II AKA 127/23

Sygn. akt II AKa 127/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska (spr.) Sędziowie: SA Włodzimierz Brazewicz SA Andrzej Czarnota Protokolant: sekretarz sądowy Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. M. G. po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2023 r. sprawy W. K. s. A. , ur. (...) w S. , oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 284 § 2 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; art. 270 § 3 k.k. ; art. 270 § 3 k.k. ; art. 270 § 3 k.k. ; art. 270 § 3 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 271 §1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. . i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 270 § 1 k.k. w zw, z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ; art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 24/20 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocy art.46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego W. K. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz: a) J. G. kwoty 10.000 zł. w zakresie czynu przypisanego w pkt. XIII wyroku, b) P. P. kwoty 30.569,24 w zakresie czynu przypisanego w pkt. XX wyroku; II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 14.600 (czternaście tysięcy sześćset) złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciąża go wydatkami tego postępowania. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 127/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Oskarżony W. K. stanął pod zarzutem tego, że: 1. w okresie od 21 stycznia 2011r. do 17 lutego 2011r. w S. , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził K. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w znacznej wartości w postaci pieniędzy w kwocie 387.000zł wpłaconych w formie pożyczek przeznaczonych na zainwestowanie w siłownie wiatrowe poprzez wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego co do przeznaczenia tej kwoty pieniędzy, zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków zawartych umów i zwrotu zaciągniętych pożyczek, czym wyłudził łączną kwotę w wysokości 387.000zł na szkodę K. K. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. , 2. w dniu 12 czerwca 2012r. w U. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami G. J. i J. K. , poprzez posłużenie się jako dokumentem autentycznym wystawionym osobiście poświadczającym nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu G. J. w firmie (...) w S. , przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błgd co do faktu zatrudnienia G. J. w w/w firmie, w której G. J. nie był zatrudniony zawarł umowę kredytu-planu ratalnego oraz limitu nr (...) w kwocie 42.680,92zł i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w w/w wysokości, czym działał na szkodę (...) Bank SA z siedzibą w W. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 3. w dniu 30 lipca 2013r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą J. G. (1) , poprzez posłużenie się przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem firmy (...) w S. , jako dokumentem autentycznym osobiście podrobionym w całości zaświadczeniem o zatrudnieniu J. G. (1) w firmie (...) z/s w L. na stanowisku pracownika usług z przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem z ostatnich 3 miesięcy w wysokości 2636,74zł, w której J. G. (1) nigdy nie był zatrudniony, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia J. G. (1) w w/w firmie, osiąganych dochodach i możliwości spłaty zobowiązania, zawarł umowę o kredyt nr (...) na zakup sprzętu fitness i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 34.200zł, czym działał na szkodę (...) Bank SA z siedzibą w W. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 4. w okresie od 17 maja 2013r. do 17 lipca 2013r. w S. , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził K. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 16.400zł wpłaconych w formie pożyczek przeznaczonych na zainwestowanie w siłownie wiatrowe poprzez wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego co do przeznaczenia tej kwoty pieniędzy, zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków zawartych umów i zwrotu zaciągniętych pożyczek, czym wyłudził łączna kwotę w wysokości 16.400zł na szkodę K. K. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. , 5. w okresie od 28 października 2009r. do 30 listopada 2009r. w S. , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził P. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w znacznej wartości w postaci pieniędzy w kwocie 260.000zł wpłaconych w formie pożyczek w kwocie 140.000zł, 60.000zł i 60.000zł poprzez wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego co do przeznaczenia tej kwoty pieniędzy, zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków zawartych umów i zwrotu zaciągniętych pożyczek, czym spowodował kwotę w łącznej wysokości 260.000zł na szkodę P. K. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. , 6. wiosną 2012r. w S. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził P. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 3.000zł wpłaconych w formie poży czki poprzez wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego co do przeznaczenia tej kwoty pieniędzy, zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków zawartych umów i zwrotu zaciągniętej pożyczki, czym spowodował szkodę u P. K. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. 7. w okresie od 4 września 2013r. do 20 listopada 2014r. w S. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 8.256,48zł poprzez wprowadzenie w błąd K. K. co do zamiaru i możliwości regulowania opłat wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) zawartej na dane pokrzywdzonego wyłudził usługi telekomunikacyjne w w/w wysokości oraz przywłaszczył powierzony mu telefon marki A. (...) koloru czarnego nr seryjny (...) o wartości 2.749zł, w ten sposób, że pomimo wezwania do zwrotu nie oddał go pokrzywdzonemu K. K. , czym działał na jego szkodę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 284 § 2 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. , 8. w dniu 10 września 2013r. w S. , czynił przygotowania do podrobienia zaświadczenia firmowego (...) Bank SA z siedzibą w W. o zatrudnieniu B. P. w firmie (...) i znajdującego się na nim podpisu R. S. , poprzez wypełnienie jego treści i podrobienie podpisu R. S. w celu użycia go jako autentyczny, tj. o czyn z art. 270 § 3 k.k. , 9. we wrześniu 2013r. w S. , czynił przygotowania do podrobienia zaświadczenia firmowego (...) Bank SA z siedzibą we W. (1) o zatrudnieniu A. C. poprzez częściowe wypełnienie jego treści o dane w/w w celu użycia go jako autentyczny, tj. o czyn z art. 270 § 3 k.k. , 10. w dniu 4 września 2013r. w S. , czynił przygotowania do podrobienia zaświadczenia firmowego (...) Bank SA z siedzibą we W. (1) o zatrudnieniu A. C. w firmie (...) i znajdującego się na nim podpisu R. S. , poprzez wypełnienie jego treści i podrobienie podpisu R. S. w celu użycia go jako autentyczny, tj. o czyn z art. 270 § 3 k.k. , 11. w dniu 4 września 2013r. w S. , czynił przygotowania do podrobienia zaświadczenia firmowego (...) Bank SA z siedzibą w W. o zatrudnieniu A. C. w firmie (...) i znajdującego się na nim podpisu R. S. , poprzez wypełnienie jego treści i podrobienie podpisu R. S. w celu użycia go jako autentyczny, tj. o czyn z art. 270 § 3 k.k. , 12. w dniu 15 marca 2013r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd J. G. co do możliwości i zamiaru spłaty pożyczki w kwocie l0.000zł i doprowadził J. G. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 10.000zł, czym działał na jego szkodę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , 13. w okresie od 28 sierpnia 2013r. do 4 września 2013r. w G. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry oraz wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą A. P. , poprzez osobiste posłużenie przez A. P. przed przedstawicielem (...) SA z siedzibą w W. , jako dokumentem autentycznym podrobionym przez n/n osobę zaświadczeniem o wysokości zarobków i zatrudnienia w firmie (...) w G. (1) na stanowisku kierownika magazynu z wynagrodzeniem netto w kwocie 4.562zł miesięcznie, w której A. P. nigdy nie był zatrudniony, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu oraz pożyczki, poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia A. P. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu i pożyczki oraz danych osoby dla której zakup pojazdu był przeznaczony, zawarł umowę kredytu nr (...) w dniu 4 września 2013r. w kwocie 52.560zł oraz pożyczki w kwocie 9.460zł na zakup pojazdu marki M. (...) rok. prod. 2011 i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej wysokości 63.020zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. , 14. w dniu 12 września 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustalonymi osobami I. K. i J. K. , poprzez posłużenie się jako dokumentem autentycznym stwierdzającym nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu K. K. (1) w firmie (...) s.c. (...) w S. i podrobionego przez nieustaloną osobę znajdującego się na nim podpisu głównej księgowej A. B. , w której K. K. (1) nigdy nie był zatrudniony, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia K. K. (1) w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) na zakup mebli w systemie ratalnym w kwocie 68.289,46zł, na której nieustalona osoba podrobiła podpisy K. K. (1) i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 68.289,46zł, czym działał na szkodę w/w banku i K. K. (1) , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 15. w okresie od 12 sierpnia 2013r. do 11 września 2013r. w S. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustaloną osobą A. C. , wprowadził w błąd przedstawiciela (...) Banku SA z siedzibą w W. co do faktu możliwości i zamiaru spłaty karty debetowej oraz rzeczywistego jej przeznaczenia oraz osoby dla której była ona przeznaczona, zawarł umowę o prowadzenie rachunku bankowego — (...) nr (...) , a następnie umowę kredytu nr (...) , do którego została wydana karta debetowa (...) o numerze (...) , którą nieustalona osoba dokonała wyłudzenia transakcji debetowych w łącznej kwocie 39.077,73zł i doprowadził (...) Banku SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 39.077,73zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. , 16. w dniu 24 września 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami C. S. i P. W. , posłużył się podrobionym osobiście zaświadczeniem o zatrudnieniu K. W. w firmie (...) w S. na stanowisku pracownika ds. windykacji z wynagrodzeniem netto w wysokości 3.062,53zł, w której K. W. nigdy nie był zatrudniony, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w S. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do tożsamości kredytobiorcy, faktu zatrudnienia K. W. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony, zawarł umowę kredytu na zakup mebli kuchennych na wymiar nr (...) w kwocie 51.103,03zł, na której podrobił podpisy K. W. i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 51.103,03zł, czym działał na szkodę w/w banku oraz K. W. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 17. w dniu 18 grudnia 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami P. W. i S. S. , posłużył się jako dokumentem autentycznym podrobionym osobiście w całości zaświadczeniem o zatrudnieniu A. G. w tirmie Przedsiębiorstwo Wielobranżowe (...) sp. z o.o. w W. (2) Z. K. na stanowisku masarza z wynagrodzeniem netto za okres 3 miesięcy w wysokości 2.985,36zł i znajdującego się na nim podpisu Z. K. , w której A. G. nigdy nie był zatrudniony przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) S. (1) , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do tożsamości kredytobiorcy, faktu zatrudnienia A. G. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony, zawarł umowę kredytu nr (...) na pokrycie dachowe w kwocie 65.810,09zł, na której podrobił podpis A. G. i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w w/w wysokości, czym działał na szkodę w/w banku i A. G. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 18. w dniu 9 lipca 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami W. K. (1) , J. K. i C. S. , poprzez posłużenie się przez W. K. (1) stwierdzającym nieprawdę wystawionym przez J. K. zaświadczeniem o zatrudnieniu w firmie (...) w U. , jako dokumentem autentycznym, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem firmy (...) w S. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia W. K. (1) w w/w firmie na stanowisku sprzedawcy — przedstawiciela handlowego z dochodem z 3 ostatnich miesięcy netto 1.958,71zł, w której nigdy nie była zatrudniona zawarł umowę kredytu w kwocie 32.925,68zł na zakup mebli kuchennych i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę (...) Bank SA z siedzibą w W. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 19. w dniu 13 lipca 2012r. w U. i S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami W. K. (1) i J. K. , poprzez posłużenie się przez W. K. (1) stwierdzającymi nieprawdę wystawionymi przez J. K. dwoma zaświadczeniami o zatrudnieniu w firmie (...) w U. , jako dokumentem autentycznym, przed przedstawicielem (...) z/s w G. (1) oddział w S. , a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia W. K. (1) w w/w firmie na stanowisku pracownika fizycznego z dochodem z 3 ostatnich miesięcy netto 1.958,71 zł, w którym nigdy nie była zatrudniona, osiąganych dochodach oraz możliwości oraz zamiaru spłaty pożyczki, a także faktycznego przeznaczenia pożyczki dla innej osoby zawarł umowę kredytu w kwocie 14.100zł i doprowadził (...) z/s w G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę (...) z/s w G. (1) , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 20. w dniu 8 sierpnia 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami G. M. , J. K. i C. S. , poprzez posłużenie się przez G. M. poświadczonym przez J. K. nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu w firmie (...) w U. , jako dokumentem autentycznym, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem firmy (...) w S. , a które to zaświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia G. M. w w/w firmie na stanowisku stolarza meblowego z przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem netto 2.087,OOzł, osiąganych dochodach, możliwości spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu na zakup mebli pokojowych w kwocie 37.559,21zł i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 37.559,21 zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 21. w dniu 21 listopada 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustaloną osobą J. K. , po uprzednim osobistym podrobieniu zaświadczenia o zatrudnieniu R. O. w firmie (...) w J. H. S. na stanowisku handlowca z wynagrodzeniem 3.749,50zł, którym nieustalona osoba posłużyła się jako dokumentem autentycznym, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w U. , a które to zaświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. O. w w/w firmie, w której nigdy nie był zatrudniony, dokonanej wpłacie własnej w kwocie 5.500zł, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) na zakup mebli kuchennych na wymiar w kwocie 65.748,28zł, na której nieustalona osoba podrobiła podpisy R. O. i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w w/w wysokości, czym działał na szkodę w/w banku i R. O. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 22. w dniu 22 stycznia 2013r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustalonymi osobami R. C. i G. J. , poprzez posłużenie się jako dokumentem autentycznym podrobionym w całości przez nieustaloną osobę zaświadczeniem o zatrudnieniu R. C. w firmie Przedsiębiorstwo Wielobranżowe (...) sp. z o.o. w W. (2) Z. K. z dnia 18 stycznia 2013r. na stanowisku masarza z wynagrodzeniem netto za okres 3 miesięcy w wysokości 2.476,13zł i znajdującego się na nim podpisu Z. K. , w której nigdy R. C. nie był zatrudniony przed przedstawicielem (...) Bank (...) SA z siedzibą w G. za pośrednictwem (...) w S. G. J. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. C. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) w kwocie 39.452,30zł i doprowadził (...) Bank (...) SA z siedzibą w G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 39.452,30zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 23. w dniu 21 lutego 2013r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami R. C. i S. S. , poprzez posłużenie się przez R. C. jako dokumentem autentycznym podrobionym osobiście przez W. K. zaświadczeniem o zatrudnieniu R. C. w firmie Przedsiębiorstwo Wielobranżowe (...) sp. z o.o. w W. (2) Z. K. na stanowisku masarza z wynagrodzeniem netto za okres 3 miesięcy w wysokości 2.985,13zł i znajdującego się na nim podpisu Z. K. , w której R. C. nigdy nie był zatrudniony przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w S. (1) , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. C. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) w kwocie 28.886,46zl na zakup pokrycia dachowego i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 28.886,46zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 24. w dniu 28 września 2012r. S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustalonymi osobami I. K. i J. K. , poprzez osobiste posłużenie się podrobionym przez nieustaloną osobę zaświadczeniem o zatrudnieniu B. M. w firmie (...) S.C. (...) S. na stanowisku pracownika usług z miesięcznym wynagrodzeniem z ostatnich 3 miesięcy 2.680zł netto, przed przedstawicielem (...) Bank (...) SA z siedzibą w G. , za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia B. M. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę o Kredyt na zakup towarów i usług nr (...) na zakup mebli kuchennych na wymiar w kwocie 30.000zł, na której osobiście podrobił podpisy B. M. i doprowadził (...) Bank (...) SA z siedzibą w G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w w/w wysokości, czym działał na szkodę w/w banku i B. M. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. przy zast. art.11 §2 k.k. , 25. w dniu 14 czerwca 2012r. S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami M. J. i J. K. , poprzez złożenie przez M. J. pisemnego oświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie (...) w S. na stanowisku pracownika finansów, ubezpieczeń z miesięcznym wynagrodzeniem 3.480zł netto, w której nigdy nie był zatrudniony, a które to oświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu posłużył się przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą, w W. za pośrednictwem (...) w U. i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia M. J. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony, zawarł umowę kredytu nr (...) na zakup mebli kuchennych w kwocie 5.250zł i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 5.250zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 26. w dniu 11 czerwca 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami Z. K. i A. K. , poprzez posłużenie się przez A. K. wystawionym osobiście przez W. K. poświadczającym nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu A. K. w firmie (...) w S. , jako dokumentem autentycznym, przed przedstawicielem (...) z/s w G. (1) oddział w S. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia A. K. w w/w firmie na stanowisku pracownika umysłowego z dochodem z 3 ostatnich miesięcy netto 2.574,86zł, w której nigdy A. K. nie była zatrudniona, osiąganych dochodach oraz możliwości oraz zamiaru spłaty pożyczki, a także faktycznego przeznaczenia pożyczki dla innych osób zawarł umowę kredytu w kwocie 20.000zł i doprowadził (...) z/s w G. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę (...) z/s w G. (1) , tj. o czyn z art. 271 §1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art.11 § 2 k.k. , 27. w dniu 26 października 2011r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z A. K. , poprzez posłużenie się przez A. K. poświadczonym osobiście przez W. K. nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu w firmie (...) w S. , na stanowisku specjalisty ds. windykacji z przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem z ostatnich 3- ch miesięcy 4.900zł brutto, 3.480,67zł netto, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) PPHU (...) w S. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia A. K. w w/w firmie, w którym nigdy nie była ona zatrudniona, osiąganych dochodów, możliwości spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) na zakup mebli kuchennych w kwocie 32.550zł i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę (...) Bank SA z siedzibą w W. , tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 28. w dniu 30 października 2013r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami T. B. i C. S. , poprzez udostępnienie przez T. B. swojego dowodu osobistego wraz z danymi osobowymi, którymi nieustalona osoba posłużyła się wraz z podrobionym w całości przez nieustaloną osobę jako dokumentem autentycznym zaświadczeniem o zatrudnieniu T. B. w firmie (...) S.C. (...) S. na stanowisku pracownika biurowego/urzędnika z miesięcznym wynagrodzeniem netto 2.380,60zl, w której nigdy nie była ona zatrudniona przed przedstawicielem (...) Bank (...) SA w G. , za pośrednictwem firmy (...) w S. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błgd co do faktu zatrudnienia T. B. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) w kwocie 14.500zł i doprowadził (...) Bank (...) SA w G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 14.500zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. . i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 29. w dniu 24 października 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustaloną osobą J. K. po uprzednim podrobieniu przez siebie zaświadczenia o zatrudnieniu R. P. w firmie Zakład (...) w S. na stanowisku hydraulika-montażysty z miesięcznym wynagrodzeniem netto z ostatnich 3 miesięcy w wysokości 2.760,50zł, na którym podrobił podpis W. K. (2) , którym nieustalona osoba posłużyła się jako dokumentem autentycznym, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. , za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. P. w w/w firmie, w której nigdy nie był zatrudniony, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) w kwocie 62.363,24zł, na której nieustalona osoba podrobiła podpisy R. P. i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę w/w banku i R. P. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 30. w dniu 12 listopada 2012r. w U. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustalonymi osobami J. K. i P. W. , po uprzednim osobistym podrobieniu zaświadczenia o zatrudnieniu R. G. w firmie (...) S.C. (...) S. na stanowisku kucharza z wynagrodzeniem 2.495,50zł, którym nieustalona osoba posłużyła się jako dokumentem autentycznym, przed przedstawicielem (...) Bank (...) SA. z siedzibą w G. , za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. G. w w/w firmie, w którym nigdy nie był zatrudniony, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony, zawarł umowę kredytu na zakup towarów nr (...) na zakup mebli kuchennych w kwocie 25.000zł, na której nieustalona osoba podrobiła podpisy R. G. i doprowadził (...) Bank (...) SA. z siedzibą w G. , do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę w/w banku i R. G. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. . i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 31. w dniu 12 września 2013r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustaloną osobą B. P. , poprzez posłużenie się podrobionym osobiście i przez nieustaloną osobę zaświadczeniem o zatrudnieniu B. P. w firmie (...) , ul. (...) w S. na stanowisku stolarza — montażysty z wynagrodzeniem brutto z ostatnich 3 miesięcy w kwocie 4.177,00zł brutto, w której nigdy nie był zatrudniony przed przedstawicielem (...) oddział w S. ul. (...) , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia B. P. w w/w firmie, osiąganych dochodach oraz możliwości i zamiaru spłaty kredytu, a także faktycznego przeznaczenia pożyczki usiłował zawrzeć umowę kredytu gotówkowego w kwocie 24.500zł i doprowadzić (...) oddział w S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 24.500zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowną decyzję banku przy weryfikacji zatrudnienia, tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 32. w dniu 14 listopada 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami P. W. i R. W. , poprzez złożenie przez R. W. podrobionego osobiście zaświadczenia o zatrudnieniu R. W. i wysokości osiągniętego wynagrodzenia w firmie (...) s.c. (...) w S. na stanowisku kucharza z wynagrodzeniem z 3 ostatnich miesięcy brutto 3.125,60zł, przed przedstawicielem (...) oddział w S. , a które to zaświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. W. w w/w firmie, w której nigdy nie był zatrudniony osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę pożyczki nr (...) w kwocie 19.600zł i doprowadził (...) oddział w S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w w/w wysokości, czym działał na szkodę w/w kasy, tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. . i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 33. w dniu 27 października 2011r., w U. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami R. J. i J. K. , poprzez posłużenie się przez R. J. poświadczonym osobiście przez W. K. nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu i wysokości osiągniętego wynagrodzenia R. J. w firmie (...) w S. na stanowisku specjalisty ds. windykacji z wynagrodzeniem netto w wysokości 3.480,67zł, w której nigdy nie była zatrudniona, przed przedstawicielem (...) Bank (...) SA z siedzibą w G. za pośrednictwem (...) PPHU (...) w S. , a które to zaświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. J. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu gotówkowego na zakup mebli w kwocie 23.750zł i doprowadził (...) Bank (...) SA z siedzibą w G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w kwocie 23.750zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. . i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 34. w dniu 21 sierpnia 2012r. w U. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami R. J. , J. K. i C. S. , poprzez posłużenie się przez R. J. poświadczonym osobiście przez W. K. nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu i wysokości osiągniętego wynagrodzenia R. J. w firmie (...) w S. na stanowisku specjalisty ds. windykacji z wynagrodzeniem netto w wysokości 4.037,86zł, w której nigdy nie była zatrudniona przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem firmy (...) w S. , a które to zaświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. J. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu gotówkowego w kwocie 59.678,50zł i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 59.678,50zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art.11 § 2 k.k. , 35. w dniu 28 czerwca 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami R. K. , A. P. (1) i C. S. , poprzez posłużenie się przez A. P. (1) przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem firmy (...) w S. , jako dokumentem autentycznym podrobionym osobiście zaświadczeniem o zatrudnieniu w firmie (...) z siedzibą w U. , P. , ul. (...) na stanowisku pracownika fizycznego ze średnim miesięcznym wynagrodzeniem 2.850zł netto, w której A. P. (1) nigdy nie był zatrudniony, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia A. P. (1) w w/w firmie, osiąganych dochodach i możliwości spłaty zobowiązania, zawarł umowę o kredyt plan ratalny oraz limitu nr (...) w kwocie 26.233,60zł i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę (...) Bank SA z siedzibą w W. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. . i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 36. w dniu 26 września 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustaloną osobą J. K. , poprzez posłużenie przez nieustaloną osobę jako autentycznym wystawionym osobiście poświadczającym nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu M. B. w firmie (...) w S. na stanowisku specjalisty ds. windykacji z wynagrodzeniem w wysokości 2.935,00zł, w której M. B. nigdy nie był zatrudniony, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w U. , a które to zaświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia M. B. w w/w firmie, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) na zakup mebli kuchennych w kwocie 49.203,38zł i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w w/w wysokości, czym działał na szkodę w/w banku i M. B. , którego podpisy na umowie podrobiła nieustalona osoba, tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 37. w okresie od 19 listopada 2013r. do 11 marca 2014r. w Ł. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd K. R. właściciela PHU (...) w Ł. co do możliwości i zamiaru zapłaty należności za wynajem samochodu marki S. (...) nr rej. (...) i doprowadził K. R. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 2.400zł, czym działał na jego szkodę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. , 38. w okresie od 24 grudnia 2013r. do 28 grudnia 2013r. w Ł. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd K. R. właściciela PHU (...) w Ł. co do możliwości i zamiaru zwrotu dwóch pożyczek w kwocie po 4.900zł i doprowadził K. R. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 9.800 zł, czym działał na jego szkodę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. , 39. w okresie od 9 marca 2009r. do grudnia 2013r. w S. , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ten sposób, iż prowadząc firmę (...) w S. i będąc upoważnionym do prowadzenia postępowania w celu odzyskania wierzytelności, przywłaszczył powierzone mu środki pieniężne w łącznej kwocie 30.569,24zł wyegzekwowane z toku egzekucji komorniczej w ten sposób, że pomimo upływu terminu, nie zwrócił na wezwanie zleceniodawcy — pokrzywdzonego P. P. , czym działał na jego szkodę, tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. , 40. w dniu 10 sierpnia 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami M. D. , I. A. i J. K. , poprzez posłużenie się przez I. A. poświadczonym przez M. D. nieprawdę zaświadczeniem o zatrudnieniu w firmie PPHU (...) jako dokumentem autentycznym, w której nigdy nie była zatrudniona przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia I. A. , w w/w firmie, osiąganych dochodów oraz zdolności kredytowej, a także rzeczywistego przeznaczenia kredytu, zawarł umowę kredytu ratalnego nr (...) w kwocie 31.500zł i doprowadził (...) Bank SA w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w wysokości 31.500zł, czym działał na szkodę w/w banku, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 41. w dniu 18 września 2012r. S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami K. P. , I. K. i J. K. , poprzez posłużenie się przez K. P. podrobionym przez I. K. zaświadczeniem o jej zatrudnieniu w firmie (...) S.C. (...) S. na stanowisku menagera z miesięcznym wynagrodzeniem 3.900zł netto, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. , za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia K. P. w w/w firmie na stanowisku pracownika umysłowego z miesięcznym wynagrodzeniem netto 3.900zł, osiąganych dochodów, dokonanej wpłaty własnej w kwocie 4.950zł, możliwości spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu planu ratalnego oraz limitu nr (...) na zakup mebli kuchennych na wymiar oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł w/w umowę kredytu w kwocie 68.268,08zl i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w w/w wysokości, czym działał na jego szkodę, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 42. w dniu 15 grudnia 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustalonymi osobami S. S. , J. K. i I. K. , poprzez posłużenie się przez W. K. jako dokumentem autentycznym podrobionym osobiście i przez nieustaloną osobę zaświadczeniem o zatrudnieniu M. K. w firmie (...) w S. na stanowisku kucharza z wynagrodzeniem 2.515,34zł netto za ostatnie 3 miesiące, które to zaświadczenie wcześniej ostemplował pieczątkami firmowymi I. K. , w której M. K. nigdy nie był zatrudniony, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w S. (1) , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do tożsamości kredytobiorcy, faktu zatrudnienia M. K. w w/w firmie, dokonanej wpłacie własnej w kwocie 4.400 zł, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) na zakup pokrycia dachowego w systemie ratalnym w kwocie 45.107,48 zł, na której osobiście podrobił podpisy M. K. i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w w/w, czym działał na szkodę w/w banku i M. K. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 43. w dniu 5 listopada 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną i ustaloną osobą J. K. , poprzez posłużenie się przez nieustaloną osobę jako dokumentem autentycznym podrobionym osobiście w całości zaświadczeniem o zatrudnieniu L. H. w firmie Zakład (...) w S. na stanowisku montażysty z miesięcznym wynagrodzeniem 2.435,65zł, w której L. H. nigdy nie był zatrudniony, przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem (...) w U. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do tożsamości kredytobiorcy, faktu zatrudnienia L. H. w w/w firmie, dokonanej wpłacie własnej w kwocie 4.400zł, osiąganych dochodów, możliwości i zamiaru spłaty kredytu oraz rzeczywistego przeznaczenia kredytu oraz osoby dla której był on przeznaczony zawarł umowę kredytu nr (...) na zakup mebli w systemie ratalnym w kwocie 41.705,61 zł, na której nieustalona osoba podrobiła podpisy L. H. i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kredytu w w/w, czym działał na szkodę w/w banku i L. H. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. , 44. w dniu 4 września 2012r. w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami C. S. , R. O. (1) i J. K. , który wystawił osobiście poświadczające nieprawdę zaświadczenie o zatrudnieniu R. O. (1) w firmie (...) w U. , którym R. O. (1) jako dokumentem autentycznym posłużył się przed przedstawicielem (...) Bank SA z siedzibą w W. za pośrednictwem firmy (...) w S. , a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu i poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu zatrudnienia R. O. (1) w w/w firmie na stanowisku pracownika fizycznego z dochodem z 3 ostatnich miesięcy netto 2,080zł, w której w/w nigdy nie był zatrudniony zawarł umowę kredytu w kwocie 37.594,54zł na zakup mebli kuchennych i doprowadził (...) Bank SA z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w/w wysokości, czym działał na szkodę (...) Bank SA z siedzibą w W. , tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z 21 grudnia 2022r. w sprawie II K 24/10 Sąd Okręgowy w Słupsku stosując z mocy art. 4 § 1 k.k. wobec oskarżonego przepisy Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, tj. przed 1 lipca 2015 r. I. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 1 oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przy zast. art. 12 k.k. i za to z mocy art. 294 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; II. na zasadzie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego W. K. na rzecz pokrzywdzonego K. K. 387.000 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; III. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w pkt 2, 3, 13, 14, 18, 19, 20, 22, 25, 28, 40, 41, 44 oskarżenia, z tym ustaleniem że: - w opisie czynu 2 w miejsce zapisów dotyczących G. J. i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „zaświadczenie o zatrudnieniu zawierające nieprawdziwe informacje"; - w opisie czynu 3 w miejsce zapisów dotyczących J. G. (1) wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą; - w opisie czynu 13 w miejsce zapisów dotyczących A. P. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą; - w opisie czynu 14 w miejsce zapisów dotyczących I. K. i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „zaświadczenie o zatrudnieniu zawierające nieprawdziwe informacje”; - w opisie czynu 18 w miejsce zapisów dotyczących W. K. (1) , J. K. , C. S. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „zaświadczenie o zatrudnieniu zawierające nieprawdziwe informacje”; - w opisie czynu 19 w miejsce zapisów dotyczących W. K. (1) , J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami oraz w miejsce zapisów dotyczących kredytu wprowadził zapis „ pożyczka”; - w opisie czynu 20 w miejsce zapisów dotyczących G. M. , J. K. , C. S. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „zaświadczenie o zatrudnieniu zawierające nieprawdziwe informacje; - w opisie czynu 22 w miejsce zapisów dotyczących R. C. , G. J. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 25 w miejsce zapisów dotyczących M. J. i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 28 w miejsce zapisów dotyczących T. B. i C. S. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 40 w miejsce zapisów dotyczących M. D. , I. A. i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „zaświadczenie o zatrudnieniu zawierające nieprawdziwe informacje”; - w opisie czynu 41 w miejsce zapisów dotyczących K. P. , I. K. i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 44 w miejsce zapisów dotyczących C. S. , R. O. (1) i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „zaświadczenie o zatrudnieniu zawierające nieprawdziwe informacje”; oraz przyjmując, że czyny te popełnione zostały w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, stanowiąc ciąg przestępstw, to jest popełnienia występków z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zast. art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art.33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 300 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 100 zł; IV. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 4 oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; V. na zasadzie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego W. K. na rzecz pokrzywdzonego K. K. 16.400 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; VI. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 5 oskarżenia, z tym ustaleniem że spowodował szkodę w wysokości 260.000 zł, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 294 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 100 zł; VII. na zasadzie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego W. K. na rzecz pokrzywdzonego P. K. 260.000 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; VIII. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 6 oskarżenia, z tym ustaleniem że wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do przeznaczenia tej kwoty oraz warunków zawartej umowy i zwrotu zaciągniętej pożyczki, wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 20 stawek dziennych, przy przyjęciu że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; IX. na zasadzie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego W. K. na rzecz pokrzywdzonego P. K. 3.000 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; X. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 7 oskarżenia, z tym ustaleniem że zamiast zapisu, że wyłudził usługi telekomunikacyjne przyjął, że doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci usług telekomunikacyjnych tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i art. 284 § 2 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 20 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; XI. na zasadzie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego W. K. na rzecz pokrzywdzonego K. K. 2749 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; XII. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w pkt 8, 9, 10 i 11 oskarżenia, z tym ustaleniem, że oskarżony działał w celu popełnienia czynów zabronionych w postaci posłużenia się podrobionymi dokumentami, a nadto przyjął, że czyny te popełnione zostały w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu i stanowią ciąg przestępstw, to jest występków z art. 270 § 3 k.k. i za to z mocy art. 270 § 3 k.k. przy zast. art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIII. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 12 oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 20 stawek dziennych, przy przyjęciu że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; XIV. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 15 oskarżenia, z tym ustaleniem że do jego popełnienia doszło w okresie od 13 sierpnia 2013 r. do 11 września 2013 r. oraz działał on wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; XV. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w pkt 16, 17, 21, 23, 24, 26, 27, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 42, 43 oskarżenia, z tym że: - w opisie czynu 16 w miejsce zapisów dotyczących C. S. i P. W. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 17 w miejsce zapisów dotyczących P. W. i S. S. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 21 w miejsce zapisu dotyczącego J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą; - w opisie czynu 23 w miejsce zapisów dotyczących R. C. i S. S. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 24 w miejsce zapisów dotyczących I. K. i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 26 w miejsce zapisów dotyczących Z. K. i A. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „posłużenia się podrobionym przez W. K. zaświadczeniem o zatrudnieniu” oraz zapis „umowa kredytu” zastąpił „umowa pożyczki"; - w opisie czynu 27 w miejsce zapisów dotyczących A. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadza zapis „posłużenia się podrobionym przez W. K. zaświadczeniem o zatrudnieniu”; - w opisie czynu 29 w miejsce zapisów dotyczących J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą; - w opisie czynu 30 w miejsce zapisów dotyczących J. K. i P. W. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 31 w miejsce zapisów dotyczących B. P. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą; - w opisie czynu 32 w miejsce zapisów dotyczących P. W. i R. W. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami oraz w miejsce zapisów dotyczących kredytu wprowadził zapis „ pożyczka"; - w opisie czynu 33 w miejsce zapisów dotyczących R. J. i J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „ posłużenia się podrobionym przez W. K. zaświadczeniem o zatrudnieniu”; - w opisie czynu 34 w miejsce zapisów dotyczących R. J. , J. K. , C. S. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „posłużenia się podrobionym przez W. K. zaświadczeniem o zatrudnieniu”; - w opisie czynu 35 w miejsce zapisów dotyczących R. K. , A. P. (1) i C. S. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami; - w opisie czynu 36 w miejsce zapisów dotyczących J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, a w miejsce zapisu dotyczącego poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o zatrudnieniu wprowadził zapis „posłużenia się podrobionym przez W. K. zaświadczeniem o zatrudnieniu”; - w opisie czynu 42 w miejsce zapisów dotyczących S. S. , J. K. i I. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami oraz ustalił, że do popełnienia czynu doszło w okresie od 12 grudnia 2012 r. do 15 grudnia 2012 r. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu; - w opisie czynu 43 w miejsce zapisów dotyczących J. K. wprowadził, że działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą; oraz przyjmując, że czyny te popełnione zostały w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, stanowiąc ciąg przestępstw, to jest popełnienia występku w zakresie czynu z pkt 31 z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k przy zast. art. 11 § 2 k.k. , a pozostałych wyczerpujących znamiona występków z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego grzywnę w rozmiarze 200 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 100 zł; XVI. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 37 oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 20 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; XVII. na zasadzie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego W. K. na rzecz pokrzywdzonego K. R. 2400 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; XVIII. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 38 oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych, przy przyjęciu że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł złotych; XIX. na zasadzie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego W. K. na rzecz pokrzywdzonego K. R. 9.800 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; XX. uznał oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 39 oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 284 § 2 k.k. skazał go na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył wobec oskarżonego karę grzywny w rozmiarze 80 stawek dziennych, przy przyjęciu ze jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna 50 zł; XXI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego W. K. obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę: - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 60.000 zł w zakresie czynu 17, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 30.000 zł w zakresie czynu 18; przypisanego w pkt III; - na rzecz (...) w G. (1) , Oddział Zamiejscowy w S. kwoty 10.000 zł w zakresie czynu 19, przypisanego w pkt. III; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 35.000 zł w zakresie czynu 20, przypisanego w pkt III; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 60.000 zł w zakresie czynu 21, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank (...) SA z siedzibą w G. kwoty 35.000 zł w zakresie czynu 22, przypisanego w pkt III; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibę w W. kwoty 25.000 zł w zakresie czynu 23, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank (...) SA z siedzibę w G. kwoty 19.000 zł w zakresie czynu 24, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 4.000 zł w zakresie czynu 25, przypisanego w pkt III; -na rzecz (...) w G. (1) , Odział Zamiejscowy w S. 20.000 zł w zakresie czynu 26, przypisanego w pkt XV; - rzecz (...) Bank SA z siedzibę w W. kwoty 30.000 zł w zakresie czynu 27, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank (...) SA z siedzibę w G. kwoty 10.000 zł w zakresie czynu 28, przypisanego w pkt III; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibę w W. kwoty 60.000 zł w zakresie czynu 29, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank (...) SA z siedzibę w G. kwoty 20.000 zł w zakresie czynu 30, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) w G. (1) , Oddział Zamiejscowy w S. kwoty 12.000 zł w zakresie czynu 32, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank (...) SA z siedzibę w G. kwoty 20.000 zł w zakresie czynu 33, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibę w W. kwoty 55.000 zł w zakresie czynu 34, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibę w W. kwoty 20.000 zł w zakresie czynu 35, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibę w W. kwoty 45.000 zł w zakresie czynu 36, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 30.000 zł w zakresie czynu 40, przypisanego w pkt III; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 42.000 zł w zakresie czynu 41, przypisanego w pkt III; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 40.000 zł w zakresie czynu 42, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 40.000 zł w zakresie czynu 43, przypisanego w pkt XV; - na rzecz (...) Bank SA z siedzibą w W. kwoty 35.000 zł w zakresie czynu 44, przypisanego w pkt III; XXIII. na zasadzie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego W. K. jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył wobec niego karę łączną 7 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 700 sławek dziennych grzywny, przy przyjęciu że jedna stawka jest równoważna 100 zł; XXIV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Słupsku 15.909,71 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka kompensacyjnego 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty W. K. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty W. K. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu W. K. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu W. K. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. 