II AKA 107/15

Sygnatura akt II AKa 107/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 sierpnia 2015 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Stanisław Rączkowski (spr) Sędziowie: SSA Tadeusz Kiełbowicz SSA Grzegorz Kapera Protokolant: Anna Turek przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Beaty Lorenc - Kociubińskiej po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy J. B. (1) oskarżonego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 282 k.k. i art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , M. G. (1) oskarżonego za czyn z art. 263 § 2 k.k. , J. H. (1) oskarżonego za czyn z art. 263 § 2 k.k. , T. K. (1) oskarżonego za czyn z art. 286 § 1 k.k. , A. K. (1) oskarżonego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 282 k.k. , art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , art. 286 § 1 k.k. , art. 263 § 1 k.k. , art. 229 § 3 k.k. , D. L. (1) oskarżonego za czyn z art. 263 § 2 k.k. , M. W. (1) oskarżonego za czyn z art. 263 § 2 k.k. , A. K. (2) oskarżonego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 282 k.k. i art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , J. K. (1) oskarżonego za czyn z art. 228 § 3 k.k. i art. 239 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , Z. S. (1) oskarżonego za czyn z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 229 § 3 k.k. i art. 239 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. , na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych J. B. (1) , M. G. (1) , J. H. (1) , A. K. (1) , A. K. (2) , J. K. (1) , D. L. (1) , Z. S. (1) , M. W. (1) oraz apelacji Prokuratora wniesionej wobec oskarżonych: J. B. (1) , T. K. (1) , A. K. (2) , J. K. (1) od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt III K (...) /07 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych M. G. (1) , J. H. (1) , D. L. (1) i M. W. (1) , II . zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. K. (1) w ten sposób, że : 1) w opisie czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie 23 części rozstrzygającej określenie „z M. K. (1) ” zastępuje określeniem „ z inną ustaloną osobą”, a także określenie „od którego” zastępuje określeniem „ od której”, 2) na podstawie art. 33§2k.k. wymierza oskarżonemu 310 stawek dziennych grzywny po 15 złotych każda stawka, 3) na podstawie art. 69§1i 2 k.k. oraz art. 70§1pkt 1k .k. w zw. z art. 4§1k .k.warunkowo zawiesza oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 5( pięciu) lat, 4) na podstawie art. 45§1k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa przepadek osiągniętej z popełnionego przestępstwa korzyści majątkowej w kwocie 2.500( dwa tysiące pięćset) złotych, 5) na podstawie art. 41§1k.k. oraz art. 43§1k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego na okres 5 ( pięciu) lat, 6) na podstawie art. 63§1k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 15 marca 2004 r. do 16 sierpnia 2004 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom grzywny, III . utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. K. (1) , IV. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego Z. S. (1) oraz wobec oskarżonego A. K. (1) (w zakresie pkt 1,3,4,8 i 29 w części związanej z pkt 1,3 i 4 części rozstrzygającej) i sprawę tych oskarżonych przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu, stwierdzając jednocześnie iż utraciły moc orzeczenia dotyczące kar łącznych( pkt 5 i 6 części rozstrzygającej), V. utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. K. (1) , VI. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. K. (1) , w ten sposób, że 1. na podstawie art. 69§1i2k.k. i art. 70§1pkt1k.k. w zw. z art. 4§1k.k. warunkowo zawiesza wykonanie wymierzonej temu oskarżonemu kary pozbawienia wolności na okres próby 3(trzech) lat, 2. na podstawie art. 33§2k.k. orzeka wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 50 zł każda stawka, 3. na podstawie art. 63§1k.k. na poczet kary grzywny zalicza oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie 28 października 2003 r. i 29 października 2003 r. przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm dziennym stawkom grzywny, VII. utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie tenże wyrok wobec oskarżonego T. K. (1) , VIII. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych J. B. (1) i A. K. (2) w ten sposób, że w opisie przypisanego im czynu sformułowanie „ z A. K. (1) ”, zastępuje sformułowaniem „z inną ustaloną osobą”, IX. utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonych J. B. (1) i A. K. (2) , X. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. (2) 600 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed sądem odwoławczym oskarżonemu J. K. (1) oraz 138 złotych tytułem zwrotu VAT, XI. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze: - od A. K. (1) – 2 zł, - od M. G. (1) – 2 zł, - od J. H. (1) – 2 zł, - od D. L. (1) 2 zł, - od T. K. (1) 2 zł, - od J. B. (1) – 2 zł, - od A. K. (2) – 2 zł, - od J. K. (1) 740 zł, - od M. W. (1) – 2 zł, i wymierza im opłaty za drugą instancję: - A. K. (1) - 1180 zł, - M. G. (1) – 300 zł - J. H. (1) – 300 zł, - D. L. (1) - 300 zł, - T. K. (1) – 1000 zł, - J. B. (1) – 300 zł, - A. K. (2) – 300 zł, - J. K. (1) - 1230 zł( temu oskarżonemu za obie instancje), - M. W. (1) – 300 UZASADNIENIE Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. skierował akt oskarżenia przeciwko 14 oskarżonym, w którym to akcie oskarżenia postawił 36 zarzutów/ k. 5146-5188/ . Co do niektórych z tych czynów zapadło już prawomocne rozstrzygnięcie. Niniejsze postępowanie odwoławcze dotyczy tylko części zarzutów. Stąd też Sąd Apelacyjny ograniczył się w uzasadnieniu do wskazania treści tych zarzutów aktu oskarżenia, w związku z którymi zostały wniesione apelacje. Z uwagi na to, że sąd pierwszej instancji w części rozstrzygającej wyroku odwoływał się do numeracji zarzutów przyjętych w akcie oskarżenia taką też numerację zachowano przy przytoczeniu treści zarzutów. Prokurator oskarżył : 1. A. K. (1) o to, że : I. w dniu 25.02.1999 r. po uprzednim podstępnym pozbawieniu wolności R. P. , w samochodzie na trasie O. - K. , a następnie w lesie w okolicy K. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z H. P. (1) , J. B. (1) i A. K. (2) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez bicie po twarzy i całym ciele oraz kopanie po całym ciele, narażając tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u R. P. , który w następstwie takiego działania doznał obrażeń ciała w postaci stłuczeń i otarć naskórka twarzy i okolicy lędźwiowej oraz pęknięcia nerki i krwiaka około nerkowego, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała naruszające jego czynności na okres powyżej 7 dni, oraz grożąc mu pozbawieniem życia, usiłował zmusić go do wydania pieniędzy w kwocie 10.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak gotówki u pokrzywdzonego oraz powiadomienie przez niego organów ścigania; tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. , art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. II. w okresie 29-30.10.1999 r. w G. oraz miejscowości L. w Republice Czeskiej, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. K. (1) , T. K. (1) , i n/n sprawcą – w ramach podziału ról, poprzez wprowadzenie w błąd polegające na obietnicy znalezienia pochodzącego z przestępstwa samochodu osobowego marki R. (...) , doprowadził R. H. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 120.000 koron czeskich, tj. 14.460 zł w ten sposób, że przed wydaniem rzekomego pojazdu, przyjął od pokrzywdzonego wskazaną powyżej kwotę, nie dostarczając obiecanego samochodu i działając w ten sposób na szkodę R. H. (1) ; tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. IV w dniu 23 marca 2000 r. w miejscowości L. w Republice Czeskiej, działając wspólnie i w porozumieniu z A. M. (1) i A. S. (1) , bez wymaganego zezwolenia handlował bronią palną w ten sposób, że po zakupie od n/n osoby 6-8 sztuk pistoletów marki (...) , celem dalszej ich odsprzedaży, broń tą po przekroczeniu granicy państwowej, przewiózł przy pomocy w/w osób na teren Polski; tj. o przestępstwo z art. 263 § 1 k.k. XI w miesiącu styczniu 2004 r. w S. , przebywając jako tymczasowo aresztowany w Zakładzie Karnym nr (...) , obiecał udzielić w zamian za naruszenie obowiązków służbowych polegających na udostępnieniu wbrew obowiązującym przepisom prawa, możliwości korzystania z telefonu komórkowego, korzyść majątkową w kwocie 10.000 zł funkcjonariuszowi Służby Więziennej J. K. (1) i nakłonił go do nawiązania za pośrednictwem Z. S. (1) kontaktu z bratem M. K. (1) , który przekazał J. K. dwukrotnie pieniądze w łącznej kwocie 2.500 zł oraz dwa telefony komórkowe, za pomocą których oraz telefonu należącego do J. K. (1) , prowadził z własnej celi w okresie 17-21 stycznia 2004 r. rozmowy telefoniczne z różnymi osobami; tj. o przestępstwo z rat. 229 § 3 k.k. 3. M. G. (2) o to że : XV w okresie 07/08 lipca 2003 r. w miejscowości K. , gm. G. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) , D. L. (1) oraz J. H. (1) , bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu m-ki (...) mod. (...) kal. (...) kal. (...) mm wraz z 23 sztukami nabojów kaliber (...) mm; tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. 4. J. H. (1) o to, że: XVIII . w okresie 07/08 lipca 2003 r. w miejscowości K. , gm. G. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) , D. L. (1) oraz M. G. (1) , bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu m-ki (...) mod. (...) kal. (...) kal. (...) mm wraz z 23 sztukami nabojów kaliber (...) mm; tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. 5. D. L. (1) o to,że : XXI w okresie 07/08 lipca 2003 r. w miejscowości K. , gm. G. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) , M. G. (1) oraz J. H. (1) bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu m-ki (...) mod. (...) kal. (...) kal. (...) mm wraz z 23 sztukami nabojów kaliber (...) mm; tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. 6. M. W. (1) o to, że: XXIV. w okresie z 07/08 lipca 2003 r. w miejscowości K. , gmina G. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. H. (1) , D. L. (1) oraz M. G. (1) , bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu m-ki (...) mod. (...) kal. (...) mm wraz z 23 sztukami nabojów kaliber (...) mm; tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. 7. T. K. (1) o to, że: XXVIII. w okresie 29-30.10.1999 r. w G. oraz w miejscowości L. w Republice Czeskiej, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z A. K. (1) , M. K. (1) , n/n sprawcą – w ramach podziału ról, poprzez wprowadzenie w błąd polegające na obietnicy znalezienia samochodu osobowego marki R. (...) , doprowadził R. H. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 120.000 koron czeskich, tj. 14.460 zł w ten sposób, że przed wydaniem rzekomego pojazdu przyjął od pokrzywdzonego wskazaną wyżej kwotę, nie dostarczając obiecanego samochodu i działając w ten sposób na szkodę R. H. (1) ; tj. o przestępstwo z art. 286 §1 k.k. 8. J. B. (1) o to, że : XXIX. w dniu 25.02.1999 r. po uprzednim podstępnym pozbawieniu wolności R. P. , w samochodzie na trasie O. - K. , a następnie w lesie w okolicy K. Małego, działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. (1) , H. P. (1) i A. K. (2) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez bicie po twarzy i całym ciele oraz kopanie po całym ciele, narażając tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u R. P. , który w następstwie takiego działania doznał obrażeń ciała w postaci stłuczeń i otarć naskórka twarzy i okolicy lędźwiowej oraz pęknięcia nerki lewej i krwiaka około nerkowego, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała naruszające jego czynności na okres powyżej 7 dni, oraz grożąc mu pozbawieniem życia, usiłował zmusić go do wydania pieniędzy w kwocie 10.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak gotówki u pokrzywdzonego oraz powiadomienie przez niego organów ścigania; tj. o przestępstwo z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. , art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. (...) . A. K. (2) o to, że : XXX. w dniu 25.02.1999 r. po uprzednim podstępnym pozbawieniu wolności R. P. , w samochodzie na trasie O. – K. , a następnie w lesie w okolicy K. Małego, działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. (1) , H. P. (1) i J. B. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez bicie po twarzy i całym ciele oraz kopanie po całym ciele, narażając tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u R. P. , który w następstwie takiego działania doznał obrażeń ciała w postaci stłuczeń i otarć naskórka twarzy i okolicy lędźwiowej oraz pęknięcia nerki lewej i krwiaka około nerkowego, czym spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała naruszające jego czynności na okres powyżej 7 dni oraz grożąc mu pozbawieniem życia, usiłował zmusić go do wydania pieniędzy w kwocie 10.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak gotówki u pokrzywdzonego oraz powiadomienie przez niego organów ścigania; tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. , art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. 11. A. S. (1) o to, że : XXXII w dniu 23 marca 2000 r. w miejscowości L. w Republice Czeskiej, działając wspólnie i w porozumieniu z A. K. (1) i A. M. (1) , bez wymaganego zezwolenia handlował bronią w ten sposób, że po zakupie przez A. K. (1) od n/n osoby 6-8 sztuk pistoletów marki (...) , celem ich dalszej odsprzedaży, broń tą po przekroczeniu granicy państwowej, przewiózł wspólnie z A. M. na teren Polski; tj. o przestępstwo z art. 263 § 1 k.k. 13. J. K. (1) o to, że : XXXIV w okresie od 15 do 22 stycznia 2004 r. w S. , będąc jako funkcjonariusz służby więziennej funkcjonariuszem publicznym, po uprzednim nakłonieniu go przez tymczasowo aresztowanego osadzonego w Zakładzie Karnym nr (...) w S. A. K. (1) i złożeniu mu obietnicy otrzymania korzyści majątkowej w kwocie 10 000 zł, nawiązał za pośrednictwem Z. S. (1) kontakt z M. K. (1) , od którego przyjął korzyść majątkową w kwocie 2500 zł oraz otrzymał dwa telefony komórkowe, które wbrew obowiązującym przepisom prawa przekazał A. K. (1) umożliwiając mu w ten sposób wykonanie rozmów telefonicznych, przez co utrudniał prowadzone postępowanie przygotowawcze VI Ds. 23/03 i VIDs. 17/03 nadzorowane przez Prokuraturę Okręgową w Opolu, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3k.k. i art. 239 § 1k.k. w zw. z art. 11 § 2k.k. 14. Z. S. (1) o to, że : XXXVI. w dniu 15 stycznia 2004 r. w K. , udzielił pomocy tymczasowo aresztowanemu przebywającemu w Zakładzie Karnym nr 2 w S. A. K. (1) w dokonaniu czynu zabronionego, polegającego na udzieleniu korzyści majątkowej funkcjonariuszowi Służby Więziennej J. K. (1) w zamian za naruszenie przez niego obowiązków służbowych poprzez udostępnienie mu, wbrew obowiązującym przepisom prawa, możliwości korzystania z telefonu komórkowego w ten sposób, że skontaktował J. K. (1) z M. K. (1) , który przekazał następnie dwukrotnie pieniądze w łącznej kwocie 2.500 zł oraz dwa telefony komórkowe, z których A. K. (1) wykonywał rozmowy telefoniczne, w następstwie czego utrudniał prowadzone postępowania przygotowawcze VI Ds. 23/03 nadzorowane przez Prokuraturę Okręgową w Opolu; tj. o przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. i art. 239 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2005 r. sprawa została przekazana do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu/ k. 5447/. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie Okręgowym w Opolu pod sygn. IIIK 113/05. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2007 r. sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawę M. G. (1) , D. L. (1) i A. M. (1) . Sprawa została zarejestrowana pod sygn. IIIK 9/07/ k. 5861/. Na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawę J. K. (1) . Sprawa została zarejestrowana pod sygn. III K 44/07 i połączona ze sprawą IIIK 9/07/ K. 5967v./. Pierwszy wyrok w tej sprawie przed Sądem Okręgowym w Opolu został wydany 23 grudnia 2008 r. Sprawa III K 113/05 Sądu Okręgowego w Opolu / k. 6948-6962/. Wyrok powyższy zaskarżyli : Prokurator Okręgowy w Opolu/ k. 7161-7176/ oraz obrońcy oskarżonych: A. K. (1) i Z. S. (1) / k. 7177-7206/ oraz J. H. (1) i M. W. (1) / k. 7209-7216/. Rzecznik oskarżenia publicznego zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych: A. K. (1) zarzut I,II, IV,( pkt 1,2,4 wyroku), J. H. (1) zarzut XVIII( pkt 16 wyroku), M. W. (1) zarzut XXIV( pkt 21 wyroku), T. K. (1) zarzut XXVIII( pkt 27 wyroku), J. B. (1) zarzut XXIX( pkt 28 wyroku), A. K. (2) zarzut XXX( pkt 29 wyroku), A. S. (1) zarzut XXXII ( pkt 30 wyroku). Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. o sygn. akt II A Ka 180/09 :/ k. 7432-7461/ : I uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego A. K. (1) co do punktów: 1, 2, 4 i 8 części dyspozytywnej i związane z pkt 2 orzeczenie zawarte w pkt 11 części dyspozytywnej i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu, stwierdzając równocześnie, że utraciło moc orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny zawarte w pkt 9 części dyspozytywnej; VI. uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego J. H. (1) co do pkt 16 części dyspozytywnej (pkt XVIII części wstępnej) i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w O. , VII. uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. W. (1) co do pkt 21 części dyspozytywnej (pkt XXIV części wstępnej) i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu, XI. uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: - T. K. (1) co do pkt 27 części dyspozytywnej, - J. B. (1) i A. K. (2) co do punktów 28 i 29 części dyspozytywnej - A. S. (1) co do pkt 30 części dyspozytywnej, - Z. S. (1) co do pkt 32 części dyspozytywnej i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Opolu; Sprawa po przekazaniu do ponownego rozpoznania została zarejestrowana pod sygn. III K 30/10- k. 7508. Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w Opolu połączył do łącznego rozpoznania sprawy IIIK 30/10 i IIIK 9/07/ k. 7509/, to jest ze sprawą uprzednio wyłączoną( w odniesieniu do oskarżonych M. G. (1) , D. L. (1) , A. M. (1) i J. K. (1) ). Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r./ k. 8235-8236/ Sąd Okręgowy w Opolu wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawę D. L. (1) / nowa sygn. III K 7/12 / oraz M. K. (1) / nowa sygn. III K 8/12 /. Sprawa D. L. (1) została połączona do łącznego rozpoznania ze sprawą 9/07- k. 8263. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sąd wyłączył sprawę A. M. (1) do odrębnego rozpoznania. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. III K 24/12. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 23 czerwca 2014 r. o sygn. akt III K (...) /07 : 1.) Uznał oskarżonego A. K. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. , art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. opisanego w zarzucie I aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu A. K. (1) karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych, 2.) Uznał oskarżonego A. K. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. opisanego w zarzucie II aktu oskarżenia, z tym iż z jego opisu wyeliminował fragment o treści: „z M. K. (1) ” i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu A. K. (1) karę roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych, 3.) Uznał oskarżonego A. K. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 1 k.k. opisanego w zarzucie IV aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu A. K. (1) karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 4. Uznał oskarżonego A. K. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. opisanego w zarzucie XI aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu A. K. (1) karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 5.) Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. za zbiegające się przestępstwa opisane w punktach 1, 2, 3, 4 części dyspozytywnej wyroku wymierzył oskarżonemu A. K. (1) karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 6.) Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. za zbiegające się przestępstwa opisane w punktach 1 i 2 części dyspozytywnej wyroku wymierzył oskarżonemu A. K. (1) karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych, 7.) Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. K. (1) obowiązek naprawienia w części szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego R. H. (1) kwoty 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych, 8.) Na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekał wobec oskarżonego A. K. (1) na rzecz pokrzywdzonego R. P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych, 9.) Uznał oskarżonego M. G. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XV aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu M. G. (1) karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 10) Uniewinnił oskarżonego M. G. (1) od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. opisanego w zarzucie XVI aktu oskarżenia, 11.) Uniewinnił oskarżonego M. G. (1) od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XVII aktu oskarżenia, 12.) Uznał oskarżonego J. H. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XVIII aktu oskarżenia, i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu J. H. (1) karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 13. Uznał oskarżonego D. L. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XXI aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu D. L. (1) karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 14.) Uniewinnił oskarżonego D. L. (1) od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. opisanego w zarzucie XXII aktu oskarżenia, 15.) Uniewinnił oskarżonego D. L. (1) od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XXIII aktu oskarżenia, 16.) Uznał oskarżonego M. W. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XXIV aktu oskarżenia, i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu M. W. (1) karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 17.) Uznał oskarżonego T. K. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. opisanego w zarzucie XXVIII aktu oskarżenia, z tym iż z jego opisu wyeliminował fragment o treści: (...) i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu T. K. (1) karę roku pozbawienia wolności, 18.) Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego T. K. (1) obowiązek naprawienia w części szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego R. H. (1) kwoty 4.460 (czterech tysięcy czterysta sześćdziesiąt) złotych, 19.) Uznał oskarżonego J. B. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. , art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XXIX aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu J. B. (1) karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 20.) Na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. B. (1) na rzecz pokrzywdzonego R. P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych, 21.) Uznał oskarżonego A. K. (2) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. , art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. opisanego w zarzucie XXX aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu A. K. (2) karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 22.) Na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. K. (2) na rzecz pokrzywdzonego R. P. nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych, 23.) Uznał oskarżonego J. K. (1) za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w zarzucie XXXIV aktu oskarżenia, z tym iż przyjął, że stanowi przestępstwo z art. 228 § 3 k.k. oraz z jego opisu wyeliminował fragment o treści: „przez co utrudniał prowadzone postępowania przygotowawcze VI Ds. 23/03 i VI Ds. 17/03 nadzorowane przez Prokuraturę Okręgową w Opolu” i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu J. K. (1) karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 24.) Na podstawie art. 17 § 1pkt 3 k.p.k. umorzył wobec oskarżonego J. K. (1) postępowanie karne o czyn z art. 263 § 2 k.k. opisany w zarzucie XXXV aktu oskarżenia, 25. Uznał oskarżonego A. S. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 1 k.k. opisanego w zarzucie XXXII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu A. S. (1) karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 26. Uznał oskarżonego Z. S. (1) za winnego popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. opisanego w zarzucie XXXVI aktu oskarżenia eliminując z jego opisu fragment o treści: „w następstwie czego utrudniał prowadzone postępowanie przygotowawcze VI Ds. 23/03 nadzorowane przez Prokuraturę Okręgową w Opolu i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. wymierzył oskarżonemu Z. S. (1) karę roku pozbawienia wolności, 27.) Na podstawie art. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K. (2) kwotę 3.542,40 zł w tym VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu świadczoną oskarżonemu J. K. (1) , 28.) Na podstawie art. 630 k.p.k. wydatkami związanymi w części uniewinniającej M. G. (1) i D. L. (1) oraz w części umarzającej co do J. K. (1) obciążył Skarb Państwa, 29.) Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonych A. K. (1) , M. W. (1) , T. K. (1) , J. B. (1) , A. K. (2) , A. S. (1) , Z. S. (1) koszty procesu w całości, a od oskarżonych M. G. (1) , D. L. (1) i J. K. (1) w części objętej skazaniem. Powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych: T. K. (1) ( czyn XXVIII aktu oskarżenia – czyn XIII części wstępnej wyroku), J. B. (1) ( czyn XXIX aktu oskarżenia – czyn XIV części wstępnej wyroku), A. K. (2) ( czyn XXX aktu oskarżenia – czyn XV części wstępnej wyroku) i J. K. (1) ( czyn XXXIV aktu oskarżenia – czyn XVI części wstępnej wyroku) – zaskarżył prokurator Prokuratury Okręgowej w Opolu. Zarzucił : - obrazę przepisów postępowania, a to art. 413§2 pkt 1 k.p.k. mającego wpływ na treść orzeczenia, polegającą na niedopuszczalnym wskazaniu przez Sąd w opisie przypisanego oskarżonemu J. K. (1) czynu imienia i nazwiska współsprawcy przestępstwa, który w tej sprawie nie był współoskarżonym, zaś w odrębnym postępowaniu dotyczącym tego samego czynu, nie został jeszcze osądzony; - obrazę przepisu prawa materialnego, a to przepisu z art. 45§1k.k. polegającą na nie orzeczeniu przez Sąd I instancji wobec oskarżonego J. K. (1) , w zakresie czynu XXXIV aktu oskarżenia ( czyn XV części wstępnej wyroku), obligatoryjnego środka karnego w postaci przepadku równowartości osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 2.500 zł; - rażącą niewspółmierność kary polegającą na nie orzeczeniu wobec oskarżonego J. K. (1) za popełnione przestępstwo z art. 228§3k.k. kary grzywny i środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego, wskutek czego wymierzona oskarżonemu, w dolnych granicach ustawowego zagrożenia kara pozbawienia wolności, nie odzwierciedla jego stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa, a także nie spełnia wymogów jakim winna odpowiadać ze względu na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, społecznego poczucia sprawiedliwości oraz nie realizuje celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie powinna osiągnąć w stosunku do w/w oskarżonego; - rażącą niewspółmierność kary polegającą na nie orzeczeniu wobec oskarżonych T. K. (1) , J. B. (1) i A. K. (2) za popełnione przestępstwa z art. 286§1k.k. oraz z art. 13§1k.k. w zw. z art. 282k.k. i art. 158§1k.k. i art. 157§1k.k. przy zastosowaniu art. 11§2k.k. kar grzywny, wskutek czego wymierzone oskarżonym, w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, kary pozbawienia wolności nie odzwierciedlają ich stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionych przestępstw, a także nie spełniają wymogów jakim winna odpowiadać ze względu na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, społecznego poczucia sprawiedliwości oraz nie realizuje celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie powinna osiągnąć w stosunku do w/w oskarżonych. Stawiając powyższe zarzuty prokurator wniósł : 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastąpienie w opisie przypisanego J. K. (1) czynu określenia „z M. K. (1) ” określeniem „z inną ustaloną osobą” (pkt 23 wyroku) i jednocześnie, na zasadzie art. 435k.p.k., z tego samego względu, zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść współoskarżonych A. K. (1) i Z. S. (1) poprzez zastąpienie w opisie przypisanych im odpowiednio czynów określenia „z bratem M. K. (1) ” i „z M. K. (1) ” określeniem „z inną ustaloną osobą” – ( pkt 4 i 26 wyroku), 2. o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec oskarżonego J. K. (1) kar i środków karnych zawnioskowanych w toku postępowania sądowego przez oskarżyciela publicznego tj. grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, orzeczenie przepadku równowartości osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 2.500 zł i zakazu zajmowania stanowisk związanych z ochroną porządku prawnego na okres 4 lat, 3. o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczeń o karze poprzez orzeczenie wobec oskarżonych T. K. (1) , J. B. (1) i A. K. (2) kar grzywny zawnioskowanych w toku postępowania sądowego przez oskarżyciela publicznego w wysokości 100 stawek dziennych po 50 zł każda. Obrońca oskarżonego J. K. (1) zaskarżyła wyrok w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 23 części rozstrzygającej. Zarzuciła : - obrazę przepisów postępowania tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5§2k .p.k., polegającą na oparciu orzeczenia w przedmiotowej sprawie tylko na części materiału dowodowego, która zdaniem Sądu potwierdziła oskarżenie – odwołanych wyjaśnień z etapu postępowania przygotowawczego złożonych z wyłączeniem swobody wypowiedzi – z pominięciem dowodów, które je podważały, co stanowiło skutek przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, podjęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego w sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej i sformułowaniu w ramach tej oceny niesłusznych merytorycznie wniosków, iż J. K. (1) dokonał zarzucanego mu czynu, a wina jego nie budzi wątpliwości, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w sprawie nie pozwala na przyjęcie jego sprawstwa, - w konsekwencji powyższego zarzutu obrońca oskarżonego zarzuciła również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, że oskarżony J. K. (1) przyjął korzyść majątkową w kwocie 2.500 zł, a także obietnicę korzyści majątkowej w wysokości 10.000 zł za zachowanie naruszające przepisy prawa naruszył – podczas, gdy prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione na podstawie zeznań świadków, a także wyjaśnień współoskarżonych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego J. K. (1) , który w sposób jasny i spójny wyjaśnił przyczyny zmiany swych zeznań winny prowadzić do konkluzji, w myśl której oskarżony nie dopuścił się przestępstwa łapownictwa biernego, albowiem nie tylko nie przyjął korzyści majątkowej, ale także jej obietnicy. W apelacji obrońca postawiła zarzut alternatywny na wypadek nie uwzględnienia pierwszych dwóch zarzutów. Zarzuciła rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności poprzez orzeczenie względem oskarżonego J. K. (1) kary 2 lat pozbawienia wolności, pomimo że z uwagi na upływ czasu, postawę oskarżonego, kara ta nosi cechy rażąco surowej, a tym samym istnieją przesłanki do orzeczenia jej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5. Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniosła : 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. K. (1) od popełnienia przypisanego mu czynu z art. 228§3k.k., ewentualnie; 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie; 3. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat. Nadto obrońca oskarżonego wniosła : 1. o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz kosztów świadczonej z urzędu lecz nie opłaconej pomocy prawnej. 2. o zwolnienie oskarżonego J. K. (1) od ponoszenia kosztów w całości za postępowanie przed sądem II instancji. Obrońca oskarżonego J. B. (1) zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił : 1. obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 5§2k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. , która miała wpływ na treść wyroku, a wynika z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla oskarżonego bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, 2. mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku a polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił przestępstwo zarzucane mu aktem oskarżenia, podczas gdy zebrany materiał dowodowy i prawidłowo ustalony stan faktyczny przeczą temu wnioskowi. Wskazując na powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. B. (1) od zarzucanego mu czynu. Także w całości wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego A. K. (2) . Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono : 1. obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów oraz : - danie wiary zeznaniom pokrzywdzonego R. P. i uznania ich za istotne, a który to świadek jest niewiarygodny, bowiem został uprzednio skazany za składanie fałszywych zeznań na rozprawie w dniu 2 lutego 2002 r., które to zeznania stanowiły podstawę dla uznania za winnego A. K. (2) zarzucanego mu czynu, - danie wiary zeznaniom świadka D. M. (1) i uznanie ich za istotne, a który to jest świadkiem niewiarygodnym, bowiem został uprzednio skazany za składanie fałszywych zeznań na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r., które to zeznania stanowiły podstawę dla uznania za winnego A. K. (2) zarzucanego mu czynu, 2. obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art.366§1k .p.k. poprzez nie ustalenie roli uczestników w zajściu oraz nie ustalenie, kto i w jakim stopniu jest odpowiedzialny za skutki spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, 3. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia poprzez ustalenie, że A. K. (2) dokonując rzekomego pobicia pokrzywdzonego miał wiedzę i działał w celu wymuszenia pieniędzy w kwocie 10 000 zł, czyli osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy oskarżony nie miał żadnej wiedzy o rozliczeniach pomiędzy H. P. (1) a R. P. . Obrońca postawił także zarzut alternatywny, w przypadku przyjęcia że stan faktyczny jest ustalony prawidłowo. Zarzucił obrazę prawa materialnego, tj. art. 282k.k., poprzez jego zastosowanie oraz art. 191§2k.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy A. K. (2) miał działać w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, a nie w celu rozporządzenia mieniem albo zaprzestania działalności gospodarczej. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego A. K. (2) wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego A. K. (1) zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił : I naruszenie przepisów postępowania stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą, a mianowicie: 1. art. 376 § 3 kpk , art. 117 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 15.02.2012 r. pod nieobecność oskarżonego A. K. (1) (którego obecność na rozprawie była obowiązkowa), pomimo uzyskania informacji o braku możliwości udziału A. K. (1) w czynnościach procesowych ze względu na wypadek samochodowy, któremu uległ w drodze do Sądu oskarżony i złożenia wniosku o odroczenie rozprawy przez jego obrońcę, uznając iż rozprawa będzie prowadzona w zakresie nie dotyczącym bezpośrednio oskarżonego A. K. (1) , co nie ograniczy jego prawa do obrony, a następnie przeprowadzenie w toku rozprawy czynności dowodowych dotyczących bezpośrednio oskarżonego A. K. (1) , co nie ograniczy jego prawa do obrony, a następnie przeprowadzenie w toku rozprawy czynności dowodowych dotyczących bezpośrednio zarzutu stawianego oskarżonemu w pkt. I oraz pkt. XI aktu oskarżenia, tj. przesłuchania oskarżonych J. B. (1) , A. K. (2) oraz J. K. (1) , co w konsekwencji rażąco naruszyło prawo oskarżonego do obrony; 2. art. 376 § 3 kpk , 117 § 2a i 3 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 22.02.2012 r. pod nieobecność oskarżonego A. K. (1) (którego obecność na rozprawie była obowiązkowa ) pomimo należytego i zgodnego z treścią art. 117 § 2a kpk usprawiedliwienia swojej nieobecności i pomimo złożonego wniosku o odroczenie rozprawy, uznając iż rozprawa będzie prowadzona w zakresie nie dotyczącym bezpośrednio oskarżonego A. K. (1) , co nie ograniczy jego prawa do obrony, a następnie przeprowadzenie w toku rozprawy czynności dowodowych dotyczących bezpośrednio zarzutu stawianego oskarżonemu w pkt XI aktu oskarżenia, tj. przesłuchania oskarżonego Z. S. (1) , co w konsekwencji rażąco naruszyło prawo oskarżonego do obrony; II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 404 § 2 kpk poprzez: a. prowadzenie w dniu 6.11.2012 r. odroczonej rozprawy w dalszym ciągu, pomimo, iż wcześniejsza rozprawa odbyła się w dniu 22.02.2012 r. a zatem okres odroczenia wynosił 8,5 miesiąca, tj. daleko odbiegał od okresu przerwy w rozprawie; b. prowadzenie w dniu 2.10.2013 r. odroczonej rozprawy w dalszym ciągu, pomimo, że wcześniejsza rozprawa odbyła się w dniu (...) .04.2013 r. a zatem okres odroczenia wynosił 6 miesięcy, tj. odbiegał daleko od okresu przerwy w rozprawie, jak również pomimo, że przed odroczeniem rozprawy na powyższy okres przeprowadzone zostały przed Sądem najistotniejsze czynności dowodowe, w tym w szczególności przesłuchano wszystkich oskarżonych oraz większość świadków, tj. m.in. R. H. (1) , D. M. (1) , A. Z. (1) , A. M. (1) , M. W. (2) , K. B. (1) , Z. S. (2) , M. Szwec, a Sąd ujawnił w całości m.in. zeznania R. P. oraz B. W. (1) ; w konsekwencji czego w toku niniejszego postępowania nastąpił trwający łącznie ponad 1 rok i 2 miesiące okres odroczenia w procesowaniu, co naruszyło zasadę koncentracji materiału dowodowego oraz zasadę bezpośredniości, albowiem orzekający w niniejszej sprawie Sąd mógł nie dysponować w pamięci obrazem wszystkich przeprowadzonych dowodów, co niewątpliwie miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku; 2. art. 394 § 2 kpk w zw. z art. 393 § 1 kpk a contrario w zw z art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez nieodczytanie zgromadzonych w materiale dowodowym dokumentów pomimo złożenia na rozprawie w dniu 16.06.2014r. stosownego wniosku przez oskarżonego A. K. (1) , co obligowało Sąd orzekający w niniejszej sprawie do odczytania dokumentów przynajmniej w zakresie dotyczącym zarzutów stawianych oskarżonemu A. K. (1) , a co w konsekwencji spowodowało, że Sąd oparł orzeczenie m.in. na okolicznościach, które nie zostały w sposób prawidłowy ujawnione w toku rozprawy głównej; 3 . art. 170 § 1 pkt. 2 i 3 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk poprzez: a. oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego i jego obrońcy, w tym w szczególności o sporządzenie opinii biegłego (ewentualnie przeprowadzenie eksperymentu procesowego dotyczącego możliwości przewiezienia broni w sposób wskazany przez A. M. (1) ), przesłuchania w charakterze świadków A. P. , K. W. , P. A. , J. B. (2) , V. B. oraz E. B. , powołując się na fakt, iż część tych dowodów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, część zaś nie jest przydatna dla stwierdzenia powołanych we wnioskach dowodowych okoliczności, pomimo iż wnioskowane czynności dowodowe mają istotne znaczenie dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego, oceny wiarygodności dowodów oskarżenia, zaś ich przeprowadzenie jest niezbędne w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; b. zaniechanie sporządzenia uzasadnienia postanowień oddających wnioski dowodowe i ograniczenie wskazania przyczyn ich nieuwzględnienia do treści przepisów stanowiących podstawę ich oddalenia; 4. art. 4 kpk , art. 7 kpk , art. 410 kpk w zw. zw. z art. 424 § 1 pkt. 1 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, oparcie orzeczenia na wyselekcjonowanych z materiału dowodowego okolicznościach świadczących na niekorzyść oskarżonego i pominięcie tych, które świadczą na jego korzyść, jak również niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu orzeczenia, na jakich dowodach oparł się Sąd przy wydawaniu orzeczenia i z jakich przyczyn nie uznał dowodów przeciwnych, poprzez m.in. - bezkrytyczne danie wiary świadkom D. M. (1) , A. Z. (1) oraz B. W. (1) i ustalenie stanu faktycznego w zakresie czynu z pkt. I aktu oskarżenia na podstawie wybiórczych fragmentów wypreparowanych z zeznań ww. osób, pomimo, że zeznania tych świadków są wzajemnie sprzeczne, a ponadto pomimo, że świadków D. M. oraz B. W. tym trudniej uznać za wiarygodne źródła dowodowe ze względu na ich karalność za składanie fałszywych zeznań; - uznanie za wiarygodne zeznań R. H. (1) m.in. w zakresie, w jakim, wskazał on, że zapłacił A. K. (1) 120.000 koron za samochód marki R. (...) , pomimo, że dyspozycji tego świadka nie potwierdza żaden inny dowód, a ponadto świadek ten złożył fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przez oskarżonego stanowiącego zbrodnię czynu zabronionego i zmieniał swoje zeznania w toku postępowania, co czyniło niewiarygodnym źródłem dowodowym; - uznanie, że