II AKA 148/13

Sygn. akt II AKa 148/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Anna Grabczyńska-Mikocka Sędziowie: SSA Jacek Polański (spr.) SSA Lucyna Juszczyk Protokolant: st. prot. sądowy Konrad Kraszewski przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 roku w sprawie L. K. s. E. oskarżonego z art.18§1 kk - art.280§1 kk - art.65§1 kk i inne; J. S. (1) s. F. oskarżonego z art.280§2 kk i art.157§1 kk i art.157§2 kk i inne; K. S. oskarżonego z art. 13§1 kk - art.280§2 kk i art.157§2 kk - art.11§2 kk - art.65§1 kk i inne; T. M. oskarżonego z art.280§2 kk i art.157§1 kk i art.157§2 kk , art.11§2 kk , art.65§1 kk i inne; D. M. oskarżonego z art.280§2 kk i art.157§1 kk i art.157§2 kk , art.11§2 kk , art.65§1 kk i inne; I. M. oskarżonego z art.279§1 kk , art.65§1 kk i inne; R. D. oskarżonego z art.13§1 kk , art.280§2 kk i art.157§2 kk , art.11§2 kk ; P. G. (1) oskarżonego z art.279§1 kk , art.65§1 kk , art.91§1 kk i inne; M. P. (1) oskarżonego z art.279§1 kk , art.64§1 kk , art.31§2 kk inne; M. K. oskarżonego z art.18§3 kk w zw. z art.279§1 kk ; Ł. M. oskarżonego z art.279§1 kk i inne; L. L. oskarżonego z art.18§3 kk w zw. z art.280§2 kk i art.157§2 kk w zw. z art.11§2 kk ; apelacji obrońców od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 10 sierpnia 2012 roku sygn. akt III K 108/10 I. uchyla pkt VII zaskarżonego wyroku i na zasadzie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie o czyny zarzucone oskarżonemu L. K. w pkt XII aktu oskarżenia; II. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1) w pkt VIII: a) określenie „w pkt I-VIII” zastępuje określeniem „w pkt I-VI”, b) kary łączne orzeczone oskarżonemu L. K. obniża do 9 (dziewięciu) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz do 490 (czterystu dziewięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 40 (czterdzieści) zł każda; 2) za podstawę prawną nadzwyczajnego złagodzenia kar wymierzonych oskarżonemu J. S. (1) przyjmuje: a) w punktach IX, XII i XXV - „ art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw” zamiast „ art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. ”, b) w punktach X, XI, XIII, XIV, XV, XVII , XVIII, XXI, XXIV i XXVI - „ art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw” zamiast „ art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k. ”, c) w punktach XX, XXII i XXIII „ art. 60 § 3 i § 6 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw” zamiast „ art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k. ” 3) w pkt XXVII: a) określenie „w pkt X-XXVII” zastępuje określeniem „w pkt „X-XVIII i XX-XXVI”; b) kary łączne orzeczone oskarżonemu J. S. (1) obniża do 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 40 (czterdzieści) zł każda; 4) w pkt XXXVIII określenie „w pkt XXVIII-XXXVII” zastępuje określeniem „w pkt XXVIII-XXXI i XXXIII-XXXVII”; 5) w pkt XL określenie „w pkt XXXIII” zastępuje określeniem „w pkt XXIII”; 6) w pkt XLVI określenie „w pkt XXXIX-XLV” zastępuje określeniem „w pkt XXIX-XLII, XLIV i XLV”; 7) w pkt XLVIII określenie „w pkt XXII” zastępuje określeniem „w pkt XXIV”; 8) w pkt LXI określenie „w pkt XLVIII-LX” zastępuje określeniem „w pkt XLVIII-LII i LIV-LX”; 9) w pkt LXXXVI określenie „w pkt XI” zastępuje określeniem „w pkt X”, a określenie „w pkt L” zastępuje określeniem „w pkt XLIX”; III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; IV. zwalnia wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; V. zasądza od Skarbu Państwa po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek od towarów i usług wg stawki 23 %, na rzecz: - adw. R. C. za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonego J. S. (1) ; - adw. M. P. (2) za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonego T. M. ; - adw. M. P. (3) za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonego D. M. ; - adw. M. W. za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonego I. M. ; - adw. K. K. (1) za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonego M. P. (1) ; - adw. F. G. za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonego Ł. M. . Sygn. akt II AKa 148/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2012 r. sygn. akt III K 108/10 Sąd Okręgowy w Kielcach: I. oskarżonego L. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu w pkt I, II, III, IV, V, VI aktu oskarżenia czynów, z tym, iż w opisie każdego z tych czynów zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie” oraz po ustaleniu, iż czynów tych dopuścił się w krótkich odstępach czasu, zakwalifikował je jako ciąg przestępstw z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 889) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 40 złotych każda; II. oskarżonego L. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt VII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż w opisie czynu zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie”, stanowiącego przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. , i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; III. oskarżonego L. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż w opisie czynu zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie”, stanowiącego przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 889) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 288 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 złotych każda; IV. oskarżonego L. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt IX aktu oskarżenia czynu, z tym, iż w opisie czynu zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie”, stanowiącego przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. , i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; V. oskarżonego L. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt X aktu oskarżenia ciągu przestępstw, z tym, iż w jego opisie zamienił stwierdzenie „w okresie od 26 lipca 2000 roku do 21 lutego 2008 roku” na ustalenie „w okresie od 18 marca 2002 roku do października 2003 roku”, stanowiący ciąg przestępstw z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art.279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 4 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 40 złotych każda; VI. oskarżonego L. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt XI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 263 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; VII. oskarżonego L. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt XII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, kwalifikując go z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 40 złotych każda; VIII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. wymierzone oskarżonemu L. K. w pkt. I-VIII wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 10 lat pozbawienia wolności oraz 500 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych; IX. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 2 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 2 kk , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 4 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk , wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda; X. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XIV aktu oskarżenia ciągu przestępstw i kwalifikując je z art. 279 § 1 k.k. w zw. art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda; XI. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; XII. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XVI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 288 § 1 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 4 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. , wymierzył mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; XIII. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XVII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 40 złotych każda; XIV. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XVIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda; XV. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XIX aktu oskarżenia ciągu przestępstw z art. 263 § 1 k.k. w zw. art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; XVI. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. , wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; XVII. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; XVIII. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw i zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 40 złotych każda; XIX. na podstawie art. 46 § 2 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustaw Kodeks karny , Kodeks postępowania karnego , Kodeks karny wykonawczy , Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589), w związku ze skazaniem za czyn z pkt XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonego J. S. (1) na rzecz pokrzywdzonego P. D. 600 złotych tytułem nawiązki; XX. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. , art., 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 2 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXI. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw i zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXII. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 2 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 2 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXIII. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 2 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXIV. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXV. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLVI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 288 § 1 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 4 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. , wymierzył mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXVI. oskarżonego J. S. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLVII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. , stosując dyspozycję art. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXVII. na podstawie art. 85 k.k. , art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. wymierzone oskarżonemu J. S. (1) w pkt X-XXVII wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 3 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych; XXVIII. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 258 § 2 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; XXIX. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXVIII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż ustalił, że czas naruszenia czynności narządów ciała pokrzywdzonego trwał powyżej dni siedmiu, co stanowi przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXX. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXXI. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw i zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXXII. na podstawie art. 46 § 2 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustaw Kodeks karny , Kodeks postępowania karnego , Kodeks karny wykonawczy , Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589 ), w związku ze skazaniem za czyn z pkt XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonego K. S. na rzecz pokrzywdzonego P. D. 600 złotych tytułem nawiązki; XXXIII. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXXIV. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXXV. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 2 k.k. i art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 4 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXXVI. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXXVII. oskarżonego K. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; XXXVIII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. wymierzone oskarżonemu K. S. w pkt. XXVIII - XXXVII wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 9 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 400 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych; XXXIX. w ramach zarzuconego oskarżonemu T. M. czynu w pkt XXII aktu oskarżenia, uznał go za winnego tego, że w okresie co najmniej od daty bliżej nieustalonej przed 21 lutego 2000 roku do 24 czerwca 2000 roku w miejscowościach: W. , S. , A. , M. , G. , K. , brał udział w zorganizowanej grupie, kierowanej przez L. K. , mającej na celu popełnianie m.in. kradzieży z włamaniem do obiektów handlowych, napadów rabunkowych przy posługiwaniu się z bronią palną lub innymi podobnie niebezpiecznymi przedmiotami lub środkiem obezwładniającym, zniszczenia mienia przez podpalenie, w ten sposób, że akceptując cele, dla których grupa została zorganizowana wykonywał zlecone mu w ramach grupy czynności, co stanowi przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; XL. oskarżonego T. M. uznał za winnego zarzucanego mu w pkt XXXIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 275 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności; XLI. oskarżonego T. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; XLII. oskarżonego T. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw, i zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda; XLIII. na podstawie art. 46 § 2 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustaw Kodeks karny , Kodeks postępowania karnego , Kodeks karny wykonawczy , Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589 ), w związku ze skazaniem za czyn z pkt. XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonego T. M. na rzecz pokrzywdzonego P. D. 600 złotych tytułem nawiązki; XLIV. oskarżonego T. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; XLV. oskarżonego T. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, i zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; XLVI. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. wymierzone oskarżonemu T. M. w pkt. XXXIX - XLV wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych; XLVII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu T. M. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 13 stycznia 2010 roku do 26 października 2011 roku; XLVIII. w ramach zarzuconego oskarżonemu D. M. czynu w pkt XXII aktu oskarżenia, uznał go za winnego tego, że w okresie co najmniej od daty bliżej nieustalonej przed 21 lutego 2000 roku do 28 maja 2002 roku w miejscowościach: W. , S. , A. , M. , G. , K. , K. , C. , C. brał udział w zorganizowanej grupie, kierowanej przez L. K. , mającej na celu popełnianie m.in. kradzieży z włamaniem do obiektów handlowych, napadów rabunkowych przy posługiwaniu się z bronią palną lub innymi podobnie niebezpiecznymi przedmiotami lub środkiem obezwładniającym, zniszczenia mienia przez podpalenie, w ten sposób, że akceptując cele, dla których grupa została zorganizowana wykonywał zlecone mu w ramach grupy czynności, co stanowi przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; XLIX. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt XXV aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; L. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXVI aktu oskarżenia czynu, z tym, iż wyeliminował z jego opisu stwierdzenie „czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu”, stanowiącego przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; LI. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; LII. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda; LIII. na podstawie art. 46 § 2 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustaw Kodeks karny , Kodeks postępowania karnego , Kodeks karny wykonawczy , Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589 ), w związku ze skazaniem za czyn z pkt XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonego D. M. na rzecz pokrzywdzonego P. D. 600 złotych tytułem nawiązki; LIV. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. , art. 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; LV. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 4 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; LVI. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 2 k.k. i art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 4 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; LVII. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; LVIII. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; LIX. oskarżonego D. M. uznał za winnego zarzucanego mu w pkt XLVI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 288 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 40 złotych każda; LX. oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLVII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. , wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXI. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. wymierzone oskarżonemu D. M. w pkt. XLVIII-LX wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 9 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 400 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych; LXII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu D. M. kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 13 stycznia 2010 roku do 26 października 2011 roku; LXIII. oskarżonego I. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXVII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1 , 2 i 3 k.k. wymierzył u kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXIV. oskarżonego I. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXVIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXV. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. wymierzone oskarżonemu I. M. w pkt. LXIII-LXIV wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 3 lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych; LXVI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu I. M. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 21 marca 2011 roku; LXVII. oskarżonego R. D. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXVIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu R. D. kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 4 kwietnia 2011 roku; LXIX. oskarżonego P. G. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia w pkt XXX ciągu przestępstw, zakwalifikował je z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie 279 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXX. oskarżonego P. G. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. , w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXXI. podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. oraz art. 91 § 2 k.k. wymierzone oskarżonemu P. G. (1) w pkt LXIX-LXX wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych; LXXII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu P. G. (1) kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 21 marca 2011 roku; LXXIII. oskarżonego M. P. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, po 20 złotych każda; LXXIV. oskarżonego M. P. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 20 złotych każda; LXXV. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone oskarżonemu M. P. (1) w pkt. LXXIII-LXXIV wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 2 lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 20 złotych; LXXVI. w ramach zarzuconego oskarżonemu M. K. w pkt XXXIV aktu oskarżenia czynu uznał go za winnego tego, że w dacie bliżej nieustalonej przed 15 października 2004 roku w miejscowości S. woj. (...) , udzielił D. M. , J. S. (1) i innej ustalonej osobie, co do której jest prowadzone odrębne postępowanie, pomocy w ten sposób, że udzielił im istotnych informacji dotyczących okoliczności związanych ze sposobem przedostania się na teren i do pomieszczeń biurowych firmy „ (...) N. (...) przy ul. (...) , przewożeniem gotówki tej firmy i miejscem przechowywania metalowej kasetki z pieniędzmi oraz przekazał D. M. klucz do zamka do drzwi pomieszczenia, wiedząc o tym, że w/w osoby dokonają przestępstwa kradzieży z włamaniem, w następstwie czego w nocy z 15 na 16 października 2004 roku, po uprzednim wyrwaniu kłódki z kraty zabezpieczającej okno, a następnie po otwarciu przy pomocy podrobionego klucza zamka w drzwiach pomieszczenia biurowego, D. M. i J. S. (1) oraz inna ustalona osoba, włamali się do pomieszczenia biurowego w/w firmy oraz po wyrwaniu drewnianych drzwiczek włamali się do szafki, skąd zabrali w celu przywłaszczenia metalową kasetkę zawierającą pieniądze w kwocie 48.008,42 złotych, działając na szkodę (...) N. (...) , co stanowi przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXXVII. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. , art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu M. K. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby; LXXVIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu M. K. kary grzywny zaliczył okres jego zatrzymania w sprawie w dniu 10 marca 2010 roku i uznał tę karę za wykonaną do wysokości dwóch stawek dziennych; LXXIX. oskarżonego Ł. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. XXXV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 złotych każda; LXXX. oskarżonego Ł. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. XXXVI aktu oskarżenia czynu, z tym, iż ustalił, że stanowi on wypadek mniejszej wagi, co stanowi przestępstwo z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii ( Dz.U. z 2005 roku Nr 179, poz.1485 z późn. zm. ) i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności; LXXXI. oskarżonego Ł. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXVIII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż ustalił, że czas naruszenia czynności narządów ciała pokrzywdzonego trwał powyżej dni siedmiu, co stanowi przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 30 złotych każda; LXXXII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone oskarżonemu Ł. M. w pkt LXXIX-LXXXI wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 3 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 30 złotych; LXXXIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu Ł. M. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 7 kwietnia 2011 roku; LXXXIV. oskarżonego L. L. w ramach zarzuconego mu w pkt XXXVII aktu oskarżenia czynu, uznał za winnego tego, że w dacie bliżej nieustalonej przed 10 kwietnia 2000 roku w K. , udzielił L. K. , J. S. (1) , K. S. , D. M. i R. D. oraz dwóm ustalonym osobom, co do których prowadzone jest odrębne postępowanie, istotnych informacji na temat pokrzywdzonych M. M. (1) i S. W. , prowadzonej przez nich działalności i wskazał miejsce zamieszkania jednego z nich, wiedząc o tym, iż w/w osoby na polecenie L. K. , dokonają przestępstwa rozboju na osobie M. M. (1) i S. W. , w następstwie czego J. S. (1) , T. C. (1) , Ł. S. , R. D. , K. S. i D. M. posługując się innym niebezpiecznym przedmiotem w postaci kija bejsbolowego, użyli przemocy wobec M. M. (1) polegającej na uderzaniu go tym kijem w głowę, skutkiem czego doznał on obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy, rany tłuczonej głowy, naruszających czynność narządów jego ciała na czas trwający nie dłużej niż dni 7, a następnie usiłowali zabrać w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 5.000,00 zł i samochód osobowy marki (...) wartości 40,000,00 zł na szkodę S. W. , lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę M. M. (1) , co stanowi przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i za to na mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 1,2 i 3 k.k. wymierzył mu kary 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda; LXXXV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu L. L. kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 4 kwietnia 2011 roku; LXXXVI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz I. J. przez oskarżonych J. S. (1) (w związku ze skazaniem w pkt. XI wyroku) i D. M. (w związku ze skazaniem w pkt. L wyroku) kwoty 17.000 złotych; LXXXVII. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz T. K. przez oskarżonych L. K. , J. S. (1) , K. S. , D. M. , T. M. kwoty 8.000 złotych; LXXXVIII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. C. (2) kwotę 4.649,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemu J. S. (1) nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu; LXXXIX. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. (2) kwotę 4.280,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemu T. M. nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu; XC. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. (3) kwotę 4.280,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemu D. M. nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu; XCI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. kwotę 4.649,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemu I. M. nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu; XCII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. (1) kwotę 4.649,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemu M. P. (1) nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu; XCIII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. F. G. kwotę 3.837,60 złotych tytułem udzielenia oskarżonemu Ł. M. nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu; XCIV. na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od: - oskarżonego L. K. kwotę 4.600 złotych tytułem opłaty oraz 499,37 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego J. S. (1) 4.400 złotych tytułem opłaty oraz 4.899,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego K. S. 3.800 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego T. M. 2.200 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 4.530,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego D. M. 3.800 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 4.530,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego I. M. 1.200 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 4.899,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego R. D. 960 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego P. G. (1) 1.040 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego M. P. (1) 580 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 5.104,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego Ł. M. 820 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 5.478,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego L. L. 820 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa; - oskarżonego M. K. 700 złotych tytułem opłaty, zwalniając wszystkich oskarżonych od obowiązku ponoszenia pozostałych wydatków w sprawie. Wyrok powyższy zaskarżyli apelacjami obrońcy wszystkich oskarżonych. Obrońca oskarżonego L. K. , adw. P. G. (2) , zaskarżył wyrok w całości - w zakresie dotyczącym L. K. , na korzyść oskarżonego, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a mianowicie: 1. art. 97 w zw. z art. 4 k.p.k. polegające na rezygnacji przez Sąd ze sprawdzenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a konkretnie daty i miejsca przesłuchiwania J. S. (1) i K. S. , o którym oskarżeni wyjaśnili podczas rozprawy w dniu 14 maja 2012 r. i podczas którego K. S. miał być nakłaniany przez J. S. (1) oraz funkcjonariuszy policji do potwierdzenia wyjaśnień swego brata składanych w niniejszej sprawie, następnie ustalenia tożsamości funkcjonariuszy policji, którzy zorganizowali przedmiotowe przesłuchanie oraz uczestniczyli w tym przesłuchaniu, co umożliwiłoby obronie oskarżonego K. zawnioskowanie o wezwanie na rozprawę i przesłuchanie w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji biorących udział w przedmiotowym przesłuchaniu, ewentualnie umożliwiłoby Sądowi przeprowadzenie takiego dowodu z urzędu na okoliczności istotne w sprawie to jest ocenę wiarygodności J. i K. S. ; 2. art. 4 oraz art. 7 k.p.k. poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasady prawidłowego rozumowania w zakresie oceny zeznań oskarżonego J. S. (1) i Z. W. dotyczących rzekomego założenia przez oskarżonego L. K. zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, decydowania o przynależności do tej grupy, przewodzenia tej grupie, kierowania wykonywaniem przestępstw przez członków tej grupy, w sytuacji gdy J. S. (1) i Z. W. deklarując chęć skorzystania z dobrodziejstw jakie niosą przepisy art. 60 k.k. w sposób ewidentny dostosowywali strategię swoich zeznań do warunków jakim powinny zeznania te spełniać, aby skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, a treść wyjaśnień innych współoskarżonych przeczy stawianym przez nich tezom, aby istniała opisywana przez J. S. (1) i Z. W. grupa przestępcza pod kierownictwem L. K. ; 3. art. 4 oraz art. 7 k.p.k. poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasady prawidłowego rozumowania w zakresie oceny wiarygodności zeznań oskarżonego J. S. (1) i świadka Z. W. , gdy zeznania te są ze sobą sprzeczne w zakresie okoliczności poznanie się wyżej wskazanych oraz okoliczności dotyczących udziału wyżej wskazanych w zabójstwie T. P. , co powinno podważać w całości wiarygodność oskarżonego J. S. (1) i świadka Z. W. ; II. mający wpływ na treść rozstrzygnięcia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na niesłusznej, jednostronnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego w sprawie i uznaniu winy L. K. praktycznie wyłącznie na podstawie pomówień ze strony J. S. (1) , Z. W. i odwołanych wyjaśnień K. S. , do których oceny należało podejść ze szczególną ostrożnością, a które w swej treści i korelacji z innymi dowodami w sprawie nasuwają szereg wątpliwości co do ich wiarygodności, a co za tym idzie faktycznego udziału L. K. w zarzuconych mu przestępstwach kradzieży z włamaniem, rozbojów, paserstw, niszczenia mienia oraz handlu bronią. Obrońca oskarżonego L. K. , adw. P. G. (2) , wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w zakresie dotyczącym oskarżonego L. K. i przekazanie sprawy w całości Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Drugi obrońca oskarżonego L. K. , adw. J. S. , zaskarżył wyrok w całości co do oskarżonego L. K. , zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.: a) art.7 k.p.k. poprzez: - dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny wyjaśnień J. S. (1) bez analizy historii złożenia tychże wyjaśnień, ich pełnej treści, jego postawy na rozprawie, co w konsekwencji powoduje, że ukształtowanie przekonania o pełnej wiarygodności tego dowodu było nieuzasadnione; - nieuwzględnienie interesu procesowego jakim wyłącznie kierował się J. S. (1) , który wyraźnie uzewnętrznił się już na etapie śledztwa poprzez wpływanie na brata K. S. ; - potraktowanie wyjaśnień J. S. (1) jako wystarczającego dowodu pozwalającego na czynienie ustaleń co do winy L. K. , mimo iż jest to dowód „z pomówienia” jako szczególny i przy jego przeprowadzeniu wymagana była ponadprzeciętna skrupulatność i ocena tak aby nie nasuwały one żadnych zastrzeżeń; - nierozważenie wyjaśnień J. S. (1) we wzajemnym ze sobą powiązaniu, wynikającego z każdego z zebranych w sprawie dowodów oraz wszystkich okoliczności, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co powoduje, że rozstrzygnięcie nie zostało oparte na całokształcie materiału dowodowego; - hierarchizowanie dowodów osobowych poprzez traktowanie wyjaśnień J. S. (1) jako ważniejszego niż wyjaśnień pozostałych współoskarżonych, a nawet zeznań świadków; - przyznanie określonej niekorzystnej dla L. K. wartości dowodowej wyjaśnieniom K. S. , w których przyznał się do winy na pewnym etapie postępowania przygotowawczego, a które niezwłocznie zostały odwołane bez uwzględnienia szczególnych okoliczności w jakich zostały złożone (nakłanianie ze strony brata J. S. (1) , umożliwienie przez organy ścigania bezpośredniego im kontaktu), co w konsekwencji przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego wymagało głębszej analizy uchybień procesowych w tym zakresie i ich wpływu na wiarygodność poszczególnych dowodów; - hierarchizowanie dowodów w zależności od tego czy są korzystne dla oskarżonego czy nie oraz preferowania dowodów ze śledztwa nad dowodami z rozprawy bez głębszej wszechstronnej analizy kryminalistycznej zachowań się J. S. (1) i Z. W. ; - dowolną ocenę wyjaśnień T. M. i D. M. , którzy przyznając się do popełnienia zarzucanych im niektórych rozbojów w sposób logiczny wskazali rolę w tych przestępstwach J. S. (1) przy jednoczesnym wyeliminowaniu z tych przestępstw L. K. ; b) art. 172 k.p.k. poprzez nieskompletowanie wszystkich dowodów osobowych w celu wyjaśnienia istotnych sprzeczności, co mogłoby rzutować na ocenę wiarygodności pomówień J. S. (1) ; c) art. 366 § 1 k.p.k. poprzez niebaczenie, by zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w szczególności czy możliwym jest aby J. S. (1) przy uwzględnieniu jego przeszłości, wykształcenia, uzależnienia od narkotyków był w stanie podać takie szczegóły zdarzeń z okresu około 10 lat zwłaszcza przy uwzględnieniu treści poszczególnych dowodów z jego udziałem w porównaniu z datami w jakich organy ścigania pozyskiwały kolejne materiały - akta umorzonych postępowań karnych z powodu niewykrycia sprawców; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, że L. K. stworzył „grupę”, w ramach której istniał podział jej członków na „podgrupy”, które specjalizowały się w konkretnych rodzajach przestępstw, a jedna z nich zajmowała się głównie kradzieżami z włamaniem, napadami rozbójniczymi i podpaleniami, a kierując się motywem rabunkowym, zemstą zlecał napady J. S. (1) akceptując skład grupy wyznaczonej przez niego do konkretnego napadu czy popełnienia innego przestępstwa, przy czym „wykorzystując uzależnienie od siebie i polecając wykonanie” popełnił 6 przestępstw (szczegółowo opisanych w punktach I - VI aktu oskarżenia), pomimo, że właściwa ocena całokształtu zebranego materiału dowodowego nie pozwala na takie ustalenia. Obrońca oskarżonego L. K. , adw. J. S. , wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie L. K. od postawionych mu w akcie oskarżenia zarzutów, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Obrońca oskarżonego J. S. (1) zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczonej wobec tego oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary grzywny, na jego korzyść i rozstrzygnięciu temu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku co do orzeczonej kary łącznej grzywny w rozmiarze 500 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych, polegający na przyjęciu, że sytuacja majątkowa oskarżonego J. S. (1) pozwala na jej uiszczenie w tej wysokości, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego w tym zakresie wskazuje, iż oskarżony grzywny w tej wysokości nie uiści i nie będzie można jej ściągnąć w drodze egzekucji; a z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu: - surowość orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat oraz kary grzywny w rozmiarze 500 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych w sytuacji, w której ze względu na postawę oskarżonego w toku procesu, stopień społecznej szkodliwości czynu, występujący po stronie oskarżonego szczególnie uzasadniony przypadek, jak i cele kary, jakie powinna osiągnąć w stosunku do osoby oskarżonego, wystarczającym było wymierzenie kar w mniejszym wymiarze, jak również orzeczonego środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody. Obrońca J. S. (1) wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny w mniejszym wymiarze bądź także orzeczenie kary grzywny z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby oraz nieobciążanie kosztami postępowania odwoławczego oskarżonego. Obrońca oskarżonego K. S. zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść a wyrażający się w uznaniu, że w sprawie nie występują nieusuwalne wątpliwości, które Sąd powinien tłumaczyć na korzyść oskarżonego, oraz z daleko posuniętej ostrożności obrończej: 2) rażącą niewspółmierność wymierzonej K. S. kary pozbawienia wolności. Obrońca K. S. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i uniewinnienie oskarżonego K. S. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw, ewentualnie o wydatne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego T. M. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa procesowego , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nieuzasadnioną odmowę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i jednostronnie niekorzystną ocenę materiału dowodowego; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia polegający na uznaniu, iż T. M. dopuścił się zarzucanego mu czynu tj. napadu w zorganizowanej grupie w W. oraz K. w ramach zarzucanego mu czynu w pkt XXII aktu oskarżenia, co stanowi przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz dopuścił się zarzucanego mu czynu w pkt XXXIX aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 4 § l k.k. oraz dopuścił się zarzucanego mu czynu w pkt XXXIII aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo z art. 275 § 1 k.k. , podczas gdy brak jest podstaw do wyciągnięcia takich wniosków. Obrońca oskarżonego T. M. wniósł o: 1) zmianę wyroku poprzez: a) uniewinnienie oskarżonego: 1. od zarzucanych mu czynów, tj. uczestniczenia w napadach w W. i K. ; 2. od zarzutu uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej; 3. od zarzutu przywłaszczenia dowodu osobistego; b) wymierzenie oskarżonemu łagodnego wymiaru kary za te przestępstwa, do których oskarżony się przyznaje, tj. udziału w rozbojach i napadach w B. , M. , A. , S. , G. ; 2) zwolnienie oskarżonego częściowo od kosztów sądowych, tj. nieobciążanie go kosztami za obronę udzieloną mu z urzędu oraz za postępowanie apelacyjne; a z ostrożności procesowej: 3) o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego D. M. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: 1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a to artykułów 4 i 7 k.p.k. przez nieuwzględnienie dowodów korzystnych dla oskarżonego, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów prowadzącej do uznania J. S. (1) za jedyne wiarygodne źródło dowodowe, a w konsekwencji: 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony D. M. dopuścił się popełnienia wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, jakkolwiek prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień D. M. i pozostałych współoskarżonych winna prowadzić do odmiennych ustaleń; 3. rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności i grzywny wymierzonych za poszczególne przestępstwa i kary łącznej przez niezastosowanie przy jej wymierzeniu zasady absorpcji. Obrońca oskarżonego D. M. wniósł o: - zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego D. M. od popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, poza czynami z punktów: XL, XLI i XLII aktu oskarżenia, do popełnienia których przyznał się i wymierzenie mu za te przestępstwa łagodnej kary, ewentualnie o: - uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a z ostrożności procesowej, na wypadek nie uwzględnienia zarzutu ad.1 i 2 apelacji: - zmianę wyroku przez złagodzenie oskarżonemu wymierzonych jednostkowych kar grzywny i pozbawienia wolności za poszczególne przestępstwa oraz wymierzenie kary łącznej przy zastosowaniu zasady absorpcji. Obrońca oskarżonego I. M. zaskarżył wyrok w stosunku do tego oskarżonego w całości, zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. wynikającą z dokonania ustaleń faktycznych z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, niepełne uwzględnienie dowodów korzystnych dla oskarżonego przy jednoczesnej odmowie uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego i oparciu rozstrzygnięcia przede wszystkim na dowodzie z wyjaśnień oskarżonego J. S. (1) , w sytuacji gdy są one niekonsekwentne, częściowo wzajemnie sprzeczne, co czyni niezasadnym czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych odnośnie odpowiedzialności I. M. ; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść a wyrażający się w ustaleniu, że oskarżony I. M. dopuścił się czynów zarzuconych mu w akcie oskarżenia, przy jednoczesnym przyjęciu, iż oskarżony z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, podczas gdy brak jest w tym zakresie jednoznacznych i pełnowartościowych dowodów oraz występujące w tym zakresie daleko idące wątpliwości, a analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala działaniom oskarżonego nadać przymiotu stałości uzyskiwanego dochodu; z ostrożności procesowej: - rażącą niewspółmierność (surowość) kary zarówno w zakresie kar jednostkowych pozbawienia wolności jak i kary łącznej wynikającą z nadmiernego eksponowania okoliczności obciążających, podczas gdy właściwa ocena okoliczności o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, w szczególności aktualny sposób życia oskarżonego, uzasadniają orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Obrońca oskarżonego I. M. wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego I. M. od popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Kielcach, a nadto z ostrożności procesowej: - uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej (pkt LXV wyroku), - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej i opisu czynów zarzuconych oskarżonemu art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16.04.2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 889) i znaczne złagodzenie orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz wymierzenie oskarżonemu nowej kary łącznej pozbawienia wolności znacznie łagodniejszej i zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania. Obrońca oskarżonego R. D. zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, tj. w zakresie pkt LXVII i LXVIII wyroku, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 5 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. oraz 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodzie z wyjaśnień J. S. (1) , które w toku postępowania dowodowego nie zyskały potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, co skutkuje tym, że nie stanowią one dowodu wystarczającego do przełamania zasady domniemania niewinności oskarżonego procesie karnym. Obrońca oskarżonego R. D. wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego. Obrońca oskarżonego P. G. (1) zaskarżył wyrok odnośnie oskarżonego P. G. (1) w części, tj. co do pkt LXIX, LXX i LXXI wyroku, zarzucając: 1) obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. przez oparcie głównych ustaleń stanu faktycznego sprawy na wyjaśnieniach współoskarżonego J. S. (1) i danie im w całości bezkrytycznej wiary, pomawiających oskarżonego P. G. (1) o współudział we włamaniach i uznaniu w tym zakresie za niezgodnych z prawdą wyjaśnień samego oskarżonego; 2) obrazę prawa materialnego, tj. art. 65 k.k. przez jego zastosowanie i przyjęcie, że oskarżony P. G. (1) dopuszczając się zarzucanych mu czynów uczynił sobie z nich stałe źródło dochodu; 3) rażącą niewspółmierność orzeczonej kary przez niedostateczne uwzględnienie okoliczności łagodzących oraz dyrektyw wymiaru kary, przemawiających za złagodzeniem wymierzonej oskarżonemu kary. Obrońca oskarżonego P. G. (1) wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego P. G. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów, alternatywnie: 2) zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z opisu zarzucanych czynów sformułowania: ,,czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu” oraz z kwalifikacji prawnej czynów - art. 65 k.k. oraz znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary i tym samym ponowne orzeczenie kary łącznej; alternatywnie, z ostrożności procesowej: 3) uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. co do pkt LXIX, LXX i LXXI wyroku i przekazanie Sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie. Obrońca oskarżonego M. P. (1) zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, tj. w punktach XXXII, XXXIII, LXXIII, LXXIV, LXXV, zarzucając obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i niewytłumaczenie nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i przyjęcie, iż oskarżony M. P. (1) jest winny zarzucanych mu aktem oskarżenia przestępstw, w sytuacji gdy jedynym dowodem w sprawie wskazującym na popełnianie tych przestępstw przez oskarżonego są wyjaśnienia współoskarżonego J. S. (1) , stanowiące dowód odosobniony w konfrontacji z całym pozostałym materiałem dowodowym, które jako takie powinny być interpretowane z dużą dozą ostrożności co wiarygodności twierdzeń w nich zawartych. Obrońca oskarżonego M. P. (1) wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. P. (1) od stawianych mu zarzutów. Obrońca oskarżonego M. K. zaskarżył wyrok w odniesieniu do tego oskarżonego w całości, zarzucając: 1. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. , art. 5 § 2 k.p.k. art. 7 k.p.k. , poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, bez jego wszechstronnej analizy, a szczególnie bezzasadne danie wiary w całości wyjaśnieniom oskarżonego J. S. (1) , bez odniesienia ich do całokształtu pozostałych dowodów, z pominięciem wyjaśnień oskarżonego D. M. (k. 117, t. XXIII) oraz bezpodstawne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego M. K. i zeznaniom świadków Ł. K. i M. R. (k. 47, 52, t. XXXIV), a także rozstrzygniecie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego w zakresie ocen wskazanych dowodów oraz wniosków z opinii biegłego (k. 55, t. XII), a w konsekwencji: 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, poprzez bezzasadne przyjęcie, że oskarżony M. K. udzielił D. M. i J. S. (1) oraz innej nieustalonej osobie pomocy, poprzez przekazanie istotnych informacji związanych ze sposobem przedostania się do pomieszczeń firmy (...) , przewożeniem gotówki tej firmy i miejscem przechowywania metalowej kasetki z pieniędzmi oraz przekazał D. M. klucz do zamka, wiedząc, iż wskazane osoby dokonają przestępstwa kradzieży z włamaniem na szkodę przedsiębiorstwa. Obrońca oskarżonego M. K. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego M. K. od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa. Obrońca oskarżonego Ł. M. zaskarżył wyrok w całości w odniesieniu do tego oskarżonego, zarzucając obrazę prawa procesowego, a to: - obrazę art. 4, 5 § 2 oraz 7 k.p.k. polegającą na oparciu ustaleń o winie oskarżonego odnośnie do zarzutów z punktów XXXV i XXXVIII aktu oskarżenia li tylko na dowodach w postaci pomówień współoskarżonego J. S. (1) i świadka Z. W. , więc jedynie niepotwierdzonym innymi dowodami materiale i nieuwzględnieniu wyjaśnień oskarżonego Ł. M. , co doprowadziło do powstania nieusuniętej wątpliwości, rozstrzygniętej wbrew art. 5 § 2 k.p.k. na niekorzyść oskarżonego; - przeprowadzenie tych dowodów wbrew treści art. 7 k.p.k. ze złamaniem zasady obiektywizmu; - obrazę art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niewskazanie dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych, tj. wyjaśnień oskarżonego Ł. M. , co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść i uznania tego oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów; a nadto: - wymierzenie rażąco surowej kary pozbawienia wolności za wyżej wskazane czyny; - nietrafne przyjęcie winy oskarżonego za czyn z pkt XXXVI aktu oskarżenia – posiadania narkotyków – polegające na uznaniu oskarżonego winnym li tylko dlatego, że w mieszkaniu, w którym zamieszkiwał – nie sam zresztą – znaleziono narkotyki, mimo iż brak jednoznacznego dowodu na to, by to oskarżony Ł. M. był ich właścicielem, czy posiadaczem; z ostrożności obrończej: - wymierzenie oskarżonemu rażąco surowo kary łącznej bez wzięcia pod uwagę, że od zarzuconych oskarżonemu czynów – z wyjątkiem zarzutu posiadania narkotyków – upłynęło 10 lat i oskarżony od wielu lat prowadzi uczciwe życie. Obrońca oskarżonego Ł. M. wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie tego oskarżonego od stawianych mu zarzutów lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Obrońca oskarżonego L. L. zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez dokonanie uzasadnienia w części dotyczącej zamiaru w sposób sprzeczny z treścią orzeczenia, - art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu wyroku jednoznacznych ustaleń dotyczących okoliczności czynu przypisanego L. L. , a w szczególności czasu, miejsca i treści rzekomej rozmowy oraz określenia osób w niej uczestniczących, - art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. przez dokonanie oceny materiału dowodowego (a w szczególności wyjaśnień J. S. (1) w części dotyczącej zarzutu wobec L. L. ) w sposób nie uwzględniający okoliczności przemawiających na korzyść L. L. , a także z pominięciem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez przyjęcie, że oskarżony L. L. udzielił L. K. i innym osobom informacji umożliwiających tym osobom popełnienie przestępstwa rozboju, a zatem że dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu. Obrońca oskarżonego L. L. wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uniewinnienie oskarżonego L. L. , ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: I. Uwagi wstępne 1. Zasadna jest jedynie apelacja obrońcy oskarżonego J. S. (1) , skierowana przeciwko rozstrzygnięciu o karach łącznych. Apelacje pozostałych obrońców oskarżonych są nietrafne, gdyż Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ocenił wiarygodność poszczególnych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnień J. S. (1) i zeznań Z. W. , ustalił prawdziwy stan faktyczny, zastosował właściwą kwalifikację prawną do zachowań oskarżonych i wymierzył im za nie adekwatne kary. Skarżący nie wykazali, by Sąd Okręgowy popełnił błąd uznając wyjaśnienia J. S. (1) za wiarygodne, gdyż: 1) kwestionując takie postąpienie Sądu Okręgowego skarżący nie brali pod uwagę całości ujawnionego materiału dowodowego, lecz odwoływali się tylko do korzystnych dla nich dowodów; 2) chęć skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia nie uzasadnia nieprawdziwości wyjaśnień J. S. (1) , a to dlatego, że: a) J. S. (1) nie musiał aż tak bardzo obciążać pozostałych oskarżonych, aby uzyskać nadzwyczajne złagodzenie kary; b) nie miał on powodów, aby nieprawdziwie pomawiać pozostałych oskarżonych (akcentowany przez Sąd Okręgowy brak konfliktów pomiędzy nim a pozostałymi oskarżonymi); c) dowolne są twierdzenia jakoby obciążeniem pozostałych oskarżonych zainteresowane były organy ścigania – nie ma żadnych dowodów na to, że w takim kierunku wpływano na oskarżonego J. S. (1) , w szczególności nic takiego nie wynika z wyjaśnień tego oskarżonego; d) J. S. (1) przyznał, że niektórych okoliczności nie pamięta – jeżeli dążyłby do bezpodstawnego obciążania pozostałych oskarżonych, to przecież tak by nie twierdził (bo co stałoby na przeszkodzie temu, by i o te dodatkowego zachowania pomówić któregoś z oskarżonych); e) wyjaśnienia J. S. (1) – gdy analizuje się je jako całość – nie są dowodem odosobnionym, lecz – co do niektórych okoliczności – potwierdzone zostały innymi dowodami, a to wyjaśnieniami braci M. , K. S. (k. 23 tom IX/1), M. P. (1) , ale też zeznaniami Z. W. ; i tak wersję J. S. (1) potwierdził Z. W. : - co do istnienia grupy kierowanej przez L. K. , w której m.in. K. S. był głównie od podpaleń i spraw „siłowych”, a za braci M. odpowiadali K. S. pseudonim (...) i J. S. (1) pseudonim (...) (k. 30-31 tom II); - co do tego, że Ł. M. ( (...) ) w latach 1999-2004 działał z J. S. (1) – brał udział w kradzieżach i włamaniach; od 2004 r. J. S. (1) został odsunięty od grupy z uwagi na współpracę z policjantami CBŚ w R. (k. 150 tom II); f) J. S. (1) miał za dużo do stracenia, gdyby fałszywie obciążył któregoś z pozostałych oskarżonych, bo straciłby prawo do nadzwyczajnego złagodzenia kary – skoro zaś nie budzi wątpliwości, jak to wskazano powyżej, że przynajmniej co do części obciążające innych oskarżonych jego wyjaśnienia są prawdziwe (bo przyznali to obciążeni), to bezpodstawnie obciążając kogokolwiek musiał się liczyć z ujawnieniem tego, a tym samym zaprzepaszczeniem szansy na nadzwyczajne złagodzenie kary; g) nie obalono wyjaśnień J. S. (1) poprzez wskazanie takiego dowodu (oczywiście poza wyjaśnieniami pomówionych oskarżonych, którzy nie przyznawali się do winy), który jednoznacznie wskazywałby np. na niemożność udziału któregokolwiek z pomówionych oskarżonych w konkretnym czynie – generalnie oskarżeni ograniczali się do prostego zaprzeczenia wyjaśnieniom oskarżonego J. S. (1) , bez wskazania konkretnych okoliczności, które podważałyby wiarygodność J. S. (1) - do wyjątków zaliczyć należy okoliczności powoływane przez obronę L. K. w zakresie okoliczności poznania się z J. S. (1) ze Z. W. , czy też przez obronę M. K. co do daty ślubu tego oskarżonego w kontekście podawanego przez J. S. (1) uzasadnienia braku podstaw do fałszywego pomawiania przez niego M. K. , czy też twierdzenia oskarżonego Ł. M. , że w czasie zarzuconych mu czynów przebywał w zakładzie karnym (co okazało się nieprawdą); h) przyjęta przez większość skarżących koncepcja – jakoby oskarżony J. S. (1) częściowo mówił prawdę, a częściowo kłamał, tj. co do tego, kto brał udział w poszczególnych przestępstwach, jest niespójna; większość skarżących przyznaje to, że oskarżony J. S. (1) dokonał tych czynów, do których się przyznał, ale też przecież do niektórych z tych czynów przyznała się część oskarżonych ( M. , K. S. , M. P. (1) ); Ponadto Sąd Okręgowy obalił twierdzenia obrony o: - nieznajomości przez oskarżonego L. K. oskarżonego L. L. , - rzekomym konflikcie oskarżonego J. S. (1) z oskarżonym M. K. , - nieprawdziwości tezy, iż do włamania do lokalu firmy (...) . użyto dorobionego klucza, - istnieniu wątpliwości co do tego, że gołębnik J. K. został podpalony. II. Ocena wiarygodności wyjaśnień J. S. (1) i zeznań Z. W. 1. Błędne jest rozumowanie większości skarżących, iż o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego J. S. (1) (a wg niektórych skarżących także zeznań Z. W. ) przesądza to, iż J. S. (1) i Z. W. zależało na skorzystaniu z nadzwyczajnego złagodzenia kary. Okoliczność ta nie przekreśla bowiem w sposób jednoznaczny wiarygodności wyjaśnień J. S. (1) , ani też zeznań Z. W. . Gdyby tak było, to z tego samego powodu – tj. chęci pozostałych oskarżonych osiągnięcia korzystnego dla nich rozstrzygnięcia sądu – z góry należałoby przyjąć, że i oni nie podali prawdy, gdy nie przyznawali się do zarzuconych im czynów. Taki sposób rozumowania prowadziłby zatem do zakwestionowania potrzeby przesłuchiwania tych osób, które byłyby zainteresowane wynikiem rozstrzygnięcia sprawy, tj. oskarżonych i np. pokrzywdzonych, czy też krewnych, powinowatych, przyjaciół i znajomych stron, itd. Dopuszczając taką metodę oceny dowodów skarżący postąpili zatem nielogicznie, gdy starając się obalić wyjaśnienia J. S. (1) powoływali się na wyjaśnienia współoskarżonych, które w takim sam sposób „skażone” były ich interesem procesowym, jak i wyjaśnienia J. S. (1) . O ile więc dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, mogących mieć interes w określonym rozstrzygnięciu sprawy, nie można tracić z pola widzenia istnienia tego interesu, to jednak samo przez się nie podważa to jeszcze wiarygodności procesowych wypowiedzi osób zainteresowanych określonym rozstrzygnięciem sprawy. Tymczasem większość skarżących ograniczyła się do stwierdzenia, że skoro J. S. (1) chciał skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, to musiał w sposób nieprawdziwy obciążyć pozostałych oskarżonych. Prawidłowa ocena wiarygodności tych wyjaśnień wymagała natomiast uwzględnienia nie tylko tego faktu, ale wszystkich ujawnionych w sprawie okoliczności. Sąd Okręgowy wskazał zaś wiele takich okoliczności, które eliminują wątpliwości co do wiarygodności obciążających pozostałych współoskarżonych wyjaśnień J. S. (1) . Skarżący istnienia i wymowy tych okoliczności jako wspierających wiarygodność wyjaśnień J. S. (1) nie obalili. 2. Nie wzięli też skarżący pod uwagę tego, że oskarżony J. S. (1) bezpodstawnie obciążając pozostałych oskarżonych musiałby się liczyć z dużym prawdopodobieństwem tego, iż w sposób bezsporny zostanie wykazana fałszywość jego wyjaśnień pomawiających współoskarżonych, a to przekreślić by mogło możliwość skorzystania przez niego z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Oczywiste jest przecież, iż pomówieni niezgodnie z prawdą oskarżeni mogliby przedstawić dowody wskazujące na to, że czynów zarzucanych im na podstawie wyjaśnień J. S. (1) popełnić nie mogli. Tymczasem pomimo tego żaden z pomówionych oskarżonych takich dowodów w niniejszej sprawie nie wskazał. Nie można tego tłumaczyć tym, że od popełnienia tych czynów upłynął znaczny okres czasu, jeśli się weźmie pod uwagę, że chodzi o kilkadziesiąt zdarzeń. Nie jest więc dziełem przypadku, że żaden z pomówionych przez J. S. (1) oskarżonych nie potrafił podać obiektywnego alibi. 3. Koncepcja skarżących jakoby J. S. (1) i Z. W. pomawiali pozostałych oskarżonych, aby skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, wymagałaby też wykazania, dlaczego obciążyli oni akurat właśnie tych oskarżonych, a w szczególności oskarżonego L. K. rolą organizatora i przywódcy grupy. Tego jednak skarżący nie uczynili, a przede wszystkim nie wykazali istnienia motywów, którymi mogliby się kierować J. S. (1) i Z. W. nieprawdziwie obciążając pozostałych oskarżonych. 4. Nieprawdziwe jest twierdzenie obrońcy P. G. (1) , że J. S. (1) składając wyjaśnienia dążył do jak największego zmniejszenia stopnia swojej winy. Obala to twierdzenie już samo to, że J. S. (1) obciążył samego siebie udziałem w takich przestępstwach, o których związku z tym oskarżonym organy ścigania nie miały żadnych informacji. Gdyby zaniechał tego nie musiałby się więc w ogóle obawiać wysokiej kary z uwagi na skalę i wagę popełnionych przestępstw, bo nie zostałby o nie oskarżony. 5. Jeżeli obrońca L. L. twierdził, że oskarżony J. S. (1) obciążając pozostałych oskarżonych chciał wyłącznie spełnić oczekiwania przesłuchujących, by skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, to powinien też wyjaśnić, dlaczego organy ścigania chciały, by J. S. (1) obciążył oskarżonych, a nie inne osoby. 6. Nie ma racji obrońca oskarżonego L. K. , adw. P. G. (2) , zarzucając, że Sąd Okręgowy nie ustalił okoliczności przesłuchania J. i K. S. , podczas którego K. S. miał być – jak stwierdził ten skarżący – „nakłaniany przez J. S. (1) oraz funkcjonariuszy Policji do potwierdzenia wyjaśnień swego brata składanych w niniejszej sprawie” i nie przesłuchał na tę okoliczność funkcjonariuszy Policji biorących udział w tym przesłuchaniu. Po pierwsze, o zaistnieniu spotkania K. i J. S. (1) w toku postępowania zgodnie wyjaśniali ci oskarżeni. Obrońca oskarżonego L. K. , adw. P. G. (2) , stwierdził w apelacji, że J. i K. S. potwierdzili fakt spotkania „zaaranżowanego przez funkcjonariuszy Policji”, treść rozmowy i jej skutek, zatem muszą te okoliczności zostać uznane za bezsporne. Nie było zatem potrzeby, by jeszcze ktoś dodatkowo je potwierdzał. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, że takie spotkanie zostało umożliwione przez policjantów prowadzących postępowanie, nie sposób wyciągać jednoznacznych wniosków co do wiarygodności poszczególnych wyjaśnień oskarżonych J. i K. S. . Zauważyć przecież należy, że nie ma żadnych podstaw do wnioskowania, że chodziło w tym przypadku o nakłanianie do składania fałszywych wyjaśnień – J. S. (1) wyraźnie podał, że mówił bratu, aby ten powiedział prawdę. Nadużyciem jest więc twierdzenie przez obrońcę jakoby chodziło w tym przypadku o nakłanianie do „potwierdzenia wyjaśnień”, w sytuacji gdy Sąd Okręgowy wykazał, że wyjaśnienia K. S. w tym zakresie nie są wiarygodne, (str. 210-211 uzasadnienia wyroku), trafnie wskazując na rozbieżności w wyjaśnieniach K. S. co do przyczyn przyznania się (początkowo twierdził, że to policjanci sami stworzyli treść jego wyjaśnień, a potem, że był nakłaniany przez J. S. (1) , by potwierdził jego wyjaśnienia). Dodać zresztą należy, że w tych wyjaśnieniach K. S. , w których przyznał się on do winy, znajdują się też takie fragmenty, które nie mogły stanowić potwierdzenia wyjaśnień J. S. (1) , bo dotyczyły przestępstw, w których nie brał on udziału i o których nie wiedział, a więc i nie wyjaśniał (usiłowanie rozboju, mającego na celu kradzież samochodu). Okoliczność ta potwierdza prawdziwość słów J. S. (1) , iż nie nakłaniał brata K. S. do potwierdzenia nieprawdy, lecz chciał, aby jego brat K. także skorzystał z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Podanie przez K. S. okoliczności przestępstw, w których nie brał udziału i o których nie wyjaśniał J. S. (1) nie mogło stanowić potwierdzenia prawdziwości wyjaśnień tego oskarżonego. Staje się ono natomiast w pełni zrozumiałe, gdy przyjmie się założenie, iż K. S. zdecydował się – o czym poinformował J. S. (1) , stwierdzając, że zgadza się „zeznawać” - na współpracę z organami ścigania, z której się potem jednak wycofał. Nie wiadomo też na jakiej podstawie obrońca oskarżonego L. K. twierdzi, że niedopuszczalne było spotkanie pomiędzy J. i K. S. . Do takich kontaktów procesowych może przecież dochodzić podczas konfrontacji, ale także