1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp Zarzuty Apelacja oskarżyciela publicznego I. w zakresie pkt. XIII rażąca niewspółmierność kary poprzez niezastosowanie środka kompensacyjnego tj. zaniechanie orzeczenia z urzędu obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 10.000 zł na rzecz pokrzywdzonego J. G. ; II. w zakresie pkt. XX obraza prawa materialnego tj. art. 46 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie i brak orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 30.569,24 zł na rzecz pokrzywdzonego P. P. , w sytuacji gdy pokrzywdzony złożył wniosek o naprawienie szkody, co obligował Sąd do jego orzeczenia. Apelacja obrońcy a) mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku obraza przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. poprzez pozbawienie oskarżonego prawa do obrony przed Sądem pierwszej instancji na skutek przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego w dniu 29 marca 2021 r., 31 marca 2021 r., 26 maja 2021 r., 7 lipca 2021 r., 20 października 2021 r., 30 marca 2022 r., 8 czerwca 2022 r. (pomimo usprawiedliwienia nieobecności przez oskarżonego) co doprowadziło do sytuacji, w której oskarżony nie mógł osobiście przedstawić Sądowi Okręgowemu w Słupsku stosownej argumentacji, złożyć wyjaśnień, zadawać świadkom pytań - przez co uchybienie to miało istotny wpływ na treść wyroku; b) mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku obraza przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.k. i art. art. 378a § 1 k.p.k. w zw. z art. 117 § 2 k.p.k. poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 8 czerwca 2022 r. pod nieobecność oskarżonego i przyjęcie, że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, który pozwala na przeprowadzenie postępowania dowodowego podczas usprawiedliwionej nieobecności oskarżonego, podczas gdy nie było żadnych nadzwyczajnych okoliczności, uzasadniających zastosowanie przepisu art. 378a § 1 k.p.k. , co świadczy o rażącym naruszeniu prawa oskarżonego do obrony; c) mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku obraza przepisów postępowania, tj. - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegająca na przyjęciu, że: - zeznania/pomówienia J. K. zasługują na wiarę - podczas gdy pomówienia te nie były logiczne, konsekwentne, spójne i w wielu przypadkach nie znajdowały potwierdzenia w innych dowodach oraz wszystkich okolicznościach sprawy; - zeznania P. W. , I. K. , C. S. , R. C. , R. K. , R. P. są w przeważającej mierze wiarygodne - podczas gdy osoby te umniejszały swoją rolę w przestępczym procederze, a obciążając W. K. mogły liczyć na łagodniejsze potraktowanie przez organy ścigania, więc dowód z ich zeznań powinien być oceniany ze szczególną ostrożnością i powinien znaleźć potwierdzenie w innych dowodach; - wyjaśnienia W. K. są całkowicie niewiarygodne - podczas gdy jego depozycje znajdowały potwierdzenie w innych dowodach, były logiczne i spójne; d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że: - W. K. działał z zamiarem bezpośrednim kierunkowym popełnienia zarzucanych mu w punktach 1, 4, 5, 7 aktu oskarżenia czynów, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiej tezy, gdyż oskarżony uprzedził K. K. oraz P. K. o ryzyku związanym z inwestycjami, a wcześniej spłacał swoje zadłużenie; - W. K. doprowadził P. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 3.000 zł wpłaconych w formie pożyczki, podczas gdy brak jest jakichkolwiek stanowczych dowodów wskazujących na to, że rzeczywiście P. K. taką kwotę pożyczył oskarżonemu, skoro sam nie pamiętał nawet kiedy ta pożyczka miała miejsce; - W. K. przywłaszczył sobie powierzone mu środki pieniężne w łącznej kwocie 30.569,24 zł i działał na szkodę P. P. , podczas gdy oskarżony nie działał z zamiarem bezpośrednim kierunkowym sprzeniewierzenia, gdyż problem z przekazaniem zleceniodawcy wyegzekwowanej kwoty pojawił się na skutek egzekucji komorniczej prowadzonej z majątku oskarżonego; - oskarżony dopuścił się przestępstw z art. 286 § 1 k.k. na szkodę K. R. , podczas gdy oskarżony zwrócił pokrzywdzonemu wszystkie środki pieniężne; - oskarżony dopuścił się zarzucanych mu w punktach 8, 9, 10, 11, 13, 14, 15, 18, 19, 20, 21, 22, 24, 28, 29, 30, 31, 35, 40, 41, 42, 44 aktu oskarżenia czynów, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiej tezy, gdyż brak jest stanowczych dowodów potwierdzających sprawstwo oskarżonego, e) rażąca niewspółmiernie surowość kary, poprzez wymierzenie oskarżonemu kar nieadekwatnych do stopnia jego winy, nie uwzględniając przy tym okoliczności łagodzących dotyczących oskarżonego, w tym jego częściowego przyznania się do winy i okazanej skruchy, a potraktowanie na niekorzyść oskarżonego jego dotychczasowej karalności (w sytuacji, gdy w czasie popełnienia przypisanych mu przestępstw był osobą niekaraną), wysokiego stopnia winy (podczas gdy zarzucane mu przestępstwa są przestępstwami kierunkowymi) oraz okoliczności, które stanowią znamiona czynu zabronionego (np. doprowadzenie banków do niekorzystnego rozporządzenia mieniem); a) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż okoliczności dotyczące zarówno osoby oskarżonego jak i poszczególnych czynów przemawiają za wymierzeniem temu oskarżonemu kary łącznej w oparciu o zasadę częściowej kumulacji, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu okoliczności podmiotowych i przedmiotowych odnoszących się do oskarżonego wskazuje na zasadność zastosowania przy łączeniu kar zasady całkowitej absorpcji; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne Apelacja oskarżyciela publicznego Skarżący nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji co, w związku z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk , zwalnia Sąd Apelacyjny od czynienia rozważań odnośnie zarzutów podniesionych w tym środku odwoławczym. Apelacja obrońcy Ad. a) Zarzut nie jest trafny; nie doszło bowiem do obrazy art.6 kpk w zw. z art.117 § 2 kpk . Procedując we wskazanych przez skarżącego terminach na rozprawie głównej Sąd I instancji dysponował dwiema opiniami sądowo – psychiatrycznymi biegłych: z 5 kwietnia 2018r. (k.1983-1982 akt sprawy) oraz z 30 stycznia 2020r. (1578-1579 akt sprawy), z których jednoznacznie wynika, że oskarżony W. K. jest poczytalny, mógł brać udział w postępowaniu pod warunkiem korzystania z pomocy obrońcy. Warunek ten został spełniony, w każdym terminie rozprawy brał udział obrońca oskarżonego. W opinii sądowo – psychiatrycznej z 5 kwietnia 2018r. biegli stwierdzili, że przedkładane zaświadczenia o leczeniu i hospitalizacji to zaburzenia adaptacyjne związane z toczącymi się sprawami. Oczywistym – w ocenie Sądu Apelacyjnego – jest, że toczące się postępowanie karne jest czynnikiem stresogennym, nie powodującym jednak w przypadku oskarżonego W. K. przeszkody do brania w nim udziału, co zostało stwierdzone dwiema opiniami biegłych. Wskazać nadto należy że biegli wydający opinię z 30 stycznia 2020r. w pełni ją podtrzymani (k.1623, k.2105 akt sprawy). Wobec powyższego skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do zaświadczeń lekarskich wystawionych przez lekarzy psychiatrów leczących oskarżonego. Nie są one bowiem w stanie skutecznie podważyć wiarygodności wydanych w sprawie opinii niezależnych biegłych sądowych. Odnosząc się do argumentu potwierdzenia przez lekarza sądowego zaświadczenia lekarskiego wydanego przez J. R. wskazać należy, że żadną miarą nie podważa to wiarygodności wydanych w sprawie opinii sądowo – psychiatrycznych. Podkreślenia bowiem wymaga, że lekarz sądowy (w opisywanym przypadku był to chirurg – k.2138 akt sprawy) odnosi się do zaświadczenia innego lekarza bez badania podsądnego. Tym bardziej gdy jest on specjalistą w zupełnie innej dziedzinie. Tak więc potwierdzone przez chirurga zaświadczenie wydane przez lekarza psychiatrę nie może podważyć wiarygodności opinii biegłych powołanych przez sąd. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wystawiający owo zaświadczenie lekarz J. R. był jednym z lekarzy psychiatrów ze szpitala psychiatrycznego w L. (k.1567 akt sprawy), który to szpital wniósł o powołanie do opiniowania innych lekarzy, gdyż zatrudnieni w tym szpitalu leczą oskarżonego W. K. (k.1565-1566 akt sprawy). Już zatem sam podmiot leczniczy powziął wątpliwość czy pracujący w nim lekarze psychiatrzy mogą wydać obiektywną opinię o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego W. K. i możliwości jego udziału w toczącym się postępowaniu. Sąd Okręgowy każdorazowo szczegółowo uzasadniał swoje stanowisko co do możliwości prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego i zyskało ono pełną aprobatę Sądu Apelacyjnego. Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu Apelacyjnego - Sąd Okręgowy prowadząc rozprawę 29 marca 2021r. trafnie uznał, że oskarżony chorobę swą traktuje instrumentalnie i nie uwzględnił wniosku o odroczenie rozprawy (k.2141-2142 akt sprawy). Podobnie 31 marca 2021r. (k.2147 akt sprawy) i 26 maja 2021r. (k.2228v-2229 akt sprawy). Na rozprawę 31 maja 2021r. oskarżony nie stawił się nie dostarczając jakiegokolwiek usprawiedliwienia swej nieobecności (k.2245 akt sprawy). Wniosek o odroczenie terminu rozprawy 7 lipca 2021r. obrońca oskarżonego uzasadnił złym samopoczuciem W. K. po szczepieniu (k.2313 akt sprawy). Nie zostało to poparte jakimkolwiek dowodem, a zatem słusznie zostało uznane przez Sąd Okręgowy za niestanowiące przeszkody do prowadzenia postępowania. Nie sposób zatem za skuteczne uzasadnienie tego zarzutu uznać stwierdzenia, że „niektóre osoby szczególnie ciężko przechodziły szczepienia przeciwko koronawirusowi” (str.8 apelacji). Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do uznania, że do grona tego należał oskarżony (jeżeli w ogóle w tym czasie został zaszczepiony, gdyż na tę okoliczność również brak dowodu). Nadto należytego usprawiedliwienia nieobecności na rozprawie nie może stanowić oświadczenie niepoparte jakimkolwiek dokumentem. Nie bez znaczenia przy ocenie postawy procesowej oskarżonego w kontekście omawianego zarzutu apelacji jest to, że oskarżony stawił się na rozprawę przed sądem rejonowym w sprawie toczącej się m.in. przeciw jego żonie (k.2446 akt sprawy). Miało to miejsce 2 września 2021r., a zatem w czasie kiedy – jak wynika z zaświadczenia wydanego przez lekarza J. R. - nie mógł stawić się w sądzie (w okresie od 26 sierpnia do 30 listopada 2021r. - k.2513 akt sprawy). Słusznie zatem Sąd Okręgowy nie stwierdził przeszkód do kontynuowania rozprawy 20 października 2021r. (k.2517 akt sprawy). Na owo zaświadczenie powoływał się obrońca oskarżonego wnosząc o odroczenie terminu rozprawy 16 września 2021r. (k.2427 akt sprawy). Odnosząc się do wskazanego w omawianym zarzucie terminu rozprawy 30 marca 2022r. wskazać należy, że oświadczenie obrońcy o hospitalizacji oskarżonego 16 lutego 2022r. (k.2598 akt sprawy) nie zostało potwierdzone żadnym dokumentem, nadto – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – nie sposób było stwierdzić czy oskarżony nadal był hospitalizowany w dacie rozprawy. Słusznie również powołał się na opinie biegłych nie stwierdzających przeciwwskazań do uczestnictwa oskarżonego w rozprawie oraz fakt, że oskarżony w czasie hospitalizacji przebywa na oddziale, którym kieruje lekarz wstawiający mu opinie o stanie zdrowia sprzeczne z opinią biegłych. Za całkowicie gołosłowne zatem uznać należy twierdzenie skarżącego (str.8-9 apelacji), że stan zdrowia oskarżonego coraz bardziej się pogarszał oraz pogląd apelującego o nieaktualności opinii dotyczących stanu zdrowia oskarżonego. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do orzeczeń Sądu Rejonowego w Słupsku uwzględniających wnioski o odroczenie wykonania kary orzeczonej wobec oskarżonego w sprawie II K 585/14 (str.9 apelacji). W przedmiotowej sprawie bowiem Sąd Okręgowy dysponował wskazanymi wyżej opiniami biegłych, które stwierdzały brak przeciwwskazań do udziału oskarżonego w rozprawie. Do kwestii prowadzenia rozprawy 8 czerwca 2022r. Sąd odwoławczy odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Reasumując – nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący, że oskarżony W. K. został pozbawiony prawa do udziału w rozprawie. Oskarżony sam bowiem tego prawa się pozbawił nie stawiając się na terminy rozprawy mimo braku obiektywnych przeszkód ku temu. Nie doszło zatem do naruszenia prawa oskarżonego do obrony. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w toku całej rozprawy oskarżony był reprezentowany przez obrońcę, który aktywnie w niej uczestniczył. Wskazane wyżej okoliczności – w ocenie Sądu Apelacyjnego – dają podstawę do uznania, że oskarżony W. K. swój stan psychiczny traktuje w sposób instrumentalny, wykorzystując go według własnych potrzeb dla tamowania biegu postępowania. Stanowi to nadużycie prawa i jako takie nie podlega ochronie w ramach prawa do obrony. Nie bez znaczenia w kontekście zarzutu pozbawienia oskarżonego możliwości udziału w postępowaniu przed Sądem Okręgowym pozostaje, że oskarżony nie brał w nim udziału również wówczas, gdy nie zostały podniesione jakiekolwiek okoliczności wskazujące na niemożność jego uczestnictwa. Sytuacja tak miała miejsce na rozprawie 31 maja 2021r. (k.2245 akt sprawy), 14 lipca 2021r. (według oświadczenia obrońcy oskarżony był w domu – k.2346 akt sprawy), 24 sierpnia 2022r. (k.2701 akt sprawy). Ad. b) Zarzut nie jest trafny. Na wstępie podkreślenia wymaga, że nie sposób skutecznie podnosić zarzutu obrazy określonego przepisu procesowego kwestionując jego zasadność samą w sobie. Sąd orzekający nie dopuszcza się bowiem naruszenia przepisów proceduralnych poprzez ich stosowanie gdy zachodzą ku temu podstawy prawne. Okoliczność, że skarżący kwestionuje istotę przepisu prawidłowo zastosowanego przez Sąd nie może skutkować uznaniem zarzutu za zasadny. Wobec powyższego argumentacja oparta na stanowisku Sekcji Prawa i Postępowania Karnego przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w W. oraz poglądach przywołanych komentatorów (str.10-11 apelacji) kwestionujących zgodność przepisu art.378a kpk z prawem oskarżonego do obrony nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Sąd Okręgowy zatem mimo uznania nieobecności oskarżonego na rozprawie 8 czerwca 2022r. za usprawiedliwioną mógł, zgodnie z treścią art.378a kpk , prowadzić postępowania dowodowe. W rozprawie tej uczestniczył obrońca oskarżonego. Na wstępie wskazać należy, że ratio legis tego przepisu jest zapobieżenie tamowaniu przebiegu rozprawy w związku z usprawiedliwionym niestawiennictwem oskarżonego lub obrońcy gdy dowody są gotowe do przeprowadzenia. Jednocześnie za okoliczność uzasadniającą zastosowanie tego przepisu uznać należy potrzebę ponownego i wielokrotnego wzywania świadka (tak: Dariusz Świecki, Kodeks postępowania karnego, tom I. Komentarz, LEX/el.2023). W realiach rozpoznawanej sprawy przesłanki te zaistniały. Postawa procesowa, którą zdecydował się przyjąć oskarżony, tj. nieuczestniczenie w rozprawie przez Sądem I instancji nieskutecznym bowiem czyniłaby również oczekiwanie skarżącego (str.10 apelacji), że świadek G. M. mógł zostać przesłuchany na rozprawie, na którą mógł stawić się oskarżony. Oskarżony bowiem nie stawił się na żadnym terminie rozprawy. Do kwestii zasadności prowadzenia pomimo to postępowania jurysdykcyjnego odniósł się już Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu. Nie bez znaczenia również – w kontekście przesłanki szczególnie uzasadnionego wypadku, o której mowa w art.378a § 1 kpk – pozostaje, że były trudności z ustaleniem miejsca pobytu świadka G. M. (k.2617 akt sprawy). W tym miejscu wskazać ponownie należy, że oskarżony sam pozbawił się możliwości złożenia wyjaśnień na rozprawie, gdyż nie stawiał się na kolejne jej terminy. Nie uczynił również tego w toku rozprawy odwoławczej (k.2873 akt sprawy), kiedy także mógł skorzystać z prawa do składania wyjaśnień. Wobec powyższego złożone przez niego oświadczenie na piśmie, które stanowi element apelacji jego obrońcy nie stanowi dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego, a zostało potraktowane przez Sąd Apelacyjny jako argument mający wskazać na to, że w określonym tam zakresie oskarżony przyznaje się do popełnienia przypisanych mu czynów, co winno – w ocenie skarżącego – mieć wpływ na wymiar orzeczonej wobec W. K. kary. Sąd Apelacyjny odniesie się do tego w dalszej części niniejszego uzasadnienia, przy omawianiu zarzutu rażącej niewspółmierności kary. Ad. c) Zarzuty nie są trafne. Na wstępie Sąd Apelacyjny poczyni kilka uwag na tzw. przedpolu zarzutów postawionych w tej części apelacji. O ile argumentacja podniesiona w tej części wywiedzionego środka odwoławczego stanowi uzasadnienie podniesionego zarzutu obrazy art.7 kpk , skarżący kwestionuje bowiem dokonaną przez Sąd I instancji ocenę wiarygodności dowodów, o tyle w żaden sposób obrońca nie wskazał argumentów na poparcie podniesionego zarzutu obrazy art.410 kpk . Nie wskazał bowiem które to okoliczności miały zostać pominięte przez Sąd Okręgowy w ocenie dowodów. Argumentacja zaprezentowana w tej części apelacji sugeruje natomiast niezrozumienie istoty zarzutu obrazy art.410 kpk . Wskazać zatem należy, że obowiązek wynikający z treści przepisu art.410 kpk związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swego orzeczenia całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por. wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 21 września 2023r. w sprawie II AKa 240/23, 24 marca 2022r. w sprawie II AKa 278/20; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r. w sprawie IV KK 454/05; postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. w sprawie III KK 351/05, 8 marca 2006r. w sprawie III KK 246/05). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego uchybienie regułom art.410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 21 września 2023r. w sprawie II Aka 240/23, 1 lutego 2023r. w sprawie II AKa 278/20, wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2004r., sygn. IV KK 102/04). Nie stanowi natomiast naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., sygn. akt V KKN 34/01), w tym także nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego (orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 grudnia 2022r. w sprawie II AKa 22/22). Wobec braku w omawianej apelacji konkretnych argumentów mających uzasadniać zarzut obrazy art.410 kpk , Sąd Apelacyjny nie może odnieść się do niej zgodnie z treścią art.433 § 2 kpk . Sąd ten zatem ograniczy się do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił wszystkie istotne dowody i z pewnością nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. Podnosząc ten zarzut skarżący w istocie kwestionuje dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę dowodów, co – jak wyżej wskazano – nie może stanowić podstawy zarzutu obrazy art.410 kpk ; podstawą zarzutu kwestionowania oceny dowodów dokonanej przez Sąd jest bowiem art.7 kpk . Całkowicie chybiony jest zarzut obrazy art.424 kpk . Również i on nie został poparty jakąkolwiek argumentacją, do której mógłby odnieść się Sąd odwoławczy. Wskazać zatem jedynie należy, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia wymogi określone ustawą i pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji. Sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia zawartego w wyroku jest istotnym składnikiem prawa do rzetelnego procesu karnego. Tak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 11 kwietnia 2005r., SK 48/04: „uzasadnianie orzeczeń sądowych jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego sądu jako konstytucyjnie chronionego prawa jednostki". Uzasadnienie to spełnia w postępowaniu karnym szereg istotnych funkcji: wymusza samokontrolę sądu, który musi wykazać, że orzeczenie jest materialnie i formalnie prawidłowe oraz odpowiada wymogom sprawiedliwości, dokumentuje argumenty przemawiające za przyjętym rozstrzygnięciem, jest podstawą kontroli zewnętrznej przez organy wyższych instancji, służy indywidualnej akceptacji orzeczenia, umacnia poczucie zaufania społecznego i demokratycznej kontroli nad wymiarem sprawiedliwości, wzmacnia bezpieczeństwo prawne (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 stycznia 2006r. SK 30/05). Takie stanowisko zostało wyrażone również w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob. decyzja z 7 maja 2002r. w sprawie W. przeciwko Polsce). W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano, że „uzasadnienie ma za cel, nie tylko przekonać o trafności zaskarżonego orzeczenia sąd odwoławczy lub kasacyjny, bo te o jego trafności niekiedy mogą powziąć przekonanie po analizie zebranych w sprawie materiałów dowodowych, ale także strony (w tym - co szczególnie ważne - oskarżonych) oraz środki społecznego przekazu, które na podstawie uzasadnienia przede wszystkim tę trafność oceniają, a w każdym razie wyrabiają w sobie przekonanie o rzetelności wyrokowania. Uzasadnienie obok pełnienia funkcji procesowej, buduje autorytet wymiaru sprawiedliwości i kształtuje zewnętrzne przekonanie o sprawiedliwości orzeczenia, wobec czego tolerowanie w obrocie prawnym orzeczeń uzasadnionych w sposób rażąco odbiegających od reguł określonych w art. 457 i 424 k.p.k. nie jest możliwe" (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z 4 listopada 2003r. sygn. akt V KK 74/03). Uzasadnienie wyroku jest źródłem informacji, o tym, czy ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji jest swobodną, a tym samym podlega ochronie wynikającej z przepisu art.7 kpk . Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że uzasadnienie w sprawie tak obszernej, tak pod względem ilości zarzutów, jak i zgromadzonego materiału dowodowego sporządzone jest w sposób wzorcowy. Sąd Okręgowy szczegółowo i w sposób bardzo przejrzysty odniósł się do każdego ustalenia faktycznego, dowodów, na których je oparł, przyjętej kwalifikacji prawnej czynów oraz wymierzonych kar. Całkowicie gołosłowny, niepoparty żadną argumentacją zarzut obrazy art.424 kpk uznać zatem należy za niezasadny. Odnosząc się do podniesionego w tej części apelacji zarzutu obrazy art.7 kpk na wstępie podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art.410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art.2 § 2 kpk ); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art.4 kpk ); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art.424 § 1 pkt 1 kpk ); por.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. w sprawie III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. w sprawie II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. w sprawie V KK 5/2007, 25 września 2002r. w sprawie II KKN 79/2000 oraz wyroki Sądu Najwyższego z: 22 lutego 1996r. w sprawie II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. w sprawie WRN 149/90. Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Sąd Okręgowy dokonał rzetelnej, zgodnej z dyrektywami określonymi w art.7 kpk oceny dowodów, co znalazło odzwierciedlenie w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia. Wskazać godzi się, że skarżący argumentuje odnosząc się wybiórczo do przeprowadzonych dowodów, co do których prezentuje odmienne stanowisko. Tymczasem o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Warto też podnieść, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r. w sprawie V KK 342/20). Aprobaty Sądu II instancji nie zyskało kwestionowanie przez skarżącego dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodu w postaci depozycji J. K. . Wbrew twierdzeniom skarżącego depozycje te w kwestiach zasadniczych dla odpowiedzialności karnej oskarżonego W. K. są konsekwentne, jasne i logiczne. Cechująca się wysokim stopniem ogólności konstatacja skarżącego o braku wiarygodności depozycji J. K. oraz pogląd, że depozycje te nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach (str.13 apelacji) nie stanowi skutecznej przeciwwagi dla wnikliwej oceny wiarygodności tego dowodu dokonanej przez Sąd I instancji, również w odniesieniu do innych dowodów przeprowadzonych w sprawie (str.41, 54, 67, 69-70, 72, 74, 80, 82-83, 89, 99, 101, 103, 105 uzasadnienia wyroku). O dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami unormowanymi w art.7 kpk ocenie dowodu z depozycji J. K. świadczy wskazana przez skarżącego okoliczność (str.13 apelacji) i dostrzeżona przez Sąd Okręgowy okoliczność, że J. K. starał się umniejszyć swoją rolę w przestępczym procederze. Istotnie, Sąd na str.70 uzasadnienia wyroku wskazał, że Sąd Okręgowy dostrzegł, że J. K. umniejszał swoją rolę w przestępczym procederze przerzucając całą odpowiedzialność na oskarżonego W. K. oraz wskazując na brak zarobku. Nie skutkuje to jednak zwolnieniem oskarżonego W. K. od odpowiedzialności karnej. Ze zgromadzonego bowiem w sprawie materiału dowodowego, swobodnie ocenionego przez Sąd I instancji, a nadto treści zaskarżonego orzeczenia wynika, że oskarżony W. K. w części przypisanych mu czynów działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym J. K. . Wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z 15 kwietnia 2022r. w sprawie II K 1122/20 J. K. został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę (k.2669-2687 akt sprawy). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonego W. K. , w których zaprzeczył aby posiadał dostęp do obsługi dokumentacji w firmie J. K. i argumentowanie zasadności tego stanowiska tym, że „hasła i loginy do udzielania kredytów bank nadaje osobie, która podpisuje umowę o świadczenie usług kredytowych” (str.13 apelacji). Oskarżony W. K. w swych wyjaśnieniach w ogóle nie wypowiadał się na temat swojego dostępu do obsługi dokumentacji w firmie J. K. , w szczególności znajomości hasła i loginów (k.297v-298, k.300, k.302-304, 306 akt sprawy); twierdzenie takie zawarł dopiero w „Oświadczeniu” z 27 września 2023r. dołączonym do apelacji swojego obrońcy. Całkowicie bezskutecznym jest zatem powoływanie się na jego wyjaśnienia w tym zakresie. Oczywistym jest, że dane te zna podpisujący umowę. Poza sferą wiedzy banku pozostaje jednak to, czy dysponent tych haseł i loginów przekazuje je osobom trzecim. W realiach przedmiotowej sprawy J. K. konsekwentnie podawał, że oskarżony W. K. dysponował tym danymi i składał wnioski kredytowe (str.80, 89 uzasadnienia wyroku) i umowy kredytowe, które J. K. jako strona umowy z bankiem podpisywał przekazując pozyskane środki pieniężne oskarżonemu W. K. (str.80 uzasadnienia wyroku). J. K. zatem składając wyjaśnienia i zeznania obciążającego oskarżonego W. K. nie uwolnił się od odpowiedzialności karnej i za przestępstwa których się dopuścił został – jak wyżej podniesiono – skazany. Ogólne wskazanie przez apelującego obrońcę oskarżonego, że depozycje J. K. nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach (str.13 apelacji) zdaje się wskazywać na niezapoznanie się skarżącego z częścią motywacyjną zaskarżonego orzeczenia. Brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej tam argumentacji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela. Sąd Apelacyjny bowiem aprobuje pogląd Sądu Najwyższego zwarty w postanowieniu z 2 marca 2022r. w sprawie II KK 58/22, zgodnie z którym dokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk . Sąd odwoławczy zauważa przy tym, że zaprezentowane rozważania Sądu Okręgowego są klarowne i logiczne, umożliwiające poddanie motywów, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia kontroli instancyjnej i odtworzenie toku rozumowania Sądu orzekającego w pierwszej instancji. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść kwestionowanie dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności depozycji P. W. , I. K. , C. S. , R. C. , R. K. i R. P. oraz wyjaśnień W. K. . Z uwagi na fakt, że depozycje P. W. , I. K. , R. K. i R. P. dotyczyły różnych czynów przypisanych oskarżonemu, a wymienionych w pkt. d) omawianego środka odwoławczego, Sąd II instancji odniesie się do nich w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Skarżący poza podaniem, że kwestionuje dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę wiarygodności depozycji C. S. i R. C. (str.2 apelacji) nie poparł tego jakąkolwiek argumentacją. Wobec powyższego Sąd II instancji odsyła do argumentacji przedstawionej przez Sąd I instancji, którą w pełni akceptuje, do czego – jak wyżej wskazano – jest uprawniony. Ocena wiarygodności depozycji C. S. znajduje się na str.64-65, 72, 85, 108-109 uzasadnienia wyroku, zaś R. C. na str.75-76, 85. Za skuteczny nie może zostać uznany zarzut składania obciążających oskarżonego W. K. depozycji licząc na łagodne potraktowanie przez organy ścigania. Wskazać bowiem należy, że P. W. , I. K. , C. S. , R. C. i R. K. zostali prawomocnie skazani wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z 15 kwietnia 2022r. w sprawie II K 1122/20, w tym P. W. i I. K. na bezwzględne kary pozbawienia wolności (k.2669-2687 akt sprawy). R. P. natomiast w toku niniejszego postępowania miał status świadka. Nie sposób uznać – w ocenie Sądu Apelacyjnego – aby łamiąc określoną w art.10 § 1 kpk zasadę legalizmu organy ścigania odstąpiły od postawienia mu zarzutów z uwagi na złożone przez niego depozycje obciążające oskarżonego W. K. . Uzasadnieniem poglądu o błędnej, dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego W. K. nie sposób uznać ogólnego stwierdzenia skarżącego (str.2 apelacji), że „ (…) jego depozycje znajdowały potwierdzenie w innych dowodach, były logiczne i spójne ”. Wobec tak sformułowanego zarzutu, z powodów wskazanych już w niniejszym uzasadnieniu, wystarczającym będzie odwołanie się do wnikliwej, zaaprobowanej przez Sąd II instancji oceny wiarygodności tego dowodu dokonanej przez Sąd Okręgowy na str.39-109 uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Ad. d). Wobec bezzasadności zarzutów o charakterze procesowym, bezzasadne są zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, do których – w ocenie skarżącego – miało dojść po wadliwie przeprowadzonym postępowaniu sądowym. Odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu, a zarzuconych w pkt. 1, 4, 5 i 7 aktu oskarżenia (str.16 apelacji) wskazać należy, że skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że pokrzywdzeni byli świadomi ryzyka inwestycji, w związku z czym oskarżony nie popełnił przestępstwa na ich szkodę. Argumentacja wyrażona w lakonicznym stwierdzeniu, że środki pozyskane od pokrzywdzonych miały być zainwestowane w siłownie wiatrowe, a o ryzyku związanym z tą inwestycją pokrzywdzeni zostali uprzedzeni (str.15 apelacji) żadną miarą nie może stanowić skutecznej przeciwwagi dla wnikliwej oceny dowodów w tym zakresie i poczynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych sprzecznych ze stanowiskiem skarżącego. Również i w tym zakresie oskarżony nie złożył wyjaśnień, a jedynie odniósł się do tej kwestii w „Oświadczeniu” dołączonym do apelacji obrońcy. Z uwagi na fakt, że skarżący w jakimkolwiek zakresie nie od

[... tekst skrócony ...]