II AKA 119/14

Sprawa dotyczy wniosku I.M. o zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania i zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, które trwało 154 dni. Wnioskodawca domagał się kwoty ponad 950 tys. zł tytułem odszkodowania (w tym zwrotu utraconego dochodu) oraz 150 tys. zł zadośćuczynienia. Sąd Okręgowy w Rzeszowie oddalił wniosek, uznając, że tymczasowe aresztowanie było słuszne. Pełnomocnik wnioskodawcy złożył apelację, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i nietrafne uznanie, że wnioskodawcy nie należy się żadne odszkodowanie. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpoznając apelację, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Sąd Apelacyjny odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1999 r. (I KZP 27/99), która definiuje "niewątpliwie niesłuszne" tymczasowe aresztowanie jako takie, które było stosowane z naruszeniem przepisów k.p.k. lub okazało się niezasadne z punktu widzenia ostatecznego rozstrzygnięcia. Podkreślono, że nawet jeśli areszt był słuszny w momencie zastosowania, może stać się niesłuszny, jeśli organy procesowe nie dokonują bieżącej oceny jego zasadności i nie uchylają go, gdy ustaną przyczyny jego stosowania (naruszenie art. 253 k.p.k.). Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd Okręgowy nie rozważył szczegółowo, czy areszt był słuszny przez cały okres jego trwania, a także nie uwzględnił całości materiału dowodowego, w tym dowodów z postępowania przygotowawczego. W ponownym postępowaniu Sąd Okręgowy ma zbadać zasadę ultima ratio (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 257 § 1 k.p.k.) oraz wpływ zachowania wnioskodawcy na długość stosowania aresztu, a także przeprowadzić dowód z akt postępowania przygotowawczego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający