II AKA 13/20

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał apelację pełnomocnika wnioskodawcy P. C. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, który oddalił wniosek o zadośćuczynienie za okres pozbawienia wolności dłuższy o 141 dni od orzeczonych kar jednostkowych i łącznych. Wnioskodawca zarzucał naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 552 § 1 i 4 k.p.k. poprzez przyjęcie, że nie przysługuje mu prawo do odszkodowania lub zadośćuczynienia, a także naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez niezasadne ograniczenie wiarygodności jego zeznań. Sąd Apelacyjny uznał zarzuty apelacji za niezasadne. Podkreślono, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie rozdziału 58 k.p.k. nie można dochodzić roszczeń z innych tytułów niż wymienione w art. 522 k.p.k. Przywołano uchwałę Sądu Najwyższego (I KZP 11/06), zgodnie z którą odbycie kary w wymiarze przekraczającym karę łączną nie stanowi niesłusznego pozbawienia wolności, jeśli wykonanie kar jednostkowych miało podstawę prawną. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że orzeczenie kary łącznej, nawet z zastosowaniem absorpcji, nie jest dowodem na wadliwość kar jednostkowych. Wnioskodawca został niezwłocznie zwolniony na podstawie art. 576 § 2 k.p.k., a podstawy do zadośćuczynienia za niesłuszne skazanie zaistniałyby jedynie w przypadku uchylenia prawomocnych wyroków jednostkowych i uniewinnienia lub skazania na łagodniejszą karę, co nie miało miejsca. W związku z brakiem podstaw prawnych do uwzględnienia roszczenia, ocena zeznań wnioskodawcy przez Sąd Okręgowy pozostała bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego, zgodnie z art. 554 § 4 k.p.k. z uwagi na zwolnienie postępowania w sprawach o odszkodowanie i zadośćuczynienie od kosztów.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający