wspólnie i w porozumieniu także z M. C. (1) ps. (...) , nabył nie mniej niż 3 kilogramy siarczanu amfetaminy od ustalonych osób, a następnie zbywał te narkotyki innym ustalonym osobom, - we wrześniu lub październiku 2009r., wspólnie i w porozumieniu z M. H. (1) ps. (...) , nabył od ustalonej osoby około 5 kg siarczanu amfetaminy a następnie zbył go nieustalonej osobie, - w okresie od stycznia 2009r. do czerwca 2010r. a następnie w nieustalonych dniach października 2010r. nabył od M. H. (1) ps. (...) , za pośrednictwem innych osób, w tym M. S. (2) ps. (...) z Ż. , co najmniej 78 kg marihuany, - w okresie od listopada 2008r. do kwietnia 2009r. nabył od M. H. (1) ps. (...) co najmniej 3 kilograma kokainy w jednorazowych ilościach od 50 gramów do 250 gramów odbierając ją za pośrednictwem m.in. M. S. (1) ps. (...) z Ż. a następnie, w okresie od około połowy kwietnia 2009r. i nie później niż do marca 2010r., nabył od M. H. (1) ps. (...) nie mniej niż 2, 5 kilograma kokainy, którą ten nabył od ustalonej osoby za pośrednictwem A. I. (1) , odbierając ją w jednorazowych dawkach po 50 gramów do 500 gramów przy czym zarzucanego czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu dokonywanie przestępstw i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za ten czyn, na podstawie tych przepisów oskarżonego skazuje a na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 09 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza M. Ł. (1) ps. (...) kary 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnienia przestępstwa w wysokości 358.700 (trzysta pięćdziesiąt osiem tysięcy siedemset) złotych; 1 wymierza M. Ł. (1) ps. (...) jako łączną karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności; co do oskarżonego A. M. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonych wobec A. M. (1) ps. (...) łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny zawarte w punkcie 117 wyroku; 2 uniewinnia A. M. (1) ps. (...) od popełnienia czynów przypisanych w punktach 111 wyroku (punkt CXXII aktu oskarżenia), 113 wyroku (punkt CXXIV aktu oskarżenia) i 116 wyroku (punkt CXXVIII aktu oskarżenia) i na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. koszty procesu w tym zakresie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa; 3 w zakresie czynu przypisanego w pkt. 112 wyroku (punkt CXXIII aktu oskarżenia) przyjmuje, że oskarżony w bliżej nieustalonym okresie od około marca/kwietnia 2008r. do listopada 2008r. w W. i w okolicach O. , działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. C. (1) ps. (...) , przy czym z tą osobą do końca października 2008 roku, M. H. (1) ps. (...) oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci co najmniej 15 kilogramów marihuany w ten sposób, że wraz z dwoma ustalonymi osobami nabywał ten środek od M. H. (1) ps. (...) , M. C. (1) ps. (...) i ustalonej osoby, z przestępstwa tego czyniąc sobie stałe źródło dochodu, tj. popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za ten czyn, na podstawie tych przepisów skazuje oskarżonego a na podstawie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 09 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z 65 § 1 k.k. wymierza tej osobie kary 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych każda; obniża do kwoty 70.000 (siedemdziesiąt tysięcy) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa; 4 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 114 wyroku (punkty CXXV i CXXVI aktu oskarżenia): z opisu czynu eliminuje przyjęcie, że oskarżony dopuścił się jego popełnienia działając w zorganizowanej grupie mającej na celu dokonywanie przestępstw, łagodzi A. M. (1) ps. (...) do 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i do 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych, orzeczone za ten czyn kary; obniża do kwoty 160.000 (stu sześćdziesięciu tysięcy) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez A. M. (1) ps. (...) z popełnienia tego przestępstwa; 1 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 115 wyroku (punkt CXXVII aktu oskarżenia): przyjmuje, że oskarżony brał udział w obrocie znacznych ilości środka odurzającego w postaci co najmniej 21 kilogramów marihuany, z opisu czynu eliminuje przyjęcie, że oskarżony dopuścił się jego popełnienia działając w zorganizowanej grupie mającej na celu dokonywanie przestępstw, łagodzi do 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych, orzeczone wobec A. M. (1) ps. (...) kary za ten czyn, obniża do kwoty 141.750 (stu czterdziestu jeden tysięcy siedemset pięćdziesięciu) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez A. M. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 wymierza A. M. (1) ps. (...) jako łączne kary 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; co do R. P. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonej wobec R. P. (1) ps. (...) łącznej karze pozbawienia wolności zawarte w punkcie 129 wyroku 2 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 128 wyroku (punkty CXLI, CXLII, CXLIII i CXLVI aktu oskarżenia) przyjmuje, że oskarżony: działał wspólnie i w porozumieniu z M. C. (1) ps. (...) w okresie od lutego 2008 roku do końca października 2008 roku, w okresie od lutego 2008 roku do października 2008 roku zbył M. H. (1) ps. (...) i M. C. (1) ps. (...) kokainę w ilości co najmniej 5 kilogramów, w czerwcu 2008 roku zbył M. H. (1) ps. (...) 150 gramów kokainy a w okresie od czerwca 2010 roku do września 2010 roku nabył od tej osoby 1 kilogram kokainy, w bliżej nieokreślonym okresie od 2008 roku do końca 2010 roku nabywał od M. H. (1) ps. (...) , w tym do końca października 2008 roku także od M. C. (1) ps. (...) , marihuanę w ilości co najmniej 20 kg w jednorazowych transakcjach po 3- 5 kilogramów, łagodzi R. P. (1) ps. (...) do 5 (pięciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i do 350 (trzystu pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, orzeczone kary za ten czyn, obniża do kwoty 741.000 (siedemset czterdzieści jeden tysięcy) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez R. P. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 wymierza R. P. (1) ps. (...) jako łączną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności; co do oskarżonego M. S. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonej wobec oskarżonego karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w punkcie 141 wyroku; 2 uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego w punkcie 139 wyroku (punkt CLIV aktu oskarżenia) i na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. koszty procesu w tym zakresie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa; 3 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 140 wyroku (punkty CLV, CLVI, CLVII, CLVIII aktu oskarżenia) przyjmuje, że oskarżony w okresie od stycznia 2009r. do marca 2010r. brał udział w obrocie około 78 kilogramów tego narkotyku; co do oskarżonego M. Z. (1) ps. (...) : 1 uchyla rozstrzygnięcie o orzeczonych wobec M. Z. (1) ps. (...) łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny zawarte w punkcie 153 wyroku; 2 w zakresie czynu przypisanego w punkcie 151 wyroku (punkt CLXVII aktu oskarżenia): przyjmuje, że oskarżony brał udział we wprowadzaniu do obrotu znacznej ilości środka odurzającego w postaci kokainy, to jest co najmniej 1 kilograma tego narkotyku, łagodzi M. Z. (1) ps. (...) wymierzone za ten czyn kary do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i do 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, obniża do kwoty 160.000 (stu sześćdziesięciu tysięcy) złotych wysokość orzeczonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez M. Z. (1) ps. (...) z popełnienia przestępstwa; 1 wymierza M. Z. (1) ps. (...) jako łączne kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych. utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części w stosunku do M. C. (1) ps. (...) , P. D. (1) ps. (...) , M. D. (1) ps. (...) , Z. G. (1) ps. (...) , A. K. (2) ps. (...) P. , M. K. (1) ps. (...) , M. Ł. (1) ps. (...) , A. M. (1) ps. (...) , R. P. (1) ps. (...) , M. S. (1) ps. (...) i M. Z. (1) ps. (...) oraz w całości co do D. F. (1) , A. I. (1) , A. K. (1) i T. S. (1) ps. (...) . Zasądza od Skarbu Państwa, z tytułu wynagrodzenia za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, na rzecz: 1. adw. K. M. (1) - Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu oskarżonego M. C. (1) ps. (...) ; 2. adw. P. D. (2) - Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu oskarżonego M. D. (1) ps. (...) ; 3. adw. M. M. (3) - Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu Z. G. (1) ps. (...) , 4. adw. T. D. - Kancelaria Adwokacka w K. , obrońcy z urzędu oskarżonego A. I. (1) , 5. adw. A. D. (1) - Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu oskarżonej A. K. (1) , 6. adw. M. H. (2) - Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu oskarżonego A. K. (2) ps. (...) P. , 7. adw. M. M. (4) - Kancelaria Adwokacka (...) (...) w W. , obrońcy z urzędu oskarżonego M. K. (1) ps. (...) ; 8. adw. A. J. (1) - Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu oskarżonego A. M. (1) ps. (...) , 9. adw. M. O. (1) - Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu oskarżonego R. P. (1) ps. (...) , 10. adw. M. O. (2) Kancelaria Adwokacka w W. , obrońcy z urzędu oskarżonego M. Z. (1) ps. (...) kwoty po 1.107 (jeden tysiąc sto siedem) złotych zawierające podatek od towarów i usług według stawki obowiązującej w dniu orzekania oraz na rzecz: 11. adw. E. B. - Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy z urzędu oskarżonych D. F. (1) i T. S. (1) ps. (...) i 12. adw. K. W. - Kancelaria (...) w W. , obrońcy z urzędu oskarżonych P. D. (1) ps. (...) i M. Ł. (1) ps. (...) kwoty po 2.214 (dwa tysiące dwieście czternaście) złotych zawierające podatek od towarów i usług według stawki obowiązującej w dniu orzekania. zasądza na rzecz Skarbu Państwa, z tytułu jednej opłaty za obie instancje od oskarżonych: 1. M. C. (1) ps. (...) kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) złotych; 1.1 P. D. (1) ps. (...) kwotę 950 (dziewięćset pięćdziesiąt) złotych; 1.2 M. D. (1) ps.