II AKa 147/05

Sygn. akt : II AKa 147/05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2005 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Barbara Suchowska SSA Wiesława Gawrońska SSO del. Witold Mazur (spr.) Protokolant Sylwia Radzikowska przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Janusza Konstantego po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy 1. W. M. ( M. ) ur. (...) w W. syna A. i T. , 2. J. R. ur. (...) w J. syna Z. i B. , 3. A. M. ( M. ) ur. (...) w J. syna A. i T. oskarżonych z art. 310 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 kk i inne na skutek apelacji prokuratora i obrońców od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach Wydz. Zam. Wodzisław Śl. z dnia 29 grudnia 2004 r.     sygn. akt. V K 63/04 1. 
        zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W. M. w ten sposób, że modyfikując opis czynu przypisanego mu w pkt 2 ustala, iż przyjął przedmiot będący nośnikiem utworu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie obejmujący programu komputerowego (...) pokrzywdzonej firmy (...) , kwalifikuje czyn jako przestępstwo z art. 291§1 kk w zw. z art. 293§1 kk i art. 118 ust 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z art. 11§2 kk przy zastosowaniu art. 12 kk oraz ustala przepis art. 291§1 kk w zw. z art. 11§3 kk jako podstawę prawną wymiaru kary, 2. 
        w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych W. M. , J. R. i A. M. utrzymuje w mocy, 3. 
        zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Gliwicach) na rzecz adw. J. D. – Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego J. R. w postępowaniu odwoławczym, 4. 
        zwalnia oskarżonych W. M. , J. R. i A. M. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 147/05 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Gliwicach w V Wydziale Karnym Zamiejscowym w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 29 grudnia 2004r. wydanym w sprawie V K 63/04 orzekł: 1.oskarżonego W. M. uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2002r. do maja 2003r. w J. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, podrabiał polski pieniądz o nominale 10 zł serii (...) w ilości 44 sztuk oraz o nominale 20 zł serii (...) w ilości 369 sztuk, które puszczał w obieg na terenie J. , R. , W. i innych miejscowości, co stanowiło wypadek mniejszej wagi, to jest przestępstwa z art.310§1kk , art.310§2kk i art.310§3kk w zw. z art.11§2kk w zw. z art.12kk i za to na podstawie art.310§1kk i art.310§3kk i art.60 §6pkt1kk w zw. z art.11§3kk skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2. oskarżonego W. M. uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2002r. do maja 2003r. w J. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przyjął skopiowane bez zezwolenia programy komputerowe (...) , (...) , „ (...) ”, „ (...) ”, „ (...) ” i „ T. (...) .0” o łącznej wartości 15.462zł wiedząc, że programy te zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodę firm (...) , (...) i (...) , to jest przestępstwa z art.291§1kk w zw. z art. 293§1kk i za to na podstawie art.291§1kk skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, 3. na podstawie art.85kk i art.86§1kk połączył oskarżonemu W. M. wymierzone kary pozbawienia wolności i orzekł w stosunku do niego karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 4. oskarżonego J. R. uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2002r. do maja 2003r. w J. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, podrabiał polski pieniądz o nominale 10 zł serii (...) w ilości 44 sztuk oraz o nominale 20 zł serii (...) w ilości 369 sztuk, które puszczał lub usiłował puścić w obieg na terenie J. , R. , W. i innych miejscowości, co stanowiło wypadek mniejszej wagi, to jest przestępstwa z art.310§1kk , art.310§2kk i art.13§1kk w zw. z art. 310§2kk , art.310§3kk w zw. z art.11§2kk w zw. z art.12kk i za to na podstawie art.310§1kk i art.310§3kk i art.60 §6pkt1kk w zw. z art.11§3kk skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 5. oskarżonego J. R. uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2002r. do maja 2003r. w J. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej bez zgody osoby uprawnionej uzyskał programy komputerowe (...) , (...) , „ (...) ”, (...) , (...) , (...) , „ (...) ”, „ (...) ”, „ (...) ”, (...) i „ (...) ” o łącznej wartości 20.784zł, czym działał na szkodę firm (...) , (...) , (...) i (...) , to jest przestępstwa z art.278§2kk i za to na podstawie art.278§2 w zw. z §1kk skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności, 6.oskarżonego J. R. uznał za winnego tego, że w grudniu 2002r. w J. poprzez ze skanowanie, zapisanie na twardym dysku swojego komputera, zwielokrotnienie i usunięcie zapisów identyfikacyjnych, czynił przygotowania do podrobienia i użycia jako autentyczne bonów towarowych wydanych przez (...) ” w J. , to jest przestępstwa z art.270§3kk i za to na podstawie art.270§3kk skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, 7. na podstawie art.85kk i art.86§1kk połączył oskarżonemu J. R. wymierzone kary pozbawienia wolności i orzekł w stosunku do niego karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 8. oskarżonego A. M. uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2002r. do maja 2003r. w J. , R. , W. i innych miejscowościach działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, puszczał w obieg podrobiony polski pieniądz o nominale 20 zł serii (...) w ilości 369 sztuk, to jest przestępstwa z art.310§2kk w zw. z art.12kk i za to na podstawie art.310§2kk skazał go na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, 9. na podstawie art.63§1kk na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienia wolności: - oskarżonemu W. M. od dnia 21 maja 2003r. do dnia 3 sierpnia 2004r. - oskarżonemu A. M. od dnia 21 maja 2003r. do dnia 12 listopada 2003r., 10. na mocy art.29 ustawy Prawo o Adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata J. D. kwotę 1200zł tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oskarżonego J. R. , 11. na podstawie art.624§1kpk zwolnił oskarżonych W. M. , A. M. i J. R. od ponoszenia kosztów postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa. Od wyroku apelacje złożyli obrońca oskarżonego J. R. , prokurator i obrońca oskarżonych W. M. i A. M. . Obrońca oskarżonego J. R. na zasadzie art.444kpk i art.438pkt4kpk zaskarżył wyrok w pkt 4 co do wymierzonej mu kary pozbawienia wolności oraz w pkt 7 odnośnie orzeczonej mu kary łącznej pozbawienia wolności. Rozstrzygnięciu zarzucił: rażącą niewspółmierność kary w stosunku do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 4, przez pominięcie przy jej wymiarze okoliczności podmiotowych przemawiających na jego korzyść, a w szczególności jego uprzedniej niekaralności, młodego wieku, braku doświadczenia życiowego i ciężkiej sytuacji majątkowej, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia mu kary w bezwzględnym wymiarze. Stawiając ten zarzut autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 4 i złagodzenie wymierzonej oskarżonemu J. R. kary za czyny opisane w pkt IV i V aktu oskarżenia do 2 lat pozbawienia wolności oraz złagodzenie orzeczonej w pkt 7 kary łącznej do 2 lat pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania. Prokurator na podstawie art.425kpk i art.444kpk zaskarżył powyższy wyrok w stosunku do oskarżonego W. M. w całości, a w wobec oskarżonego J. R. w części dotyczącej przestępstwa z art.310§1kk , art.310§2kk i art. 13§1kk w zw. z art.310§2kk , art.310§3kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art.12kk przypisanego w pkt IV orzeczenia w całości, na niekorzyść oskarżonych. Powołując się na przepis art.438pkt3kpk rozstrzygnięciu zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na niewłaściwym uznaniu, że W. M. i J. R. w zakresie zarzucanego im czynu z art.310§1 i §2 kk działali w ramach wypadku mniejszej wagi, mimo iż rodzaj oraz natężenie przedmiotowych i podmiotowych znamion czynu jednoznacznie przemawia przeciwko takiej kwalifikacji, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego zastosowania wobec wyżej wymienionych nadzwyczajnego złagodzenia kary, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na nietrafnym stwierdzeniu, że zachowanie W. M. w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 293§1kk w zw. z art. z art. 291§1kk i art.118 ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z art.11§2kk w zw. z art.12kk nie wyczerpało znamion przestępstwa z art.118 ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych , mimo że ujawnione na rozprawie dowody i ustalone na ich podstawie okoliczności prowadzą do przeciwnego wniosku, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnej kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu. Podnosząc te zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie w tej części zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I-szej instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonych W. M. i A. M. zaskarżył wyrok w całości w stosunku do oskarżonego W. M. , natomiast wobec oskarżonego A. M. w części dotyczącej orzeczenia o karze. Odnośnie oskarżonego W. M. rozstrzygnięciu zarzucił: 1. obrazę przepisu prawa materialnego określonego w art.291§1kk przez przyjęcie, że oskarżony wiedział, iż wgrane do jego komputera przez J. R. programy były uzyskane nielegalnie, podczas gdy z jego wyjaśnień wynika, że bez wiedzy i zgody W. M. zainstalował programy, uznając iż mogą się przydać, 2. rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to: a) art.2§2kpk przez oparcie wyroku na okolicznościach nie znajdujących odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym, przez przyjęcie, że oskarżony podrabiał i puszczał w obieg polski pieniądz o nominale 10zł, podczas gdy w szczególności z wyjaśnień współoskarżonego J. R. wynika, iż nie wiedział on o ukrytym folderze zawierającym wzór banknotu o nominale 10 zł, b) art.4kpk przez uwzględnienie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, c) art.5§2kpk przez tłumaczenie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, d) art.7kpk przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniem wiedzy i doświadczenia życiowego, f) art.424kpk poprzez nienależyte uzasadnienie rozstrzygnięcia, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na jego treść, przez przyjęcie, że: a) oskarżony W. M. podrabiał polski pieniądz o nominale 10zł i puszczał go w obieg, działał w porozumieniu z innymi oskarżonymi, w tym z A. M. , w sytuacji gdy ten ostatni, jak wynika z treści postawionego mu zarzutu, puszczał w obieg tylko pieniądz o nominale 20 zł, b) produkował banknoty o nominale 10 zł, mimo że z ekspertyzy Narodowego Banku Polskiego wynika, iż te banknoty były produkowane na innym papierze, 4. rażącą niewspółmierność wymierzonej kary. Odnośnie oskarżonego A. M. rozstrzygnięciu zarzucił: 1. 
        rażącą niewspółmierność wymierzonej kary. Wskazując na powyższe zarzuty autor apelacji wniósł: -odnośnie oskarżonego W. M. o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzutu produkcji banknotów o nominale 10zł oraz od zarzutu przyjęcia skopiowanych bez zezwolenia programów komputerowych oraz stosowne złagodzenie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. Na rozprawie apelacyjnej obrońca domagał się w przypadku nieuwzględnienia w tej części środka odwoławczego, przyjęcia w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 2 zaskarżonego wyroku, kwalifikacji prawnej z art.292§1kk , - odnośnie oskarżonego A. M. o złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział V Zamiejscowy w Wodzisławiu Śląskim. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jest częściowo zasadna, natomiast apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych W. M. , A. M. i J. R. są niezasadne oraz nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji prokuratora należy stwierdzić, że podnoszony w niej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i polegający na nieprawidłowym uznaniu, że przypisany oskarżonym W. M. i J. R. czyn polegający na tym, iż w okresie od listopada 2002r. do maja 2003r. w J. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, podrabiali polski pieniądz o nominale 10 zł serii (...) w ilości 44 sztuk oraz o nominale 20 zł serii (...) w ilości 369 sztuk, który następnie puszczali w obieg na terenie J. , R. , W. i innych miejscowości oraz wypełniający znamiona ustawowe przestępstwa z art.310§1kk , art.310§2kk w zw. z art.11§2kk w zw. z art.12kk , odnośnie oskarżonego W. W. a w stosunku do oskarżonego J. R. będący przestępstwem z art.310§1kk , art.310§2kk i art.13§1kk w zw. z art. 310§2kk w zw. z art.11§2kk w zw. z art.12kk , stanowi wypadek mniejszej wagi z art. w art.310§3kk , jest nietrafny. Poczynione w tym zakresie ustalenia przez Sąd Okręgowy są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Produkcja fałszywych banknotów odbywała się w mieszkaniu oskarżonych W. i A. M. położonym przy ulicy (...) w J. . Zajmowali się nią W. M. , J. R. i M. M. . Wspólnie ustalili metodę wytworzenia falsyfikatów oraz określali wielkość i kształt banknotów, dobierali barwę, odcień i imitację zabezpieczeń. Przy użyciu sprzętu komputerowego, skanera i drukarki były one następnie drukowane na papierze formatu A-4 i wycinane. Później oskarżeni W. M. i J. R. puszczali w obieg fałszywe banknoty o nominałach 10zł i 20zł, natomiast oskarżeni A. M. i M. M. uczestniczyli tylko w prowadzeniu do obiegu wyłącznie banknotów o nominale 20zł. Na terenie całego kraju ujawniono łącznie 44 sztuki banknotów podrobionych o nominale 10 zł serii (...) oraz 369 sztuk falsyfikatów o nominale 20 zł serii (...) . Przeprowadzone przez Narodowy Bank Polski w W. ekspertyzy ujawnionych i zabezpieczonych banknotów wykazały, że są to falsyfikaty typu 1, bez cech oryginalnego papieru, bez autentycznych technik druku, z brakiem ciągłości linii w odwzorowaniu, bez znaku wodnego lub z jego imitacją, przy braku nitki zabezpieczającej, z nieczytelnymi mikrodrukami, z niespasowanym recto-verso, brakiem utajonego efektu kątowego i farby metalizowanej. Były one łatwe do rozpoznania dla nieprofesjonalistów. Motywem działania wszystkich sprawców było osiągnięcie wymiernych korzyści majątkowych. Z wymienionych powodów Sąd I-szej instancji trafnie uznał, że w odniesieniu do wyżej wymienionego przestępstwa przypisanego oskarżonym W. M. i J. R. zachodzą podstawy do przejęcia wypadku mniejszej wagi. Wypadek mniejszej wagi to sytuacja, w której okoliczności popełnienia czynu zabronionego, zwłaszcza zaś jego znamiona przedmiotowo-podmiotowe, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że nie przybiera on zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie. Okoliczności te wskazują, że dokonane przestępstwo nie jest na tyle niebezpieczne dla społeczeństwa oraz porządku prawnego, aby zastosować wobec sprawcy zwykłe zasady odpowiedzialności przewidzianej za zrealizowany przez niego czyn przestępny. Uznanie czynów opisanych w art.310§1kk i art.310§2kk za wypadek mniejszej wagi powinno opierać się na ocenie wszystkich okoliczności oraz faktów związanych z jego popełnieniem, zarówno obiektywnych, jak i subiektywnych. Decydują o tym elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe, a więc także dotyczące sprawcy, podjętego przez niego sposobu działania, stopnia natężenia złej woli i motywów zachowania. Zatem przy ocenie, czy zachodzi wypadek mniejszej wagi w konkretnej sytuacji faktycznej i prawnej, należy brać pod uwagę przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, kładąc akcent na te elementy, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstwa. Konkludując trzeba stwierdzić, że wypadek mniejszej wagi jest to bowiem uprzywilejowana postać czynu o znamionach przestępstwa typu podstawowego, charakteryzująca się przewagą elementów łagodzących o charakterze przedmiotowo- podmiotowym-(por. wyrok SN z dnia 9 października 1996r. V KKN 79/96, OSNKW 1997, nr 3-4, poz. 27). Spośród elementów strony przedmiotowej czynu istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, zachowanie się i sposób działania sprawcy, użyte przez niego środki, charakter i rozmiar wyrządzonej szkody lub grożącej dobru chronionemu prawem, a także odczucie szkody przez pokrzywdzonego oraz czas, miejsce i inne okoliczności popełnionego czynu. Z elementów natomiast podmiotowych rozważenia i oceny wymagają przede wszystkim: stopień zawinienia, motywacja i cel działania. Dopiero wypadkowa ocen przedstawionych wyżej okoliczności podmiotowych i przedmiotowych popełnienia czynu zabronionego rozstrzyga ostatecznie o przyjęciu albo nie przyjęciu konstrukcji prawnej wypadku mniejszej wagi. W rozpoznawanej sprawie przeciwko oskarżonym W. M. i J. R. wbrew wywodom autora apelacji istniały podstawy do zakwalifikowania czynu przypisanego oskarżonym jako wypadku mniejszej wagi z art.310§3kk . Współdziałali obaj w sfałszowaniu i puszczeniu w obieg banknotów polskich o nominałach 10zł i 20zł. Robili to przy użyciu sprzętu komputerowego i drukarki należących do oskarżonego W. M. . Łącznie podrobili ponad 413 sztuk banknotów o wartości przekraczającej 7820zł.Ich zachowanie zakłóciło w pewnym stopniu bezpieczny obrót pieniędzmi. Naruszyło niewątpliwie zarówno interes majątkowy państwa, które ma wyłączne prawo emitowania środków pieniężnych, jak również pewność i bezpieczeństwo obrotu gospodarczego i osób w nim uczestniczących. Wytworzyli przedmioty o takim podobieństwie do pieniędzy, że przeciętnie doświadczony człowiek w normalnych okolicznościach nie od razu zorientował się o jego nieprawidłowościach. Na gruncie przedmiotowej sprawy świadczy o tym fakt, iż podrobione banknoty były ujawniane jeszcze po kilku miesiącach od ich wytworzenia i wprowadzenia do obiegu oraz zatrzymaniu sprawców przez pracowników banków i kasjerów placówek handlowych. Oskarżeni W. M. i J. R. użyli zwykłego sprzętu komputerowego do wytworzenia falsyfikatów. Należy jednak zgodzić się z Sądem Okręgowym, że sprawcy nie dysponowali wysoce specjalistycznym urządzeniami oraz nie wyprodukowali doskonałej jakości fałszywych banknotów na masową skalę. Banknoty były podrabiane na domowym komputerze o niskich nominałach, bez zabezpieczeń i były względnie łatwo rozpoznawalne. Ilość i wartość wytworzonych fałszywych pieniędzy nie stanowiło poważnego niebezpieczeństwa dla gospodarki kraju, i nie rodziło możliwość zaburzenia bezpieczeństwa obrotu finansowego i zaufania do pieniądza. Interes majątkowy państwa nie został w poważnym stopniu naruszony. Również osiągnięty przez poszczególnych sprawców zysk był stosunkowo niewielki. Oba typy przestępstw przewidziane w §1 i §2 art. 310kk są zagrożone bardzo surowymi karami, jako stanowiące poważne niebezpieczeństwo dla gospodarki kraju, ze względu na możliwość zaburzenia bezpieczeństwa obrotu finansowego i zaufania do pieniądza. Kryterium oceny wagi takich czynów powinien być stopień zagrożenia danym czynem dla pewności obrotu pieniężnego. W realiach rozpoznawanej sprawy takiego zagrożenia nie było. Pomimo tego, że stopień zawinienia sprawców jest znaczny, to jednak motywacja i cel działania oskarżonych W. M. i J. R. nie zawierają takich elementów rażących, które dawałyby przewagę okolicznościom zdecydowanie obciążającym. Przytoczone rozważania upoważniają do stwierdzenia, że rozpoznawane znamiona przedmiotowego czynu ujawniły występowanie istotnych elementów łagodzących, mających przewagę nad elementami o pejoratywnym wydźwięku, co przemawia za zakwalifikowaniem danego czynu jako wypadku mniejszej wagi, a nie jako podstawowego typu przestępstwa. Wypada więc zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przypisane oskarżonym przestępstwo w punktach 1 i 4 zaskarżonego wyroku może zostać zakwalifikowane jako stanowiące wypadek mniejszej wagi z art.310§3kk i być podstawą do nadzwyczajnego złagodzenia im orzeczonych im kar do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W świetle tych wywodów trudno zaakceptować argumentację prokuratora zawartą w apelacji, że rodzaj i natężenie przedmiotowych i podmiotowych znamion czynu jednoznacznie przemawia przeciwko przyjęciu, że oskarżeni W. M. i J. R. popełnili przypisane im przestępstwo, które stanowi wypadek mniejszej wagi oraz w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia orzeczonych im kar pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w swoim uzasadnieniu zwrócił nie tylko uwagę na surowe zagrożenie karą przewidziane za zbrodnię określoną w art.310§1kk oraz to, że oskarżeni w swoim przestępczym procederze podrabiania banknotów wykazali się niewielkim profesjonalizmem i w związku z tym nie mogą być traktowani tak samo jak fałszerze zawodowi. W polu widzenia miał również rodzaj i charakter dobra prawnego naruszonego przestępstwem, motywy i pobudki działania sprawców, czas trwania przestępczego procederu, liczbę podrobionych i puszczonych w obieg banknotów oraz liczbę osób wprowadzonych w błąd co do autentyczności znaków pieniężnych. Prawidłowa ocena tych przesłanek wypadła zdecydowanie na korzyść oskarżonych W. M. i J. R. . Zatem orzeczenie Sądu Okręgowego w tej części jest prawidłowe i nie może być podważone. Ustosunkowując się do drugiego zarzutu zawartego w apelacji prokuratora należy uznać go za uzasadniony. Karalność umyślnego paserstwa programu komputerowego przewiduje norma art.293§1kk , która nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących paserstwa rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. Określone w art.291kk i art.292kk typy paserstwa umyślnego i nieumyślnego charakteryzują czynność wykonawczą jako nabycie, przyjęcie, pomoc do zbycia lub ukrycia rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego. Z uwagi na wykładnię pojęcia rzecz, nawiązującą do cywilistycznego rozumienia tego terminu, nie obejmuje ona swoim zakresem programu komputerowego. Program komputerowy nie jest rzeczą. Aby uniknąć bezkarności paserstwa, którego przedmiotem jest program komputerowy uzyskany za pomocą czynu zabronionego, w art.293§1kk został wprowadzony odrębny typ paserstwa dotyczący tego przedmiotu. Przepis ten nie wskazuje samodzielnie znamion paserstwa programu komputerowego i odsyła w tym zakresie do treści art.291kk , który charakteryzuje typ paserstwa umyślnego oraz do art.292kk charakteryzującego typ paserstwa nieumyślnego. Zatem do paserstwa programu komputerowego znajdą zastosowanie regulacje zawarte w art.291kk i art.292kk . Karalność umyślnego paserstwa komputerowego przewiduje oprócz art.293§1kk , także art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24, poz.83 ze zm.). W obu przypadkach istota czynu karalnego polega na nabyciu, pomocy do zbycia, przyjęciu lub pomocy w ukryciu nielegalnie uzyskanego programu komputerowego, czyli jego pirackiej kopii. Istnieją też różnice w ujęciu tego przestępstwa przez każdy z wymienionych przepisów. Przepis art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych ujmuje je węziej niż art.291§1kk w zw. z art.293§1kk . Ogranicza bowiem karalność paserstwa programu komputerowego do sytuacji, w której sprawca tego przestępstwa działa w ściśle określonym celu, jakim jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Ponadto przepis ten dotyczy wyłącznie przypadków paserstwa nośników programów komputerowych, takich jak dysków magnetycznych lub optycznych oraz wszelkiego rodzaju przedmiotów, na których nastąpiło jego utrwalenie, na przykład różnego rodzaju płyt CD, DVD itp. Takich ograniczeń nie przewiduje przepis art.293§1kk . Jeżeli zatem sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a przedmiotem wykonawczym przestępstwa jest nośnik programu komputerowego, to taki czyn narusza zarówno dyspozycję art. 291§1kk w zw. z art.293§1kk i art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Ponadto art.291kk i art.292kk posługują się znamieniem „rzecz” rozumianym dość szeroko, gdy tymczasem w art.118ust.1 jest mowa o „przedmiocie będącym nośnikiem”, co zawęża zakres ochrony prawnokarnej. W tej sytuacji rację ma oskarżyciel publiczny twierdząc, że jeżeli sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a przedmiotem wykonawczym przestępstwa jest nośnik programu komputerowego, to taki czyn narusza zarówno dyspozycje art.291§1kk w zw. z art.293§1kk oraz art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz zachodzi wówczas kumulatywny zbieg przepisów ustawy. Biorąc pod uwagę stosunek krzyżowania się zakresów karalności omawianych przepisów oraz odmienny tryb ścigania określonych w nich przestępstw, nie da się usunąć istniejącej między tymi normami kolizji za pomocą wyłączania wielości ocen stosowanych w przypadku tzw. pozornego zbiegu przepisów ustawy, ponieważ w omawianej sytuacji taki zbieg nie zachodzi. W szczególności nie znajduje tu zastosowania zasada specjalności lex specialis derogat legi generali. Przepis art.293kk dotyczy wyłącznie paserstwa programu komputerowego, podczas gdy art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych chroni także inne utwory oraz artystyczne wykonania, fonogramy i wideogramy, to jednak w porównaniu z art.118ust.1 dyspozycja art.293kk nie zawiera żadnych dodatkowych znamion bliżej określających istotę paserstwa programu komputerowego, który jest rodzajem informacji, nie będącej przedmiotem materialnym i nie posiada atrybutu rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego i dlatego nakazuje ona odpowiednie stosowanie przepisu art.291§1kk . Problem relacji art.293§1kk w stosunku do art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych należy rozstrzygać w odniesieniu do konkretnie zaistniałej sytuacji faktycznej. Jeżeli bowiem sprawca z jednej strony dokonuje paserstwa programu komputerowego, działając jednocześnie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, to w rzeczywistości wchodzi w rachubę kumulatywny zbieg przepisów ustawy. W przedmiotowej sprawie te warunki zostały spełnione, ponieważ oskarżony W. M. przyjął skopiowane bez zezwolenia programy komputerowe zarówno w formie zapisu na twardym dysku swojego komputera, jak i w formie zapisanej na nośniku programu komputerowego, co niewątpliwie wypełniło znamię zwielokrotnienia przedmiotu będącego nośnikiem utworu. Z przeprowadzonych oględzin na dysku twardym komputera oskarżonego W. M. i zabezpieczonej u niego płycie CD ujawniono nielegalne programy komputerowe. Aby program zainstalowany na komputerze był uznany za legalny musi posiadać oryginalny nośnik, oryginalną licencję i dodatkowo fakturę jego zakupu. W przypadku nie posiadania i nie okazania przez właściciela dysku twardego tych dokumentów, wszelkie programy i gry należy uznać za nielegalne, naruszające prawa autorskie poszczególnych producentów i ich przedstawicieli. W tej sytuacji należy podnieść, że błędne jest stanowisko Sądu Okręgowego uznające, iż co do programu komputerowego obszar penalizowany przez przepis art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest szerszy niż przez przepisy art.291§1kk w zw. z art.293§1kk oraz , że przepis art.291§1kk w zw. z art.293§1kk jest przepisem szczególnym w stosunku do art.118ust.1 tejże ustawy-(por. Nowa kodyfikacja karna, krótkie komentarze, zeszyt 17, Warszawa, str. 122-131).Kolizję między tymi przepisami należy rozstrzygać zgodnie z zasadą lex posterior derogat legi priori- na rzecz regulacji zawartej w Kodeksie karnym . Uznając za zasadny drugi zarzut prokuratora Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W. M. w ten sposób, że modyfikując opis czynu przypisanego mu w pkt 2 orzeczenia ustalił, że przyjął on przedmiot będący nośnikiem utworu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie obejmujący programu komputerowego „ (...) ” pokrzywdzonej firmy (...) i zakwalifikował jego działanie jako przestępstwo z art.291§1kk w zw. z art.293§1kk i art.118ust.1 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z art.11§2kk przy zastosowaniu art.12kk oraz ustalił przepis art.291§1kk w zw. z art.11§3kk jako podstawę prawną wymiaru orzeczonej mu przez Sąd I instancji kary 10 miesięcy pozbawienia wolności. W zmodyfikowanym opisie czynu należało uznać, że oskarżony W. M. przyjął również poza pochodzącymi z czynu zabronionego wyszególnionymi programami komputerowymi także nielegalnie uzyskane programy komputerowe w formie ich zapisu na nośnikach, za wyjątkiem programu komputerowego (...) , ponieważ brak jest co do niego stosownego wniosku o ściganie, czego wymaga przepis art.122 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych , od pokrzywdzonej firmy (...) lub jej przedstawiciela. Zatem bezprawne działanie oskarżonego W. M. polegało na paserstwie komputerowym, czyli przyjęciu uzyskanych za pomocą czynu zabronionego, uprzednio skopiowanych bez zezwolenia programów komputerowych opisanych w przypisanym mu czynie oraz przyjęciu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiotu będącego nośnikiem zwielokrotnionych programów komputerowych (...) , (...) , „ (...) , „ (...) ”, „ (...) ”.Korzyść majątkowa polegała w tym wypadku na uniknięciu przez oskarżonego W. M. ponoszenia wydatków związanych z nabyciem licencjonowanych programów komputerowych. Podzielając więc częściowo zarzuty zawarte w apelacji prokuratora należało jedynie zmienić zaskarżony wyroku w stosunku do oskarżonego W. M. w zakresie orzeczenia zawartego w jego punkcie 2 oraz nie zachodziła potrzeba jego uchylenia w tym zakresie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy. Odnosząc się następnie do apelacji obrońcy oskarżonych W. M. i A. M. to trzeba uznać ją za nieuzasadnioną. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony W. M. popełnił umyślne przestępstwo paserstwa komputerowego, które polegało na tym, że przyjął od oskarżonego J. R. skopiowane bez zezwolenia programy komputerowe (...) , (...) , „ (...) ”, „ (...) , „ (...) ” i „ (...) ” o łącznej wartości 15.462zł wiedząc, że programy te zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodę firm (...) , (...) i (...) , Zresztą do dokonania przedmiotowego czynu przyznał się na rozprawie głównej. Ponadto z wyjaśnień oskarżonego J. R. wynika jednoznacznie, że zaproponował W. M. zainstalowanie oprogramowania w jego komputerze. Ten przyjął propozycję i udostępnił mu sprzęt komputerowy. Następnie oskarżony J. R. dostarczył całe oprogramowanie wraz z nielegalnymi programami i zainstalował w komputerze oskarżonego W. M. . Potwierdził on również w wyjaśnieniach to, iż informował go jakie programy wgrywa i do czego one służą. W tym miejscu trzeba też zwrócić uwagę na jeden istotny fakt. Poza sporem pozostaje okoliczność nabycia przez oskarżonego W. M. komputera bez żadnego oprogramowania. Musiał więc zainstalować w nim co najmniej program operacyjny, aby urządzenie było użyteczne i prawidłowo działało. Oskarżony W. M. przyznał, że wiedział ile taki program kosztuje oraz znane jest mu pojęcie piractwa komputerowego. Poprosił oskarżonego J. R. o zainstalowanie systemu operacyjnego oraz potwierdził, że tamten informował go także o innych programach wgranych do pamięci komputera. Przeprowadzone w toku postępowania karnego oględziny dysku twardego komputera W. M. i zabezpieczonej u niego płyty CD doprowadziły do ujawnienia programów komputerowych, które nie posiadały licencji producentów. Aby program zainstalowany na komputerze był uznany za legalny, jego właściciel musi posiadać oryginalny nośnik, oryginalną licencję oraz dowód zakupu danego programu. Tych warunków nie spełnił oskarżony W. M. . Natomiast jego wyjaśnienia, że nie wiedział, że programy komputerowe zainstalowane w jego komputerze przez oskarżonego J. R. były uzyskane nielegalnie, brzmią wyjątkowo nieszczerze i są nieprawdziwe. Sąd I instancji postąpił prawidłowo odmawiając im waloru wiarygodności. Jako właściciel komputera ponosi całkowitą odpowiedzialność prawną za legalność oprogramowania i posiadanych programów. Nie wyłącza jej fakt udostępnienia sprzętu komputerowego osobie trzeciej i godzenie się na instalowanie przez nią programów komputerowych bez wyjaśnienia źródła ich pochodzenia.. W takiej sytuacji oskarżony W. M. powinien żądać dowodów ich legalności i upewnić się, czy nie są one rozpowszechniane lub zwielokrotnione bez uprawnienia lub wbrew jego warunkom. Zebrane w tym zakresie dowody ewidentnie wskazują na to, że jego zachowanie było bezprawne i był on świadomy pochodzenia przyjętych programów komputerowych z czynu zabronionego. Czynu tego dopuścił się umyślnie. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do uznania, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy przepisu art.291§1kk i podzielenia zarzutu apelacyjnego obrońcy oskarżonego W. M. . Trafne są również ustalenia stanu faktycznego, że oskarżony J. R. za wiedzą , zgodą i aprobatą oskarżonego W. M. zainstalował nielegalne programy w jego komputerze. Twierdzenie obrońcy oskarżonego W. M. o jego braku świadomości w tym zakresie jest gołosłowne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Z tych też względów nie może być uznane za trafne, jak też jego wniosek o uznanie czynu przypisanego oskarżonemu jako nieumyślnego paserstwa komputerowego określonego w art.292§1kk . Również niezasadne są kolejne zarzuty apelacyjne obrońcy oskarżonego W. M. dotyczące obrazy przepisów prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że on podrabiał i puszczał w obieg polski pieniądz o nominale 10zł w porozumieniu z innymi oskarżonymi, w tym z oskarżonym A. M. . Przede wszystkim trzeba jasno stwierdzić, że Sąd Okręgowy nie przypisał oskarżonemu A. M. współdziałania w podrobieniu i puszczeniu w obieg sfałszowanego banknotu o nominale 10zł serii (...) . Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika natomiast, że oskarżony J. R. dopuścił się podrobienia i puszczenia w obieg, między innymi także banknotu o nominale 10zł we współdziałaniu z innym oskarżonym. Chodzi tutaj o oskarżonego W. M. . Ustalenia poczynione w tej części przez Sąd I instancji są prawidłowe i znajdują oparcie w materiale dowodowym. Zaprezentowana ocena dowodów jest logiczna, obiektywna, przekonująca i zgodna z doświadczeniem życiowym. W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy wskazał dowody na których oparł się, przyjmując sprawstwo i winę oskarżonego W. M. . Z wyjaśnień oskarżonego J. R. wynika, iż wzór banknotu o nominale 10 zł serii (...) , który został w liczbie 44 sztuk ujawniony jako falsyfikat, był wpisany na dysku twardym komputera należącego do oskarżonego W. M. oraz na płycie CD-R zabezpieczonej u niego w trakcie przeszukania. W toku śledztwa oskarżony J. R. przyznał trzykrotnie, że pokazywał wzór tego banknotu W. M. . Przeprowadzone oględziny nośników komputerowych wskazały na to, że pliki ze wzorem banknotu o nominale 10zł serii (...) na płycie CD-R zostały utworzone 18 i 19 listopada 2002r., a w komputerze 17 listopada 2002r. i zmodyfikowane w dniu 2 lutego 2003r. Oskarżony J. R. ponadto potwierdził, że najpierw został utworzony plik w komputerze, później zgrany na płytę CD-R, a po kilku miesiącach obaj zmienili jego numery ponownie na dysku twardym. W tej sytuacji słusznie postąpił Sąd Okręgowy nie dając wiary wyjaśnieniom oskarżonych W. M. i J. R. w zakresie w jakim nie przyznali się do sfałszowania banknotów o nominale 10 zł serii (...) i puszczenia ich w obieg. Ich wiarygodność została przede wszystkim podważona zgromadzonym w tej części materiałem dowodowym. Pierwszy z falsyfikatów został ujawniony już 20 listopada 2002r. w R. , a pierwszy sfałszowany przez nich banknot o nominale 20zł w dniu 1 grudnia 2002r. w B. . Z uwagi na to, że banknoty o nominałach 10 zł i 20 zł były podrabiane i puszczane w obieg w tym samym czasie, pierwsze z nich były ujawniane blisko miejsca zamieszkania oskarżonego W. M. już po dniu 20 listopada 2002r., gdy plik z jego wzorem na twardym dysku komputera utworzono 17 listopada 2002r., a ponadto przy bardzo podobnej metodzie fałszowania z prawie identycznymi cechami falsyfikatu, to te okoliczności wskazują, że oskarżeni J. R. i W. M. współdziałali w podrabianiu i puszczaniu w obieg zakwestionowanego banknotu o nominale 10zł W tej sytuacji nie może być mowy o żadnej przypadkowości i sugestia, że ten sfałszowany polski znak pieniężny mógł być wprowadzony do obrotu przez osobę trzecią, jak usiłował tłumaczyć oskarżony J. R. brzmi całkowicie niewiarygodnie. Jego wyjaśnienia w tej części są wyjątkowo zmienne i zmierzają w kierunku uchylenia się od odpowiedzialności karnej oraz uwolnienia od postawionego zarzutu drugiego współoskarżonego W. M. . Rację ma Sąd I instancji, że obaj oskarżeni na poszczególnych etapach postępowania karnego przyznawali się do czynów i potwierdzali okoliczności, które były niesporne i wynikały z jednoznacznych dowodów. Natomiast fakty związane z podrobieniem i puszczeniem w obieg sfałszowanych banknotów o nominale 10 zł serii (...) mogły budzić pewne wątpliwości dowodowe i dlatego oskarżeni ci zaprzeczając postawionemu zarzutowi, próbowali uchylić się od winy i uniknąć odpowiedzialności karnej. Ocena dowodów zaprezentowana na tę okoliczność przez Sąd Okręgowy jest przekonująca i nie wyklucza przyjętej przez niego wersji odnośnie rekonstrukcji zdarzenia przestępczego związanego i fałszowaniem i puszczeniem w obieg banknotu o nominale 10zł. Wywody zaprezentowane przez autora apelacji są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi poczynionymi przez sąd orzekający. Przytoczona argumentacja nie jest w stanie podważyć tych ustaleń i spowodować zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego W. M. od postawionego mu zarzutu. W tym miejscu warto tylko zauważyć, że obrońca oskarżonego J. R. we wniesionej apelacji nie zawarł zarzutu kwestionującego jego udział w tym czynie i zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się obrazy przepisów prawa procesowego polegającej na naruszeniu dyspozycji art.2§2kpk , art.4kpk , art.5§2kpk , art.7kpk i art.424§1kpk oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, przez ustalenie, że oskarżony W. M. działając w porozumieniu z innym oskarżonym podrabiał i puszczał w obieg pieniądz polski o nominale 10zł. Brak było też przesłanek do złagodzenia orzeczonych mu zarówno jednostkowych kar pozbawienia wolności, jak również kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która jest słuszna i sprawiedliwa, uwzględniająca okoliczności popełnionych przez oskarżonego czynów oraz jego właściwości i warunki osobiste. Także chybiony jest zarzut apelacyjny rażącej niewspółmierności kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej oskarżonemu A. M. . W przekonaniu Sądu Apelacyjnego wymierzona mu kara pozbawienia wolności w wymiarze bezwzględnym jest współmierna do stopnia zawinienia i adekwatna do społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa. Odpowiada