II AKA 143/18

Sygn. akt II AKa 143/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2018 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Alicja Bochenek Sędziowie: SA Aleksander Sikora SO del. Marcin Ciepiela (spr.) Protokolant: Grzegorz Pawelczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Jarosława Dunaja po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy: 1. Ł. G. , s. Z. i J. , ur. (...) w J. , oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 62 § 2 k.k.s. i art. 55 § 1 k.k.s. oraz art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. przy zast. art. 7 § 1 k.k.s. oraz art. 6 § 2 k.k.s. i inne, 2. B. K. , c. J. i E. , ur. (...) w M. , oskarżonej o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 62 § 2 k.k.s. i art. 55 § 1 k.k.s. oraz art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. przy zast. art. 7 § 1 k.k.s. oraz art. 6 § 2 k.k.s. i inne, 3. D. H. , s. H. i M. , ur. (...) w T. , oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 62 § 2 k.k.s. i art. 55 § 1 k.k.s. oraz art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. przy zast. art. 7 § 1 k.k.s. oraz art. 6 § 2 k.k.s. i inne, 4. T. S. , s. J. i K. , ur. (...) w T. , oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. , art. 62 § 2 k.k.s. i art. 55 § 1 k.k.s. oraz art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. przy zast. art. 7 § 1 k.k.s. oraz art. 6 § 2 k.k.s. i inne, na skutek apelacji obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 21 grudnia 2017 roku, sygn. akt XXI K 218/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. w punkcie 2 – w opisie czynu w miejsce zwrotu „w wyniku czego uszczuplili należny Skarbowi Państwa podatek od towarów i usług VAT” wprowadza zwrot „udzielając pomocy do uszczuplenia należnego Skarbowi Państwa podatku od towarów i usług VAT wielkiej wartości, tj. w kwocie łącznej 4.687.530 zł” i eliminuje zwrot „czyli podatek wielkiej wartości w kwocie łącznej 4.687.530 zł”, jako kwalifikację prawną czynu przyjmuje art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 55 § 1 k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k. s w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. , a jako podstawę wymiaru kary – art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. ; 2. w punkcie 3 – jako kwalifikację prawną czynu przyjmuje w stosunku do oskarżonego D. H. art. 271 § 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a w stosunku do oskarżonego T. S. art. 271 § 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a z podstawy wymiaru kary orzeczonej oskarżonemu T. S. eliminuje art. 64 § 1 k.k. ; 3. w punkcie 4 – z opisu czynu eliminuje zwrot „z których kwota 4.641.921 zł pochodziła z korzyści związanych z popełnieniem przestępstwa skarbowego dotyczącego uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku VAT”, a z podstawy wymiaru kary orzeczonej oskarżonemu T. S. – art. 64 § 1 k.k. ; 4. w punkcie 5 – wymierzoną oskarżonemu D. H. karę pozbawienia wolności łagodzi do 5 (pięciu) miesięcy; 5. w punkcie 7 – w opisie czynu w miejsce zwrotu „czym z uwagi na” wprowadza zwrot „udzielając pomocy do uszczuplenia należnego Skarbowi Państwa podatku od towarów i usług VAT wielkiej wartości, tj. w kwocie łącznej 4.641.921,00 zł przez” i eliminuje zwrot „przy jednoczesnym odprowadzeniu podatku VAT przez przedsiębiorcę B. B. K. jedynie w wysokości 4.419,71 zł uszczupliła należność publicznoprawną w postaci podatku VAT wielkiej wartości w kwocie łącznej 4.641.921,00 zł”, jako kwalifikację prawną czynu przyjmuje art. 62 § 2 k.k.s. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k. s w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. , a za podstawę wymiaru kary – art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. , zaś wysokość jednej stawki dziennej grzywny wymierzonej oskarżonej B. K. obniża do kwoty 50 (pięćdziesięciu) złotych; 6. w punkcie 8 – jako kwalifikację prawną czynu przyjmuje art. 271 § 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a wysokość jednej stawki dziennej grzywny wymierzonej oskarżonej B. K. obniża do kwoty 50 (pięćdziesiąt) złotych; 7. w punkcie 9 – z opisu czynu eliminuje zwrot „z których kwota 4.641.921 zł pochodziła z korzyści związanych z popełnieniem przestępstwa skarbowego i uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku VAT”; 8. w punkcie 12 – z kwalifikacji prawnej eliminuje art. 8 § 1 k.k.s. , a z podstawy wymiaru kary orzeczonej oskarżonemu Ł. G. – art. 23 § 1 i 3 k.k.s. , 9. w punkcie 13 – wymierzoną oskarżonemu Ł. G. karę łagodzi do 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz do 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych stawka; 10. w punkcie 17 – w stosunku do oskarżonego Ł. G. uchyla zawarte tam rozstrzygnięcie, w to miejsce przyjmując, że zachowania przypisane oskarżonemu w punktach 12 i 13 stanowią jeden czyn w rozumieniu art. 8 § 1 k.k.s. i na podstawie art. 8 § 2 k.k.s. ustala, że spośród kar w nich orzeczonych wykonaniu podlegają tylko kara pozbawienia wolności oraz kara grzywny orzeczone w punkcie 12 ; 11. w punkcie 18: a) za podstawę prawną wymiaru kary łącznej wobec oskarżonych D. H. , T. S. i B. K. przyjmuje art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , orzeczoną wobec oskarżonego D. H. karę łączną pozbawienia wolności łagodzi do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś orzeczoną wobec oskarżonej B. K. karę łączną pozbawienia wolności na mocy art. 69 § 1, 2 i 3 k.k. w zw. z art. 70 § 2 k.k. w zw. z art. 73 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata, oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego, b) w stosunku do oskarżonego Ł. G. uchyla zawarte tam rozstrzygnięcie i w to miejsce na podstawie art. 39 § 1 i 2 k.k.s. i art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 § 2 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 11, 12 i 14 oraz orzeka karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 41a § 2 k.k.s. według stanu prawnego obowiązującego dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat, a na mocy art. 41 § 4 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 41 § 2 k.k.s. zobowiązuje oskarżonego do uiszczenia w terminie 4 (czterech) lat należnego podatku od towarów i usług VAT, stanowiącego wymagalną należność publicznoprawną, stwierdzoną ostatecznymi decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 marca 2014 r.: Nr PP- (...)- (...) określającą kwotę zobowiązania podatkowego za marzec 2011 r. na 56.964,00 zł; Nr P- (...)- (...) określającą kwotę zobowiązania podatkowego za kwiecień 2011 r. na 245.820,00 zł; Nr PP- (...)- (...) określającą kwotę zobowiązania podatkowego za maj 2011 r. na 206.672,00 zł; Nr PP- (...)- (...) określającą kwotę zobowiązania podatkowego za czerwiec 2011 r. na 273.448,00 zł; Nr PP- (...)- (...) określającą kwotę zobowiązania podatkowego za lipiec 2011 r. na 611.650,00 zł; Nr PP- (...)- (...) określającą kwotę zobowiązania podatkowego za sierpień 2011 r. na 972.981,00 zł; Nr PP- (...)- (...) określającą kwotę zobowiązania podatkowego za wrzesień 2011 r. na 1.098.273,00 zł; 12. w punkcie 19: a) uchyla rozstrzygnięcia o środkach karnych orzeczonych wobec oskarżonych T. S. i Ł. G. , b) eliminuje sformułowanie „solidarnie”, c) w stosunku do oskarżonego D. H. obniża kwotę przepadku korzyści majątkowej osiągniętej przez niego z przestępstwa skarbowego przypisanego w punkcie 2 do kwoty 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych, d) w stosunku do oskarżonej B. K. obniża kwotę przepadku korzyści majątkowej osiągniętej przez nią z przestępstwa skarbowego przypisanego w punkcie 7 do kwoty 11.200 (jedenaście tysięcy dwieście) złotych; 13. w punkcie 21 – uchyla zawarte tam rozstrzygnięcia i w to miejsce na podstawie art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. zalicza na poczet kary: a) łącznej pozbawienia wolności orzeczonej oskarżonemu D. H. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 lutego 2014 r. do dnia 27 października 2014 r., b) grzywny orzeczonej oskarżonej B. K. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 18 lutego 2014 r., c) grzywny orzeczonej oskarżonemu Ł. G. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 21 października 2014 r. do dnia 20 listopada 2014 r.; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokata M. O. - Kancelaria Adwokacka w K. - kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonej B. K. w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonych Ł. G. , B. K. , D. H. i T. S. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. SSO del. Marcin Ciepiela SSA Alicja Bochenek SSA Aleksander Sikora Sygn. akt: II AKa 143/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2017 r. (sygn. akt XXI K 218/14) Sąd Okręgowy w Katowicach: 1. uznał oskarżonych D. H. i T. S. , za winnych tego, że w okresie od sierpnia 2011 r. do 14 listopada 2011 r., w T. , B. , L. , J. i innych miejscowościach na terenie kraju, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodziły także inne osoby, w tym B. K. i Ł. G. , mającej na celu osiąganie korzyści majątkowych z popełniania przestępstw skarbowych i przestępstw przeciwko dokumentom związanych z obrotem wyrobami stalowymi i innymi towarami i usługami z uchybieniem realizowania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług VAT i uszczupleniem należności publicznoprawnej w postaci podatku VAT, czym wyczerpali znamiona ustawowe występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258 § 1 k.k. skazał ich na kary po 1 roku pozbawienia wolności; 2. uznał oskarżonych D. H. i T. S. za winnych tego, że w okresie od 21 lutego 2011 r. do 14 listopada 2011 r., w L. , B. , T. , J. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej (za działanie w której w okresie do lipca 2011 r. skazani zostali prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt XXI K 179/15), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym B. K. , w celu uzyskania korzyści majątkowych wiążących się z uchybianiem obowiązkowi podatkowemu w ramach podatku od towarów i usług VAT i przez to uszczupleniem należności Skarbu Państwa z tytułu tego podatku, prowadzili rzeczywistą, niezarejestrowana działalność gospodarczą z jednoczesnym, celem zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek, stwarzaniem pozorów realności obrotu przez nieprowadzące rzeczywistej działalności gospodarczej firmy założone przez B. K. , W. B. i P. N. : (...) B. K. z siedzibą w L. , C. B. W. z siedzibą w T. , P.H.U. (...) z siedzibą w B. , których nazwami się posługiwali i tworzeniem poświadczającej nieprawdę co do relewantnych prawnie okoliczności, dokumentacji rzekomo odbywających się transakcji dokonywanych z udziałem tych podmiotów gospodarczych w postaci faktur VAT – przyjmowaniem i księgowaniem poświadczających nieprawdę faktur VAT wystawianych dla tych podmiotów gospodarczych, a przez to używaniem ich, przekazywaniem poświadczających nieprawdę co do relewantnych prawnie okoliczności faktur VAT wystawionych przez te podmioty gospodarcze kontrahentom, a to za ich wiedzą i w wyniku ich celowego działania: - w okresie od 21.02.2011 r. do 14.06.2011 r. doszło pomiędzy (...) s.r.o. a (...) B. K. do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) s.r.o. na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała pręty żebrowane i inne wyroby hutnicze o wadze łącznej 283,03 ton. Faktury wystawione zostały na kwotę łączną 604 608,00 zł w ramach nabyć wspólnotowych, a więc bez podatku VAT. - w okresie od 06.04.2011 r. do 14.06.2011 r. doszło pomiędzy (...) s.r.o. a (...) B. W. do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) s.r.o. na rzecz jednostki (...) B. W. . Sprzedaż obejmowała towary handlowe w postaci prętów żebrowanych o wadze 683,840 ton i wartości 1.612.058,13 zł. Faktury wystawione zostały w ramach nabyć wspólnotowych, a więc bez podatku VAT. - w okresie od 21.06.2011 r. do 14.11.2011 r. doszło pomiędzy (...) s.r.o. a PHU (...) P. N. do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) s.r.o. na rzecz jednostki PHU (...) P. N. . Sprzedaż obejmowała towary handlowe w postaci prętów żebrowanych o wadze 8.746,52 ton, o wartości 19.757.221,45 zł. Faktury wystawione zostały w ramach nabyć wspólnotowych, a więc bez podatku VAT. - w okresie od 03.03.2011 r. do 14.06.2011 r. miał miejsce szereg pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. W. na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała pręty żebrowane i inne wyroby hutnicze o wadze łącznej 1.572,697 ton. Faktury wystawione zostały na kwotę łączną brutto 3.814.052,69 zł (w tym podatek VAT 713.196,89 zł). - w okresie od 03.03.2011 r. do 30.09.2011 r. miał miejsce szereg pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę PHU (...) P. N. na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała pręty żebrowane i inne wyroby hutnicze o wadze łącznej 8.390,265 ton. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną brutto 20.368.665,16 zł (w tym podatek VAT 3.808.774,88 zł). - w dniu 24.05.2011 r. doszło do jednej pozornej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT stwierdzającą nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawioną przez przedsiębiorcę (...) na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała blachę czarną o wadze łącznej 23,75 ton. Faktura ta wystawiona została na kwotę łączną brutto 63.099,00 zł (w tym podatek VAT 11.799,00 zł). - w dniu 11.04.2011 r. doszło do jednej pozornej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT stwierdzającą nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawioną przez przedsiębiorcę (...) W. B. na rzecz jednostki PW (...) P. S. . Sprzedaż obejmowała 1700 metrów kabla elektrycznego. Faktura ta wystawiona została na kwotę łączną 37.141,08 zł brutto (w tym podatek VAT 6.945,08 zł). - w dniu 29.06.2011 r. doszło do jednej pozornej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT stwierdzającą nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawioną przez przedsiębiorcę (...) W. B. na rzecz jednostki (...) Sp. z o.o. Sprzedaż obejmowała 3 sztuki armatek śnieżnych. Faktura ta wystawiona została na kwotę łączną 33.210,00 zł brutto (w tym podatek VAT 6210,00 zł). - w okresie od 11.04.2011 r. do 26.06.2011 r. doszło do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) W. B. na rzecz jednostki Usługi (...) . Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 396.515,10 zł brutto (w tym podatek VAT 74.145,10 zł). - w dniu 27.05.2011 r. doszło do jednej pozornej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT stwierdzającą nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawioną przez przedsiębiorcę (...) W. B. na rzecz jednostki (...) Sp. z o.o. Sprzedaż obejmowała 24,47 ton prętów żebrowanych. Faktura ta wystawiona została na kwotę łączną 58.691,30 zł brutto (w tym podatek VAT 10 974,80 zł). - w okresie od 15.03.2011 r. do 23.09.2011 r. doszło do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy PHU (...) Ł. G. . Sprzedaż obejmowała 8863,814 ton prętów żebrowanych i siatki zbrojeniowej. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 19.195.407,06 zł brutto (w tym podatek VAT 3.589.385,02 zł). - w dniu 03.03.2011 r. doszło do jednej pozornej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT stwierdzającą nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawioną przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz jednostki (...) B. L. . Sprzedaż obejmowała 23,06 ton prętów żebrowanych. Faktura ta wystawiona została na kwotę łączną 55.309,41 zł brutto (w tym podatek VAT 10.342,41 zł). - w okresie 08.03.2011 r. do 10.03.2011 r. doszło do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy (...) . Sprzedaż obejmowała 47,22 ton prętów żebrowanych. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 113.257,17 zł brutto (w tym podatek VAT 21.178,17 zł). - w okresie 25.05.2011 r. do 12.08.2011 r. doszło do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy (...) Sp. z o.o. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 4.741.760,53 zł brutto (w tym podatek VAT 886.670,72 zł). - w okresie 27.07.2011 r. do 19.09.2011 r. doszło do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy PHU (...) . Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 345.187,99 zł brutto (w tym podatek VAT 64.547,35 zł). - w okresie 03.03.2011 r. do 26.08.2011 r. doszło do pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy (...) Sp. z o.o. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 396.899,36 zł brutto (w tym podatek VAT 74.216,96 zł). w wyniku czego uszczuplili należny Skarbowi Państwa podatek od towarów i usług (...) o kwoty wynikające z nieuprawnionego odliczenia podatku VAT wynikającego z pozornych transakcji sprzedaży przez podmioty otrzymujące faktury wystawiane przez nieprowadzące rzeczywistej działalności gospodarczej (...) W. B. i (...) B. K. , a to z uwzględnieniem wysokości uiszczonego przez te podmioty podatku oraz zakresu zastosowanych na podstawie wymienionych wyżej faktur odliczeń o następujące wartości w przypadku następujących podmiotów: ⚫ PW (...) P. S. podatek VAT 6.945 zł, ⚫ (...) Sp. z o.o. podatek VAT 6.210 zł, ⚫ Usługi (...) podatek VAT 74.145 zł, ⚫ (...) Sp. z o.o. podatek VAT 10.975 zł, ⚫ PHU (...) Ł. G. podatek VAT 3.542.431 zł, ⚫ (...) B. L. podatek VAT 10.342 zł, ⚫ (...) K. M. podatek VAT 21.178 zł, ⚫ (...) Sp. z o.o. podatek VAT 886.671 zł, ⚫ PHU (...) podatek VAT 54.416 zł, ⚫ (...) Sp. z o.o. podatek VAT 74.217 zł, czyli podatek wielkiej wartości w kwocie łącznej 4.687.530 zł, czym wyczerpali znamiona ustawowe przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 55 § 1 k.k.s. oraz art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s. przy zast. art. 7 § 1 k.k. s i art. 6 § 2 k.k.s. , w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. i art. 9 § 1 k.k.s. i za to na mocy art. 56 § 1 k.k.s. i art.7 § 2 k.k. s w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. oraz art.23 § 1 i 3 k.k. s skazał ich na kary po 2 lata pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 250 stawek dziennych, ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 100 zł; 3. uznał oskarżonych D. H. i T. S. za winnych tego, że w okresie od 21 lutego 2011 r. do 14 listopada 2011 r., w L. , B. T. , J. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej (za działanie w której w okresie do lipca 2011 r. skazani zostali prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt XXI K 179/15), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym B. K. – osobami uprawnionymi do wystawiania i przyjmowania faktur VAT, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługiwali się i wystawiali poświadczające nieprawdę dokumenty, w postaci faktur VAT w ten sposób, że: - kierując działaniami B. K. w ramach firmy (...) B. K. z siedzibą w L. , przyjęli do ewidencji księgowej firmy (...) czterysta kilkadziesiąt faktur VAT wystawionych przez P.H.U. (...) P. N. z siedzibą w B. , (...) B. W. z siedzibą w T. , (...) s.r.o. z siedzibą T. , Republika Czeska, (...) Sp. z o.o. z siedzibą w J. , dokumentujących rzekomy zakup prętów żebrowanych, blachy walcowej, żelazomolibdenu, siatki, usług transportowych i innych przedmiotów, a następnie wystawili czterysta kilkadziesiąt faktur VAT dokumentujących rzekomą sprzedaż tych towarów na rzecz (...) z siedzibą w K. , (...) z siedzibą w J. , P.P.H. (...) z siedzibą w K. , P.H.U. (...) z siedzibą w J. , (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. , P.H.U. (...) z siedzibą w J. , (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. , a konkretnie: - kierując działaniami W. B. w ramach firmy (...) W. B. , przyjęli ponad 30 poświadczających nieprawdę faktur VAT, dokumentujących rzekomy zakup od firmy (...) s.r.o. z siedzibą T. , Republika Czeska prętów żebrowanych, blachy walcowej, żelazomolibdenu, a następnie wystawili ponad 80 poświadczających nieprawdę faktur VAT dokumentujących sprzedaż tych i innych towarów do firm: (...) z siedzibą w L. , (...) .H.U. (...) z siedzibą w T. , Przedsiębiorstwo (...) P. S. z siedzibą w B. , (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. , (...) Spółka z o.o. z siedzibą w S. , Usługi (...) z siedzibą w K. prętów żebrowanych, kabli, armatek śnieżnych, - kierując działaniami P. N. w ramach firmy P.H.U. (...) N. P. przyjęli dwieście kilkadziesiąt poświadczających nieprawdę faktur VAT dokumentujących rzekomy zakup od firmy (...) s.r.o., z siedzibą T. , Republika Czeska, prętów żebrowanych, blachy walcowej, a następnie wystawili trzysta kilkadziesiąt poświadczających nieprawdę faktur VAT dokumentujących rzekomą sprzedaż do firmy (...) z siedzibą w L. wyrobów hutniczych, usług transportowych, które to zakupy i sprzedaż dokonywane rzekomo przez: (...) B. K. z siedzibą w L. , (...) B. W. z siedzibą w T. , P.H.U. (...) z siedzibą w B. nie miały miejsca, zaś wystawione i przyjęte faktury stwierdzały nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, o czym wiedzieli, przy czym T. S. występku tego dopuścił się będąc uprzednio skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II K 640/08 za czyny z art. 279 § 1 k.k. popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. , którą to karę odbywał w okresie od 19 stycznia 2005 r. do 7 kwietnia 2005 r. od 3 maja 2006 r. do 18 czerwca 2007 r., od 18 lipca 2007 r. do 9 sierpnia 2007 r., czym D. H. wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 21 § 2 k.k. , zaś T. S. wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 21 § 2 k.k. i za to na mocy art. 271 § 3 k.k. przy zast. art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art.33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał D. H. na karę 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 300 stawek dziennych ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 100 zł, zaś na mocy art. 271 § 3 k.k. przy zast. art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. oraz art.33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał T. S. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 300 stawek dziennych ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 100 zł; 4. uznał oskarżonych D. H. i T. S. za winnych tego, że w okresie od lutego 2011 r. do października 2011 r. w T. i B. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej (za działanie w której w okresie do lipca 2011 r. skazani zostali prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt XXI K 179/15), czyniąc sobie z popełnionego przestępstwa stałe źródło dochodu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z B. K. i innymi osobami przyjmowali i przekazywali środki płatnicze pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, opisanego wyżej, a polegającego na uchylaniu się od opodatkowania, poprzez wystawianie nierzetelnych faktur VAT, posługiwanie się nazwami innych podmiotów w prowadzeniu obrotu towarami i usługami, zaliczaniu na poczet zobowiązań podatkowych nierzetelnych i poświadczających nieprawdę faktur VAT, składaniu deklaracji podatkowych zawierających nieprawdę, które to działania nie miały ekonomicznego uzasadnienia, lecz mogły udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia, wykrycie oraz zajęcie środków płatniczych podlegających obrotom na rachunkach bankowych wymienionych firm i tak: ⚫ przyjęli środki płatnicze w postaci pieniędzy na rachunek bankowy kontrolowanej przez siebie firmy (...) K. B. o numerze (...) w (...) Bank (...) S.A. Oddział w B. w łącznej kwocie 23.657.814,99 zł, z których kwota 4.641.921 zł pochodziła z korzyści związanych popełnieniem przestępstwa skarbowego dotyczącego uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku VAT, ⚫ kwotę 1.101.807,05 zł wypłacili z tego rachunku w gotówce, ⚫ przekazali środki płatnicze w postaci pieniędzy na rachunek bankowy kontrolowanej przez siebie firmy P.H.U. (...) P. N. o nr (...) prowadzony w (...) Bank (...) S.A. Oddział w B. w łącznej kwocie 19.781.592,30 zł, ⚫ przekazali środki płatnicze w postaci pieniędzy na rachunek bankowy kontrolowanej przez siebie firmy (...) B. W. o numerze (...) w (...) Bank (...) S.A. Oddział w T. w łącznej kwocie 2.606.976,12 zł, ⚫ przekazali środki płatnicze w postaci pieniędzy tytułem zapłaty za dostarczany towar, który faktycznie nie był nabywany przez te firmy na rachunek bankowy (...) s.r.o. w kwocie 19.757.402,11 zł z rachunku bankowego firmy P.H.U. (...) P. N. o nr (...) prowadzonego w (...) Bank (...) S.A. Oddział w B. , w kwocie 1.612.058,12 zł z rachunku bankowego firmy (...) B. W. o numerze (...) w (...) Bank (...) S.A. Oddział w T. , przy czym T. S. występku tego dopuścił się będąc uprzednio skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II K 640/08 za czyny z art. 279 § 1 k.k. popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. , którą to karę odbywał w okresie od 19 stycznia 2005 r. do 7 kwietnia 2005 r., od 3 maja 2006 r. do 18 czerwca 2007 r., od 18 lipca 2007 r. do 9 sierpnia 2007 r., czym D. H. wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , zaś T. S. wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał D. H. na karę 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności, zaś na mocy art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. skazał T. S. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 5. uznał oskarżonego D. H. za winnego tego, że w okresie od 31 sierpnia 2010 r. do 25 listopada 2010 r. w T. , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu uzyskania dla siebie kredytu hipotecznego o nr (...) w (...) Bank S.A. z siedzibą w W. na kwotę 245.408,16 zł we wniosku kredytowym z dnia 31 sierpnia 2010 r. złożył nierzetelne pisemne oświadczenie o osiąganych dochodach z tytułu zatrudnienia, a następnie przedłożył jako autentyczny podrobiony dokument w postaci zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego z tytułu zatrudnienia w spółce (...) Sp. z o.o. i wysokości odprowadzanych składek od wynagrodzenia, opatrzony datą 17 listopada 2010 r., które to oświadczenie i podrobiony dokument miały istotne znaczenie dla udzielenia mu w oparciu o umowę z dnia 25 listopada 2010 r., wskazanego wyżej kredytu hipotecznego, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 297 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; 6. uznał oskarżoną B. K. za winną tego, że w okresie od sierpnia 2011 r. co najmniej do września 2011 r., w T. , B. , L. i innych miejscowościach na terenie kraju, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład której wchodziły także inne osoby, w tym D. H. , T. S. i Ł. G. , mającej na celu osiąganie korzyści majątkowych z popełniania przestępstw skarbowych i przestępstw przeciwko dokumentom związanych z obrotem wyrobami stalowymi i innymi towarami i usługami z uchybieniem realizowania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług VAT i uszczupleniem należności publicznoprawnej w postaci podatku VAT, czym wyczerpała znamiona ustawowe występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258 § 1 k.k. skazał ją na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; 7. uznał oskarżoną B. K. za winną tego, że w okresie od 21 lutego 2011 r. do 30 września 2011 r., w L. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej (za działanie w której w okresie do lipca 2011 r. skazana została prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt XXI K 94/17), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym D. H. i T. S. , w celu uzyskania korzyści majątkowych wiążących się z uchybianiem obowiązkowi podatkowemu w ramach podatku od towarów i usług VAT i przez to uszczuplaniem należności Skarbu Państwa z tytułu tego podatku, w ramach firmy (...) B. K. z siedzibą w L. , tworzyła poświadczającą nieprawdę co do relewantnych prawnie okoliczności dokumentację rzekomo odbywających się transakcji dokonywanych z udziałem tego podmiotu gospodarczego w postaci faktur VAT – przyjmowała i księgowała poświadczające nieprawdę faktury VAT wystawiane dla firmy (...) B. K. z siedzibą w L. , a przez to używała ich, a to: ⚫ przyjęła i zaksięgowała faktury VAT na łączną kwotę podatku VAT wynoszącą 4.533.770,77 zł, a to poświadczające nieprawdę, iż: - w okresie od 21.02.2011 r. do 14.06.2011 doszło pomiędzy (...) s.r.o. a (...) B. K. do transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) s.r.o. na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała pręty żebrowane i inne wyroby hutnicze o wadze łącznej 283,03 ton. Faktury wystawione zostały na kwotę łączną 604.608,00 zł w ramach nabyć wspólnotowych, a więc bez podatku VAT. - w okresie od 03.03.2011 r. do 14.06.2011 r. miał miejsce szereg transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. W. na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała pręty żebrowane i inne wyroby hutnicze o wadze łącznej 1572,697 ton. Faktury wystawione zostały na kwotę łączną brutto 3.814.052,69 zł (w tym podatek VAT 713.196,89 zł). - w okresie od 03.03.2011 r. do 30.09.2011 r. miał miejsce szereg pozornych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę PHU (...) P. N. na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała pręty żebrowane i inne wyroby hutnicze o wadze łącznej 8390,265 ton. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną brutto 20.368.665,16 zł (w tym podatek VAT 3.808.774,88 zł). - w dniu 24.05.2011 r. doszło do jednej pozornej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT stwierdzającą faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawioną przez przedsiębiorcę (...) na rzecz jednostki (...) B. K. . Sprzedaż obejmowała blachę czarną o wadze łącznej 23,75 ton. Faktura ta wystawiona została na kwotę łączną brutto 63.099,00 zł (w tym podatek VAT 11.799,00 zł). ⚫ wystawiła faktury VAT na łączną kwotę podatku VAT wynoszącą 4.646.340,63 zł, a to poświadczające nieprawdę, iż: - w okresie od 15.03.2011 r. do 23.09.2011 r. doszło do transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy PHU (...) Ł. G. . Sprzedaż obejmowała 8863,814 ton prętów żebrowanych i siatki zbrojeniowej. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 19.195.407,06 zł brutto (w tym podatek VAT 3.589.385,02 zł). - w dniu 03.03.2011 r. doszło do jednej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT stwierdzającą faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawioną przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz jednostki (...) B. L. . Sprzedaż obejmowała 23,06 ton prętów żebrowanych. Faktura ta wystawiona została na kwotę łączną 55.309,41 zł brutto (w tym podatek VAT 10.342,41 zł). - w okresie 08.03.2011 r. do 10.03.2011 r. doszło do transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy (...) K. M. . Sprzedaż obejmowała 47,22 ton prętów żebrowanych. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 113.257,17 zł brutto (w tym podatek VAT 21.178,17 zł). - w okresie 25.05.2011 r. do 12.08.2011 r. doszło do transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy (...) Sp. z o.o. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 4.741.760,53 zł brutto (w tym podatek VAT 886.670,72 zł). - w okresie 27.07.2011 r. do 19.09.2011 r. doszło do transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy PHU (...) . Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 345.187,99 zł brutto (w tym podatek VAT 64.547,35 zł). - w okresie 03.03.2011 r. do 26.08.2011 r. doszło do transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami VAT stwierdzającymi faktycznie nieprawdę co do zaistnienia transakcji gospodarczej między podmiotami uwidocznionymi na fakturze jako sprzedający i kupujący wystawionymi przez przedsiębiorcę (...) B. K. na rzecz firmy (...) Sp. z o.o. Faktury te wystawione zostały na kwotę łączną 396.899,36 zł brutto (w tym podatek VAT 74.216,96 zł), czym z uwagi na nieuprawnione zastosowanie przez jej kontrahentów obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez przedsiębiorcę (...) B. K. , do czego nie było podstaw, przy jednoczesnym odprowadzeniu podatku VAT przez przedsiębiorcę (...) B. K. jedynie w wysokości 4.419,71 zł uszczupliła należność publicznoprawną w postaci podatku VAT wielkiej wartości w kwocie łącznej 4.641.921,00 zł, czym wyczerpała znamiona ustawowe przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 przy zast. art. 7 § 1 k.k.s. i art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. i za to na mocy art. 56 § 1 k.k.s. i art. 7 § 2 k.k.s. , art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. oraz art. 23 § 1 i 3 k.k.s. skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 50 stawek dziennych, ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 100 zł; 8. uznał oskarżoną B. K. za winną tego, że w okresie od 21 lutego 2011 r. do 30.09.2011 r., w L. i innych miejscowościach na terenie kraju działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej (za działanie w której w okresie do lipca 2011 r. skazana została prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt XXI K 94/17), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym D. H. i T. S. , będąc osobą uprawnioną do wystawiania i przyjmowania faktur VAT, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługiwała się i wystawiała poświadczające nieprawdę dokumenty, w postaci faktur VAT w ten sposób, że przyjęła do ewidencji księgowej firmy (...) czterysta kilkadziesiąt faktur VAT wystawionych przez P.H.U. (...) P. N. z siedzibą w B. , (...) B. W. z siedzibą w T. , (...) s.r.o. z siedzibą T. , Republika Czeska, (...) Sp. z o.o. z siedzibą w J. , dokumentujących rzekomy zakup prętów żebrowanych, blachy walcowej, żelazomolibdenu, siatki, usług transportowych, a następnie wystawiła czterysta kilkadziesiąt faktur VAT dokumentujących rzekomą sprzedaż tych towarów na rzecz (...) z siedzibą w K. , (...) z siedzibą w J. , P.P.H. (...) z siedzibą w K. , P.H.U. (...) z siedzibą w J. , (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. , P.H.U. (...) z siedzibą w J. , (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. , prętów żebrowanych blachy walcowej, żelazomolibdenu, czym wyczerpała znamiona ustawowe występku z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 271 § 3 k.k. przy zast. art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art.33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał ją na karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 60 stawek dziennych, ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 100 zł; 9. uznał oskarżoną B. K. za winną tego, że w okresie od lutego 2011 r. do października 2011 r., w T. , B. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej (za działanie w której w okresie do lipca 2011 r. skazana została prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt XXI K 94/17), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełniania tego przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z T. S. , D. H. : ⚫ przyjęła środki płatnicze w postaci pieniędzy na rachunek bankowy firmy (...) K. B. o numerze (...) w (...) Bank (...) S.A. Oddział w B. w łącznej kwocie 23.657.814,99 zł, z których kwota 4.641.921 zł pochodziła z korzyści związanych popełnieniem przestępstwa skarbowego i uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku VAT, a następnie: ⚫ kwotę 1.101.807,05 zł wypłaciła z tego rachunku w gotówce, ⚫ przelała środki płatnicze w postaci pieniędzy na rachunek bankowy firmy P.H.U. (...) P. N. o nr (...) prowadzony w (...) Bank (...) S.A. Oddział w B. w łącznej kwocie 19.781.592,30 zł., ⚫ przelała środki płatnicze w postaci pieniędzy na rachunek bankowy firmy (...) B. W. o numerze (...) w (...) Bank (...) S.A. Oddział w T. w łącznej kwocie 2.606.976,12 zł, które to działania nie miały ekonomicznego uzasadnienia, lecz mogły udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia, wykrycie oraz zajęcie środków płatniczych podlegających obrotom na wskazanych rachunkach bankowych oraz wypłaconych przez nią w gotówce, czym wyczerpała znamiona ustawowe występku z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał ją na karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności; 10. na podstawie art.17 § 1 pkt 5 k.p.k. umorzył postępowanie karne przeciwko P. N. o wszystkie zarzucane mu czyny z powodu jego śmierci; 11. uznał oskarżonego Ł. G. ( G. ) za winnego tego, że w okresie od marca 2011 r. co najmniej do października 2011 r. w T. , J. i w innych miejscowościach na terenie kraju, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili także D. H. , T. S. , B. K. i inne osoby, mającej na celu osiąganie korzyści majątkowych z popełniania przestępstw skarbowych i przestępstw przeciwko dokumentom związanych z obrotem wyrobami stalowymi i innymi towarami i usługami, z uchybieniem realizowania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług VAT i uszczupleniem należności publicznoprawnej w postaci podatku VAT, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na mocy art. 258 § 1 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 12. uznał oskarżonego Ł. G. za winnego tego, że w okresie od marca 2011 r. do października 2011 r., w J. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych i przestępstw przeciwko dokumentom, wspólnie i w porozumieniu z D. H. i T. S. , prowadząc działalność gospodarczą o nazwie P.H.U. (...) Ł. G. z siedzibą w J. , przyjął i zaewidencjonował w dokumentacji księgowej firmy P.H.U. (...) Ł. G. , a przez to posługiwał się poświadczającą nieprawdę co do relewantnych prawnie okoliczności dokumentacją w postaci faktur VAT dotyczących rzekomo odbywających się transakcji dokonywanych z firmą (...) K. B. z siedzibą w L. , które faktycznie nie miały miejsca, a następnie składając organowi podatkowemu – Urzędowi Skarbowemu w J. miesięczne deklaracje podatkowe VAT podał nieprawdziwe dane ujmując w kwocie podatku naliczonego do odliczenia wyrażony w tych nierzetelnych fakturach podatek VAT, czym uszczuplił należność publicznoprawną wielkiej wartości to jest w kwocie 3.542.431,00 zł, czym wyczerpał znamiona ustawowe przestępstwa skarbowego z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 przy zast. art. 7 § 1 k.k. s i art. 6 § 2 k.k.s. oraz art. 8 § 1 k.k.s. i za to na mocy art. 56 § 1 k.k.s. i art.7 § 2 k.k. s w zw. z art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s. oraz art. 23 § 1 i 3 k.k.s. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 220 stawek dziennych, ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 100 zł; 13. uznał oskarżonego Ł. G. za winnego tego, że w okresie od marca 2011 r. do października 2011 r., w J. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych i przestępstw przeciwko dokumentom, wspólnie i w porozumieniu z D. H. i T. S. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, prowadząc działalność gospodarczą o nazwie P.H.U. (...) Ł. G. z siedzibą w J. posługiwał się poświadczającymi nieprawdę dokumentami w ten sposób, że przyjął i wprowadził do dokumentacji księgowej firmy P.H.U. (...) Ł. G. trzysta kilkadziesiąt faktur VAT, w oparciu o które sporządzał następnie miesięczne deklaracje podatku VAT dokumentujące rzekome, faktycznie niemające miejsca transakcje sprzedaży na rzecz jego firmy wyrobów stalowych przez firmę (...) B. K. , czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 273 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w ilości 270 stawek dziennych, ustalając wysokości jednej stawki dziennej na 100 zł; 14. uznał oskarżonego Ł. G. za winnego tego, że w okresie od marca 2011 r. do września 2011 r. w J. i B. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnionego przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z T. S. , D. H. przekazał środki płatnicze pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem przestępstwa skarbowego wiążącego się z uszczupleniem należności publicznoprawnej w podatku VAT, w ten sposób, że z rachunku bankowego o nr (...) prowadzonego w (...) Bank (...) S.A. Oddział w J. , należącego do jego firmy o nazwie P.H.U. (...) Ł. G. , przekazał na rachunek bankowy o numerze (...) prowadzony w (...) Bank (...) S.A. Oddział w B. na rzecz firmy o nazwie (...) K. B. , środki pieniężne w łącznej kwocie 18.319.889,36 zł, z których kwota 3.542.431,00 zł pochodziła z korzyści związanych z popełnieniem przestępstwa skarbowego i uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku VAT, które to działania nie miały ekonomicznego uzasadnienia, lecz mogły udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia, wykrycie oraz zajęcie środków płatniczych podlegających obrotom na wskazanych rachunkach bankowych oraz wypłaconych w gotówce, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności; 15 i 16. rozstrzygnął w kwestii czynów zarzucanych D. C. , który następnie nie odwołał się od wyroku; 17.na mocy art. 8 § 1, 2 i 3 k.k.s. rozstrzygnął, iż nie podlegają wykonaniu: ⚫ względem oskarżonych D. H. i T. S. kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone za przestępstwo skarbowe w pkt 2 tegoż wyroku ⚫ względem oskarżonej B. K. kara pozbawienia wolności i grzywny orzeczona za przestępstwo skarbowe w pkt 7 tegoż wyroku ⚫ względem oskarżonego Ł. G. kara pozbawienia wolności i grzywny orzeczona za przestępstwo skarbowe w pkt 12 tegoż wyroku; 18. na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. , art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone za przestępstwa wyczerpujące znamiona występków z kodeksu karnego , a więc z wyłączeniem nie podlegających stosownie do punktu 17 wyroku wykonaniu kar pozbawienia wolności orzeczonych za przestępstwa skarbowe i wymierzył oskarżonemu: ⚫ D. H. karę łączną 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności, ⚫ T. S. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, ⚫ B. K. karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, 19. na mocy art. 33 § 1 k.k.s. orzekł obok kar wymierzonych oskarżonym wyżej za przestępstwa skarbowe przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstw skarbowych opisanych w pkt 2, 7, 12 i 15 solidarnie wobec oskarżonych: ⚫ D. H. do wysokości 4.544.324 zł, ⚫ T. S. do wysokości 4.544.324 zł, ⚫ B. K. do wysokości 4.544.324 zł, ⚫ Ł. G. do wysokości 3.542.431 zł; 20. na podstawie art. 30 § 1 i 2 k.k.s. oraz art. 29 pkt 2 k.k.s. a także na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł o przepadku wymienionych tam dowodów rzeczowych; 21. na podstawie art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 kk zaliczył na poczet orzeczonej kary: ⚫ łącznej pozbawienia wolności oskarżonemu D. H. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 18 lutego 2014 r. godz. 7.15 do 27 października 2014 r. do godz. 23.59, ⚫ łącznej pozbawienia wolności oskarżonej B. K. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 18 lutego 2014 r. od godz. 6.40 do godz. 12.00, ⚫ łącznej pozbawienia wolności oskarżonemu Ł. G. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 21 października 2014 r. godz. 7.50 do 20 listopada 2014 r. do godz. 23.59, 22. orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonej; 23. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonych T. S. , D. H. , B. K. i Ł. G. od ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa. Apelację od tego wyroku wywiedli oskarżonych Ł. G. , B. K. , D. H. i T. S. . Wyrok nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonych. Obrońca oskarżonego Ł. G. zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego, w części, tj. w zakresie punktów 11, 12, 13, 14, 18 i 19, wnosząc o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych czynów, ewentualnie, z ostrożności procesowej, wniósł o: 2. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszych kar jednostkowych, a wraz z tym łagodniejszej kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, ewentualnie, wniósł o: 3. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi obrońca oskarżonego Ł. G. zarzucił: 1. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, a to art. 374 § 1 k.p.k. polegające na niewydaniu postanowień w przedmiocie tego czy osobista obecność oskarżonego na rozprawach odbywających się w dniach: 9 marca 2017 r., 13 kwietnia 2017 r., 11 maja 2017 r., 14 września 2017 r., 12 października 2017 r., 9 listopada 2017 r. oraz w dniu 14 grudnia 2017 r. była zbędna tudzież niezbędna, a co za tym idzie, czy ww. rozprawy mogły się odbyć pomimo jego na nich nieobecności, co ograniczyło prawo oskarżonego do obrony i mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku; 2. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, a to art. 6 k.p.k. polegające na nienależytym zawiadomieniu oskarżonego Ł. G. o terminach rozpraw poprzez ograniczenie tego zawiadomienia do udzielenia mu informacji, iż rozprawy będą się odbywać w każdy drugi czwartek miesiąca o godz. 9:30, a zatem do informacji nieprecyzującej konkretnych dat dziennych tych rozpraw, co mogło ograniczyć prawo oskarżonego do obrony i mieć wpływ na treść wydanego wyroku; 3. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art. 399 k.p.k. w zw. z art. 374 k.p.k. polegające na pouczeniu o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu z pkt I aktu oskarżenia zarzucanego D. H. i T. S. z czynu kwalifikowanego z art. 258 § 1 k.k. na czyn z art. 258 § 3 k.k. , a które to postanowienie o pouczeniu wydane zostało na rozprawie, na której oskarżony Ł. G. nie był nieobecny, a Sąd nie rozstrzygnął o tym czy jego obecność na tej rozprawie jest zbędna czy też niezbędna (postanowienie takie w ogóle nie zostało w stosunku do jego osoby wydane), co ograniczyło prawo oskarżonego do obrony i mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku; 4. przekroczenie przez Sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów polegające na bezpodstawnym daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonej B. K. i ustaleniu na podstawie złożonych przez nią wyjaśnień m.in. udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej, pomimo iż wyjaśnienia te są sprzeczne i nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku; 5. przekroczenie przez Sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów polegające na bezpodstawnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego, pomimo że korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, który to materiał daje wystarczające podstawy, aby wykluczyć na jego podstawie udział oskarżonego w zarzucanych mu czynach, co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku; 6. nieuwzględnienie przez Sąd I instancji i nieomówienie w treści uzasadnienia wyroku wszystkich dowodów zalegających w aktach niniejszej sprawy, w tym m.in. dowodów zawnioskowanych i złożonych przez obrońcę oskarżonego za pismem z dnia 7 listopada 2016 r. (tomy XXXVII i XXXVIII), a które to dowody korespondują z wyjaśnieniami złożonymi przez oskarżonego oraz pozwalają wykluczyć udział oskarżonego w zarzucanych mu czynach, co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku; 7. z ostrożności procesowej zarzucił ponadto rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych, a w konsekwencji tego rażącą niewspółmierność kary łącznej bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 1 miesiąca, wynikającą z nieuwzględnienia oraz nienależytego uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary takich w szczególności jak właściwości i warunki osobiste oskarżonego (m.in. posiadanie przez niego na utrzymaniu dwójki małoletnich dzieci), jego sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa (m.in. prowadzenia przez 12 lat działalności gospodarczej, zatrudniania pracowników itp.) i zachowania się oskarżonego po jego popełnieniu, jak również uprzedniej niekaralności oskarżonego Ł. G. , 8. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, a to art. 424 § 2 k.p.k. poprzez nieprzytoczenie w treści uzasadnienia wyroku wszystkich, a w zasadzie to żadnych okoliczności, które Sąd miał lub powinien mieć na względzie wymierzając oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną. Z kolei obrońca z urzędu oskarżonej B. K. zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonej w części, tj.: I. w zakresie czynu opisanego w pkt 7 wyroku, na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 k.p.k. powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia – art. 7 k.p.k. , poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w bezpodstawnym przyjęciu, iż B. K. osiągnęła korzyść majątkowa z tytułu zarzucanych jej czynów, polegających na uchybianiu się obowiązkowi podatkowemu w ramach podatku od towarów i usług VAT, tworzeniu poświadczającej nieprawdę co do relewantnie prawnych okoliczności dokumentacji rzekomo odbywających się transakcji oraz przyjmowania i księgowania poświadczających nieprawdę faktur VAT, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonej w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wynika, iż oskarżona B. K. nie była beneficjentką korzyści majątkowych, pochodzących z przestępstwa; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjściu, że oskarżona uzyskała korzyść majątkową z popełnionego przez nią przestępstwa, określonego w pkt 7 wyroku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wykazał, iż oskarżona nie była beneficjentka korzyści pochodzących z przestępstwa, a pieniądze pochodzące z czynów zabronionych w całości przekazywała na rzecz T. S. i D. H. , co w konsekwencji skutkowało niesłusznym orzeczeniem przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej w wysokości 4.544.324,00 zł solidarnie z pozostałymi współoskarżonymi, ewentualnie 1) obrazę przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 55 k.k. poprzez bezpodstawne pominięcie przez Sąd okoliczności wpływających w sposób istotny na wymiar kary, bądź też zmarginalizowanie ich roli, a w szczególności: ⚫ przyznania się oskarżonej do zarzucanych jej czynów, ⚫ współpracy oskarżonej w czasie trwania procesu z organami ścigania, w szczególności udzielania wszelkich wyjaśnień organom ścigania oraz informowania ich o szczegółach mających istotne znaczenie dla toczącego się postępowania, ⚫ braku faktycznej korzyści majątkowej oskarżonej z popełnionego czynu zabronionego, ⚫ wykorzystania trudnego położenia oskarżonej przez innych współoskarżonych, ⚫ braku możliwości rozpoznawania znaczenia popełnionego czynu, zwłaszcza z uwagi na uzależnienie od alkoholu w następstwie czego Sąd powinien był orzec wobec oskarżonej łagodniejszą karę, 2) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej kary za czyn określony w pkt 7 wyroku, która to kara nie uwzględnia występujących w sprawie okoliczności łagodzących takich jak brak świadomości oskarżonej co do popełnianych czynów, wykorzystanie jej skrajnie trudnego położenia przez współoskarżonych, uzależnienie oskarżonej od alkoholu, co wpływało na niemożność rozpoznawania znaczenia swoich czynów, a których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonej znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności i znacznie niższej kary grzywny. Podnosząc te zarzuty, obrońca oskarżonej B. K. wniósł o: ⚫ zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez wymierzenie oskarżonej za czyn opisany w pkt 7 wyroku kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a w przypadku kary grzywny – w wysokości odpowiadającej najmniejszej liczbie stawek dziennych w najniższej wysokości jednej stawki oraz uchylenie zasądzonego od oskarżonej obowiązku naprawienia szkody, ewentualnie ⚫ uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. II. w zakresie czynu opisanego w pkt 8 i 9 , na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. , w zw. z art. 438 k.p.k. powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 55 k.k. poprzez bezpodstawne pominięcie przez Sąd okoliczności wpływających w sposób istotny na wymiar kary, bądź też zmarginalizowanie ich roli, a w szczególności: ⚫ przyznania się oskarżonej do zarzucanych jej czynów, ⚫ współpracy oskarżonej w czasie trwania procesu z organami ścigania, w szczególności udzielania wszelkich wyjaśnień organom ścigania oraz informowania ich o szczegółach mających istotne znaczenie dla toczącego się postępowania, ⚫ braku faktycznej korzyści majątkowej oskarżonej z popełnionego czynu zabronionego, ⚫ wykorzystania trudnego położenia oskarżonej przez innych współoskarżonych, ⚫ braku możliwości rozpoznawania znaczenia popełnionego czynu, zwłaszcza z uwagi na uzależnienie od alkoholu w następstwie czego Sąd powinien był orzec wobec oskarżonej łagodniejszą karę, 2) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej kary za czyn określony w pkt 8 i 9 wyroku, która to kara nie uwzględnia występujących w sprawie okoliczności łagodzących takich jak brak świadomości oskarżonej co do popełnianych czynów, wykorzystanie jej skrajnie trudnego położenia przez współoskarżonych, uzależnienie oskarżonej od alkoholu, co wpływało na niemożność rozpoznawania znaczenia swoich czynów, a których uwzględnienie przez Sąd powinno spowodować orzeczenie oskarżonej znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności i znacznie niższej kary grzywny. Podnosząc te zarzuty, obrońca oskarżonej B. K. wniósł o: ⚫ zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez wymierzenie oskarżonej za czyn opisany w pkt 8 i 9 wyroku kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a w przypadku kary grzywny – w wysokości odpowiadającej najmniejszej liczbie stawek dziennych, ewentualnie ⚫ uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, obrońca oskarżonej B. K. wniósł o zasądzenie na swą rzecz od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm prawem przepisanych za postępowanie toczące się przed Sądem II instancji. Z kolei obrońca oskarżonego D. H. , działając na zasadzie art. 444 k.p.k. w zw. z art. 425 § 2 k.p.k. , zaskarżył powyższy wyrok na korzyść tego oskarżonego: 1. w zakresie czynu opisanego w pkt 5 wyroku w całości, 2. w zakresie czynów opisanych w pkt 1-4 oraz w pkt 18 wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, 3. w zakresie czynu opisanego w pkt 19 wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku karnym. Zaskarżonemu wyrokowi obrońca oskarżonego D. H. zarzucił: I. na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. oraz art. 427 § 1 i 2 k.p.k. co do pkt 5 wyroku – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na treść wyroku, a to: uznanie, że czyn oskarżonego wyczerpujący znamiona z art. 297 § 1 k.k. cechował się społeczną szkodliwością w stopniu wyższym niż znikomy, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, iż w chwili popełnienia przestępstwa wystąpiły okoliczności przemawiające za zakwalifikowaniem tego czynu jako nieprzekraczającego znikomej szkodliwości społecznej, II. na podstawie art. 438 pkt 4 oraz art. 427 § 1 i 2 k.p.k. co do punktów 1-4, 18 oraz 19 wyroku – rażącą niewspółmierność kary polegającej na wymierzeniu oskarżonemu: 1. jednostkowych kar pozbawienia wolności, a w konsekwencji kary łącznej 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy względy indywidualno-prewencyjne, stopień społecznej szkodliwości przypisanych czynów oraz wymagania co do społecznego oddziaływania sankcji karnej wskazywały na konieczność zastosowania wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, 2. kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 100 zł stawka, podczas gdy kara ta nie odpowiada jej celom i nie uwzględnia ciążących na oskarżonym obowiązków, 3. środka karnego w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstw skarbowych solidarnie wobec oskarżonego i pozostałych współoskarżonych w wysokości 4.544.324 zł, podczas gdy jej wysokość stoi w sprzeczności z nakazem racjonalnego stosowania środków karnych oraz nie spełnia wychowawczego celu reakcji karnej skarbowej. Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i 437 § 1 i 2 k.p.k. obrońca oskarżonego D. H. wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości co do czynu opisanego w pkt 5 wyroku i umorzenie postępowania w tym zakresie, 2. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze oraz środkach karnych opisanych w pkt 1-4, 18 oraz 19 wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, odstąpienie od wymierzenia kary grzywny w stosunku do oskarżonego oraz częściowe odstąpienie od orzekania w stosunku do oskarżonego przepadku na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej. Wreszcie, obrońca oskarżonego T. S. na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w zakresie pkt 1 wyroku co do winy, a w zakresie pkt 2, 3 i 4 wyroku – co do orzeczenia o karze, na korzyść oskarżonego. Zaskarżonemu wyrokowi obrońca oskarżonego T. S. zarzucił: 1. w odniesieniu do czynu określonego w pkt 1 wyroku, stanowiącą bezwzględną podstawę odwoławczą wyrażoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , polegającą na wydaniu orzeczenia, pomimo iż postepowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone, 2. w odniesieniu do czynów określonych w pkt 2-4 wyroku – wymierzenie rażąco niewspółmiernych kar jednostkowych oraz kary łącznej, pomimo szeregu okoliczności przemawiających za wymierzeniem kar jednostkowych w wymiarze dolnego ustawowego zagrożenia, a kary łącznej zgodnie z zasadą absorbcji, takich jak cele wychowawcze, resocjalizacyjne i prewencyjne kary, postawa oskarżonego po popełnieniu przestępstwa i w trakcie postępowania, fakt przyznania się do winy, a także jego obecne warunki i właściwości osobiste. Mając powyższe zarzuty na uwadze, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1i 2 k.p.k. , obrońca oskarżonego T. S. wniósł: - w zakresie czynu z pkt 1 wyroku – o uchylenie rozstrzygnięcia i umorzenie postepowania w tym zakresie, - w pozostałym zakresie – o wymierzenie kar jednostkowych pozbawienia wolności w wysokości dolnego ustawowego zagrożenia oraz wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności zgodnie z zasadą pełnej absorpcji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje obrońców oskarżonych Ł. G. , B. K. , T. S. i D. H. doprowadziły do częściowej zmiany zaskarżonego wyroku, aczkolwiek nastąpiło to tylko po części wskutek uwzględnienia stawianych zarzutów, które w przeważającej mierze były bezzasadne, a przede wszystkim było spowodowane działaniem przez Sąd na korzyść oskarżonych w trybie art. 440 k.p.k. oraz na podstawie art. 455 k.p.k. Analizując granice zaskarżenia pod kątem ustalenia pola rozważań Sądu Odwoławczego zauważyć należy, że choć wszyscy skarżący podnieśli zarzuty dotyczące wymiaru poszczególnych kar (a przez pryzmat art. 447 § 2 k.p.k. również środków karnych orzeczonych oskarżonym), to poza orzeczeniami dotyczącymi oskarżonego Ł. G. , zaskarżonymi w całości, w stosunku do pozostałych oskarżonych tylko nieliczne rozstrzygnięcia w zakresie winy były kwestionowane. Nie miał takiego charakteru zarzut w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu D. H. w punkcie 5, gdyż dotyczył wyłącznie stopnia jego społecznej szkodliwości. Poza wymierzonymi karami, w jakimkolwiek zakresie nie były podważane orzeczenia Sądu I instancji przypisujące oskarżonym T. S. , D. H. (w punkcie 4) i E. K. (w punkcie 8 ) popełnienie przestępstw prania brudnych pieniędzy z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Obrońcy oskarżonych T. S. , D. H. i E. K. nie kwestionowali popełnienia przez tych oskarżonych czynów z art. 258 § 1 k.k. przypisanych im odpowiednio w punktach 1 oraz 6 zaskarżonego wyroku, a jedynie w przypadku oskarżonego T. S. postawiono zarzut, iż z uwagi na wcześniejsze skazanie, doszło do naruszenia zasady ne bis in idem . Oprócz powoływania się na rażąco niewspółmierne kary obrońca oskarżonej E. K. nie podniósł żadnych zarzutów wobec skazania tej oskarżonej za przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. i in. ( pkt 8) , a obrońcy oskarżonych T. S. i D. H. – wobec orzeczeń skazujących tych oskarżonych za przestępstwa z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 55 § 1 k.k.s. oraz art. 56 § 1 k.k.s. i in. ( pkt 2) oraz z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. i in. ( pkt 3) , przy czym w stosunku do oskarżonego D. H. wprost sformułowano wniosek o „częściowe odstąpienie od orzekania (…) przepadku korzyści majątkowej”. Z kolei, choć w apelacji obrońcy oskarżonej E. K. w zakresie czynu przypisanego jej w punkcie 7 (tj. z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. i in.) podniesiono zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych, to sprowadzały się one li tylko do kwestionowania osiągnięcia przez wymienioną korzyści majątkowej. Z powyższego wynikało jasno, że poza tą ostatnią kwestią, żadna ze stron nie podniosła zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, oceny zgromadzonych dowodów, poczynionych ustaleń faktycznych, ani przyjętej kwalifikacji prawnej co do czynów przypisanych oskarżonym w punktach 2, 3, 7 i 8 zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, we wszystkich badanych przypadkach, nie stwierdzając zarazem uchybień uwzględnianych na podstawie art. 439 k.p.k. z urzędu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, Sąd Apelacyjny przedmiotem rozważań poczynił przede wszystkim kwestie sporne, wyartykułowane w apelacjach, a dopiero w dalszej kolejności dotyczące wymiaru orzeczonych oskarżonym kar pod kątem ich ewentualnej rażącej niewspółmierności. W tym miejscu należy zauważyć, że przestępcze zachowania przypisane zaskarżonym wyrokiem oskarżonemu Ł. G. miały charakter pochodny w stosunku do ustalonych i w przeważającej mierze niekwestionowanych czynów oskarżonych T. S. i D. H. , a także firmujących faktycznie przez nich prowadzoną działalność – zachowań oskarżonej E. K. . Aby więc rzetelnie odnieść się do zarzutów stawianych rozstrzygnięciom Sądu I instancji dotyczącym oskarżonego Ł. G. , konieczne było rozważenie prawidłowości ustaleń w zakresie czynów przypisanych oskarżonym T. S. , D. H. i E. K. oraz wynikających z nich konsekwencji. Skoro jeden z głównych zarzutów dotyczących czynów przypisanych tym oskarżonym dotyczył rozmiaru, a właściwie zasadności orzeczenia wobec nich przepadku korzyści majątkowej, należało zbadać, czy poczynione ustalenia faktyczne w ogóle pozwalały na orzeczenie tych środków karnych. Niewątpliwie, kluczowe w tej sytuacji jawiło się przypomnienie ustaleń faktycznych Sądu I instancji co do przestępczego procederu przedsięwziętego przez oskarżonych. Podkreślić przy tym należy, że z uwagi na kierunek zaskarżenia ( art. 434 § 1 k.p.k. ), owych ustaleń na etapie postępowania odwoławczego nie można było zmienić na niekorzyść oskarżonych. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku (w szczególności zobrazowane na str. 33-34, 37 i 142) wskazywały na zrębowe elementy przestępczego mechanizmu, których żadna ze stron nie podważała we wniesionych środkach odwoławczych. Otóż, oskarżeni D. H. i T. S. postanowili osiągać zyski z popełniania przestępstw skarbowych polegających na faktycznym uchylaniu się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług VAT i dzięki temu oferowania do sprzedaży wyrobów stalowych w cenach niższych od cen rynkowych. Wykorzystali do tego reguły dotyczące opodatkowania obrotu w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a w szczególności opodatkowanie VAT w stawce 0% towarów kupowanych od podmiotu nieposiadającego rejestracji jako podatnik VAT w Polsce, tj. od (...) s.r.o. z siedzibą T. (Republika Czeska). Mimo że faktycznie nabyciem oraz dalszą sprzedażą wyrobów stalowych zajmowali się oskarżeni D. H. i T. S. , firmującymi to pośrednictwo byli: (...) z siedzibą w L. , (...) z siedzibą w T. oraz PHU (...) . Właściciele tych trzech firm, tj. odpowiednio oskarżona B. K. , zmarły już podejrzany W. B. oraz zmarły już oskarżony P. N. , pełnili rolę tzw. „słupów”, sygnując swymi podpisami dokumenty potrzebne do obrotu stalą, a zwłaszcza faktury zakupu i sprzedaży, nie posiadając zarazem elementarnej wiedzy o realizowanych transakcjach. Jak wyjaśnił oskarżony D. H. , „generalnie to miało wyglądać tak, że (…) C. i (...) miały nie płacić podatku, a płacić go miał B. - (...) (k. 6024-6026). Rolą firm (...) i (...) było przyjęcie na siebie obciążeń podatkowych, których nie realizowali, co z jednej strony pozwoliło z opisanej działalności wyeliminować koszty związane z podatkiem VAT i ustalać korzystne ceny towarów, a z drugiej – umożliwić dalszym nabywcom towaru obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez wymienione dwie firmy. Zasadniczym nabywcą wyrobów stalowych sprzedawanych w opisany sposób przez (...) i (...) była firma (...) oskarżonej B. K. , która za pośrednictwem biura księgowego rozliczała się z urzędem skarbowym, a zarazem wystawiała kolejne faktury dokumentujące sprzedaż owych wyrobów kolejnym podmiotom, zwłaszcza PHU (...) Ł. G. . W zaprezentowanym zakresie stan faktyczny był niesporny, a udział oskarżonych D. H. , T. S. i B. K. oraz właścicieli firm (...) z siedzibą w T. i PHU (...) w zorganizowanej grupie przestępczej, w której dopuszczono się firmanctwa i uszczuplania należności publiczno-prawne – niekontrowersyjny. Sąd odwoławczy zauważa nadto, że w świetle treści zaskarżonego wyroku i jego pisemnych motywów, z uwzględnieniem reguły z art. 5 § 2 k.p.k. , w realiach sprawy niniejszej nie można było przyjąć, aby zaistniał mechanizm tzw. karuzeli podatkowej, a nadto należało przyjąć, iż towar objęty fakturami wystawianymi przez firmujących rzeczywiście istniał. Z poglądem takim zgadzał się prokurator, dając temu wyraz w złożonym na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego piśmie z dnia 12 maja 2017 r. (k. 7683). Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kilkukrotnie podkreślił, że nie ustalił (str. 37), ani nie przesądzał (str. 45), aby ten sam towar następnie „zawracał” z powrotem do firmy (...) s.r.o. w mechanizmie typowej „karuzeli VAT-owskiej”. Istotnie, dowody zgromadzone w sprawie, w tym opinia biegłego D. K. (1) , nie pozwalały na wykazanie, aby taki mechanizm zaistniał w odniesieniu do towarów objętych fakturami, o których mowa była w zarzutach stawianym oskarżonym. Co prawda, kierowcy z firm transportowych ( J. R. – k. 4420-4422 i 7146v-7147, K. R. – k. 7213v-7214v, K. W. – k. 7237v, K. Z. – k. 5276-5277, 5274-5275 i 7238-7238v, K. K. – k. 5601-5602 i P. P. – k. 7360-7360v), potwierdzili, że gdy jeździli z towarem do T. O. na plac wynajęty przez firmę (...) s.r.o., sprawdzano tam towar, podbijano CMR i bez rozładowywania wystawiano dokument przewozowy do Polski, z którym wracali, najczęściej do firmy (...) z M. , gdzie dopiero rozładowywali się w J. na placu, to jednak nie ustalono, z którymi konkretnie towarami tak postępowali. W szczególności, mogło to dotyczyć innych towarów fakturowo zbywanych przez (...) s.r.o. niż objęte zarzutami stawianymi aktem oskarżenia. Jak ustalił Sąd I instancji, „towar w postaci wyrobów stalowych rzeczywiście był i trafiał ostatecznie do odbiorców, z których głównym był (...) w M. ” (str. 37 uzasadnienia). Stanowisko to było konsekwencją tego, że Sąd Okręgowy dał wiarę depozycjom procesowym świadków, będących właścicielami lub pracownikami firm nabywających towary widniejące w fakturach. Ci zaś (np. P. N. – k. 9513, S. P. z PW (...) – k. 5272, A. P. – k. 6383-6384, 7341-7342, W. P. – k. 6971, T. A. z (...) , który kupował od (...) T. i K. M. – k. 7188, Z. D. z (...) , będącego nabywcą od (...) – k. 7285, E. B. z (...) – k. 7177, J. S. z firmy (...) , sprzedający towar do (...) – k. 7708-7709v, D. K. (2) z firmy (...) – k. 7234v-7236v, nabywcy stali z firmy (...) : B. S. – k. 7070v-7071 oraz B. L. – k. 7071v-7072), konsekwentnie podawali, że towar (przede wszystkim stal) był przedmiotem obrotu. W tej sytuacji, mając dodatkowo na uwadze, że ustalenie o istnieniu towaru widniejącego na poszczególnych fakturach VAT objętych zarzutami stawianymi w niniejszej sprawie, było oczywiście korzystniejsze dla oskarżonych niż przeciwne, należało uznać je za prawidłowe. Nie mogły podważać tej wersji zeznania inspektorów skarbowych, oparte na twierdzeniach przedstawionych w postępowaniu podatkowym przez B. K. , że żadnego towaru nigdy nie widziała i wątpi, żeby istniał. Świadczyły one bowiem jedynie o nieznajomości przez oskarżoną wszystkich mechanizmów podatkowych wykorzystanych do popełnienia przestępstw. Sąd Apelacyjny podkreśla, iż okoliczność, że będące przedmiotem przypisanych oskarżonym przestępstw karno-skarbowych faktury nie były „puste”, lecz odzwierciedlały realnie istniejące towary, nie wykluczał uznania, że były one fikcyjne, czyli nierzetelne, z uwagi dokonanie czynności z innym podmiotem niż widniejący jako wystawca, który to był jedynie firmującym. W tym zakresie należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 127-129) judykacie, iż w wypadku, gdy transakcja rzeczywiście miała miejsce, ale z innym podmiotem niż wskazany na fakturze, brak prawa do odliczenia podatku oznacza odpowiedzialność w zakresie podatku VAT podatnika nabywającego towar (usługę) za podmiot, który posługuje się firmą innego podmiotu (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2017 r. I SA/Sz 382/17, LEX nr 2314173). Tytułem uzupełnienia należy przywołać stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 marca 2018 r., I FSK 934/16, LEX nr 2474106, teza 5.30 i 5.21), że na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (jt. Dz.U. 2017.1221, ze zm., zwanej dalej u.o VAT) podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika, wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy – faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Podnieść przy tym należy, że faktura wystawiona przez podmiot, który nie jest faktycznym dostawcą towaru, nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży przez podmiot firmujący, jedynie obrót z innego źródła i nie rodzi u niego obowiązku podatkowego VAT. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy (por. wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., I FSK 1655/10, LEX nr 1573923). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) u .o VAT należy interpretować w taki sposób, że faktura, która nie odzwierciedla rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia VAT w takim przypadku oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego tylko posiadania faktury z wykazanym podatkiem (wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r. I FSK 1572/10, LEX nr 1148468). Tymczasem prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak jest prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Względy bowiem obiektywne powodują, że nie można odliczyć podatku z faktury, która nie odzwierciedla faktycznego zobowiązania podatkowego podmiotu wskazanego w niej jako jej wystawca. Konkludując, nie jest istotnym, czy podatnik otrzymywał faktycznie towar w ilościach określonych w fakturach, lecz czy faktury te odzwierciedlają rzeczywisty obrót towarowy pod względem podmiotowo-przedmiotowym, tzn. czy to wystawcy tych faktur byli faktycznymi dostawcami tegoż towaru. Sankcjonowanie sytuacji, że kto inny dostarcza towar, a kto inny wystawia faktury sprzedaży za ten towar, gdy zarówno odbiorca towaru, jak i wystawca faktury nie wskazuje rzeczywistego źródła pochodzenia towaru, prowadziłoby w konsekwencji do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na przebiegu rzeczywistym działalności gospodarczej i występujących w niej zdarzeniach, lecz wyłącznie na treści zgromadzonych i zaoferowanych przez podatnika dokumentach prywatnych (wyrok NSA z dnia 24 marca 2009 r. I FSK 63/08, LEX nr 542000). Sąd I instancji trafnie uwzględnił w uzasadnieniu (str. 128), że w sytuacji, gdy nie jest kwestionowany fakt wykonania usługi udokumentowanej fakturą i zapłaty za tę usługę wraz z podatkiem VAT, prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony musi być analizowane z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE dotyczącego stanu świadomości odnośnie uczestnictwa w obrocie usługami, w celu popełniania oszustwa podatkowego. Przykładem takiego orzeczenia jest wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 stycznia 2006 r. (C-354/03, ZOTSiS 2006/1A-/I-483, ECR 2006/1A-/I-483, LEX nr 165063), stwierdzającego, że transakcje, w ramach których podatnik z siedzibą w państwie członkowskim nabywa towary od spółki z siedzibą w tym państwie członkowskim i odsprzedaje je nabywcom z siedzibą w innym państwie członkowskim i które same nie są oszustwem w zakresie podatku od wartości dodanej, stanowią dostawy towarów dokonywane przez podatnika działającego w takim charakterze oraz stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 pkt 1, art. 4 oraz 5 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, ponieważ spełniają obiektywne kryteria, na których opierają się te pojęcia, niezależnie od zamiaru podmiotu innego niż dany podatnik, uczestniczącego w tym samym łańcuchu dostaw, lub od ewentualnego oszukańczego charakteru – o którym podatnik ten nie wiedział lub nie mógł wiedzieć – innej transakcji wchodzącej w skład owego łańcucha dostaw, wcześniejszej lub późniejszej w stosunku do tej, której dokonał ten podatnik. Prawo podatnika dokonującego takich transakcji do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej nie może również ucierpieć wskutek tego, że w łańcuchu dostaw, którego część stanowią owe transakcje – o czym podatnik ten nie wie lub nie może wiedzieć – inna transakcja, wcześniejsza lub późniejsza w stosunku do tej, która została dokonana przez niego, stanowi oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej. W obliczu prezentowanego orzecznictwa prawnopodatkowego kategorycznie należy stwierdzić, że będąca jej pochodną odpowiedzialność karnoskarbowa podatnika rozliczającego z fiskusem z art. 56 k.k.s. wymaga po jego stronie umyślności ( art. 4 § 1 i 2 k.k.s. ). Stąd, w razie firmanctwa występującego po stronie sprzedawcy towarów lub usług zobrazowanych w fakturach VAT ( art. 55 k.k.s. ), odpowiedzialność nabywcy za czyn z art. 56 k.k.s. wymaga udowodnienia mu umyślności w działaniu. W realiach niniejszej sprawy spośród nabywców towarów od podmiotów firmujących, tak rozumiana umyślność nie była kwestionowana po stronie D. C. . Świadczyło o tym, niezależnie od niezaskarżenia wyroku skazującego przez wymienionego, jego przyznanie się do zarzucanych mu czynów. Odmiennie przedstawiała się sytuacja w stosunku do oskarżonego Ł. G. . W zarzutach postawionych w apelacji (w punktach 5, 6 i pośrednio 7) jego obrońca podniósł, że materiał dowodowy daje wystarczające podstawy, aby wykluczyć udział Ł. G. w zarzucanych mu czynach. Poza tym nad wyraz ogólnikowym sformułowaniem, obrońca nie zaoferował jakiegokolwiek wywodu na jego poparcie. Za takowy nie można bowiem było uznać wzmianki zawartej w jedynym akapicie poświęconym temu zagadnieniu w uzasadnieniu apelacji (str. 9), gdzie wskazano, iż Sąd I instancji nie rozważył całego materiału dowodowego. Obrońca nie wskazał nawet, które to przepisy miał rzekomo naruszyć Sąd Okręgowy, a jedynie domyślać się można (co nie powinno być rolą Sądu odwoławczego), że chodziło o art. 7 k.p.k. Owe ogólnikowe zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego Ł. G. nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę, poddał wszystkie dowody ujawnione w toku rozprawy ocenie wystarczającej z punktu widzenia art. 7 k.p.k. W pisemnym uzasadnieniu Sąd meriti w sposób przekonujący wskazał, w oparciu o jakie dowody poczynił ustalenia, którym dowodom i w jakim zakresie dał wiarę, a którym i w jakiej części wiary tej odmówił. Wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie uchybiały ani regułom logicznego rozumowania, ani wskazaniom wiedzy, czy też zasadom doświadczenia życiowego. Kontrola odwoławcza, wbrew stawianym zarzutom, nie wykazała, aby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne dotyczące czynów zarzucanych oskarżonemu Ł. G. były poprawne i miały oparcie w zebranych i powołanych przez Sąd dowodach. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dysponował kompletnym materiałem dowodowym i dokonał jego pełnej oceny, nie wykraczając przy tym poza ramy przysługującej mu swobodnej oceny dowodów. Sąd Okręgowy wskazał, w jakim zakresie dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Ł. G. , a w jakim zakresie i dlaczego wyjaśnienia te na wiarę nie zasługiwały (str. 60). Analogicznie Sąd I instancji poczynił w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonej B. K. (str. 55). Ponad zawarte tam uwagi wskazać należy, że wobec sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonej B. K. , której rola w przestępczym procederze wynikała również z wyjaśnień oskarżonego D. H. , kompletnie niewiarygodne były wyjaśnienia oskarżonego Ł. G. , iż spotkał się na placu w L. , gdzie był towar i suwnica, z oskarżoną B. K. , która była tam sama i rozmawiał z nią o stali (k. 5972v). Oskarżona nie miała bowiem najmniejszej wiedzy o stali, z nikim o niej nie rozmawiała oraz nie bywała na żadnych placach załadunkowych. Tok swojego rozumowania Sąd meriti przedstawił w wystarczający sposób w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, a wyprowadzonym przez Sąd wnioskom nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności, czy też braku logiki. Apelujący, formułując zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 7 k.p.k. , nie przytoczył żadnych okoliczności, które mogłyby dokonaną ocenę dowodów i poczynione ustalenia zdezawuować. Nie znajdując zatem żadnych racjonalnych podstaw do podważenia oceny dowodów zaprezentowanej przez Sąd I instancji, Sąd Apelacyjny ocenę tę w pełni podzielił, przyjmując jako własną. Ponadto, w ślad za Sądem Najwyższym (postanowienie z dnia 26 lipca 2017 r., II K 180/17, LEX nr 2349409) wskazać trzeba, że „ustanowiony w art. 7 k.p.k. obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd meriti w kontekście zasad wiedzy – w szczególności logicznego rozumowania – oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione”. Tymczasem obrońca oskarżonego Ł. G. ograniczył się do zanegowania oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy, wskazując jedynie, że jego zdaniem należało dać wiarę wyjaśnieniom wymienionego oskarżonego. Nie wskazał jednak, dlaczego tak należałoby postąpić. Obrońca oskarżonego Ł. G. w żaden sposób nie wyłuszczył także, jaką rolę w postulowanej przez niego ocenie dowodów miałyby odegrać dokumenty wnioskowane w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. (tomy XXXVII i XXXVIII). Czyniąc zadość wnioskowi obrońcy oskarżonego Ł. G. i odpowiadając na zarzut z punktu 6 apelacji, Sąd odwoławczy ujawnił owe dowody na rozprawie apelacyjnej. Żaden z nich nie miał jednak wpływu na prawidłowość oceny dowodów, ustaleń faktycznych oraz ocenę prawną czynów przypisanych oskarżonemu Ł. G. przez Sąd I instancji. W szczególności, posiadanie przez oskarżonego zaświadczenia o wpisie firmy (...) B. K. do ewidencji działalności gospodarczej, potwierdzenia jej zarejestrowania jako podatnika VAT oraz zaświadczenia o nadaniu tej firmie numeru identyfikacyjnego REGON nie dowodziło, że dokumenty te dostarczyła do firmy (...) akurat oskarżona, ani nie wskazywało, że był to jedyny możliwy sposób sprawdzenia przez oskarżonego firmy (...) . Z kolei, dokumenty w postaci kopii umowy z dnia 1 marca 2011 r. najmu w Hotelu (...) w J. lokalu użytkowego na cel biura PHU (...) , kopii umów o pracę zawartych z D. K. (2) , kopii umowy dzierżawy z dnia 15 lipca 2011 r. działki wraz z suwnicą, położonych w J. przy ul. (...) , wraz z aneksami, kopii dwu zaświadczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 