(...) kwotę 1.000 (tysiąc) złotych; 1.3 Z. G. (1) ps. (...) kwotę (tysiąc) złotych; 1.4 A. K. (2) ps. (...) P. kwotę 1.300 (tysiąc trzysta) złotych; 1.5 M. K. (1) ps. (...) kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych; 1.6 M. Ł. (1) ps. (...) kwotę 1.500 (tysiąc pięćset) złotych; 1.7 A. M. (1) ps. (...) kwotę 700 (siedemset) złotych; 1.8 R. P. (1) ps. (...) kwotę 1.300 (tysiąc trzysta) złotych; 1.9 M. S. (1) ps. (...) kwotę 1.650 (tysiąc sześćset pięćdziesiąt) złotych; 1.10 M. Z. (1) ps. (...) kwotę 1.300 (tysiąc trzysta) złotych. V. zasądza na rzecz Skarbu Państwa, z tytułu opłaty za postępowanie odwoławcze od oskarżonych: D. F. (1) kwotę 1.500 (tysiąca pięćset) złotych; A. I. (1) kwotę 1.300 (tysiąc trzysta) złotych; A. K. (1) kwotę 1.150 (tysiąc sto pięćdziesiąt) złotych; T. S. (1) ps. (...) kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych. VI. Zwalnia oskarżonych M. C. (1) ps. (...) , P. D. (1) ps. (...) , M. D. (1) ps.(...) , Z. G. (1) ps. (...) , A. K. (2) ps. (...) P. , M. K. (1) ps. (...) , M. Ł. (1) ps. (...) , A. M. (1) ps. (...) , R. P. (1) ps. (...) , M. S. (1) ps. (...) , D. F. (1) , A. I. (1) , A. K. (1) , T. S. (1) ps. (...) i M. Z. (1) ps. (...) od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych za postępowanie apelacyjne obciążając wydatkami Skarb Państwa . UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 152/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 14 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 13 września 2018 roku w sprawie XII K 160/13 1. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca M. C. (1) - adw. K. M. (1) ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Apelacja adw. K. M. (1) - obrońcy z urzędu osk. M. C. (1) : na podstawie art. 438 § 1, 2 i 3 k.p.k. : Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów zabronionych wskazanych w pkt. 25-27 wyroku tj. art. 263 § 2 k.p.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 12 § 1 k.k. ich niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że zachowania oskarżonego wskazane w tych punktach Wyroku stanowią trzy odrębne czyny zabronione, podczas gdy w świetle art. 12 § 1 k.k. winny stanowić jeden czyn zabroniony o charakterze ciągłym i w ten sposób powinny zostać zakwalifikowane przez Sąd I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Zarzut nie był zasadny . Jego podstawą było spostrzeżenie apelującego, że wszystkie zachowania oskarżonego opisane w punktach 25-27 wyroku sądu I instancji, były kwalifikowane z tych samych przepisów, a nadto, do ich rzekomego popełnienia doszło w tym samym miejscu, tj. w W. i w istocie, w tym samym czasie. Tym samym, „ nie istnieją podstawy do zakwalifikowania ich jako trzy odrębne czyny, a jeden czyn ciągły ”. Podobnej treści zarzut znalazł się także w innej części środka zaskarżenia, tj. w uzasadnieniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mającego wpływ na jego treść. Apelujący wskazał w nim, że czynów z pkt. 29, 30 i 32 a.o. M. C. miał się dopuścić w okresie nie przekraczającym 6 miesięcy a jednocześnie, doszło do wyodrębnienia przez sąd czynów z pkt 29 i 32 w sytuacji „ gdzie zachowania opisane w tych przepisach równie dobrze w oparciu o art. 12 § kk mogły w swoim zakresie zostać objęte czynem zabronionym opisanym w pkt 30 wyroku ”. Na poparcie takiego stanowiska, obrońca skazanego przywołał tezę wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2011 roku (II AKa 80/11), tj., że „ Zachowanie będące zewnętrznym przejawem jednego impulsu woli stanowi jeden czyn, niezależnie od liczby skutków tego zachowania oraz liczby naruszonych norm. Istotne jest, by sprawca w tym samym czasie, w tym samym miejscu, w stosunku do tego samego dobra podejmował zachowania mieszczące się w tym samym celu. W takiej sytuacji, zachowania te winny podlegać kwalifikacji z przepisu ustawy karnej, który najbardziej odpowiada treści zdarzenia. Zachowania sprawcy winny być postrzegane jako pewne continuum nie podlegające sztucznemu dzieleniu na płaszczyźnie normatywnej ”. W efekcie tych rozważań, „ czyny zarzucane oskarżonemu w pkt. XXIX i XXXII aktu oskarżenia, powinny stanowić podpunkt czynu wskazanego w pkt. XXX aktu oskarżenia czyli analogicznie pkt 30 Wyroku ”. Odnośnie krótkich okresów pomiędzy poszczególnymi zachowaniami sprawcy, obrońca ten odwołał się do stanowiska zajętego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, II AKa 192/10, wskazującego, że „ krótki okres czasu w rozumieniu art. 12 k.k. „uważa się okres najwyżej 6 miesięcy ”, Przedstawiona w apelacji argumentacja, podstaw łączności ww. czynów w przestępstwa ciągłe upatrywała więc w bliskości czasowej poszczególnych, składających się na nie zachowań M. C. . Nadto, w przypadku czynów z pkt XXV-XXVII, za taką łącznością, zdaniem apelującego, przemawiała także jedność miejsca, w jakich miało do nich dojść. Trzecią podstawą twierdzenia obrońcy oskarżonego o zaistnieniu warunków do połączenia ww. czynów w przestępstwa ciągłe była, niewskazana w przepisie art. 12 k.k. i podniesiona wyłącznie wobec zachowań opisanych w pkt. XXV-XXVII aktu oskarżenia, tożsamość ich kwalifikacji prawnej. Wydaje się, że ta ostatnia okoliczność została wzięta przez tę osobę także przy wskazywaniu podstaw do przyjęcia konstrukcji przestępstwa ciągłego w przypadku czynów z punktów XXIX, XXX i XXXII. W innym wypadku trudno byłoby zrozumieć, dlaczego apelujący nie widział tych podstaw w przypadku zachowań kwalifikowanych z innych przepisów karnych, choć popełnionych w tym samym bądź zbliżonym czasie i miejscu. Należy zauważyć, że obrońca M. C. w swoich rozważaniach nie uwzględnił całości brzmienia przepisu art. 12 k.k. , który w § 1 stanowi, że jednym z obligatoryjnych warunków przyjęcia działania w warunkach czynu ciągłego jest podjęcie dwóch lub więcej zachowań przez daną osobę „ w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ”. Prawidłowe rozumienie tego pojęcia wytłumaczone m.in. zostało w tezach 13-18 w: W. W. (2) (red.), Z. A. (red.), Kodeks karny . Część ogólna. Tom I. Cześć I. Komentarz do art. 1-52 , wyd. V (Opublikowano: WK 2016). I tak, „ Istniejący z góry zamiar stanowi (…) jeden z elementów znamion czynu ciągłego i podlega dowodzeniu w procesie karnym na ogólnych zasadach. Trafnie wskazuje SN, że istnienie z góry powziętego zamiaru musi znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i zarazem brak jest podstaw do "jakiegokolwiek dorozumianego czy domniemywanego przyjmowania działania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru " (wyrok SN z dnia 1 lutego 2006 r., II KK 127/05) (…) Sformułowanie „z góry", łączące się z dopełniaczem, wskazuje na punkt wyjścia określonego zdarzenia. Oznacza to, że strona podmiotowa czynu ciągłego zrelacjonowana została do wszystkich zachowań składających się na tę konstrukcję. Tym samym warunkiem przyjęcia czynu ciągłego jest wykazanie, że sprawca w chwili podejmowania pierwszego zachowania musi mieć zamiar popełnienia wszystkich pozostałych zachowań składających się na czyn ciągły. „Z góry powzięty zamiar" oznacza zamiar, który już w chwili jego powzięcia odnosi się do wszystkich zindywidualizowanych, co najmniej w ogólnym zarysie, zachowań, składających się na czyn ciągły ” (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 12 października 2000 r., II AKa 155/00; wyrok SN z dnia 26 marca 1999 r., IV KKN 28/99). Analizując argumentację zawartą w apelacji, zwrócenia uwagi wymagają jeszcze poniższe stanowiska, tj., że „ Nie spełnia kryteriów czynu ciągłego wypadek, gdy poszczególne zachowania sprawcy nie zostały objęte jednym, z góry powziętym zamiarem, lecz zostały zrealizowane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego z nich, lecz nieistniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania ” (por. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Czyn..., s. 42; wyrok SN z dnia 26 marca 1999 r., IV KKN 28/99 ). Stanowisko powyższe zostało in extenso aprobująco przytoczone w postanowieniu SN z dnia 17 grudnia 2014 r., II KK 325/14 , LEX nr 1566721. Podobnie nie stanowi wypełnienia przesłanek czynu ciągłego sytuacja, w której sprawca dopuszcza się kilku zachowań z odnawiającym się w odniesieniu do każdego z nich zamiarem (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 12 października 2000 r., II AKa 155/00 )”. Sąd I instancji w swoich rozważaniach zawartych w uzasadnieniu wyroku, w sposób szczegółowy, dokonał ustaleń faktycznych odnoszących się do realizacji przez M. C. przestępstw opisanych w punktach XXV-XXVII oraz XXIX, XXX i XXXII aktu oskarżenia. W odniesieniu do tej drugiej grupy czynów, należało dokonać w nich korekt, które nie dotyczyły jednak, podnoszonych jako zarzut apelacyjny, kwestii działania oskarżonego w ramach czynu ciągłego. Powracając do tych rozważań, to nie wynikało z nich, aby zachowania tej osoby opisane z osobna w punktach XXV-XXVII oraz XXIX, XXX i XXXII aktu oskarżenia miały miejsce w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w prezentowanym wyżej rozumieniu tego pojęcia. Rozważania te, oparte między innymi na rozumieniu „ z góry powziętego zamiaru ” przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim (wyrok z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. IV Ka 577/15), należy ocenić jako trafne co oznaczało, że teza, jakoby sprawcy, w tym i M. C. , w chwili podejmowania pierwszego przestępnego zachowania, jednocześnie mieli zamiar popełnienia wszystkich pozostałych zachowań, nie była uprawniona. Sposób przestępnego postępowania tych osób wskazywał natomiast na to, że każdy z tych odrębnych czynów podejmowany był z identycznym zamiarem, pojawiającym się sukcesywnie przy realizowaniu każdego kolejnego zachowania przestępnego, co jednak nie spełniało kryteriów omawianego w tym miejscu pojęcia „ czynu ciągłego ”. Należy dodać, że apelujący, mimo że to na nim, jako podmiocie zarzucającym obrazę prawa materialnego tj. art. 12 k.k. , ciążył obowiązek wykazania trafności tego zarzutu, nie tylko nie wykazał istnienia znamienia „ wykonania czynów z góry powziętym zamiarem ”, co wręcz jego nie dostrzegał. Przedstawione w apelacji zarzuty opierały się więc wyłącznie na podważalnym domniemaniu, że w omawianym zakresie M. C. działał w warunkach czynu ciągłego z art. 12 k.k. Uwzględniając powyższe uwagi należało przyjąć, że zachowanie M. C. opisane z osobna w pkt. XXV-XXVII i XXXIX, XXX i XXXII aktu oskarżenia, mimo tożsamej kwalifikacji prawnej każdego z tych czynów z osobna oraz