II AKa 123/01

Sygn. akt : II AKa 123/01 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2001 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Stanisław Raszka Sędziowie SSA Wiesława Gawrońska (spr.) SSA Jan Dybek Protokolant Krzysztof Wdowiak przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Stefana Jarskiego po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2001r. sprawy wnioskodawcy T. K. - o odszkodowanie z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 07 lutego 2001r. sygn. akt XVI1 Ko 50/98 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. II AKa 123/01 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 7 lutego 2001 r. oddalił wniosek T. K. o odszkodowanie dochodzone w trybie art. 8 ustęp 1 ustawy z dnia 23.02.1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego z tytułu niesłusznego skazania jej męża K. K. wyrokiem łącznym Wojskowego Sądu Rejono ­wego w S. / K. / z dnia 11.10.1954 r. sygn. Sr 207/54. Od tego wyroku apelację wniósł pełnomocnik wnioskodawczyni T. K. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawczyni odszkodowania, o którym mowa w art. 8 ustęp 1 ustawy rehabilitacyjnej i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie dochodzonego odszkodowania, ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył co następuje : Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 8 ustęp 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. /Dz. U. Nr 34 poz. 149/ dochodzone odszkodowanie i zadośćuczynienie za wyrządzoną krzywdę musi wynikać nie tylko z wydanego orzeczenia, co do którego stwierdzono nieważność w oparciu o art. 1 ustęp 1,2 lub 4 w/cyt. ustawy, ale również wiązać się musi z karą niesłusznie wykonaną, którą przepis art. 552 § 1 kpk określa jako tę karę pozbawienia wolności, której skazany "nie powinien był ponieść". W przypadku K. K. tylko przestępstwa objęte wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 1954 r. sygn. Sr 62/54 miały charakter uzasadniający uznanie za nieważne tego skazania. Wyrokiem tym orzeczono wobec K. K. dwukrotnie kary 10 lat więzienia /za przestępstwa z art. 14 § 1 oraz art. 4 § 1 dekretu z dnia 13.06.1946 r./ oraz dwukrotnie kary 5 lat więzienia /za przestępstwa z art. 259 dkk i art. 24 § 1 dkk WP w zw. z art. 259 dkk / i jako karę łączną wymierzono 10 lat więzienia. Powyższe kary połączone zostały następnie z innymi /kara 15 lat więzienia za czyn z art. 1 § 3 mkk i 8 lat więzienia za czyn z art. 4§ 1 mkk/ orzeczonymi przez Wojskowy Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 27 lipca 1951 r. sygn. Sr 335/51 i w wyroku łącznym Wojskowego Sądu Rejonowego w S. / K. / z dnia 11 października 1954 r. sygn. Sr 207/54 wymierzono K. K. łączną karę 15 lat więzienia. W wyniku zastosowania ustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r. złagodzono o 1/3 karę 15 lat więzienia za przestępstwo z art.1§2 mkk to jest do 10 lat więzienia, złagodzono o 1/2 karę 8 lat więzienia za przestępstwo z art. 4 § 1 mkk tj. do 4 lat więzienia oraz złagodzono o połowę dwukrotnie orzeczone kary 10 lat więzienia za przestępstwo z art. 14 § 1 mkk i art. 4 § 1 mkk tj. do 5 lat więzienia i orzeczono nową łączną karę 10 lat więzienia /postanowienie Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 27.06.1956 r. sygn. IV A Kow 1211/56/ Sr.207/54/. K. K. odbył tę karę w rozmiarze 7 lat i 4 miesięcy /od 10.04.1951 r. do 10.08.1958 r./ Pominięcie wyroku, co do którego stwierdzono nieważność nie pozwala na przyjęcie, że K. K. odbył w ramach łącznej kary z wyroku łącznego jakikolwiek okres kary pozbawienia wolności, której "nie powinien był ponieść". W wyniku unieważnienia jednego z wyroków należy uznać, że wyrok łączny stracił móc, ale nadal podlegały wykonaniu kary 10 lat i 4 lat więzienia orzeczone w wyroku z dnia 27 lipca 1951 r. sygn. Sr 335/51. Tak więc odbyta przez K. K. kara w rozmiarze 7 lat i 4 miesięcy nie przekracza kary łącznej, którą "należałoby wymierzyć" w w/wym. sprawie o sygn. Sr 335/51, a która nie mogłaby być niższa aniżeli 10 lat więzienia / art. 86 § 1 kk /. W tej sytuacji zaskarżony wyrok należało uznać za trafny tym bardziej, że znajduje on wsparcie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12.03.1992r. I KZP 4/92 /OSNKW 1992r. nr 5-6, poz.37/. Z tych więc względów należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego wyroku.