sposobowi działania oskarżonego, jego motywom i pobudkom, uwzględnia rodzaj i rozmiar wyrządzonej szkody oraz charakter naruszonego dobra prawnego. Powinna wpłynąć na niego wychowawczo, działać zapobiegawczo oraz być surową i przykładną nauczką na przyszłość. Niewątpliwie spełni zakładane cele w zakresie jego resocjalizacji i winna kształtować w społeczeństwie prawidłową świadomość prawną. Fakt dotychczasowej jego niekaralności oraz pozytywna opinia środowiskowa znalazły odzwierciedlenie w wymiarze kary pozbawienia wolności, orzeczonej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Nie budzą też zastrzeżeń zarówno kary jednostkowe wymierzone za dwa przypisane czyny, jak i kara łączna 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego W. M. . We właściwy sposób uwzględniają ich stopień społecznej szkodliwości, przejawiający się w charakterze naruszonych dóbr prawnych, w sposobie i okolicznościach działania oskarżonego, pobudkach zachowania oraz są adekwatne do stopnia winy, znajdują odniesienie do jego warunków i właściwości osobistych oraz dotychczasowej jego niekaralności i pozytywnej opinii środowiskowej, co sprawia, że spełnią one swoje zadania w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na sprawcę. Natomiast wymierzona oskarżonemu W. M. kara łączna pozbawienia wolności nie może uchodzić za rażąco surową. Powinna uzmysłowić mu naganność takiego postępowania, być przykładną nauczką na przyszłość oraz wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego i zasad współżycia społecznego. Winna też kształtować prawidłową świadomość prawną społeczeństwa w dziedzinie zapobiegania przestępstwom oraz umacniania poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Jej wymiar pozwoli na osiągnięcie stawianych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Przechodząc na koniec do oceny zasadności zarzutu rażącej niewspółmierności kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie 4 zaskarżonego wyroku oskarżonemu J. R. , to również należy uznać go za niezasadny. Orzeczona kara jest słuszna i sprawiedliwa. We właściwy sposób uwzględnia stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu w tym zakresie czynu zabronionego, przejawiającego się w charakterze naruszonego dobra prawnego, w sposobie i okolicznościach działania oskarżonego, pobudkach zachowania oraz stopniu winy, jak również w jego warunkach i właściwościach osobistych oraz dotychczasowej niekaralności oraz dobrej opinii środowiskowej, co sprawia, że spełni ona swoje zadania w zakresie wychowawczego oddziaływania na sprawcę, jak i w płaszczyźnie społecznego oddziaływania, jak również w dziedzinie zapobiegania przestępstwom oraz umacniania poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Orzeczona kara odpowiada ponadto dyrektywom sądowego wymiaru kary zawartym w art. 53 &1i2kk i art.54§1kk . Jest ona również współmierna do stopnia zawinienia sprawcy i adekwatna do społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. Powinna wpłynąć na niego wychowawczo, działać zapobiegawczo oraz być surową i przykładną nauczką na przyszłość. Niewątpliwie osiągnie zakładane cele w zakresie resocjalizacji oskarżonego i winna kształtować w społeczeństwie prawidłową świadomość prawną w tej dziedzinie. Absolutnie nie przekracza granic karygodności i ujemnego ładunku bezprawia zawartych w zaistniałym czynie zabronionym. Została wymierzona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Jej wymiar jest proporcjonalny do stopnia natężenia działania przestępczego sprawcy. W sposób właściwy uwzględnia okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu zabronionego oraz osobowość sprawcy. Oskarżony J. R. jest sprawcą młodocianymi i kawalerem. Trudna sytuacja materialna oraz brak odpowiedniego doświadczenia życiowego nie mogą w żadnym stopniu usprawiedliwiać jego bezprawnego zachowania. Także orzeczona oskarżonemu J. R. kara łączna 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie może uchodzić za rażąco surową. Powinna uzmysłowić mu naganność takiego postępowania, być przykładną nauczką na przyszłość oraz wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego i zasad współżycia społecznego. Winna też kształtować prawidłową świadomość prawną społeczeństwa w dziedzinie zapobiegania przestępstwom oraz umacniania poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Jej wymiar pozwoli na osiągnięcie stawianych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do jej złagodzenia kary oraz zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania. Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji złożonych przez obrońcę oskarżonego J. R. , prokuratora i obrońcę oskarżonych W. M. i A. M. zmienił zaskarżony wyroku w punkcie 2 w zakresie opisu czynu, kwalifikacji prawnej i podstawy wymiaru kary tylko w stosunku do oskarżonego W. M. w sposób opisany w części dyspozytywnej wyroku oraz niniejszym uzasadnieniu, natomiast w pozostałej części wobec oskarżonych W. M. , J. R. i A. M. utrzymał go w mocy. Podstawę prawną wyroku stanowi przepis art.437§1kpk O kosztach obrony z urzędu oskarżonego J. R. oraz kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art.29 ust.1i 2 ustawy z dnia 26 maja Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm. ), §14 ust.1pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348). oraz art.17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) i art. 624§1kpk uwzględniając trudną sytuację rodzinną i majątkową oskarżonych W. M. , A. M. i J. R. , którzy nie posiadają majątków oraz nie osiągają stałych dochodów.