zbieżności co do miejsca i czasu ich popełnienia, nie mogło zostać zakwalifikowane jako „ czyn ciągły ”. Miał więc rację sąd I instancji nie stosując w tym zakresie tej instytucji prawnej. Idąc dalej, to zwrócenia uwagi wymaga fakt, że w zarzucie apelacyjnym obrazy przepisu art. 12 k.k. , adw. K. M. dodatkowo wskazał, że sąd I instancji, w ramach czynów z pkt XXV-XXVII a.o. przypisał M. C. współposiadanie broni nie wskazując, „ w czym owo posiadanie (…) broni (…) przez M. C. miałoby się ujawniać ”. W efekcie „… opis czynów zabronionych przypisanych oskarżonemu M. C. (…) nie koresponduje z ustawowymi znamionami tego czynu zabronionego a co najmniej brak jest obecnie dowodów wskazujących na posiadanie w rozumieniu art. 263 § 2 kk broni przez osk. M. C. , gdyż w odniesieniu do pistoletów typu W. (...) i (...) , w uzasadnieniu aktu oskarżenia nie wskazano jakiegokolwiek odniesienia, ograniczając się jedynie do opisanie domniemanego przez oskarżyciela przebiegu czynu zabronionego z udziałem pistoletu M. (...) (...) ”. Stanowisko to, mimo braku jego wyodrębnienia w zarzutach apelacyjnych, stanowiło w istocie kolejny zarzut „ obrazy przepisów prawa materialnego ”, w tym wypadku art. 263 § 2 k.k. , wymagający odniesienia się do jego treści. Przechodząc do analizy tego zarzutu należy zauważyć, że sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wbrew stanowisku apelującego, odniósł się do „ posiadania ” przez M. C. broni wskazując zarówno na rozumienie tego znamienia w nauce prawa karnego jak i tłumacząc dlaczego przyjął, że ww. oskarżony wypełnił je swoim zachowaniem. Ma rację ten sąd powołując się na dominujące w tej nauce stanowisko, że „ posiadanie winno być interpretowane w oderwaniu od cywilistycznego ujęcia instytucji posiadania samoistnego lub zależnego określonej w art. 336 k.c. , a obejmuje również władanie bronią bez chęci zatrzymania jej dla siebie, np. w celu krótkotrwałego użycia. Posiadaniem broni lub amunicji w rozumieniu omawianego przepisu będzie także władanie nią za kogoś innego, zachowanie pasywne polegające na świadomym i celowym przyjęciu jej od innej osoby, choćby w celu jej przechowania” (tak: Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt I KZP 32/99; por. także: wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II AKa 161/14, LEX 2015; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV KK 44/14). Wskazać w tym miejscu należy także, zgodne z prezentowanymi orzeczeniami, stanowiska zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 29 czerwca 2006 r. (II AKa 128/06, Prok. i Pr. 2007/4, poz. 20), iż „ pojęciem posiadania w rozumieniu art. 263 § 2 objęte jest również krótkotrwałe władanie bronią palną lub amunicją, bez wymaganego zezwolenia, nawet bez chęci zatrzymania tych rzeczy na własność ” oraz wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 1 lipca 2014 r. (II AKa 161/14, LEX nr 1489206), że „ Pojęcie posiadania odpowiada znaczeniu nadawanemu mu w języku etnicznym i oznacza każde faktyczne władanie czymś zarówno jak właściciel, ale i bez chęci zatrzymania dla siebie, np. tylko by używać krótkotrwale, jak i za kogo innego ”. Odnosząc się do realizacji tego znamienia przez m.in. M. C. sąd I instancji wskazał, że „ Oskarżeni M. C. (1) i M. Ł. (1) złożyli się wraz z M. H. (1) i A. G. (1) na zakup następujących jednostek broni: pistoletu (...) , W. (...) oraz M. (...) , po czym – po odebraniu broni – mieli prawo dysponowania w/w jednostkami broni jako osoby, które partycypowały w jej nabyciu ”. Stanowisko to oparte zostało na dokonanych przez ten sąd, w pełni prawidłowych ustaleniach faktycznych i korespondowało z nimi oraz z ustawowymi znamionami typu czynu zabronionego z art. 263 § 2 k.k. Nie sposób bowiem zaprzeczyć zgodności tego stanowiska z wyżej zaprezentowanymi poglądami prawnymi oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego. (...) broni i amunicji przez M. C. opierało się więc na uprzednim akcie zakupu tych przedmiotów, co dawało tej osobie, jako ich współwłaścicielowi (a nie tylko krótkotrwale nimi władającym, w tym za kogoś innego- vide powyższe orzeczenia sądów), uprawnienie do późniejszego współdecydowania o ich przeznaczeniu (vide choćby epizod z nauką strzelania pistoletem W. (...) ) i to bez względu na to, czy ostatecznie to M. C. czy inna osoba, podejmowała w tym zakresie decyzje. Znamię „ posiadania broni ” nie wymaga więc po stronie sprawcy tego, o czym napisał obrońca w innym miejscu apelacji, tj. strzelania z niej. Podsumowując, podniesiony w apelacji zarzut obrazy przepisu art. 263 § 2 k.k. nie był zasadny i jako taki, nie podlega uwzględnieniu. Wreszcie, omawiając zarzuty obrońcy oskarżonego odnoszące się do obrazy prawa materialnego nie sposób nie zauważyć, że w apelacji, w zakresie odnoszącym się do czynu z pkt. 31 Wyroku, adw. K. M. wskazał, że przyjęty tam opis zachowania „ wyczerpuje również znamiona czynu zabronionego wskazanego w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii lub być może stanowi także typ kwalifikowany tego przestępstwa z uwagi na ilość środka odurzającego w postaci 4 kilogramów marihuany. Pomimo takiej kwalifikacji prawnej przyjętej w akcie oskarżenia z zaznaczeniem, iż powyższe było dotknięte brakiem formalnym, gdyż akt oskarżenia nie zawiera dokładnego wskazania ustępu z art. 64 ww. ustawy, Sąd I instancji przyjął wyłącznie kwalifikację prawną z art. 56 ust. 1 i 3 ww. ustawy w zw. z art. 65 § 1 kk . Powyższe ustalenia Sądu I instancji, stoją w oczywistej sprzeczności z nakazem zawartym w art. 11 § 2 kk , który nakazuje skazanie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. W tym kontekście należy zauważyć, iż w treści wyroku Sąd I instancji nie wyeliminował znamion czynu zabronionego z art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii . Zastosowała jedynie instytucję z art. 4 § 1 kk , mając na uwadze nowelę art. 56 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii ”. Tym samym, miały miejsce błędne ustalenia faktyczne odnośnie czynu z pkt. 31 wyroku w odniesieniu „ do istniejącego w dacie wyrokowania i w dacie rzekomego popełnienia tego czynu przez osk. M. C. stanu prawnego ”. Zacytowana wyżej argumentacja prowadzi do wniosku, że mimo umieszczenia jej w części apelacji omawiającej błąd w ustaleniach faktycznych, także i w tym wypadku, odnosi się ona do obrazy prawa materialnego, tj. przepisu art. 64 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii polegającej na jego niezastosowaniu. Odnosząc się do tego zarzutu należy po pierwsze przypomnieć, że sąd wydający wyrok nie jest związany kwalifikacją karną czynu zaprezentowaną w akcie oskarżenia. Warto w tym miejscu przytoczyć tezę postanowienia Sądu Najwyższego (III KK 97/10, OSNKW 2011/6/50”, zgodnie z którą, „ Akt oskarżenia, jako skarga zasadnicza, nie tylko inicjuje postępowanie sądowe, ale także zakreśla jego ramy, co ściśle łączy się z problematyką tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego sprawcy. Ram tych nie wyznacza jednak przyjęty w akcie oskarżenia opis czynu zarzucanego oskarżonemu ani też wskazana tam kwalifikacja prawna. Granice oskarżenia wyznacza bowiem zdarzenie historyczne, na którym zasadza się oskarżenie. Istotna jest zatem tożsamość czynu wyznaczona faktycznymi ramami tegoż zdarzenia ”. W niniejszej sprawie, tożsamość ta została zachowana. Po drugie, zwraca uwagę fakt, że sąd I instancji w sposób w pełni prawidłowy odniósł się do przyczyn nie umieszczenia w podstawie skazania przepisu art. 64 § 1 ustawy o narkomanii podnosząc, że „…sprawca, który dokonuje zaboru w celu przywłaszczenia środków odurzających lub substancji psychotropowych nie będących w legalnym obrocie (taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie- przyp. sądu), nie popełnia przestępstwa kradzieży, jak również nie popełnia przestępstwa z art. 64 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , ponieważ przedmiotem tego przestępstwa są narkotyki dopuszczone do legalnego obrotu, a w wypadku czynu oskarżonego tak nie było – por. Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu - II Wydział Karny z 2015-07-29, II AKa 275/15, orzecznictwo Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu rok 2016, Nr 1, poz. 337 ”. W konsekwencji tego przyjęcia, sąd „ wyeliminował przepis art. 64 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , z kwalifikacji zaproponowanej przez prokuratora ” albowiem odnosił się on do zachowania sprawców, w tym M. C. , będącego współukaranym czynem uprzednim w stosunku do zachowania tych osób objętego przepisem art.56 tej ustawy. Tym samym, „ Sprawca „kradzieży” narkotyków, ponosi (…) odpowiedzialność za przestępstwa stypizowane w ustawie z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , bowiem wbrew przepisom wskazanej ustawy posiada narkotyki albo uczestniczy w ich obrocie. Wskazać także należy, iż głównym przedmiotem ochrony przepisów penalizujących takie zachowanie pozostaje życie i zdrowie publiczne, nie zaś mienie ” (uwagi do art. 64 Komentarz do Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pod red. Andrzeja Ważnego, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2013). Przyjęte przez sąd I instancji rozwiązanie nie wykluczało przy tym, zamieszczenia znamion odpowiadających treści ww. przepisu, w opisie przypisanego M. C. czynu. Z tych powodów, podniesione w apelacji zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego w rozumieniu przepisów art. 438 pkt. 1 i 1a k.p.k. nie były zasadne i jako takie, nie podlegały uwzględnieniu . 2. 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a mających wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że: M. C. (1) dopuścił się czynu zabronionego opisanego w pkt. 24-35 części orzekającej wyroku (pkt XXIV-XXXIII a/o) w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do tego typu ustaleń, albowiem powyższym okolicznościom zaprzeczają zeznania świadków D. W. (1) , S. Ś. (dawniej R. ) i A. G. (1) a jedynym dowodem obciążającym oskarżonego w tym zakresie są pomówienia ze strony świadka koronnego M. H. (1) , którego zeznania uprzednio wyjaśnienia w charakterze podejrzanego, nie posiadają waloru pełnowartościowego dowodu z uwagi na istniejący konflikt pomiędzy osk. M. C. a świadkiem koronnym M. H. , zostały złożone przez M. H. w sytuacji, w której licząc na korzyści procesowe zdecydował się obciążyć szereg osób w tym osk. M. C. , w sytuacji, w której nie zgłosił się dobrowolnie do organów ścigania celem ujawnienia posiadanej przez siebie rzekomo wiedzy o popełnianiu czynów zabronionych przez m.in. osk. M. C. , zaś depozycje procesowe M. H. były podyktowane wyłącznie jego ówczesną sytuacją procesową i grożącą M. H. surową odpowiedzialnością karną z uwagi na zgromadzony przeciwko niemu w toku czynności operacyjnych materiał dowodowy, oskarżony M. C. dopuścił się czynu zabronionego opisanego w pkt. 24 części orzekającej Wyroku (pkt. XXIV a/o) w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie w tym zakresie materiał dowodowy nie daje podstaw do tego typu ustaleń i przeczy elementarnym zasadom doświadczenia życiowego w zakresie funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej tzw. (...) osk. M. C. nie miałby możliwości bez ponoszenia negatywnych konsekwencji osobistych i finansowych jednostronnego opuszczenia struktur zorganizowanej grupy przestępczej i zaprzestania uiszczania opłat na rzecz grupy przestępczej, co w przypadku osk. M. C. miało miejsce według depozycji M. H. , odmiennie niż w przypadku wszystkich innych osób które według depozycji M. H. zdecydowały się na opuszczenia rzekomej zorganizowanej grypy przestępczej (...) , skutkiem czego błędnie przyjęto w Wyroku, że osk. M. C. był członkiem tej grupy przestępczej od 19.02.2008r. do listopada 2008r., podczas gdy nie dające się usunąć wątpliwości w zakresie ustaleń stanu faktycznego czynu wskazanego w pkt. 24 Wyroku winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego M. C. , który to błąd miał istotny wpływ na treść wyroku, oskarżony M. C. dopuścił się czynów zabronionych opisanego w pkt. 25-27 części orzekającej Wyroku (XXV-XXVII a/o), w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie w tym zakresie materiał dowodowy nie daje podstaw do tego typu ustaleń, albowiem powyższym okolicznościom zaprzeczają zeznania świadków A. G. (1) , D. W. (1) oraz S. R. (1) i D. O. (1) , gdy osk. M. C. nigdy nie był w posiadaniu wskazanej w tych punktach Wyroku jednostek broni i amunicji zarówno samodzielnie, jak i wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, nie przekazywał jakichkolwiek środków M. H. na nabycie tychże jednostek broni i amunicji a wręcz przeciwnie kwestia broni miała być przedmiotem, który był rzekomą podstawą sporu pomiędzy osk. M. C. a M. H. , według depozycji M. H. , oskarżony M. C. dopuścił się czynu zabronionego opisanego w pkt. 28 części orzekającej Wyroku (XXVIII a/o) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy nawet z depozycji M. H. wynika, iż otrzymywał rzekomo od osk. M. C. środki odurzające w postaci marihuany i kokainy odbywając karę pozbawienia wolności w ZK W. B. i ZK w R. , bez potrzeby zwrotu z tego tytułu jakichkolwiek środków finansowych na rzecz M. C. a tym samym uzyskania korzyści majątkowej z tego tytułu przez osk. M. C. . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Zarzuty te nie są zasadne . Nadto, zostały błędnie sformułowane. Apelujący wskazywał w nich na niewłaściwą ocenę dowodów dokonaną przez sąd I instancji, co było uchybieniem pierwotnym, aczkolwiek niepolegającym na prawdzie, a nie na błąd w ustaleniach faktycznych, który miał charakter wtórny do niego. Oczywiście, „…podstawy odwoławcze wynikające z art. 438 k.p.k. mogą na siebie zachodzić przy czym (…) zarzut powinien dotyczyć uchybienia o charakterze pierwotnym, natomiast nie stawia się dodatkowo zarzutu w stosunku do jego następstw, czyli dalszych uchybień (uchybienia wtórne) (…) uchybienia wtórne powinny zostać wykorzystane przez skarżącego jako podstawa do wykazania, że zarzucane uchybienie pierwotne mogło mieć wpływ na treść orzeczenia z uwagi na jego następstwa w sferze związanej z prawidłowością wydanego orzeczenia. Taki wymóg wykazania wpływu uchybienia na treść orzeczenia wynika z podstaw odwoławczych zawartych w art. 438 pkt 2 i 3 ” (vide D. Ś. , teza 5 Kodeksu postępowania karnego do art. 438 k.p.k. w Tom II. Komentarz aktualizowany”, LEX/el/2021). „Błąd w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa ma miejsce wówczas, gdy na podstawie prawidłowo przeprowadzonych i prawidłowo ocenionych dowodów sąd błędnie ustalił fakty. Wówczas ten błąd ma wpływ na treść orzeczenia. Natomiast jeżeli dowód został nieprawidłowo przeprowadzony, to nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Jeśli zaś dowód został nieprawidłowo oceniony, to następstwem błędnej oceny są błędne ustalenia faktyczne. W takim układzie procesowych uchybieniem pierwotnym, którego powinien dotyczyć zarzut, jest obraza przepisów postępowania, a jego następstwem są błędne ustalenia faktyczne” (teza 43 ibidem). W uzasadnieniu tego zarzutu adw. K. M. dodał, że odnośnie czynu z pkt. 31 wyroku zwraca też uwagę fakt, że sądowe ustalenia w tym zakresie „ opierają się wyłącznie na zeznaniach świadka koronnego M. H. , gdyż za takowe uznać zeznania św. S. R. (k.2641, tom 14), który nie uczestniczy w tym czynie wedle relacji M. H. . Przedstawionego schematu nie potwierdzają żadne inne osobowe lub nieosobowe źródła dowodowe ”; apelujący wskazał też, że: - nie został przesłuchany mężczyzna o ps. (...) z G. , na którego „ szkodę ” doszło do przywłaszczenia 4 kg marihuany a nawet, nie udało się ustalić personaliów tej osoby, - sąd I instancji w sposób niespójny dokonał ustaleń „ w zakresie kwoty jaką z tego przywłaszczenia miał otrzymać św. S. R. ”, tj., czy chodziło o 500 zł, jak twierdziła ta osoba czy o 2000 zł, jak przyjął sąd, - nie wiadomo, na czym miała polegać rola M C. w tym przestępstwie przy czym, oskarżony ten został obciążony tym zarzutem na skutek „ całkowicie nieweryfikowalnych ” zeznań M. H. a więc osoby, która z tym oskarżonym pozostawała w konflikcie. Apelujący zwrócił też uwagę na fakt, że M. H. nie twierdził, że do tej grupy należeli D. W. i A. G. mimo, że w wyroku i uzasadnieniu do niego wskazano, że „ osoby te dokonywały szeregu przestępstw narkotykowych zarówno z osk. M. C. jak i innymi oskarżonymi, którym zarzucono aktem oskarżenia udział w tzw. grupie (...) ”. Przy czym, jak w apelacji zaznaczono: „ przedstawiony opis i schemat działania tych osób wskazuje, iż w rzeczywistości byli oni członkami struktury, którą stworzył, nie kto inny jak sam M. H. (1) w calu prowadzenia swojej działalności narkotykowej ”. Obrońca oskarżonego wskazał też, że M. C. „ postanowił zerwać wszelkie znajomości z M. H. wynikające z ich znajomości z uwagi na wspólne zamieszkiwanie na tym samym osiedlu od najmłodszych lat. Nie mógł z tego powodu ponieść, żadnych negatywnych konsekwencji, gdyż M. H. nie dysponował żadną możliwością fizycznej perswazji w stosunku do M. C. (…) Ewentualna , fizyczna napaść M. H. na osk. M. C. mogłaby się zakończyć ostracyzmem św. koronnego w gronie wspólnych znajomych. Niemniej odmowa współpracy ze strony osk. M. C. , który nigdy nie odwrócił się od kolegi z podwórka (…) spowodowała, iż M. H. (1) postanowi pomówić o przestępczą działalność także M. C. ”. Apelujący podniósł wreszcie, że: - posiadanie broni łączy się z trzymaniem jej w ręku czy oglądaniu jej a potencjalny jej zbywca, tj. D. O. (2) , „ nie potwierdził, aby kiedykolwiek do transakcji sprzedaży broni na rzecz osk. M. C. lub pozostałych współoskarżonych miało dojść ”, - brak jest jakichkolwiek dowodów na przekazywanie M. C. środków finansowych za narkotyki, które M. H. „ miał rzekomo otrzymywać odbywając karę pozbawienia wolności przed dniem 18.02.2008r. ”, - „ Nie przedstawiono w jaki sposób środki finansowe miałby otrzymywać osk. M. C. , w jakich kwotach a także ustalono w jakich kwotach miałby być odsprzedawane środki odurzające na terenie zakładu karnego (…) Powyższe wskazuje, iż treść zarzutu objętego pkt 28 Wyroku w żadnym zakresie nie może stanowić podstawy odpowiedzialności osk. M. C. i jest w ocenie obrony, celowo ukierunkowana na wzmocnienie i uwiarygodnienie depozycji świadka koronnego M. H. a wynika z faktu, iż osk. M. C. odwiedzał jako dawny kolega M. H. podczas gdy ten odbywał karę pozbawienia wolności ”. Przechodząc do omówienia tych zarzutów, na wstępie zwraca uwagę fakt, że nie sposób było ocenić zeznań M. H. (1) odnoszących się do M. C. jako niepełnowartościowego dowodu. Kwestii tej sąd I instancji poświęcił duży zakres swoich rozważań, które ocenić należy jako w pełni prawidłowe. Odnośnie liczenia M. H. „ na korzyści procesowe ” w zamian za obciążanie innych osób, to na takiej właśnie zasadzie, opiera się konstrukcja „świadka koronnego” w polskim prawie karnym. Niczym innym jak nieporozumieniem jest więc czynienie zarzutu, że w zamian za nie podleganie „ karze za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe określone w art. 1, w których uczestniczył i które jako świadek koronny ujawnił w trybie określonym niniejszą ustawą” (art. 9 ust. 1 Ustawy o świadku koronnym z 25 czerwca 2007 roku (Dz.U. 2016.1197 t.j.