w toku postępowania nie przeprowadzono dowodów, które obalałyby wersję zdarzeń w zakresie czynu z pkt. IV wyroku przedstawioną przez A. M. (1) , w sytuacji w której Sąd oddalił wszelkie wnioski dowodowe oskarżonego i jego obrońcy mające na celu wykazanie niewiarygodności tego świadka, co w konsekwencji uniemożliwiło weryfikację treści jego zeznań i wyjaśnień, jak również ocenę jego wiarygodności; -bezpodstawne przyjęcie za podstawę ustalenia stanu faktycznego w zakresie czynu z pkt. XI aktu oskarżenia wyjaśnień J. K. (1) złożonych po zatrzymaniu, w sytuacji gdy sam oskarżony J. K. (1) wskazywał na dalszym etapie postępowania, że został nakłoniony przez przesłuchujących do przyznania się, iż w zamian za przekazanie telefonu komórkowego otrzymał korzyść majątkową, co potwierdziła żona oskarżonego J. K. (1) , do której zeznań Sąd w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść wyrażający się w szczególności w ustaleniu, że: - A. K. (1) w dniu 25.02.1999 r. wspólnie i w porozumieniu z H. P. (1) , J. B. (3) oraz A. K. (2) pobił R. P. i grożąc mu pozbawieniem życia usiłował zmusić go do wydania pieniędzy w kwocie 10.000 zł. w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, w tym fakt iż pokrzywdzony nie wskazał oskarżonego jako sprawcę powyższego czynu, nie pozwala na przyjęcie takiej tezy; - R. H. (1) zapłacił oskarżonemu za znalezienie na terenie Czech samochodu marki R. (...) kwotę 120.000 koron, podczas gdy przeczą temu pozostałe dowody zgromadzone w niniejszej sprawie; - A. K. (1) nabył na terenie Czech broń palną, a następnie przy pomocy A. M. (1) i A. S. (1) przewiózł ją na teren Polski, podczas gdy wysnucie takiego wniosku na podstawie materiału dowodowego, którym dysponował Sąd I instancji nie jest możliwe; - A. K. (1) obiecał J. K. (1) korzyść majątkową w zamian za przekazanie do celi telefonu komórkowego oraz, że J. K. (1) otrzymał od M. K. (1) dwukrotnie pieniądze za zrealizowanie powyższej prośby oskarżonego w łącznej kwocie 2.500 zł. podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego pozwala co najwyżej na ustalenie, że J. K. (1) przekazał A. K. (1) telefon komórkowy z własnej inicjatywy nie uzyskując z tego tytułu żadnej korzyści ani też obietnicy jej udzielenia. Mając na uwadze powyższe obrońca oskarżonego A. K. (1) wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania oskarżonego A. K. (1) za czyny z pkt. 1 i 4 wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania oskarżonego A. K. (1) za czyny z pkt. 2 i 3 wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od ww. czynów, ewentualnie o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania oskarżonego A. K. (1) za czyny z pkt. 1 – 4 wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wyrok zaskarżył również obrońca oskarżonych : A. K. (1) , Z. S. (1) , M. G. (1) , D. L. (1) , J. H. (1) i M. W. (1) . Wyrok Sądu Okręgowego w Opolu został zaskarżony w części dotyczącej oskarżonego A. K. (1) w zakresie czynu opisanego w pkt. 1, 2,3,4 części dyspozytywnej wyroku w całości na korzyść oskarżonego, - w części dotyczącej oskarżonego M. G. (3) w zakresie czynu opisanego w pkt. 9 części dyspozytywnej wyroku w całości na korzyść oskarżonego, - w części dotyczącej oskarżonego J. H. (1) czyn opisany w pkt 12 wyroku na korzyść oskarżonego, - w części dotyczącej oskarżonego D. L. (1) czyn opisany w pkt. 13 wyroku na korzyść oskarżonego, - w części dotyczącej oskarżonego (...) W. w zakresie czynu opisanego w pkt 16 części wyroku w całości na korzyść oskarżonego, - w części dotyczącej oskarżonego Z. S. (1) w zakresie czynu opisanego w pkt 26 wyroku w całości na korzyść oskarżonego. W apelacji zarzucono : I. obrazę przepisów postępowania karnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, - a to art. 117 § 2a kpk w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 22.02.2012 r. pomimo nieobecności A. K. (1) , która to nieobecność została usprawiedliwiona poprzez przedłożenie dokumentacji lekarskiej i zaświadczenia lekarza sądowego, a w konsekwencji faktyczne uniemożliwienie obrony oskarżonemu w toku postępowania przed Sądem I instancji w sytuacji, w której Sąd pomimo wydanego na rozprawie postanowienia, prowadził rozprawę w zakresie bezpośrednio dotyczącym oskarżonego – przesłuchanie oskarżonego Z. S. (1) , którego wyjaśnienia dotyczyły zarzutu IV aktu oskarżenia i osoby A. K. (1) , - a to art. 117 § 2 a kpk w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. przez prowadzenie rozprawy w dniu 15 lutego 2012 r. pod nieobecność oskarżonych A. K. (1) i Z. S. (1) , którzy jak ustalił Sąd przed wywołaniem sprawy, ulegli wypadkowi w drodze do Sądu i zostali hospitalizowani, a zatem mimo, że ich nieobecność została prawidłowo usprawiedliwiona, a także został złożony wniosek o odroczenie rozprawy, co w konsekwencji faktycznie uniemożliwiło obronę oskarżonym w toku postępowania przed Sądem I instancji poprzez brak możliwości osobistego zadawania pytań J. K. (1) , którego przesłuchanie przeprowadzone na rozprawie oraz ujawnione akta Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich bezpośrednio dotyczyło oskarżonych, podobnie jak przesłuchanie J. B. (1) i A. S. (1) w sytuacji, w jakiej brak było ku temu uzasadnionych podstaw; - a to art. 117 § 1 kpk w zw. z art. 396 § 3 kpk w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. poprzez zaniechanie zawiadomienia oskarżonego A. K. (1) i jego obrońcy o czynnościach przesłuchania w ramach pomocy prawnej świadka A. G. (1) , czym w konsekwencji uniemożliwiono obrońcy uczestnictwo w czynnościach i zadawanie pytań, które jawiły się w związku ze składanymi przez świadka zeznaniami, a które miały istotne znaczenie dla czynionych przez Sąd ustaleń co do czynu opisanego w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku, - art. 394 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk przez uznanie za ujawnione w całości bez odczytywania protokołów i dokumentów podlegających odczytaniu na rozprawie pomimo złożonego na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. wniosku oskarżonego A. K. (1) o ich odczytanie, z uwagi na prowadzenie sprawy w oparciu o akta zastępcze, których treść nie była znana oskarżonemu oraz długi okres trwania procesu, - art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 2 k.p.k. przez oddalenie na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. wniosków obrońcy A. K. (1) złożonych w dniu 24.01.2014 r. i 28.01.2014 r. o przesłuchanie wskazanych tam obywateli Republiki Czeskiej, a to V. B. , J. B. (2) młodszego, J. B. (2) starszego, E. B. w sytuacji, gdy z akt sprawy dotyczących czynności wykonanych na terenie Czech przez czeskie organy ścigania – Prokuraturę Wojewódzką w L. (k. 2086) ustalono, iż możliwe jest przesłuchanie osób wskazywanych przez A. M. (1) jako zbywców broni opisanej w pkt 3 części dyspozytywnej wyroku, a która to czynność miała fundamentalne znaczenie dla czynienia ustaleń w sprawie, zwłaszcza wobec wewnętrznie sprzecznych depozycji A. M. (1) , - art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. (...) § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie podjęcia czynności w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez niewyeliminowanie sprzeczności w materiale dowodowym w zakresie rzekomego handlu bronią i okolicznościami jej przewozu do Polski i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budowy pojazdów dla ustalenia, czy obiektywnie było możliwe, jak wskazywał A. M. (1) , umieszczenie w samochodzie osobowym marki M. (...) model (...) , który nie miał dokonanych żadnych przerobień, 6-8 sztuk broni (...) wraz z magazynkami i tłumikami pod konsolą pojazdu, podczas gdy jak wynika z wyjaśnień A. S. (1) i A. K. (1) , obiektywnie było to niemożliwe z uwagi na budowę i warunki techniczne pojazdu, a przy tym dowód, o którego przeprowadzenie wnioskował obrońca w dniu 15.04.2013 r. i 2.10.2013 r. był możliwy do przeprowadzenia, bowiem taki sam model pojazdu pozostawał do dyspozycji Sądu zabezpieczony w innej sprawie - a to art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 2 k.p.k. przez oddalenie na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. wniosku obrońcy A. K. (1) z dnia 24 sierpnia 2013 r. o przesłuchanie w charakterze świadka A. P. na okoliczność przebiegu rozmowy B. K. z prowadzącymi śledztwo w zakresie w jakim potwierdza ona relację J. K. (1) co do wywieranej na nim presji i przyczyn złożenia pierwotnych wyjaśnień w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, - a to art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 2 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. przez oddalenie na rozprawie wniosku obrońcy A. K. (1) o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego „z uwagi na brak konkretnego samochodu”, podczas gdy ten sam model samochodu został zabezpieczony i umieszczony na parkingu policyjnym przez Sąd Okręgowy w Opolu do innej sprawy, - a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 171 § 7 k.p.k. poprzez oparciu orzeczenia w pkt 4 i 26 części dyspozytywnej wyroku na wybranych wyjaśnieniach J. K. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, które jak wynika z jego depozycji z dnia 22.03.2005 r. iż: „ prokurator i przesłuchujący mnie policjanci żądali podania ode mnie takich wiadomości, zanim zaczęli pisać zostało to wyjaśnione i nie chcieli uwierzyć, że zrobiłem to bez pieniędzy, powiedzieli, że nikt mi w takie rzeczy uwierzy, że lepiej będzie dla mnie jeśli to będzie wersja z pieniążkami” podtrzymanych na rozprawie głównej, zostały pozyskane w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, co w konsekwencji winno skutkować zakazem wykorzystania ich jako dowodu w sprawie, - a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk poprzez oparcie orzeczenia w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonego A. K. (1) w szczególności zaś na niespójnych, niejasnych zmiennych i sprzecznych wewnętrznie zeznaniach R. H. (1) , uznanego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 28.11.2000 r. w sprawie II K 723/00 winnym złożenia fałszywych zeznań co do zdarzeń objętych zarzutem oraz zawiadomienia o niedopełnionym na jego szkodę przez osk. A. K. przestępstwie rozboju, złożonych w postępowaniu przygotowawczym, z jednoczesnym całkowitym pominięciem dowodów dla oskarżonego korzystnych, o charakterze obiektywnym, - a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny zeznań A. M. (1) , który na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. składając wyjaśnienia w sprawie podtrzymał wszystkie odczytanie mu przez Sąd wyjaśnienia składane w postępowaniu przygotowawczym, choć każdorazowo odmiennie przedstawił w nich przebieg zdarzeń dotyczących handlu bronią i jej przewiezienia do Polski z Czech, w tym sprzecznie opisywał krąg osób zlecających i dokonujących przewozu broni i oparciu czynionych ustaleń na niespójnych, niejasnych i sprzecznych wewnętrznie depozycjach A. M. (1) , z jednoczesnym całkowitym pominięciem dowodów dla oskarżonego korzystnych, o charakterze obiektywnym, a to zeznań w/w świadka złożonych przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu, w których zakwestionował swą znajomość z A. K. (1) , a także fakt wspólnego popełnienia przestępstw oraz logicznych i konsekwentnych wyjaśnień A. S. (1) , który wskazywał na koniunkturalną postawą A. M. (1) pomawiającego o udział w popełnionych przestępstwach, - art. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzesz dokonanie dowolnej oceny zeznań D. M. (1) , A. Z. (1) , B. W. (1) , A. G. (1) i dowolne przyjęcie, że oskarżony A. K. (1) wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1) i A. K. (3) pozbawił wolności R. P. w samochodzie na trasie O. – K. , a następnie w lesie działając wspólnie z H. P. (1) poprzez bicie w twarz i kopanie po całym ciele, usiłowali zmusić go do wydania pieniędzy w kwocie 10.000 zł. lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, podczas gdy ustalone przez Sąd okoliczności nie wynikają z zeznań przywołanych w uzasadnieniu świadków, a pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przeczy powyższemu, a przy tym dowolne przyjęcie, że celowo wprowadzono P. w błąd co do pochodzenia sprawców, by nie był w stanie ich zidentyfikować, - a to, art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 kpk poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zeznań świadka H. P. (1) , niewskazaniu, czy Sąd dał czy też nie dał im wiarę, w sytuacji gdy świadek ten przesłuchany na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. zeznał, iż nie popełnił żadnego przestępstwa z A. K. (1) , którego zna wyłącznie z racji toczących się przed Sądem spraw karnych, a tym samym zaprzeczył udziałowi A. K. (1) w popełnieniu przestępstwa na R. P. , - a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k .pk. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wyjaśnień oskarżonego A. K. (1) złożonych na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. co do swego udziału w przestępstwie oszustwa opisanego w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku, a zwłaszcza treści rozmów, jakie były prowadzone na terenie Czech z R. H. (1) i przyczyn odstąpienia przez niego od transakcji kupna samochodu , który został we wskazanym miejscu H. dostarczony, - a to art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez niezgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania ocenie zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów, akcentując – wbrew zasadzie obiektywizmu – jedynie okoliczności niekorzystne dla oskarżonych i oparte na nieprzekonywujących dowodach, przy jednoczesnym bagatelizowaniu, a w wielu wypadkach całkowitym pomijaniu tych, które przemawiały na jego korzyść, a nadto rozstrzyganiu wątpliwości, które wyłoniły się w toku przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji postępowania, wyłącznie na niekorzyść oskarżonych, a więc wbrew zasadzie in dubio pro reo, - a to art. 404 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegającego na błędnym przyjęciu przez Sąd Okręgowy, z naruszeniem zasady wyjątkowości, że prowadzenie rozprawy głównej w dalszym ciągu, pomimo upływu ośmiomiesięcznego okresu odroczenia jest prawidłowe, w sytuacji gdy wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody zostały przeprowadzone przed odroczeniem rozprawy (m.in. ponad 8 miesięcy pomiędzy 22 lutego 2012 r. a 6 listopada 2012 r., 6 miesięcy pomiędzy 9 kwietnia 2013 r. a 2 października 2013 r.), - a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. polegającego na sporządzeniu uzasadnienia wyroku z pominięciem w uzasadnieniu wyroku wskazania faktów jakie Sąd I Instancji uznał za nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i braku spójnego i logicznego uzasadnienia, istotnych różnić w treści zeznań świadka A. M. (1) , A. Z. (1) , D. M. (1) , R. H. (1) , oraz wyjaśnień J. K. (1) , które uległy istotnym zmianom w zależności od stadium prowadzonego postępowania oraz złożonych na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. wyjaśnień przez oskarżonego A. K. (1) w zakresie w jakim opisał okoliczności transakcji z R. H. (1) , II. spowodowany licznymi i poważnymi uchybieniami natury procesowej błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia polegający na bezprawnym i nieuzasadnionym przyjęciu, że: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez a) odrzucenie wersji oskarżonego A. K. (1) , który zaprzeczył, aby brał udział w popełnieniu przestępstwa opisanego w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku, a treść przesłuchanych świadków nie pozwala na przyjęciu, iż: - oskarżony wraz z J. B. (1) i A. K. (2) w dniu 25.02.1999 r. wyszli z lokalu (...) w O. i udali się wraz z H. P. (1) jego samochodem w celu popełnienia przestępstwa na osobie R. P. , albowiem jak wynika z wyselekcjonowanych przez Sąd zeznań D. M. (1) wrócili tego dnia z powrotem do lokalu bez H. P. (1) , co przeczy tezie Sądu, iż poruszali się jednym samochodem, - oskarżony wraz z J. B. (1) i A. K. (2) pozbawili R. P. wolności w samochodzie H. P. (1) , a następnie dokonali jego pobicia, skoro jak wynika z zeznań R. P. , którym Sąd dał wiarę, na dwa dni przed zdarzeniem H. P. (1) ostrzegał go przed „ekipą” z Z. , a w dacie zdarzenia z przebiegu rozmowny pomiędzy sprawcami wprost wynikało, iż pochodzą z Z. , b) odrzucenie wersji oskarżonego A. K. (1) , który zaprzeczył, aby brał udział w popełnieniu przestępstwa opisanego w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku, a mianowicie doprowadzenia R. H. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 120 000 koron czeskich w zakresie, w jakim na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. złożył wyjaśnienia nie przyznając się do stawianego zarzutu, a nadto pominięcie fragmentu depozycji R. H. (1) złożonych na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. zbieżnych z wyjaśnieniami A. K. (1) z dnia 16 czerwca 2014 r. z których wynika, że A. K. (1) , podobnie jak prawomocnie uniewinniony za współudział w przestępstwie M. K. (1) , był wyłącznie pośrednikiem pomiędzy R. H. (1) , a mężczyzną o imieniu H. , który miał dostarczyć samochód R. (...) i dla niego były przeznaczone pieniądze, a brak jest dowodów na to, że A. K. (1) znał zamiary H. co do zaboru pieniędzy R. H. , tym bardziej że samochód R. (...) został H. dostarczony, c) przyjęcie, że A. K. (1) zainicjował wyjazd i transakcję dotyczącą zakupu broni, negocjował z Czechem, który wydał broń i amunicję, a broń została umieszczona w konsoli samochodu M. i przewiezienia do Polski celem jej dalszej odsprzedaży, podczas gdy zmienne i wewnętrznie sprzeczne zeznania A. M. (1) nie zostały poparte żadnym innym dowodem, a z dowodów przeciwnych w postaci wyjaśnień oskarżonego A. K. (1) i A. S. (1) oraz czynności wykonanych na terenie Republiki Czeskiej wynika, iż przedstawione okoliczności nie miały miejsca, a przy tym na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. A. M. (1) wyjaśnił, iż nie ma wiedzy kto negocjował transakcję, jakie było przeznaczenie broni, natomiast na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. przesłuchany w charakterze świadka zezna, iż przewieziona została jedna sztuka broni, nie wie, gdzie została ona ukryta w samochodzie M. , a broń od zbywcy odebrał S. , d) przyjęcie w pkt 4 i 26 części dyspozytywnej wyroku, że oskarżony A. K. (1) obiecał udzielenie korzyści majątkowej J. K. (1) i nakłonił go do nawiązania za pośrednictwem Z. S. (1) kontaktu z bratem M. K. (1) , który przekazał J. K. dwukrotnie pieniądze w łącznej kwocie 2.500 zł oraz telefony komórkowe, za pomocą których oraz telefonu J. K. (1) prowadził z własnej celi rozmowy telefoniczne z różnymi osobami, podczas gdy nie pozwala na powyższe zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności treść wyjaśnień oskarżonego A. K. (1) , a także depozycje Z. S. (1) i J. K. (1) , który na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. wyjaśnił, iż Z. S. (1) nie miał wiedzy, w jakim celu usiłuje on nawiązać kontakt z M. K. (1) oraz zeznania świadka M. W. (2) , a nadto ustalenie, iż M. K. (1) , którego sprawa została wyłączona do odrębnego postępowania nie został prawomocnie skazany za udział w opisanym przestępstwie, - a to art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zakazu czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów, przejawiający się w ustaleniu, iż oskarżeni M. G. (1) , J. H. (1) , D. L. (1) , M. W. (1) dopuścili się przestępstwa posiadania z 7/8 lipca 2003 r. w miejscowości K. bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu (...) , w sytuacji gdy nie ujawniono śladów wskazujących na kontakt któregokolwiek z oskarżonych z opisaną bronią, a bilingi połączeń oraz logowania przekaźników (...) nie stanowią dowodu na fakt posiadania przez oskarżonych broni palnej (...) alternatywnie w przypadku uznania przez Sąd Apelacyjny, iż Sąd Okręgowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych. III. obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 286 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie, polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku, że A. K. (1) wspólnie i w porozumieniu z T. K. (1) dopuścił się przestępstwa doprowadzenia R. H. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 120 000 koron czeskich czym działał na jego szkodę i tym samym wyczerpał swoim zachowaniem dyspozycję przywołanego przepisu, podczas gdy nie pozwala na powyższe treść poczynionych ustaleń, a w szczególności brak dowodu, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem kierunkowym oszustwa, skoro był jedynie pośrednikiem pomiędzy H. i mężczyzną o imieniu H. , a tym samym nie miał wpływu na przebieg transakcji, - art. 63 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zaliczenia na poczet orzeczonych kar okresu rzeczywistego pozbawienia oskarżonych w sprawie. Mając powyższe na uwadze obrońca oskarżonych wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i odmienne orzeczenie, co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego A. K. (1) , Z. S. (1) , M. G. (1) , D. L. (1) , J. H. (1) , M. W. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył : W związku ze złożonymi apelacjami ocenie sądu odwoławczego podlega wyrok sądu pierwszej instancji w zakresie pięciu czynów przypisanych oskarżonym w różnych konfiguracjach. I W odniesieniu do oskarżonych M. G. (1) , J. H. (1) , D. L. (1) i M. W. (1) . Tym oskarżonym zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 263§2k.k. Wskazany zarzut dotyczył M. G. (1) ( zarzut XV aktu oskarżenia – k. 5150), J. H. (1) ( zarzut XVIII aktu oskarżenia – k. 5151), D. L. (1) ( zarzut XXI aktu oskarżenia – k. 5152) i M. W. (1) ( zarzut XXIV – aktu oskarżenia – k. 5152). Sąd Okręgowy w Opolu w zaskarżonym wyroku uznał wszystkich oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanego im przestępstwa z art. 263§2k.k. i na tej podstawie wymierzył wskazanym oskarżonym kary po roku i sześć miesięcy pozbawienia wolności( punkty 9,12,13 i 16 części rozstrzygającej skarżonego wyroku – k. 2873-2874 akt zastępczych). Już w tym miejscu wskazać należy, iż w zakresie omawianego zarzutu zapadł wyrok wobec J. H. (1) i M. W. (1) – wyrok z 23 grudnia 2008 r. o sygn. akt III K 113/05 Sądu Okręgowego w Opolu – k. 7077/. W pierwszym z zapadłych wyroków sąd ustalił, że obaj oskarżeni usiłowali wejść w posiadanie broni palnej w postaci pistoletu marki (...) model (...) kaliber (...) mm wraz z 23 sztukami nabojów kaliber (...) mm. Tytułem przypomnienia wskazać należy, że sprawa D. L. (1) i M. G. (1) oskarżonych o popełnienie tego czynu była wyłączona do odrębnego rozpoznania. Rozstrzygnięcie zapadłe w odniesieniu do J. H. (1) i M. W. (1) zostało zaskarżone na ich niekorzyść przez prokuratora – k. 7441v. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok w odniesieniu do omawianego czynu wobec obu oskarżonych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Podstawą uchylenia wyroku był fakt, iż sąd nie dysponował w toku orzekania dowodem do którego odwołał się prokurator w uzasadnieniu oskarżenia( k. 7451v.). Sąd Okręgowy w Opolu przypisując oskarżonym M. G. (1) , J. H. (1) , D. L. (1) i M. W. (1) sprawstwo w zakresie zarzucanego im czynu dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Do takiego wniosku upoważnia analiza pisemnego uzasadnienia skarżonego wyroku( k. 2988 -2990) w konfrontacji z przeprowadzonymi dowodami. Autor apelacji w postawionym zarzucie ( k. 3094 akt zastępczych) oraz w uzasadnieniu stawianego zarzutu( k. 3107-3109 akt zastępczych), wskazał że stan dowodów nie pozwala na takie ustalenia jakich dokonał sąd pierwszej instancji gdyż nie ujawniono śladów wskazujących na kontakt któregokolwiek z oskarżonych z bronią, a bilingi połączeń oraz logowania przekaźników (...) nie stanowią dowodu na fakt posiadania przez oskarżonych broni palnej (...) . Bilingi połączeń oraz logowania przekaźników (...) istotnie nie dowodzą posiadania broni przez oskarżonych. Wskazują, że z telefonów oskarżonych były prowadzone rozmowy. Przekaźniki (...) wskazują, że za ich pośrednictwem oskarżeni się logowali. Miejsce przekaźników oraz fakt logowania się oskarżonych za ich pomocą dowodzą, iż oskarżeni byli nieopodal miejscowości K. 7 lipca 2003 r. między godziną 14.00-15.00. W pobliżu wskazanej miejscowości w lesie ujawniono samochód V. (...) o nr rej. (...) 510 / k. 2955v./. W samochodzie ujawniono szereg przedmiotów, które poddano badaniom. Z opinii z zakresu badań genetycznych wynika, że ujawnione ślady DNA na kominiarce i rękawicach są zgodne z profilem DNA M. W. (1) i M. G. (1) / k. 3745/. W dniu 8 lipca 2003 r. w pobliżu tego samochodu ujawniono pakunek, w którym był pistolet (...) 85, magazynek z 7 nabojami oraz 16 naboi/ k. 2935-2936/. Była to broń palna nadająca się do oddania strzału/ k. 3486-3488/. Policja urządziła zasadzkę na miejscu ujawnienia samochodu i broni. Funkcjonariusze policji : I. R. , G. T. , W. B. i J. S. – uczestniczący w zasadzce w dniu 8 lipca 2003 r. zatrzymali oskarżonych. Wskazani policjanci opisali zachowanie oskarżonych. I. R. stwierdził, że słyszał rozmowę trzech oskarżonych o broni/ k. 1618 akt zastępczych/. J. S. i G. T. zeznali, że M. G. po przybyciu koło pozostawionego samochodu V. (...) poszedł konkretnie w to miejsce gdzie ujawniono wcześniej broń, po czym stwierdził że „ jej nie ma , mówiłem żeby nie zostawiać/ k. 1626 i k. 1621 akt zastępczych/. G. T. słyszał również jak jeden z oskarżonych rozmawiał przez telefon. Mówił, że są na miejscu. Jest auto. Z zeznań wskazanych świadków wynika również, że oskarżeni M. G. , J. H. i D. L. przyjechali samochodem S. (...) , który zatrzymał się w lesie w odległości 5 m od V. (...) / k. 2956v. protokół oględzin/. Przy drodze K. – K. ujawniono samochód. Od strony tego samochodu szedł M. W. (1) , który widząc policjantów zaczął uciekać. Uciekając odrzucił telefon, który został zabezpieczony/ k. 2940/. Sąd Apelacyjny podziela ocenę sądu pierwszej instancji, że zgromadzone dowody pozwalają na ustalenie, że wyżej wymienieni oskarżeni dopuścili się zarzucanego im przestępstwa. Konsekwentne zeznania wskazanych wyżej policjantów nie pozostawiają wątpliwości, że oskarżeni przyjechali po samochód i broń. Za taką oceną przemawia zachowanie oskarżonych na miejscu zdarzenia : - przybycie do lasu bezpośrednio w pobliże pozostawionego samochodu, - M. G. po przybyciu bezpośrednio udaje się w miejsce gdzie ujawniono broń, po czym informuje pozostałych ze nie ma broni, - M. W. , wiedział gdzie są pozostali oskarżeni w lesie, zmierzał w ich kierunku, widząc zaistniałą sytuację, zatrzymanie trzech oskarżonych poprzez położenie na ziemi i skucie kajdankami, ucieka, widząc goniącego odrzuca telefon. Ujawnione ślady biologiczne oraz logowania z telefonów oskarżonych w dniu 7 lipca 2003 r./ k. 2219, k. 2168 akt zastępczych oraz załącznik/ nie pozostawiają wątpliwości, że oskarżeni byli wcześniej w tym miejscu. Za taką oceną przemawiają także zasady logicznego rozumowania, do których odwołuje się art. 7 k.p.k. Tak więc skoro oskarżeni byli wcześniej w tym miejscu, powrócili w to miejsce, ich cel przyjazdu był czytelny, to prowadzi do wniosku, że to oni weszli w posiadanie broni palnej i amunicji, którą ukryli. Ich sposób zachowania, wyżej podany, nie pozostawia wątpliwości, że wszyscy działali wspólnie i w porozumieniu. W przeciwnym wypadku dlaczego M. G. miałby informować pozostałych, że nie ma broni, o której mówił żeby nie zostawiać. M. W. wiedział gdzie są pozostali oskarżeni w lesie i w ich kierunku zmierzał. Ma rację apelujący, że na zabezpieczonej broni nie ujawniono śladów pochodzących od oskarżonych. Wskazać jednak należy, że ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bezpośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieodpartej logiki wydarzeń stwierdzonej innymi dowodami, jeżeli owe wydarzenia są tego rodzaju, że stanowią oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dana okoliczność istotnie miała miejsce./ tak też SA w Poznaniu w wyroku z 28 stycznia 2002 r. o sygn. II A Ka 570/01, OSA w Poznaniu 2002/10/76/. Brak dowodów, które podważałyby powyższą ocenę. Wszyscy oskarżeni jedynie w kolejnych swych wyjaśnieniach zaprzeczali popełnieniu zarzucanego im czynu. Pozostałe dowody zgromadzone w związku z omawianym czynem nic nie wniosły/ k. 3489 ekspertyza kryminalistyczna, k. 3567-3581 opinia osmologiczna, k. 3253-3257 ekspertyza kryminalistyczna, k. 4576 opinia z zakresu genetyki/. A zatem brak podstaw do oceny, że sąd pierwszej instancji w odniesieniu do wskazanych oskarżonych procedował z obrazą art. 5§2k.p.k. w zw. z art. 2§2k.p.k. w zw. z art. 92k.p.k. w zw. z art. 410k.p.k. Podstawę rozstrzygnięcia stanowią prawdziwe ustalenia faktyczne( art. 2§2k.k.). Nie można podzielić zarzutu obrazy art.5§2k .p.k. Obraza art. 5 § 2 k.p.k. ma miejsce wówczas, gdy w danym zakresie istnieją wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, mimo wykorzystania wszelkich dostępnych źródeł i środków dowodowych. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić dopiero wówczas, gdy mimo przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z regułami, o których mowa w art. 7 k.p.k. wątpliwości te nie zostały usunięte i nie rozstrzygnięto ich na niekorzyść oskarżonego. Dodać przy tym należy, że zasada ta nie wchodzi w grę, jeżeli wątpliwości zgłasza jedynie autor środka odwoławczego, a nie miał ich (jak w niniejszej sprawie) sąd orzekający, który dokonał stanowczych, zgodnych z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k. ustaleń faktycznych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2006 r., III K 195/05, OSNKW z 2006 r., z. 4, poz. 39, str. 45). Także nie można podzielić zarzutu apelacji oskarżonych wskazującego na obrazę art. 92k .p.k i art. 410 k.p.k. Obraza art. 410 k.p.k. zachodzi, gdy wyrokujący sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej albo opiera się tylko na części materiału ujawnionego. Dokonanie oceny materiału ujawnionego, nie odpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego, nie uchybia dyspozycji art. 410 k.p.k. Inną rzeczą jest prawidłowość oceny materiału dowodowego, co zapewne chciał zarzucić skarżący, a czym innym jest dokonanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia na dowodach nie ujawnionych w toku rozprawy głównej. Wszyscy oskarżeni dopuścili się przestępstwa z art. 263§2k.k. Posiadaniem broni palnej lub amunicji w rozumieniu art. 263§2k.k. jest już świadome i celowe przyjęcie tych rzeczy od innej osoby. Nie można go pojmować jako fizyczne władztwo nad rzeczą/ tak SN w postanowieniu z 8 kwietnia 2014 r., sygn. IV KK 44/14, Lex nr 1458832/. Brak okoliczności, które wyłączałyby winę oskarżonych. Przestępstwo stypizowane w art. 263§2k.k. zagrożone jest karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Przytoczona sankcja wskazuje, iż jest to przestępstwo o dużej szkodliwości społecznej. Oskarżonym wymierzono kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Tak orzeczonej kary nie można