II AKa 109/14

Sprawa dotyczyła wniosku N.W. o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 30.000 zł z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania w okresie od 8 grudnia 1998 r. do 18 czerwca 1999 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. oddalił wniosek, opierając się na zarzucie przedawnienia podniesionym przez prokuratora na podstawie art. 555 kpk. Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł apelację, zarzucając naruszenie art. 555 kpk w zw. z art. 5 kc poprzez bezzasadne uznanie skuteczności zarzutu przedawnienia, co miało stanowić nadużycie prawa i być sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd Apelacyjny w Warszawie uznał apelację za oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że wniosek został złożony po upływie prawie 13 lat od uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego, co jednoznacznie wskazuje na upływ terminu określonego w art. 555 kpk. Sąd odwoławczy nie podzielił argumentacji o sprzeczności uwzględnienia zarzutu przedawnienia z zasadami współżycia społecznego, wskazując, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił całokształt okoliczności, w tym przyczyny opóźnienia podnoszone przez wnioskodawcę, którym nie dał wiary. Stwierdzono, że nie wykazano, aby upływ terminu nie był usprawiedliwiony wyjątkowymi okolicznościami leżącymi po stronie wnioskodawcy. Sąd Apelacyjny powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, potwierdzając, że zarzut przedawnienia nie godzi w racje społeczne i prawne instytucji zadośćuczynienia, a podnoszone okoliczności nie usprawiedliwiają niedochowania terminu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający