II AKA 130/13

Sygn. akt II AKa 130/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2013r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Jan Krośnicki Sędziowie: SA – Jarosław Góral SA – Krzysztof Karpiński (spr.) Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz-Jackowskiej po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. sprawy C. N. oskarżonego z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w. W. z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt VIII K 305/12 Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną karę pozbawienia wolności na podstawie art. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k. łagodzi do lat 2 (dwóch). Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wonności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 27 VII 2012 r. do dnia 21 XII 2012 r. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za obie instancje w tym opłatę w kwocie 300 zł. UZASADNIENIE Oskarżony C. N. stanął pod zarzutem, że w dniu 27 lipca 2012 roku w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy dokonał przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znacznej ilości środków odurzających w postaci kokainy w ilości 921,73 grama netto, w ten sposób, że metodą wewnątrzustrojową wwiózł na teren Rzeczypospolitej Polskiej z terenu B. 85 kapsułek z zawartością środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej wadze 921,73 grama netto; tj. czynu z art.55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii . Sąd Okręgowy w. W. wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie VIII K 305/12: I. uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i za to na podstawie art.55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go oraz wymierzył karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w liczbie 100 (sto) stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył mu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 27 lipca 2012 roku do dnia 21 grudnia 2012; III. na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych pod poz. 2 k.74 akt niniejszej sprawy; IV. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócił oskarżonemu dowód rzeczowy szczegółowo opisany w wykazie dowodów rzeczowych pod poz. 1 k.74 akt niniejszej sprawy; V. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżonemu wyrokowi, stosownie do treści art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. zarzucił mające wpływ na jego treść, rażące naruszenie przepisów postępowania w postaci : 1. art. 410 k.p.k. polegające na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności łagodzących występujących w czynie oskarżonego i rzutujących na stopień winy oraz społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu takich jak działanie pod wpływem podżegań innych osób, przyznanie się do winy, wyrażanie żalu i skruchy, konsekwentne składanie szczerych, pełnych i spójnych wyjaśnień w tym szczegółowych wyjaśnień dotyczących okoliczności popełnienia czynu, dostarczenie istotnych informacji mogących przyczynić się do ujęcia sprawców kierowniczych, a także zwiększenia skuteczności w zapobieganiu tego typu procederom przez polskie służby, wreszcie całkowitym pominięciu właściwości i warunków osobistych oskarżonego; 2. art. 7 k.p.k. polegające na powierzchownej ocenie dowodów. Nieprawidłowym schematycznym i nierzetelnym wartościowaniu przesłanek ewentualnego nadzwyczajnego złagodzenia kary przez pryzmat abstrakcyjnych wzorców, generalizowaniu wniosków i ocen oraz niedokonaniu całościowej oceny dowodów i ustalonych na ich podstawie okoliczności faktycznych podczas gdy Sąd miał obowiązek dokonywania ocen miarodajnych dla kwestii odpowiedzialności karnej konkretnego sprawcy za konkretny czyn nie zaś ocen zarzutu, nadto o ile każda rozważana okoliczność w istocie mogła nie stanowić wystarczającej, samodzielnej podstawy dla złagodzenia kary, o tyle całokształt tych okoliczności, ocenionych zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania bezwzględnie przemawiał za jej złagodzeniem; 3. art. 5 § 2 k.p.k. polegające na rozstrzyganiu na niekorzyść oskarżonego wątpliwości rzeczywistych motywów jego działania; 4. art. 167 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 392 § 1 k.p.k. polegające na niewykazaniu inicjatywy dowodowej i zaniechaniu bezpośredniego przesłuchania świadków, w szczególności A. N. (k.51v) i M. N. (64v), mimo że ich przesłuchanie mogło przyczynić się do wyjaśnienia wątpliwości sądu dotyczących rzeczywistych motywów jakimi kierował się oskarżony popełniając zarzucany mu czyn; 5. art. 424 § 2 k.p.k. polegające na niedostatecznym uzasadnieniu wyroku, w sposób nie pozwalający na odtworzenie procesu myślowego, którym kierował się sąd przy wyborze adekwatnej reakcji karnej, wyciąganiu sprzecznych wniosków z tych samych okoliczności, niewyjaśnieniu z jakich konkretnie przyczyn okoliczności towarzyszące popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego mu czynu nie przemawiały za nadzwyczajnym złagodzeniem kary i z jakich przyczyn - w ocenie sądu - nie nosiły waloru „wyjątkowości”, nadto sparafrazowaniu zwrotów ustawowych w części uzasadniającej wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary, wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i trafnie je ocenił mając na uwadze treść art. 7 k.p.k. Wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Poczyniona przez Sąd I instancji ocena zebranych dowodów nie zawiera błędów. Z zachowaniem wymogów art. 424 k.p.k. wskazano które fakty uznano za udowodnione dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu orzekającego w zakresie winy oskarżonego. Jest ono konsekwentne i wewnętrznie spójne. Sąd Apelacyjny podziela też stanowisko Sądu I instancji w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej popełnionego przestępstwa przewidzianego w art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii . Niesłuszny jest zarzut zawarty w apelacji obrońcy kwestionujący stanowisko Sądu w zakresie nieprzesłuchania świadka M. N. i nieprzesłuchania bezpośrednio świadka A. N. . Należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy słusznie uznał iż wystarczające będzie odczytanie zeznań tego ostatniego świadka. Odnośnie św. M. N. należy podnieść, że jako konkubina oskarżonego skorzystała z prawa odmowy zeznań. Zasadne są natomiast argumenty obrony w zakresie ewentualnego zastosowania wobec sprawcy przedmiotowego przestępstwa nadzwyczajnego złagodzenia orzeczonej kary pozbawienia wolności. Nadzwyczajne złagodzenie kary związane jest z zasadą jej indywidualizacji i w tym wypadku ma charakter fakultatywny. Chodzi o racjonalną politykę karania, daleką od represji zbyt surowej z punktu widzenia osiągnięcia celów kary. Muszą zaistnieć takie okoliczności które powodują, że nawet najniższa kara przewidziana za popełnione przestępstwo jest niewspółmiernie surowa. W tej sprawie takie okoliczności zachodzą. Wprawdzie oskarżony dopuścił się przestępstwa którego stopień społecznej szkodliwości należy do wysokich, jednak nie można pominąć okoliczności podmiotowych. Oskarżony nie był dotychczas karany (k. 53) – jest to jego pierwszy konflikt z prawem, w miejscu zamieszkania ma pozytywną opinię (k. 88) – co stanowi istotną okoliczność łagodzącą. Ważny jest fakt, iż oskarżony przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu przedstawił wszelkie uwarunkowania, okoliczności oraz szczegóły związane z naruszeniem przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii eksponując swój negatywny stosunek do przestępstwa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie pozostawiający wątpliwości wynika, że przed popełnieniem przestępstwa oskarżony prowadził ustabilizowany tryb życia, grał zawodowo w piłkę nożną i uczestniczył w wychowaniu syna co słusznie podnosi autor apelacji. Istotą okolicznością wpływającą na wymiar kary – stosownie do treści art. 53 § 2 k.k. – jest zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa. Odnotowania wymaga, że po uchyleniu środka zapobiegawczego oskarżony opracował program a następnie powołał stowarzyszenie (...) którego celem jest stworzenie centrum integracyjnego dla mieszkających w Polsce osób pochodzenia (...) . Nawiązał współpracę z wieloma instytucjami spotykając się z pozytywnym zainteresowaniem i życzliwością. Świadczy to wyraźnie o zerwaniu z działalnością przestępczą. W końcu należy podkreślić, że z wyjaśnień oskarżonego a także jego stanowiska zaprezentowanego podczas rozprawy wynika, że w pełni zrozumiał swój błąd i w przyszłości nie znajdzie się na drodze przestępstwa co upoważniło Sąd do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o treść art. 60 § 2 k.k. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności Sąd Apelacyjny uznał, że orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności – w realiach tej sprawy – nosiła znamiona rażącej niewspółmierności w sensie jej surowości w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. W związku z tym Sąd zmienił zaskarżony wyrok stosownie do treści art. 437 § 1 k.p.k. Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o przepis art. 626 § 1 k.p.k.