- dalej „ ustawa o świadku koronnym ”) świadek taki zobowiązał się (art. 3 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy) a następnie wywiązał z obowiązku „ złożenia przed sądem wyczerpujących zeznań dotyczących osób uczestniczących w przestępstwie lub przestępstwie skarbowym oraz pozostałych okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. a, popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego określonego w art. 1 ”. Należy też zauważyć, że ustawa o świadku koronnym nie uzależnia skorzystania przez daną osobę ze statusu świadka koronnego od tego, czy zgłosiła się ona dobrowolnie do organów ścigania z zamiarem skorzystania z przepisów ww. ustawy czy została do nich doprowadzona. Ważne jest natomiast, co miało miejsce w niniejszej sprawie, że M. H. „ do chwili wniesienia aktu oskarżenia do sądu jako podejrzany w swoich wyjaśnieniach: a) przekazał organowi prowadzącemu postępowanie informacje, które mogą przyczynić się do ujawnienia okoliczności przestępstwa, wykrycia pozostałych sprawców, ujawnienia dalszych przestępstw lub zapobieżenia im, b) ujawnił majątek swój oraz znany mu majątek pozostałych sprawców przestępstwa lub przestępstwa skarbowego (o których mowa w art. 1 ” art. 3 ust. 1 ustawy o świadku koronnym )” . Takiej samej treści rozważania zawarte zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. M. rację sąd I instancji podkreślając, że korzyścią dla M. H. było także „ uzyskanie ochrony ze strony państwa mającej zagwarantować jemu, a także jego partnerce życiowej oraz dziecku, bezpieczeństwo oraz komfort psychiczny. Wymienione korzyści stanowią każdorazową przyczynę, dla której osoby nieraz od lat zaangażowane w działalność grup przestępczych, podejmują decyzję o współpracy z organami ścigania poprzez złożenie zeznań obciążających współczłonków grupy, z którymi wspólnie popełniali przestępstwa. Jest to okoliczność charakterystyczna dla każdego postępowania, w którym występuje świadek koronny, z istoty swojej wpisana w instytucję świadka koronnego, któremu to – celem zachęcenia go do podjęcia współpracy z organami ścigania – należy zaoferować takie korzyści, które zachęcą go do skruchy, złożenia zeznań obciążających (…) Samo zatem stwierdzenie, że świadek koronny miał interes w fałszywym pomawianiu oskarżonych w postaci pewnych dobrodziejstw procesowych nie może świadczyć o braku prawdomówności świadka i jego niewiarygodności. Podobna konstatacja całkowicie przeczyłaby pierwotnym założeniom instytucji świadka koronnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II KK 67/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II AKa 57/15), funkcjonującej w polskim systemie prawnym od 1998 r., a znanej także innym europejskim systemom prawnym ”. Tak więc, „ dotychczasowy przestępca, wyłamuje się z lojalności grupowej oraz przyczynia się do walki z przestępczością zorganizowaną. Z drugiej strony, nie można stracić z pola widzenia, że świadek koronny, decydujący się na złożenie zeznań obciążających oskarżonych, nie jest wolny od negatywnych konsekwencji dla siebie i swojej rodziny. Przede wszystkim, naraża się on na działania odwetowe ze strony grupy przestępczej. Im silniej dotyka on interesów grupy, tym większa jest jego obawa o życie i zdrowie własne oraz członków jego rodziny. Dlatego też decyzja o podjęciu współpracy z organami ścigania nie jest prosta, a tym samym nie pozwala by z założenia uznawać ją za rodzaj manipulacji po stronie oskarżonego bądź świadka ”. Idąc dalej, to ma rację apelujący, że podstawę skazania M. C. stanowiły zeznania M. H. . Przy czym, dowód ten został przez sąd I instancji pozytywnie zweryfikowany poprzez zestawienie zawartych w nim informacji z zeznaniami S. R. (1) , D. W. (1) , A. G. (1) , A. G. (3) , J. B. (1) i M. C. (3) . Nie jest więc prawdziwy zarzut apelacji, że zeznania te nie uzasadniają przyjęcia odpowiedzialności karnej M. C. . Każdy wypadek rozbieżności czy nawet sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadków został przez ten sąd omówiony i rozważań tych nie sposób ocenić inaczej niż dokładne, szczegółowe i uporządkowane. I tak, odnośnie czynu z punktu XXIV aktu oskarżenia, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znalazł się, oparty na zeznaniach M. H. , bardzo dokładny opis funkcjonowania „ grupy (...) ” obejmujący takie elementy tej struktury jak: - główne, związane z nią postaci ( R. S. , M. K. i „ kapitanowie ”, a w tym I. al (...) czy M. H. (1) ), - sposób i poziom jej zorganizowania (to jest, że występowała w niej hierarchia ważności i działała głównie poprzez „ podgrupy ”, kierowane przez „ kapitanów ”), - obowiązek uiszczania opłat „ za ochronę ”, - cel, dla którego została ona powołana i sposoby jego realizacji („ chęć wspólnego, czy choćby indywidualnego, lecz wspartego poparciem lub przyzwoleniem ze strony grupy, popełniania przestępstw ”), - główne rodzaje popełnianych przestępstw („ handel narkotykami, czerpanie korzyści majątkowych z cudzej prostytucji, „haraczowanie ” osób prowadzących działalność gospodarczą, jak również rozboje, wymuszenia rozbójnicze, włamania czy kradzieże ”), - jej zbrojny charakter, powszechnie znany i akceptowany przez członków; „ Mimo zatem, że niektórzy jej członkowie – w szczególności ci, których przedmiot działalności przestępczej (np. udział w obrocie narkotykami) nie skutkował bezpośrednio koniecznością używania broni palnej w toku wykonywanych zadań – nie użyli broni palnej w toku żadnego z popełnianych w ramach grupy przestępstw, ani nawet nigdy nie mieli styczności z bronią, to nie ulega wątpliwości, że mieli oni świadomość dostępu do takiej broni w razie zaistnienia ku temu konieczności ”; o broni palnej dysponowanej przez grupę wielokrotnie zeznawali świadek koronny M. H. (1) , czy świadkowie ubiegający się o status tzw. „ małego świadka koronnego ” to jest S. R. (1) ( Ś. ), A. G. (1) , I. al (...) czy J. D. . Te bardzo dokładne, zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki oraz opierające się na zebranym w sprawie materiale dowodowym, a więc wiarygodne ustalenia, poprzedzone były w pełni prawidłowymi rozważaniami nad pojęciem „ zorganizowanej grupy przestępczej ”, opartymi na orzecznictwie sądów. Nie sposób więc uznać, że przyjmując na gruncie niniejszej sprawy funkcjonowanie zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym tzw. „ grupy (...) ”, w skład której wchodzili też skazani ( M. H. m.in. zeznał, że w listopadzie 2008 r., kiedy po spotkaniu z ps. (...) , został kapitanem w grupie, w jego podgrupie było około 15 mężczyzn, wśród nich: ps. (...) – M. Ł. (1) , ps. (...) – G. M. (1) , ps. (...) – M. C. (4) , ps. (...) – M. S. (3) , ps. (...) – Ł. z Ż. , ps. (...) z Ż. , ps. (...) z Z. , ps. (...) z B. , ps. (...) z O. , ps. (...) z O. , ps. (...) z O. , ps. (...) – M. C. (1) , ps. (...) – A. G. (1) , ps. (...) lub ps. (...) – S. R. (1) , F. z G. , ps. (...) – R. S. (2) ze Ś. , ps. (...) , ps. (...) i ps. (...) . Zajmowali się głównie handlem i przemytem narkotyków, k. 953 tom 5, rozprawa - 25 sierpnia 2015 r.), sąd I instancji uczynił to w sposób pochopny, bez odniesień do konkretnych dowodów i wbrew istniejącej linii orzeczniczej. Grupa (...) ” była więc realną strukturą spełniającą wszystkie, ustawowe kryteria zorganizowanej grupy przestępczej. Powracając do osoby M. C. , to sąd ten zwrócił przede wszystkim uwagę na dużą objętość treściową zeznań M. H. dotyczącą tej osoby i popełnianych przez nią przestępstw. Dowód ten stanowił główną podstawę ustaleń w omawianym zakresie gdyż, podobnie jak i całość wypowiedzi M. H. odnoszących się do M. C. , oceniony został jako spójny, jasny, cechujący się wewnętrzną logiką i konsekwencją oraz szczegółowy. Ocena ta opierała się na bardzo dokładnej analizie, obejmującej także porównywanie wypowiedzi świadka z wypowiedziami innych osób i stąd należy ją ocenić jako w pełni prawidłową. Należy dodać, że podnosząc zarzut zaprzeczających wypowiedziom M. H. charakteru zeznań D. W. (1) , S. Ś. (dawniej R. ) i A. G. (1) , apelujący wywołał nieprawdziwe wrażenie, że wypowiedzi świadka koronnego pozbawione były potwierdzenia w innych dowodach. M. H. , na co wskazał ten sąd, między innymi opisywał: a) wcześniejszą znajomość z M. C. , a w tym utrzymującą się w trakcie przebywania M. H. w zakładach karnych do 18 lutego 2008 r., b) spotkanie z M. B. (1) , inicjujące udział M. C. (1) „ w grupie (...) ”, tj. ustalenie w jego trakcie, że M. H. wraz z M. C. rozpoczną działalność w zakresie hurtowego handlu narkotykami na terenie W. za pośrednictwem własnej sieci dilerów w zamian za wpłaty na rzecz „ grupy (...) ” kwoty w wysokości 1000 zł miesięcznie za ochronę własną oraz osób rozprowadzających dla nich narkotyki, c) swój własny i M. C. rozkład dnia umożliwiający skazanemu kontynuowanie pracy w firmie transportowej; należy dodać, że sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się także do zeznań Ł. S. (1) ps. (...) i T. P. (1) słusznie zauważając, że nie podważają one wypowiedzi M. H. , albowiem podejmowana po godzinach pracy aktywność przestępcza skazanego, dała się pogodzić z jego obowiązkami zawodowymi; zwraca wreszcie uwagę fakt, że o prowadzeniu przez M. C. legalnej działalności w tym samym czasie, co i nielegalnej, zeznał również S. R. , d) „ rozkminki grupowe ”, w których aktywny udział brał ten oskarżony, e) partycypowanie M. C. w kosztach nabycia trzech sztuk broni palnej, f) udział skazanego w działalności polegającej na obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych przy czym, rozdzielał aktywność M. C. w zakresie obrotu narkotykami sprzed przystąpienia do grupy przestępczej od aktywności w tej grupie, g) pozycję skazanego podkreślając, że „ mimo, iż M. C. (1) należał do podgrupy kierowanej przez świadka, to świadek nie wydawał poleceń temu oskarżonemu, oskarżony i świadek byli kolegami, spotykali się codziennie i rozmawiali, ustalając szczegóły dotyczące transakcji narkotykowych i nabycia broni palnej ”, h) wystąpienie M. C. z grupy przy czym powodem, dla którego zakończył współpracę z tą osobą „ był fakt, że oskarżony nie zgodził się na przewiezienie broni, co świadek uznał za oznakę braku niezbędnej w grupie odwagi ”, i) okres przejściowy, od drugiej połowy października, gdy M. C. „ nie brał już udziału w transakcjach narkotykowych ” podnosząc, że „ Na pewno w październiku byliśmy jeszcze wspólnikami, bo spotykałem się z oskarżonym razem z M. Ł. (1) w restauracji (...) ’s na J. P. (1) , a później pamiętam, że jak miałem urodziny 20 października to oskarżonego nie było, a był M. Ł. (1) , S. był, to była faza rozstania, myślę, że od połowy do końca października ”. Takiej, bardzo dokładnej treści zeznania, wskazywały na dużą wiedzę świadka koronnego co do M. C. będącą wynikiem bardzo dobrych i częstych kontaktów z tą osobą w okresie objętym zarzutem. Opisywana w nich aktywność przestępcza skazanego w pełni potwierdza jego udział w zorganizowanej grupie przestępczej. O udziale M. C. w zorganizowanej grupie przestępczej, na co wielokrotnie zwracał uwagę sąd I instancji, zeznawały też inne osoby. Nie było więc tak, jak podniósł obrońca, że nikt „ nie kojarzył ” skazanego. W pierwszej kolejności zwracają uwagę zeznania S. R. , który w 2010r. był na ślubie M. C. i wiedział o przestępczej działalności tej osoby, to jest handlu narkotykami, jeszcze w okresie poprzedzającym wyjście M. H. na wolność. Podkreślenia wymagają następujące uwagi i spostrzeżenia tego sądu: - nie sposób dokonać porównania zeznań M. H. i S. R. bez uwzględnienia faktu, że rola tego ostatniego „ w opisywanym procederze handlu narkotykami, zakres odpowiedzialności, kompetencję do czynienia ustaleń co do poszczególnych transakcji, jak też jego pozycja w grupie ” była o wiele niższa niż świadka koronnego, który jako nadzorujący i kierujący całym procesem handlu narkotykami, ponosił odpowiedzialność finansową, pracował na swój „ prestiż ” wśród odbiorców oraz nabywców narkotyków oraz, „ w razie (…) niedotrzymania warunków umowy czy naruszenia reguł obowiązujących w strukturze zorganizowanej grupy przestępczej ”, narażał się m. in. na utratę pozycji w grupie czy uszczerbek na zdrowiu; tym samym, to M. H. „ w nieporównywalnym stopniu będzie lepiej zapamiętywać informacje dotyczące poszczególnych transakcji, jako bardziej dla niej istotne; nadto osoba taka w naturalny sposób lepiej zapamięta elementy istotne dotyczące obrotu narkotykami z poszczególnymi osobami, z uwagi na to, że w jej pamięci obrotowi temu będą towarzyszyły liczne inne okoliczności charakterystyczne ”; „ tymczasem osoba odpowiedzialna za np. jedynie przechowanie narkotyków czy ich dowiezienie (…) w wielu przypadkach nie będzie informowana o pochodzeniu oraz przeznaczeniu danej transzy narkotyków, nawet zaś, jeśli informacje te uzyska, bardzo prawdopodobne, że nie zostaną one przez nią – przynajmniej w pewnym zakresie – tak szczegółowo i wnikliwie zapamiętane; w szczególności osoba taka może nie być w stanie zróżnicować, od kogo pochodził dany środek odurzający czy substancja psychotropowa, sprecyzować liczby transakcji narkotykowych przeprowadzonych z daną osobą czy też okres ich dokonywania ”; - M. H. dysponował znacznie większym „ doświadczeniem procesowym ” wynikającym z jego uprzedniej, wielokrotnej styczności z procedurą składania zeznań czy wyjaśnień, - M. H. jako osoba „ która całą swoją aktywność życiową („zawodową”) poświęcała działalności przestępczej z pewnością będzie w stanie w większym stopniu przypomnieć sobie szczegóły transakcji ”, - M. H. „ spędził okres od 2002 r. do 2008 r. w Zakładzie Karnym – zatem naturalnym jest również, że znacznie lepiej zapamiętywał to, co działo się po swoim – niewątpliwie długo oczekiwanym – wyjściu na wolność. Po pierwsze dlatego, że dysponował on, w przeciwieństwie choćby do S. R. (1) , wyraźnie zarysowanymi ramami czasowymi, oddzielającymi poszczególne okresy jego życia. Po drugie dlatego, że wszystko, co wówczas robił, było nowe, świeże, atrakcyjne, przynoszące duże zyski i satysfakcję, zwłaszcza po siedmiu latach niejakiej stagnacji w warunkach penitencjarnych ”. Rozważania te, jak wynikało choćby z przedstawionej bezpośrednio po nich „ przestępczej historii ” M. H. , tłumaczyły szczegółowość i konsekwencję tego świadka koronnego w składaniu określonej treści zeznań. Należy je ocenić jako zasadniczo zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki a za tym, jako w dużej mierze prawidłowe. Należy w tym miejscu dodać, że jakkolwiek rozważania te znalazły się w części, w której sąd omawiał dowód z zeznań S. R. , to tym niemniej, można je odnieść także do innych wypadków konfrontowania zeznań świadka koronnego z dowodami z zeznań świadków. W ocenie zeznań świadka S. R. rozważania te miały taki skutek, że przy uwzględnieniu ścieżki życiowej tej osoby, również przeanalizowanej w uzasadnieniu wyroku, tłumaczyły one znacznie mniejszą szczegółowość jego wypowiedzi w stosunku do zeznań M. H. . Ważnym uzupełnieniem tego spostrzeżenia była trafna uwaga, że „ Osobą, która najbliżej współpracowała z M. H. (1) był bowiem G. M. (1) i to on zajmował się większością transakcji ” i „ nie był on jedynym pośrednikiem w przekazywaniu i odbieraniu narkotyków – procederem tym zajmowali się, na polecenie M. H. (1) , również G. M. (1) , R. S. (2) , A. K. (2) czy M. W. (1) ” . Tym samym, „ zeznania S. R. (1) mogły jedynie częściowo potwierdzić zarówno skalę działalności prowadzonej przez M. H. (1) jak i okoliczność konkretnych transakcji narkotykowych z udziałem oskarżonych ”. Analizując zeznania S. R. należy też podnieść wątpliwość, czy rzeczywiście świadek ten nie posiadał wiedzy co do wielu przestępstw, czy też nie chciał się nią dzielić z organami wymiaru sprawiedliwości i sądem. Podkreślenia wymaga fakt, na który słusznie wskazał sąd I instancji, że S. R. łączyły z M. C. bliskie, koleżeńskie więzi i na temat udziału skazanego w zorganizowanej grupie przestępczej wypowiadał się w sposób dość zachowawczy, wstrzemięźliwy i lapidarny. Zresztą, całość zeznań tej osoby charakteryzowała się tym, że „ S. R. (1) nigdy nie opowiadał o swojej działalności przestępczej niejako „sam z siebie ”, „ że nie zeznawał spontanicznie, nie opowiadał niejako od początku, chronologicznie, lub co do poszczególnych osób, o procederze przestępczym, w którym brał udział. W toku rozprawy, słuchany przed Sądem, bardzo zdawkowo, nie pytany, zeznawał na okoliczność popełnianych przestępstw ”. W efekcie, jako trafną, bo zgodną z zasadami doświadczenia życiowego należy ocenić uwagę tego sądu, że „ zeznania świadka S. R. (1) w zakresie przestępstw popełnianych przez M. C. (1) , miały na celu zminimalizowanie odpowiedzialności karnej M. C. (1) , mimo że polegały na prawdzie ”. Konfrontując ze sobą zeznania M. H. i S. R. sąd I instancji prawidłowo ustalił, że są one zgodne co do: - okoliczności poznania się i rozpoczęcia współpracy w zakresie handlu narkotykami, - struktury oraz funkcjonowania tzw. „ grupy (...) ”, przy czym S. R. , który identyfikował się jako jej członek, z racji wykonywania w niej mniej eksponowanych zadań, miał też mniejszą wiedzę co do jej składu osobowego, - głównych przedmiotów jej działalności, tj. handlu narkotykami, czerpania korzyści majątkowych z cudzego nierządu oraz posiadanie przez nią broni, - na polecenie skazanego, S. R. stał się dealerem narkotykowym świadka koronnego, - wiedzy o osobie skazanego, to jest, że przez pewien czas M. C. współpracował z M. H. w handlu narkotykami- marihuaną i amfetaminą, - brania przez M. C. czynnego udziału w „ rozkminkach ” grupowych, posiadania przez tę osobę trzech jednostek broni palnej oraz tego, że wśród osób, które skazany znał, byli G. , A. G. (1) i T. S. (1) . Powyższe zestawienie upoważniało sąd I instancji do przyjęcia zasadniczej zgodności depozycji obu tych świadków. Przy czym, jak zostało to wskazane wyżej, to zeznania M. H. stanowiły pełniejsze, bardziej szczegółowe źródło ustaleń w tym zakresie. Odnosząc się do rozbieżności w zeznaniach tych osób, sąd ten przeprowadził szczegółowe rozważania. Poza niechęcią S. R. do obciążania M. C. , która mogła być głównym albo nawet jedynym powodem niepodawania znanych mu szczegółów odnoszących się do skazanego, zwrócił on uwagę na następujące okoliczności. I tak, co do braku wiedzy S. R. o rodzaju współpracy świadka koronnego i M. C. sąd ten zauważył, że świadek ten mógł nie zostać w te okoliczności wtajemniczony albo go to nie interesowało. Wytłumaczenia te są bardzo prawdopodobną tego przyczyną. Z tych samych przyczyn oraz z powodu niepamięci, na co zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wskazuje sąd I instancji, świadek ten mógł także nie dość precyzyjnie wypowiadać się co do tego, kiedy rozpoczęła się współpraca M. H. (1) i M. C. (1) , która jednocześnie określała datę początkową udziału skazanego w zorganizowanej grupie przestępczej. Nie umknęły uwagi sądu I instancji także wypowiedzi świadka o braku wiedzy, czy M. C. należał do „ grupy (...) ”, a w jej ramach do podgrupy M. H. . Należy dodać, że S. R. jako jej członków wskazywał M. Ł. , G. M. , M. C. , Ł. P. , M. S. , A. G. i R. S. . Zeznawał również o tzw.: „ M. z W. ”, wśród których wymienił ps. (...) , ps. (...) oraz ps. (...) . Niezasadną jest jednak ocena tego sądu, że były one w tym zakresie częściowo wewnętrznie sprzeczne. W rzeczywistości, na podstawie zeznań S. R. opisujących taką samą, co M. H. , przestępczą działalność M. C. , mającą miejsce w okresie, z którym świadek koronny łączył udział tej osoby w zorganizowanej grupie przestępczej, należało wnioskować, że był on jej członkiem wspólnie m.in. M. H. . Jak prawidłowo ustalił to sąd I instancji, kolejnym świadkiem mającym wiedzę odnośnie M. C. był D. W. (1) . Osoba ta, jak i wskazany niżej A. G. , nie należeli do zorganizowanej grupy przestępczej tzw. „ (...) ”, co wynikało zgodnie i z zeznań świadka koronnego i ww. osób. Uczestnictwo w takiej strukturze nie opierało się bowiem wyłącznie na dokonywaniu „ szeregu przestępstw narkotykowych zarówno z osk. M. C. jak i innymi oskarżonymi, którym zarzucono aktem oskarżenia udział ”. Wymagało ono dodatkowych ustaleń, w tym co do strony podmiotowej, określonej w przepisie art. 258 k.k. , których źródłem mogły się stać choćby zeznania M. H. . Brak wypowiedzi tej osoby w tym zakresie jak i brak innych, potwierdzających udział tych osób w „ grupie (...) ” uniemożliwiły takie przyjęcie. M. przy tym rację obrońca skazanego zauważając jednocześnie, że „ przedstawiony opis i schemat działania tych osób wskazuje, iż w rzeczywistości byli oni członkami struktury, którą stworzył, nie kto inny jak sam M. H. (1) w celu prowadzenia swojej działalności narkotykowej ”. Była to więc odrębna, od „ grupy (...) ”, forma aktywności przestępczej między innymi tych osób. Wracając do D. W. , to osoba ta, w swoich zeznaniach, wskazała okoliczności, w jakich poznała skazanego oraz opisywała jego aktywność przestępczą polegającą na współpracy z M. H. w handlu narkotykami. D. W. był więc kolejną osobą, która nie tylko „ kojarzyła ” M. C. , co miała wiedzę na temat popełnianych przez niego przestępstw. Przy czym, jak słusznie zauważał sąd I instancji, D. W. swoje rozliczenia przeprowadzał głównie ze świadkiem koronnym, którego poznał w Zakładzie Karnym W. - B. w W. i „ nie było powodów, aby wszelkie rozliczenia i ustalenia przeprowadzał nie z M. H. (1) , ale M. C. (1) ”. Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę na cechującą wypowiedzi tej osoby spójność z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu, tj. z zeznaniami świadków M. H. , S. R. i A. G. oraz na spójność wewnętrzną, logikę, zgodność z doświadczeniem życiowym oraz konsekwencję. Uwadze tego sądu nie umknęła też okoliczność, „ że stosunek D. W. (1) do oskarżonego ( M. C. - przyp. sądu) był całkowicie neutralny, pozbawiony jakiegokolwiek zabarwienia emocjonalnego. Osoby te widziały się raptem kilkakrotnie, ich kontakt był krótkotrwały, ponieważ trwał jedynie od maja do października 2008 r .”. Należy dodać, że podobnie jak w przypadku zeznań S. R. , także zeznania D. W. określały ją, co do okresu, w jakich miała ona miejsce, w sposób odpowiadający zeznaniom tego świadka koronnego, opisujących aktywność M. C. w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Nadto, pomiędzy wypowiedziami omawianego w tym miejscu świadka oraz M. H. zachodziła także daleko idąca zbieżność, co do opisywania poszczególnych zdarzeń z udziałem M. C. (vide fragment: „ Z tego co pamiętam to była to osoba, która handlowała narkotykami z M. H. (1) i tak naprawdę to że poza tym że może 2, 3 - krotnie wziąłem za pośrednictwem M. i M. razem, przeważnie razem przyjeżdżali, narkotyki to tak naprawdę zbyt wiele nie mogę powiedzieć. Ich współpraca zakończyła się dosyć szybko. Szczerze mówiąc to dobrze nie pamiętałem, że M. H. (1) współpracował z taką osobą. Pamiętam tylko, że spotykaliśmy się przeważnie na ulicy (...) w restauracji (...) , przy stacji benzynowej. Pamiętam, że M. jeździł samochodem typu pik-up, białym chyba. I że pracował w jakiejś firmie czy prowadził jakąś firmę, ale nic więcej nie wiem (…) pamiętam, że dwukrotnie amfetaminę przekazywali mi razem H. z C. ”) oraz fakt, że D. W. , w sposób zasadniczo zgodny ze świadkiem koronnym wskazał, że skazany miał się z tego handlu wycofać pod koniec 2008 r. Uwzględniając te okoliczności należało więc za sądem I instancji przyjąć, że D. W. „ w sposób co najmniej pośredni ” potwierdził, że w 2008 r. oskarżony M. C. (1) i M. H. (1) byli współpracownikami w zakresie handlu narkotykami, która to współpraca, uwzględniając zeznania M. H. , wchodziła w zakres aktywności M. C. w zorganizowanej grupie przestępczej. Brak bliższego kontaktu ze skazanym jak i fakt, że D. W. sam nie należał do „ grupy (...) ” niewątpliwie utrudniały, o ile nie uniemożliwiały temu świadkowi dokonanie ocen, czy M. C. w niej działał a jeżeli tak, to jaką miał w niej pozycję. Sąd I instancji zwrócił choćby uwagę na brak wiedzy D. W. , czy skazany „ był pracownikiem czy wspólnikiem H. ”. Kolejnym świadkiem, z którego zeznań wynikało, że M. C. ps. (...) był wspólnikiem M. H. (1) był A. G. (3) . Przy czym, sąd I instancji słusznie zauważył, że osoba ta nie rozpoznała wprost skazanego, ani na zdjęciach ani podczas rozprawy sądowej i poprzestała na stwierdzeniu, że skądś kojarzy tę osobę. Okoliczność ta nie stała na przeszkodzie uznania za wiarygodną, pochodzącą od tej osoby wiedzę ze słyszenia, że „ C. coś robił. A jakie ich były bliższe stosunki to ciężko mi powiedzieć ” oraz, że „ ps. (...) chyba jeździł na ustawki ”. Jak słusznie zauważał sąd I instancji, pozostając w kontaktach przestępczych z M. H. i nawet nie znając bliżej skazanego, A. G. mógł taką wiedzę o tej osobie posiadać. Dużo miejsca w swoim uzasadnieniu sąd ten poświęcił omówieniu zeznań A. G. (1) a więc kolejnej osoby, która rozpoznała M. C. (rozprawa 11 sierpnia 2014r.). Omówienie to nastąpiło wielopłaszczyznowo, z uwzględnieniem faktu, że przeważająca część zeznań tej osoby złożonych w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem dotyczyła okresu od stycznia 2009 r., od kiedy rozpoczął on „ współpracę z M. C. (1) w zakresie handlu narkotykami ”, tj. nieobjętego „ przedmiotem niniejszego postępowania ”. Należy przy tym dodać, że w trakcie rozprawy sądowej, wielokrotnie zasłaniając się niepamięcią bądź niewiedzą, „ dopytywany o działalność przestępczą M. C. (1) z okresu od lutego do listopada 2008 r. oraz 2007 r., wskazał na stosunkowo niewielką ilość faktów dotyczących oskarżonego ”. Tym niemniej, jak słusznie zauważał ten sąd, potwierdzały one m.in. fakt współpracy M. H. (1) i M. C. (1) w zakresie handlu narkotykami, a więc głównej aktywności przestępczej skazanego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz to, że przed wyjściem z zakładu karnego świadka koronnego, dilerami skazanego byli G. M. (1) i S. R. (1) , co pozostawało w zgodności m.in. z zeznaniami tej ostatniej osoby na temat kolejności zdarzeń przestępnych. Sąd I instancji w sposób w pełni prawidłowy ocenił też rozbieżności pomiędzy zeznaniami M. H. i A. G. dotyczące okoliczności zapoznania się M. C. (1) i A. G. (1) oraz transakcji narkotykowych pomiędzy nimi w okresie od lutego do listopada 2008 r. Przy czym, pierwsza z nich istotnie miała marginalne znaczenie a odnośnie znaczenia drugiej, sąd II instancji wypowie się w innym miejscu uzasadnienia. Należy w tym miejscu także dodać, że sąd ten, w swoich ogólnych a więc nie odnoszących się wyłącznie do relacji M. H. - M. C. rozważaniach zawartych w uzasadnieniu wyroku, dokonał także ustaleń co do braku podstaw przyjęcia, aby jakakolwiek z ww. osób miała wiarygodny powód, aby bezpodstawnie obciążać skazanego. W pełni trafnie dodał też, że „ ewentualne konflikty między świadkiem a oskarżonymi – siłą rzeczy częste w ich środowisku, biorąc pod uwagę konieczność nieustannych rozliczeń finansowych między członkami grupy (…) nie mogły same z siebie przesądzać o braku wiarygodności tego świadka w zakresie zeznań obejmujących poszczególnych oskarżonych. Sąd uznał również, że pobudki takie z istoty mają charakter osobisty, a zatem odnoszą się do konkretnych osób i nie muszą się przenosić na wiarygodność całości relacji świadka odnoszących się także do innych osób w stosunku, do których nie występują ”. Odnośnie relacji M. C. z M. H. , sąd I instancji zwrócił uwagę na zaistnienie pomiędzy nimi konfliktu spowodowanego tym, że zdaniem świadka koronnego, M. C. (1) nie zgodził się na przewiezienie broni W. (...) . Inny powód jego powstania podaje dość szczegółowo S. R. twierdząc, że dotyczył on chęci wycofania się przez skazanego z handlu narkotykami, tj. „ H. mówił, że C. się źle zachował, że nie powinien robić tak, jak zrobił, że dzięki niemu zarobił tyle pieniędzy i teraz nagle zaprzestaje współpracy ”. Nie ma przeszkód aby przyjąć, że obie te przyczyny wystąpiły jednocześnie przy czym, uwzględniając fakt, że w późniejszym okresie czasu skazany kontynuował handel narkotykami należy dodać, że nie chciał on dalej prowadzić takiego rodzaju działalności z M. H. . Opierając się na zeznaniach świadka koronnego, sąd I instancji przyjął też, że współpraca tych osób „ zakończyła się w pokojowy, ugodowy sposób, M. H. (1) i M. C. (1) dokonali rozliczeń finansowych za przeprowadzone transakcje oraz wspólnie doprowadzili do końca niezakończone interesy narkotykowe Nie ulega wątpliwości zatem, że M. H. (1) i M. C. (1) zakończyli współpracę pozostając w pokojowych, chociaż chłodnych relacjach… ”. W efekcie, opierając się na wiarygodnych dla sądu I instancji zeznaniach M. H. , brak było podstaw do przyjęcia, że w akcie zemsty, mającej swoje źródło w zadawnionym epizodzie ich współpracy, świadek koronny miałby składać fałszywe zeznania przeciwko skazanemu. Stanowisko to należy ocenić jako w pełni prawidłowe. Tytułem uzupełnienia należy dodać, że uwzględniając szczegółową i odpowiadającą zasadom doświadczenia życiowego wypowiedź S. R. przyjąć jednak należy, że M. H. „ jeździł po znajomych i oczerniał go za jego plecami ”. Wypowiedź ta, nie pozostaje w sprzeczności z tym, o czym, kierując się własnym punktem widzenia mówił M. H. , to jest że „ nie próbował oczerniać M. C. (1) – w rozmowach o oskarżonym ( M. C. - przyp. sądu) z innymi swoimi współpracownikowi po prostu w racjonalny i stonowany sposób dzielił się swoimi odczuciami ”. Potwierdzając fakt rozmawiania o skazanym, świadek koronny w istocie nie ukrywał więc, że mógł nie przedstawiać jego osoby w korzystnym świetle. Z drugiej strony, uwzględnieniu podlegać winny także bardzo szczegółowe i nie podważone jakimkolwiek innym dowodem zeznania M. H. , że „ przez okres od listopada 2008 r. (kiedy M. H. (1) i M. C. (1) zakończyli współpracę) do kwietnia 2011 r. (kiedy M. H. (1) został zatrzymany) (…) nie próbował w żaden sposób „odegrać się” na M. C. (1) (…) nie interesował się życiem M. C. (1) , zaś gdy przypadkowo w maju lub czerwcu 2009 r. dowiedział się, że M. C. (1) rozpoczął współpracę z A. G. (1) , w żaden sposób nie próbował utrudnić mu interesów. Mało tego umówił się nawet z oskarżonym aby ten dostarczył A. G. (1) zamówiony przez niego narkotyk – 0,5 kg kokainy. M. H. (1) opowiadał G. M. (1) oraz S. R. (1) , że jest zdenerwowany na M. C. (1) oraz że zawiódł się na nim i uważa go za osobę, która stchórzyła ”. Uwzględniając całokształt tych okoliczności ma rację sąd I instancji jak najbardziej zasadnie ustalając, także z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego, że skoro „ w toku całego postępowania sądowego nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące na to, że M. H. (1) próbował mścić się na M. C. (1) , Sąd wykluczył, aby świadek koronny zdecydował się na zemstę właśnie w momencie, kiedy podjął współpracę z organami ścigania we wrześniu 2011 r .”. Stanowisku temu sprzyja fakt, że informacje o ww. konflikcie jak i o stosunkach z M. C. pochodziła także od świadka koronnego co oznaczało, że M. H. nie ukrywał w swoich zeznaniach okoliczności, które mogły nasunąć podejrzenia o brak jego obiektywnego stosunku do ww. skazanego. Niewątpliwie, podnosiło to ich wartość jako wiarygodnego źródła dowodowego. Należy dodać, że argumenty zawarte w apelacji o decyzji M. C. zerwania wszelkich znajomości z M. H. wynikających wyłącznie ze wspólnego zamieszkiwania „ na tym samym osiedlu od najmłodszych lat ”, czemu świadek koronny nie mógł zapobiec i co spowodowało, „ iż M. H. (1) postanowi pomówić o przestępczą działalność także M. C. ” są niezrozumiałą i niczym nie potwierdzoną spekulacją apelującego. Idąc dalej, to zwrócenia uwagi wymagają spostrzeżenia tego sądu odnoszące się do sposobu wypowiedzi świadka koronnego, które świadczyły o jego emocjonalnym stosunku do skazanego. Sąd je wiarygodnie tłumaczył tym, że „ M. H. (1) może mieć do tej pory za złe swojemu byłemu najbliższemu współpracownikowi oraz przyjacielowi, że nie chciał on ryzykować przewiezienia samochodem broni palnej oraz wycofał się ze współpracy ”. Odnośnie relacji M. C. z pozostałymi, ww. osobami, to sąd I instancji wskazał, że „ w toku postępowania nie zostały ujawnione żadne okoliczności, mogące wskazywać na emocjonalny stosunek innych świadków w stosunku do oskarżonego M. C. (1) ”. Ustalenie to jest w pełni prawidłowe, o ile oznaczało ono brak negatywnego nastawienia tych osób do skazanego. Jego podstawą były bowiem rozważania tego sądu, zgodnie z zebranymi w sprawie dowodami wskazujące na to, że świadkowie ci nie obciążali bezpodstawnie M. C. , wręcz zatajali udziałowi tej osoby w popełnianiu przestępstw i eksponowali własne, negatywne zachowania. Odnośnie D. W. sąd ten dodał, że dokonywał on rozliczeń „ z tytułu przeprowadzanych transakcji bezpośrednio z M. H. (1) , M. C. (1) nie był w to zaangażowany. Sąd z całą mocą wykluczył zatem, aby między M. C. (1) a D. W. (1) doszło do jakiegokolwiek konfliktu, mogącego wpływać na wiarygodność świadka ”. Tak więc jak w przypadku M. H. , zeznania ww. świadków w wątkach zdarzeń odnoszących się do M. C. , nie obciążały tej osoby ponad to, co popełniła. Odnośnie wskazanego w apelacji argumentu, jakoby sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego było przyjęcie przez sąd I instancji, że M. C. , „ bez ponoszenia negatywnych konsekwencji osobistych i finansowych ” podjął jednostronną decyzję opuszczenia struktur zorganizowanej grupy przestępczej i zaprzestania uiszczania opłat na jej rzecz należy zauważyć, że relacja łącząca skazanego i M. H. odbiegała od relacji łączących świadka koronnego z innymi uczestnikami tej przestępczej struktury. Pomiędzy nim a M. C. istniało porozumienie oparte nie na hierarchicznym podporządkowaniu się jedna osoba drugiej ale na współpracy w realizacji celów przestępczych, na równorzędnym względem siebie poziomie. Co za tym idzie, inna, niż pozostałych uczestników zorganizowanej grupy przestępczej, była też swoboda działań w niej skazanego. Podkreślenia wymagają też następujące, wskazane przez sąd I instancji okoliczności: - to M. H. był szefem swojej podgrupy i to on podejmował w niej decyzje i reprezentował ją wobec przełożonych w „ grupie (...) ”; ci ostatni, mogli M. C. kojarzyć choćby z rozkminek ale nic nie wskazuje na to, aby interesowali się jego losem; konsekwencji opuszczenia przez skazanego struktur zorganizowanej grupy przestępczej mogła ta osoba spodziewać się więc co najwyżej od M. H. (1) , - to świadek koronny podjął decyzję o zakończeniu współpracy ze skazanym, szczegółowo i konsekwentnie wskazując tego powody i skutki. Tym samym, wbrew twierdzeniom apelującego, fakt opuszczenia zorganizowanej grupy przestępczej przez M. C. , jako zależny od M. H. , był możliwy. Ustalenie to odpowiada zasadom doświadczenia życiowego. Należy dodać, że M. C. nie spotkała wskutek tego jakakolwiek dolegliwość. Jak zapewne nie bez racji zostało to wskazane w uzasadnieniu apelacji, „ M. H. nie dysponował żadną możliwością fizycznej perswazji w stosunku do M. C. (…) Ewentualna, fizyczna napaść M. H. na osk. M. C. mogłaby się zakończyć ostracyzmem św. koronnego w gronie wspólnych znajomych ”. Przechodząc do pozostałych, analizowanych w tym miejscu zarzutów apelacji należy zauważyć, że tak, jak w przypadku czynu z punktu XXIV aktu oskarżenia, także co do pozostałych czynów sąd I instancji dostrzegał „ rozbieżności między zeznaniami poszczególnych świadków, przede wszystkim M. H. (1) i S. R. (1) oraz M. H. (1) i A. G. (1) ”. Przy czym, omawiając je w sposób bardzo dokładny oraz logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, sąd ten ostatecznie nie uznał, aby miały one istotny charakter. 1. Odnośnie czynów opisanych w punktach XXV-XXVII aktu oskarżenia, sąd I instancji słusznie ocenił, że to, co zeznawał M. H. o okolicznościach nabycia i posiadania jednostek broni w postaci pistoletu W. (...) , M. (...) oraz pistoletu (...) „ cechowała spójność, stanowczość, logika, zgodność z doświadczeniem życiowym i konsekwencja ”. Zeznania te były „ nadto co do zasady zgodne z zeznaniami świadka S. R. (1) , jak również – częściowo – zeznaniami świadka A. G. (1) , a w niewielkim zakresie także S. K. (1) . Biorąc pod uwagę powyższe, jak również ocenę całokształtu zeznań tego świadka odnoszących się do M. C. (1) (jak również M. Ł. (1) , M. K. (1) i M. S. (1) ), Sąd przyznał tym zeznaniom walor całkowitej wiarygodności i oparł na nich ustalenia ”. Stanowisko to należy ocenić jako prawidłowe. Należy zauważyć, że co prawda S. R. (1) „ nie miał bezpośredniej wiedzy na temat broni palnej posiadanej przez M. C. (1) ” to jednak, w trakcie przesłuchania w dniu 30 maja 2014 r. na pytanie o tę kwestię zeznał: „ Jeżeli chodzi o temat broni, jak już mówiłem tutaj na początku – w styczniu bądź w lutym przy przesłuchaniu, właśnie w okresie jak H. z C. współpracowali ze sobą, przywieziona została do mnie broń przez H. i M. , to były 3 sztuki broni, natomiast nie wiem i nie dowiadywałem się czy ma coś wspólnego ewentualnie z tą bronią C. ”. M. rację sąd I instancji podkreślając, że ten fragment zeznań „ w kontekście całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w ocenie Sądu, nie pozostawia wątpliwości, że mowa w nich o tych samych jednostkach broni, na temat których zeznawał M. H. (1) ” (vide zeznania S. R. : „ Z tego co pamiętam, to był M. (...) , TT-tka i możliwe że CZ-ka albo P65, nie pamiętam w tym momencie ”). Ponieważ S. R. nie wypowiedział się na temat jej posiadania przez M. C. , uzupełniające znaczenie mają w tym zakresie zeznania M. H. , który na ten temat mówił. Należy w tym miejscu dodatkowo zauważyć, że wskazane wyżej jednostki broni nie były jedynymi, o których wiedzę miał S. R. . W trakcie konfrontacji z M. H. wskazał bowiem, że ten świadek koronny „ wraz z innymi osobami należącymi do grupy nabył i posiadał także taką broń palną jak pistolet W. (...) (k. 2621), broń długą typu W. (k. 2622), jak również materiały wybuchowe znajdujące się w skrzyni (k. 2639-2640 tom 14, konfrontacja z M. H. – k. 2705) ”. Dowód ten dodatkowo uzasadniał przyjęcie, że „ grupa (...) ” miała charakter zbrojny a także wskazywał, że S. R. potrafił odróżnić jednostki broni, z którymi związek mógł mieć M. C. od innych, które w tej grupie się znajdowały. Z zeznań S. R. wynikało też, że skazany uczestniczył w ćwiczeniach (...) nad W. , na terenie dzielnicy T. , przy czym, po stwierdzeniu, że nie bardzo mu się to podoba, oddalił się z miejsca strzelania. Okoliczność tę, w powiązaniu z zeznaniami M. H. , należy interpretować jako potwierdzenie faktu posiadania broni przez M. C. . Wreszcie podkreślenia wymaga okoliczność, że S. R. potwierdził też, że pistolet (...) został zakopany przez niego i G. M. (1) oraz, że wypowiadał się na temat broni W. (...) . Wątki dotyczące tej broni, w tym wypowiedź S. K. , zostaną omówione w innych miejscach uzasadnienia. Zwrócenia uwagi wymaga też zeznanie A. G. , że M. H. niejako zmuszał tę osobę do partycypowania w kosztach zakupu broni. Odnośnie rozumienia pojęcia „ posiadania broni ” sąd apelacyjny wypowiedział się we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia. Odmienne stanowisko obrońcy tej osoby zaprezentowane w apelacji, że M. C. „ nigdy nie był w posiadaniu wskazanej w tych punktach Wyroku jednostek broni i amunicji zarówno samodzielnie, jak i wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, nie przekazywał jakichkolwiek środków M. H. na nabycie tychże jednostek broni i amunicji a wręcz przeciwnie kwestia broni miała być przedmiotem, który był rzekomą podstawą sporu pomiędzy osk. M. C. a M. H. , według depozycji M. H. ” należy w tych warunkach ocenić jako dowolne, nie oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Dotyczy to zwłaszcza ostatniego z zacytowanych w tym miejscu fragmentów środka odwoławczego, pomijającego ustalenia sądu I instancji, że przyczyną sporu pomiędzy skazanym a świadkiem koronnym była różnica zdań pomiędzy nimi co do używania broni oraz odmowa skazanego co do jej przewiezienia. Odnosząc się jeszcze do apelacji obrońcy skazanego należy zauważyć, że jedynym dowodem (poza wyjaśnieniami skazanych), podważającym ustalenia sądu odnośnie czynów z punktów XXV-XXVII aktu oskarżenia były zeznania D. O. (2) . Zostały one zasadnie przez sąd I instancji odrzucone z odpowiadającego zasadom doświadczenia życiowego powodu, tj., że potwierdzając nabywanie od niego broni palnej, świadek ten samego siebie obciążyłby odpowiedzialnością karną. 2. Odnośnie czynu z punktu XXVIII aktu oskarżenia, to bardzo dokładne ustalenia w tym zakresie sąd oparł głównie na zeznaniach M. H. (1) , które w pełni zasadnie ocenił jako „ całkowicie spójne, logiczne, konsekwentne i zgodne z doświadczeniem życiowym ”. Opisywały one okoliczności rozpoczęcia handlu narkotykami, zakłady karne, w których dochodziło do obrotu, osoby z wolności, które współpracowały ze świadkiem w omawianym procederze, sposób finansowania handlu, sposób dostarczania narkotyków na teren poszczególnych jednostek penitencjarnych, osoby w to zaangażowane, miejsce przechowywania narkotyków w celach i ukrywania ich przed funkcjonariuszami Służby Więziennej, jak również zysk z handlu. Żaden inny dowód nie odnosił się do tego czynu w granicach, w jakich został on określony aktem oskarżenia a tym samym, żaden dowód ustaleniom sądu I instancji nie zaprzeczał. W tym miejscu zwracają uwagę zeznania A. G. który potwierdził, że w czasie, kiedy M. H. (1) przebywał w zakładzie karnym, przekazywał mu marihuanę za pośrednictwem M. C. i T. S. . Sąd I instancji słusznie podkreślił, że nie wynikało z niego, aby A. G. dostarczał te narkotyki osobiście. Nadto, zwracają uwagę rozważania tego sądu co do tego, „ że świadek konsekwentnie twierdził, że marihuana, którą przekazywał M. H. (1) za pośrednictwem innych osób w okresie, kiedy M. H. (1) odbywał karę pozbawienia wolności, przeznaczona była dla użytku własnego M. H. (1) ”. Nie sposób takich wypowiedzi A. G. nie odnieść do prawidłowego spostrzeżenia sądu I instancji, że świadek ten w swoich zeznaniach starał się, w sposób sprzeczny z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń, podawać informacje korzystne dla skazanego. Okoliczność ta tłumaczyć może także i tę, wyżej wskazaną wypowiedź tej osoby. Z drugiej strony, informacja o przeznaczeniu narkotyków miała pochodzić od świadka koronnego co oznacza, że mogła nie zostać prawidłowo przytoczona przez A. G. bądź też, z nieznanych przyczyn, M. H. ukrył przed świadkiem, że przekazywane mu do jednostek penitencjarnych narkotyki, w dużej mierze sprzedawał innym więźniom. Nadto, należy w tym miejscu jeszcze zwrócić uwagę na zeznania M. C. (3) . Osoba ta w zgodności z tym, o czym mówił M. H. m.in. wskazała, że ten świadek koronny handlował na tereni

[... tekst skrócony ...]