2 września 2015 r., a także kopii dokumentów WZ za okres od 10 czerwca 2011 r. do dnia 29 września 2011 r. dokumentujących sprzedaż stali według danych dotyczących ilości i wagi, odebranych od oskarżonego przez (...) sp. z o.o. świadczyły jedynie o rzeczywistym prowadzeniu działalności gospodarczej przez firmę (...) oraz obrocie realnym towarem, co przecież nie było kwestionowane. Przedłożona przez obrońcę kopia umowy o pracę zawartej w dniu 19 maja 2011 r. na czas nieoznaczony przez Ł. G. z T. S. w charakterze przedstawiciela handlowego istotnie dowodziła takiego zatrudnienia, tyle że Sąd Okręgowy bezspornie to ustalił. Wreszcie, przedłożone przez obrońcę oskarżonego Ł. G. cztery zdjęcia placu przed Hotelem (...) w J. nie mogły dowodzić – jak to określił obrońca – istniejących sprzeczności w tej części wyjaśnień oskarżonej, gdyż w najmniejszy sposób nie wskazano, na czym owe sprzeczności miałyby polegać. Odnosząc się do zawartego w opisanym wyżej piśmie obrońcy oskarżonego Ł. G. z dnia 7 listopada 2016 r. wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka R. O. , zauważyć należy, że po kilku bezskutecznych próbach wezwania go na adres wskazany we wniosku (k. 7707, 7706, 7735, 7733, 7772) i ustaleniu, że nie przebywał on tam, ani pod adresem wskazanym (k. 7761) przez syndyka (...) , Sąd Okręgowy zasadnie, choć wadliwie bez podstawy prawnej, na ostatniej rozprawie w dniu 14.12.2017 r. oddalił ów wniosek, gdyż dowodu nie dało się przeprowadzić (k. 7967). Jak widać, dowody zaoferowane przez obrońcę oskarżonego Ł. G. nie wniosły do sprawy niczego, co podważałoby ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji. W tej sytuacji w pełni uprawnione było poczynienie przez Sąd Okręgowy ustaleń dotyczących zarówno zachowań podjętych przez oskarżonego Ł. G. , jak i jego stanu świadomości wskazującego na wiedzę oraz umyślność w przestępczym działaniu. Sąd Apelacyjny w pełni podziela szeroką argumentację dotyczącą tej kwestii zaprezentowaną na str. 45-46 pisemnych motywów zaskarżonego wyroku i aby jej nie powtarzać, odsyła do niej. Ponad nią, warto dodać, że z niekwestionowanych w tym zakresie wyjaśnień D. C. wynikało, że po tym jak oskarżony Ł. G. wskazał mu (...) jako dostawcę towaru po cenach „interesujących”, czyli niższych od rynkowych (k. 5913), zaproponowano mu, aby towar ten obejrzał sobie na terenie magazynów w J. przy ul. (...) (k. 5912), a przecież – jak podał oskarżony Ł. G. (k. 5971-5972) – tam znajdował się magazyn firmy (...) . Suma ustaleń faktycznych wskazujących na świadome i niekiedy zakonspirowane kontakty oskarżonego Ł. G. z oskarżonymi D. H. , T. S. i B. K. , jednoznacznie wskazywała na jego świadomość i akceptację przypisanych mu czynów zabronionych. O ile w przypadku oskarżonego Ł. G. Sąd meriti trafnie przypisał mu popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. , to w świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie można było podzielić takiej interpretacji prawnej w stosunku do oskarżonych D. H. , T. S. i E. K. . Przed rozwinięciem tego zagadnienia należy zwrócić szczególną uwagę na konstrukcję zastosowaną przez Sąd I instancji w zakresie przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. Otóż, dokonując w tym zakresie gruntownych zmian w stosunku do zarzutów aktu oskarżenia, Sąd Okręgowy przypisał oskarżonym D. H. oraz T. S. w punkcie 2, że „wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami (…) uszczuplili należny Skarbowi Państwa podatek od towarów i usług VAT o kwoty wynikające z nieuprawnionego odliczenia podatku VAT wynikającego z pozornych transakcji sprzedaży przez podmioty otrzymujące faktury (podkr. SA) wystawiane przez nieprowadzące rzeczywistej działalności gospodarczej C. W. B. i B. B. K. , a to z uwzględnieniem wysokości uiszczonego przez te podmioty podatku oraz zakresu zastosowanych na podstawie wymienionych wyżej faktur odliczeń o następujące wartości w przypadku następujących podmiotów”, zaś oskarżonej B. K. w punkcie 7, że „wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami (…) czym z uwagi na nieuprawnione zastosowanie przez jej kontrahentów obniżenia podatku należnego (podkr. SA) o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez przedsiębiorcę B. B. K. , do czego nie było podstaw, przy jednoczesnym odprowadzeniu podatku VAT przez przedsiębiorcę B. B. K. jedynie w wysokości 4.419,71 zł, uszczupliła należność publicznoprawną w postaci podatku VAT wielkiej wartości w kwocie łącznej 4.641.921,00 zł”. Opisy tych czynów jasno wskazują, że uszczuplenia należnego Skarbowi Państwa podatku od towarów i usług mieli dopuścić się nabywcy towarów wskazani w fakturach wystawionych przez C. W. B. i B. B. K. . Rodzi to dwa zasadnicze skutki. Po pierwsze, nie sposób przypisać oskarżonym D. H. , T. S. oraz B. K. , mimo że dowodowo byłoby to znacznie łatwiejsze i tak konstruował to prokurator w punkcie VII aktu oskarżenia, popełnienia czynu z art. 56 § 1 k.k.s. w związku z pomniejszaniem przez (...) B. K. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nabycia. Dokonaniu w postępowaniu odwoławczym takiej zmiany opisu czynu przypisanego przez Sąd I instancji stoi na przeszkodzie art. 434 § 1 k.p.k. , gdyż wyroku w tym zakresie nie zaskarżył (z nieznanych przyczyn) prokurator. Po drugie, w powstałych realiach procesowych nie sposób przypisać oskarżonym D. H. , T. S. oraz B. K. uszczuplenia podatku VAT dokonanego przez nabywców towarów wskazanych w fakturach wystawionych przez firmy (...) oraz (...) . Jasnej odpowiedzi, z jakiego tytułu odpowiedzialność za taki czyn mieliby ponosić ci oskarżeni nie dawało uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Jedynie z użycia konstrukcji działania „wspólnie i w porozumieniu” wnosić można, że według Sądu I instancji wymienieni oskarżeni mieliby odpowiadać na zasadzie współsprawstwa. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wadliwości zaskarżonego wyroku sprawiły, że nie było podstaw do przyjęcia takiej podstawy odpowiedzialności. Sąd odwoławczy zauważa bowiem, że poza oskarżonym Ł. G. prowadzącym PHU (...) oraz skazanym już D. C. prowadzącym PHU (...) , żaden z pozostałych nabywców stali na podstawie faktur VAT wystawionych przez (...) B. K. nie był choćby podejrzanym o dokonanie oszustwa podatkowego z art. 56 k.k.s. Przeciwnie, postępowania podatkowe nie wykazały, aby owi pozostali nabywcy stali podawali świadomie nieprawdę w deklaracjach podatkowych, a Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ustalił, aby wiedzieli oni, że podmiot wystawiający im faktury VAT nie prowadził realnej działalności gospodarczej. Wynika z tego jednoznacznie, że poza oskarżonym Ł. G. oraz D. C. żaden z podmiotów nabywających od (...) B. K. nie uszczuplił, ani nie naraził na uszczuplenie podatku VAT w badanym wątku, a zarazem nie popełnił występku z art. 56 k.k.s. , więc w tym zakresie, przestępstwa „wspólnie i w porozumieniu” z osobami, które nie były sprawcami, nie mogła popełnić inna osoba, w szczególności oskarżeni D. H. , T. S. oraz B. K. . Z kolei, w przypadku czynów z art. 56 k.k.s. przypisanych oskarżonemu Ł. G. oraz skazanemu D. C. w zaistniałych realiach procesowych również nie było podstaw do przypisania współudziału oskarżonym D. H. , T. S. oraz B. K. , choć przemawiały za tym odmienne przyczyny. W tym kontekście przypomnieć trzeba, że przestępstwo skarbowe z art. 56 k.k.s. ma charakter indywidualny, gdyż może go popełnić wyłącznie podatnik. Określenie „podatnik” jest odniesione do danego rodzaju podatku, co do którego sprawca w realiach konkretnego stanu faktycznego podaje nieprawdę w oświadczeniu lub deklaracji, przez co naraża ten podatek na uszczuplenie (P. Kardas, Komentarz do art. 56 k.k.s., teza 21 [w:] P. Kardas, G. Łabuda, T. Razowski, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, WKP 2017). Oskarżeni D. H. , T. S. oraz B. K. nie byli tak rozumianymi „podatnikami” w odniesieniu do czynów przypisanych przez Sąd I instancji oskarżonemu Ł. G. oraz skazanemu D. C. . Sąd Apelacyjny nie tracił z pola widzenia, że popełnienie czynu z art. 56 k.k.s. przez innego sprawcę niż podatnik, np. w ramach wspólnego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, byłoby możliwe, gdyby – niezależnie od spełnienia przesłanek podmiotowo-przedmiotowych współsprawstwa – przypisano owemu współsprawcy ten czyn w ramach art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. Jednak, konstrukcji tej nie zastosowano w punktach 2 oraz 7 zaskarżonego wyroku. Wobec kierunku zaskarżenia, Sąd odwoławczy nie mógł uzupełnić tego braku, w efekcie czego nie mógł przypisać oskarżonym D. H. , T. S. oraz B. K. odpowiedzialności z art. 56 § 1 k.k.s. nawet w zakresie ograniczonym do kwot wynikających z podatku uszczuplonego działaniami oskarżonego Ł. G. oraz skazanego D. C. Mimo opisanych ograniczeń, możliwe było złagodzenie odpowiedzialności karnej oskarżonych D. H. , T. S. oraz B. K. , powiązane z dokonaniem zmiany opisu czynu oraz kwalifikacji prawnej na ich korzyść. Choć bowiem, z przyczyn omówionych wyżej, wymienionym oskarżonym na etapie postępowania odwoławczego nie sposób było przypisać współsprawstwa w uszczupleniu należnego Skarbowi Państwa podatku od towarów i usług, którego mieli dopuścić się nabywcy towarów wskazanych w fakturach wystawionych przez firmy (...) i (...) , to działaniem przypisanym im odpowiednio w punktach 2 oraz 7 zaskarżonego wyroku dopuścili się oni pomocnictwa do takiego czynu. Zważywszy, że pomocnik popełnia „własne” przestępstwo, które jako postać zjawiskowa jest zrealizowane, w odróżnieniu od postaci sprawczych, w momencie realizacji znamion tej postaci zjawiskowej, nie miało znaczenia, że nie wszyscy nabywcy towaru zrealizowali znamiona oszustwa podatkowego. Uwzględniając natomiast, że oskarżeni D. H. i T. S. jako firmanci co do firm (...) , (...) i (...) w zakresie czynu z punktu 2, a oskarżona B. K. jako właścicielka (...) i wystawiająca faktury VAT w imieniu tej firmy w zakresie czynu z punktu 7 zaskarżonego wyroku, dokonując transakcji sprzedaży z wymienionymi w owych punktach firmami i przekazując im faktury, niewątpliwie ułatwili dokonanie oszustw podatkowych w zakresie podatku VAT, wymienieni oskarżeni wyczerpali znamiona przestępstwa skarbowego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. Wymagało to korekty opisu czynów przypisanych w punktach 2 i 7 zaskarżonego wyroku, która w tym drugim przypadku polegała również na wyeliminowaniu zwrotu o „jednoczesnym odprowadzeniu podatku VAT przez przedsiębiorcę B. B. K. jedynie w wysokości 4.419,71 zł”. Zauważyć bowiem należy, że opis ten dotyczył zachowania B. K. jako podatnika z fazy obrotu poprzedzającej fazę sprzedaży przez (...) towaru, które to zachowanie nie wpływało na pomniejszenie podatku do zapłaty wymaganego od nabywców tego towaru, będących wszak odrębnymi podatnikami. Na marginesie, Sąd Apelacyjny zauważa, że nie było podstaw do zastosowania art. 22 § 2 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. , skoro nabywcy mający świadomość, że towar nie pochodzi od podmiotu wskazanego jako sprzedawca, tj. oskarżony Ł. G. oraz skazany D. C. , dopuścili się uszczupleń na łączną kwotę wielkiej wartości. Sąd odwoławczy dokonał opisanych zmian, gdyż były one konieczne niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. W świetl

[... tekst skrócony ...]