widzeń między osobami najbliższymi, a nawet jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – kontakty te miały charakter nieformalny, to same w sobie nie stanowią jeszcze naruszenia przepisów postępowania. O odizolowaniu od siebie osób zatrzymanych w danej sprawie decydują przecież organy prowadzące postępowanie karne i wcale nie muszą one takiej izolacji ściśle przestrzegać. Nawet jeżeli w czasie nieformalnego spotkania braci S. w obecności policjantów mogło dojść do rozmowy dotyczącej linii obrony, to przecież nie jest to uchybienie. Do takich spotkań może przecież dochodzić i z pewnością dochodzi w sytuacjach, gdy oskarżeni nie są aresztowani, a przecież nie oznacza to jeszcze, że nie daje się takim oskarżonym wiary. Organy procesowe mają też możliwość informowania podejrzanych – o ile uznają to za stosowne – o stanie dowodów, np. aby zachęcić ich do złożenia prawdziwych wyjaśnień. Taka możliwość istnieje też poprzez umożliwienie spotkania podejrzanym, szczególnie gdy są to osoby najbliższe, aby mogły one wpłynąć na siebie w celu zmiany linii obrony poprzez podjęcie współpracy z organami ścigania. Nie ma w tym nic niestosownego. Nietrafne jest stanowisko, jakoby ewentualne zeznania policjantów mogły przynieść dodatkowy materiał dowodowy pozwalający na bardziej wnikliwą ocenę wiarygodności wyjaśnień J. S. (1) . Chodziłoby przecież w tym przypadku o wykazanie niewłaściwego postępowania prowadzących postępowanie, co wcale nie przekłada się na niewiarygodność wyjaśnień J. S. (1) . Jeżeli nawet prowadzący postępowanie przygotowawcze chcieli w sposób wadliwy uzyskać potwierdzenie tych dowodów, to ta wadliwość nie dotyczyłaby przecież wyjaśnień J. S. (1) . 7. Błędne jest też wywodzenie przez obrońcę oskarżonego L. K. niewiarygodności całości wyjaśnień J. S. (1) i zeznań Z. W. na tej podstawie, że ich relacje nie są zbieżne co do okoliczności, w jakich się poznali, a także co do ich udziału w zabójstwie T. P. . Gdyby zastosować podobną metodę do wyjaśnień oskarżonego L. K. – to też można byłoby stwierdzić niewiarygodność całości wyjaśnień tego oskarżonego, tylko na podstawie tego, że jego stwierdzenie, iż D. M. był jego znajomym i to na tyle bliskim, że podzielił się z nim wiedzą o tym, że J. S. (1) ma bardzo dobre znajomości i że nikogo się nie boi (k. 669 tom LVIII), nie jest zbieżne z wyjaśnieniami D. M. , że L. K. zna, jedynie dlatego, że jeździł do dyskoteki L. K. w C. (k. 37, 116 tom XXIII). 8. Okoliczności poznania się J. S. (1) i Z. W. zaliczyć należy do drugorzędnych z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy. Brak zbieżności w tym zakresie ich twierdzeń nie powoduje też wątpliwości co do rzetelności ich relacji w zakresie tego co jest w sprawie istotne. Nie można wnioskować, że skoro J. S. (1) nie pamięta okoliczności, w jakich poznał Z. W. , to wątpliwe jest, czy mógł dobrze zapamiętać okoliczności popełnionych przestępstw, a w szczególności osoby, z którymi ich dokonywał. Zauważyć należy, iż kontakty pomiędzy J. S. (1) a Z. W. były bardzo ograniczone, spotykali się sporadycznie, tylko w jednym przypadku mieli wspólnie popełnić przestępstwo, poza tym tylko w ogólnych zarysach wiedzieli nawzajem o roli jaką odgrywali w grupie L. K. . Nie może więc dziwić, że mogli różnie kojarzyć okoliczności, w jakich się poznali. Rozbieżność w tym zakresie nie może więc rzutować na ocenę wiarygodności całości wyjaśnień J. S. (1) i zeznań Z. W. . 9. Przedmiotem niniejszego postępowania nie było zabójstwo T. P. . Badanie więc zbieżności wyjaśnień J. S. (1) i zeznań Z. W. w tym zakresie wykraczałoby znacznie poza zakres niniejszego postępowania. 10. Wręcz nawet istnienie rozbieżności pomiędzy twierdzeniami J. S. (1) i Z. W. może wskazywać na to, że nie uzgadniali oni ze sobą wersji wydarzeń, a nawet, że ich interesy są - w pewnym zakresie – sprzeczne, co stanowi dodatkowy argument przemawiający za prawdziwością tych ich twierdzeń (np. na temat właśnie tego, że grupą kierował L. K. ), które są zbieżne. 11. Rozważyć w tym miejscu należy też kwestię zakresu, w jakim pomawiające wyjaśnienia J. S. (1) powinny mieć potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, aby można było uznać je za wiarygodne. Obrońcy zdają się sugerować, iż potwierdzenie to powinno obejmować wszelkie okoliczności. Tak jednak nie jest. Wystarczy, że potwierdzone zostaną tylko niektóre z okoliczności podanych przez pomawiającego, aby można było już wnioskować o prawdziwości jego pomówienia. Nie można też przyjmować, że zakres potwierdzenia musi obejmować wszelkiego rodzaju okoliczności, zarówno w danej sprawie, jak i w jakiejkolwiek innej sprawie. Dotyczy to w szczególności okoliczności będących przedmiotem toczącego się równolegle postępowania m.in. przeciwko oskarżonym L. K. i J. S. (1) (a także Z. W. ) obejmującego zarzut zabójstwa T. P. . Przyjęcie odmiennej koncepcji – na której opierają się zarzuty obrońcy oskarżonego L. K. , iż nie zbadano w niniejszej sprawie wiarygodności wyjaśnień J. S. (1) i Z. W. złożonych w tej drugiej sprawie – oznaczałoby konieczność prowadzenia dowodów na okoliczności, które nie mają znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej w niniejszej sprawie. Nie chodzi przecież o ustalenie abstrakcyjnej wiarygodności oskarżonego lub świadka, ale o stwierdzenie ich wiarygodności bądź jej braku w odniesieniu do konkretnych, istotnych w danej sprawie, faktów. Nawet w sytuacji, gdy dwie sprawy pozostają w ścisłym związku, bo tak jak w niniejszej sprawie dotyczą tej samej grupy przestępczej, nie oznacza to jeszcze, że w obu tych sprawach należy prowadzić postępowania i oceniać dowody w odniesieniu do pełnego zakresu działalności tej grupy. Wystarczy dokonanie oceny wiarygodności dowodów tylko w odniesieniu do tych faktów, które są przedmiotem badania w danej sprawie. 12. Nie mają zatem racji obrońca L. K. , adw. P. G. (2) , i obrońca Ł. M. jakoby wyjaśnienia J. S. (1) nie zostały potwierdzone innymi dowodami. Zostały one potwierdzone zeznaniami Z. W. , tymi wyjaśnieniami K. S. z postępowania przygotowawczego, w których przyznawał się do zarzuconych mu czynów, ale także wyjaśnieniami M. . Nawet jeżeli dowody te charakteryzują się pewnymi „ułomnościami” (wynikającymi np. z akcentowanego przez skarżących interesu w uzyskaniu korzystnego rozstrzygnięcia), to przecież waga tych „ułomności” ulega pomniejszeniu z tego chociażby właśnie powodu, że nie są to dowody odosobnione, lecz wzajemnie się wspierające. Błędem skarżących (adw. P. G. (2) ) jest zatem analizowanie poszczególnych dowodów obciążających oskarżonych w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego, a więc pomijanie tego, że występujące w każdym postępowaniu karnym wątpliwości co do wiarygodności wyjaśnień oskarżonego (zawsze przecież zainteresowanego w korzystnym dla niego orzeczeniu) zniwelowane zostały w niniejszej sprawie tym, że wiarygodność J. S. (1) potwierdziły inne dowody. Zwrócić przy tym należy uwagę na błędność zarzutu obrońcy Ł. M. , iż Sąd Okręgowy oparł się tylko na dowodach w postaci pomówień J. S. (1) i świadka Z. W. . Wbrew stanowisku tego skarżącego wystarczającym potwierdzeniem wyjaśnień pomawiających innego oskarżonego może być pomówienie tego samego oskarżonego przez inną jeszcze osobę. Tak więc potwierdzeniem wyjaśnień J. S. (1) mogą być zeznania Z. W. . 13. Nie ma też jednak racji obrońca oskarżonego L. K. , adw. J. S. , gdy zarzuca Sądowi Okręgowemu dowolną ocenę wyjaśnień T. i D. M. , którzy przyznając się do popełnienia rozbojów, wskazali na rolę w nich J. S. (1) i brak ich związku z L. K. . I w tym zakresie skarżący ten ograniczył się do ogólnikowego zarzutu, nie wykazując wadliwości rozumowania Sądu Okręgowego. 14. Nietrafnie obrońca M. P. (1) przeciwstawił wyjaśnienia tego oskarżonego wyjaśnieniom J. S. (1) . Skarżący ten pominął zupełnym milczeniem argumentację Sądu Okręgowego, stanowiącą podstawę stwierdzenia, że wycofanie się M. P. (1) z wcześniejszych wyjaśnień, w których przyznał się do zarzuconych mu czynów, jest niewiarygodne (str. 251-254 uzasadnienia wyroku). Tymczasem w argumentacji tej wskazano przekonujące argumenty, jak choćby to, że wyjaśnienia M. P. (1) , w których przyznał się do zarzutu, zbieżne są z wyjaśnieniami J. S. (1) co do tego, kto brał udział w przestępstwie, w jaki sposób sprawcy dostali się do hurtowni i że zabrali papierosy do samochodu dostawczego, ale także i to, że za taką oceną wyjaśnień M. P. (1) przemawia treść opinii sądowo-psychologicznej. Wersja M. P. (1) , jakoby odczytano mu co innego niż mówił, nie może być prawdziwa, jeśli uwzględni się twierdzenia tego oskarżonego, że nie umie czytać. Po raz pierwszy stwierdzenie o „sfałszowaniu” protoko

[... tekst skrócony ...]