uznać za karę rażąco surową, gdy jeszcze zważy się przy tym, że brak po stronie oskarżonych okoliczności łagodzących. Oskarżeni D. L. , M. W. i J. H. to osoby karane( k. 2936,k. 2939,2946/. M. G. i D. L. to osoby, o nienajlepszej reputacji społecznej, gdy się zważy na toczące się postępowania karne z ich udziałem i wagę zarzutów postawionych tym oskarżonym. A zatem w ocenie sądu odwoławczego brak w odniesieniu do wszystkich oskarżonych dodatniej prognozy kryminologicznej, która jest niezbędną przesłanką przy stosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary( przy ewentualnym zastosowaniu art. 4§1k.k.). Z tych samych względów sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do skorzystania z możliwości zastosowania przepisów art. 37ak.k. oraz art. 37bk.k. Kara wymierzona oskarżonym w ocenie sądu odwoławczego jest karą sprawiedliwą. Uwzględnia społeczną szkodliwość czynu przypisanego oskarżonym, ich dotychczasową drogę życiową oraz czyni zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. II Zarzut XI – dotyczący A. K. (1) , zarzut XXXIV – dotyczący J. K. (1) , zarzut XXXVI – dotyczący Z. S. (1) . W zaskarżonym wyroku wskazani wyżej oskarżeni zostali uznani za winnych popełnienia zarzucanego im przestępstwa. Sąd Okręgowy w Opolu wymierzył oskarżonym kary : - A. K. (1) na podstawie art. 229§3k.k. – 2 lata pozbawienia wolności( pkt 4 części rozstrzygającej wyroku), - J. K. (1) na podstawie art. 228§3k.k. – 2 lat pozbawienia wolności( pkt 23 części rozstrzygającej wyroku), - Z. S. (1) na podstawie art. 19§1k.k. w zw. z art. 229§3k.k. – rok pozbawienia wolności( pkt 26 części rozstrzygającej wyroku). W odniesieniu do A. K. (1) i Z. S. (1) podobne rozstrzygniecie zapadło w wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r. o sygn. akt III K 113/05/ k. 7076 i k. 7078v./. Z tym, że podstawą skazania Z. S. (1) były przepisy art. 18§3k.k. w zw. z art. 229§3k.k. i art. 239§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. Tenże wyrok został uchylony w odniesieniu do oskarżonych A. K. (1) i Z. S. (1) w związku z uwzględnieniem apelacji jego obrońcy/ k. 7442/, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji/ k. 7432-7433/. Sąd Apelacyjny wskazał, że zasadniczym powodem uchylenia wyroku w omawianej części była wadliwa ocena wyjaśnień J. K. (1) ( sprawa tego oskarżonego była wyłączona do odrębnego rozpoznania). Sąd odwoławczy wskazał, że dokonując oceny tych wyjaśnień sąd pominął dowód z wyjaśnień J. K. (1) jakie ten złożył przed Sądem Rejonowym w Strzelcach Opolskich w sprawie IIK 363/04. W pisemnym uzasadnieniu swego wyroku sąd odwoławczy podniósł również, iż brak podstaw do przyjęcia do czynu zarzucanego Z. S. (1) , kwalifikacji prawnej z art. 239§1k.k./ k. 7458-7459/. W toku procesu, po którym zapadł skarżony wyrok, sprawa J. K. (1) była rozpoznawana łącznie ze sprawą pozostałych dwóch oskarżonych. Wyjaśnienia wszystkich oskarżonych mogły być ocenione z zastosowaniem zasady bezpośredniości. Podstawę ustaleń w zakresie omawianych zarzutów stanowią przede wszystkim wyjaśnienia J. K. (1) . Taki wniosek wynika z lektury akt oraz pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku/ k. 2983-2988/. W apelacji oskarżonych A. K. (1) i Z. S. (1) wskazano na bezwzględną przyczynę odwoławczą- art. 439§1pkt 11k.p.k. Skarżący mają rację. W rozprawie wyznaczonej na dzień 15 lutego 2012 r./ k. 8303/ nie mogli uczestniczyć A. K. (1) i Z. S. (1) . Na rozprawie przewodniczący poinformował, że wskazani oskarżeni w tym dniu ulegli wypadkowi drogowemu w drodze do sądu i zostali przewiezieni do szpitala w P. / k. 8304/. Obrońca oskarżonych w związku z powyższym złożył wniosek o odroczenie rozprawy/ k. 8305/. Sąd nie uwzględnił wniosku o odroczenie rozprawy – odwołując się do treści art. 376§3k.p.k. – i postanowił kontynuować postępowanie uznając, że czynności, które zostaną przeprowadzone nie będą bezpośrednio ich dotyczyć i tym samym nie ograniczą prawa do obrony tych oskarżonych. Stanowisko sądu pierwszej instancji należałoby przyjąć z aprobatą, gdyby sąd postąpił tak jak postanowił. Stało się jednak inaczej. Sąd na rozprawie odczytał wyjaśnienia złożone przez J. K. (1) przed Sądem Rejonowym w Strzelcach Opolskich, a następnie dokończył przesłuchanie J. K. (1) , na okoliczności związane z zarzucanym mu przestępstwem pozostającym w bezpośrednim związku z przestępstwem zarzucanym A. K. (1) i Z. S. (1) / k. 8306-8307/. Taki sposób procedowania narusza prawo do obrony obu wskazanych oskarżonych, co w konsekwencji skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku w odniesieniu do obu oskarżonych w zakresie omawianego czynu. Prawidłowe są ustalenia dotyczące J. K. (1) . Dokonując oceny zebranych w sprawie dowodów sąd pierwszej instancji nie dopuścił się również obrazy przepisów postępowania wskazanych w apelacji oskarżonego/ k. 3031 akt zastępczych/. J. K. (1) złożył obszerne wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego, w toku postępowania rozpoznawczego w przedmiotowej sprawie oraz przed Sądem Rejonowym w Strzelcach Opolskich w sprawie II K 363/04. Analiza tych wyjaśnień prowadzi do wniosku, że J. K. (1) nie kwestionuje faktu, iż udostępniał telefony tymczasowo aresztowanemu A. K. (1) . Wskazał, iż skontaktował się z Z. S. (1) z własnej inicjatywy po to aby A. K. (1) mógł korzystać z jakiegoś innego telefonu, a nie z jego telefonu. Nawiązał kontakt z Z. S. (1) po to aby ten dał mu kontakt do M. K. (1) – brata A. K. (1) . Za pośrednictwem Z. S. nawiązał kontakt z M. K. (1) , od którego otrzymał dwa telefony, jeden dla A. K. (1) , a drugi zostawił dla siebie. W toku postępowania przygotowawczego J. K. (1) wyjaśnił, że od A. K. (1) wyszła propozycja udostępnienia temu oskarżonemu telefonu przez J. K. (1) . Za przysługę miał otrzymać 2000 zł, a następnie 8-10 tysięcy złotych. A. K. (1) dał mu numer telefonu do Z. S. (1) , który miał go skontaktować z M. K. (1) . Nawiązał kontakt z Z. S. (1) , któremu powiedział, że A. K. (1) chce telefon komórkowy i w związku z tym ten ma skontaktować J. K. (1) z M. K. (1) . Z. S. (1) po konsultacji telefonicznej z nieustaloną osobą podał J. K. (1) , że jak by mógł to niech udostępni A. K. (1) swój telefon, a później oni załatwią nowy. Powiedział również, że wie, iż na początek J. K. (1) ma otrzymać 2000 zł, a później załatwią sprawę dalej jak się skontaktują. Z. S. dał mu również numer swego telefonu komórkowego. Udostępnił swój telefon komórkowy A. K. . Od A. K. otrzymał telefon komórkowy do M. K. (1) . Skontaktował się z M. K. (1) . Otrzymał od M. K. (1) dwa telefony komórkowe i dwie karty aktywacyjne. Jeden telefon miał być dla A. K. , a drugi dla J. K. do kontaktów z M. K. . Od M. K. otrzymał 1800 zł Udostępnił A. K. telefon otrzymany od M. K. . Spotkał się ponownie z M. K. w celu wymiany telefonu i karty. Wtedy otrzymał też 700 zł/ k. 2850-2851/. Podobnej treści wyjaśnienia J. K. (1) złożył przed prokuratorem/ k. 2853-2855/. Przytoczone wyjaśnienia J. K. (1) podtrzymał przed sądem w toku posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania/ k. 2859/. Także w czasie kolejnego przesłuchania J. K. (1) oświadczył, że przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień/ k. 4158/. W kolejnych wyjaśnieniach złożonych przed prokuratorem, z udziałem swego obrońcy z wyboru, podał że przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Przyznał, że od M. K. otrzymał 2500 zł/ k. 4161/. W czasie kolejnego przesłuchania/ k. 4216/ J. K. (1) oświadczył, że nie podtrzymuje swoich wyjaśnień w części dotyczącej obietnicy otrzymania 10 000 złotych od A. K. jak i otrzymania 2500 złotych od M. K. . Podał, że te wyjaśnienia wymyślił, gdyż policjanci i prokurator go przesłuchujący oczekiwali od niego takich wyjaśnień. Składając wyjaśnienia przed Sądem Rejonowym w Strzelcach Opolskich w sprawie IIK 363/04 J. K. (1) zaprzeczył aby otrzymał korzyść majątkową za udostępnienie telefonów A. K. / k. 8294 w zw. z k. 8306/. W tym miejscu wskazać należy, że w wymienionej sprawie J. K. (1) został skazany za podobny czyn dotyczący udostępnienia telefonów tymczasowo aresztowanym : M. S. i M. W. (2) / k. 6766 – wyrok Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich z dnia 4 sierpnia 2005 r. o sygn. II K 363/04 oraz wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z 20 grudnia 2005 r. o sygn. VII Ka 937/08 – k. 6809/. Przed sądem, w toku przedmiotowego postępowania, oskarżony wyjaśnił, że przesłuchujący go policjanci oraz prokurator wywierali na nim presję. Nie był w stanie wyjaśnić jak zachowanie policjantów i prokuratora wpływało na treść jego wyjaśnień. Podał, iż wie od swojej żony, że w czasie rozmowy telefonicznej z prokuratorem ten namawiał ją aby ta nakłoniła oskarżonego do podtrzymania pierwotnych wyjaśnień. Na powyższe okoliczności została przesłuchana żona oskarżonego B. K. / k. 1651 akt zastępczych/. Zeznała, że gdy zwróciła się o widzenie prokurator powiedział, żeby nakłoniła męża aby ten się przyznał to dostanie widzenie. Tylko raz była taka rozmowa. Nie nakłaniała męża aby się przyznał. Mąż nie mówił jej jakie złożył wyjaśnienia. Widzenie otrzymała. Sąd Okręgowy w Opolu prawidłowo ocenił wyjaśnienia J. K. (1) . Wiarygodne są te wyjaśnienia, w których wskazał, że udostępnił telefon tymczasowo aresztowanemu A. K. w zamian za korzyść majątkową. Ten motyw zachowania oskarżonego jest racjonalny i przekonujący. I to właśnie wskazania podane w art. 7 k.p.k. pozwalają na taką ocenę. Oskarżony był funkcjonariuszem służby więziennej z kilkuletnim doświadczeniem. Jak wyjaśnił studiował w tym czasie. A zatem doskonale orientował się jakie konsekwencje mają jego wyjaśnienia w tym także dla niego. Brak racjonalnego powodu, dla którego miałby obciążać innych, a przede wszystkim samego siebie. Nie przekonują powody zmiany wyjaśnień przez oskarżonego. Po pierwsze wyjaśnienia złożone przed policjantem i prokuratorem J. Korniluk podtrzymał przed sądem w czasie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania. Po wtóre podnieść należy, że wyjaśnienia przyznające oskarżony złożył także w obecności swego obrońcy. Po trzecie oskarżony nie potrafił wyjaśnić w jaki sposób zachowanie prokuratora i policjantów wpływało na jego wyjaśnienia. Przy tym przyznał, iż nie było sytuacji aby obiecano mu, że jak złoży wyjaśnienia określonej treści to uniknie aresztu/ k. 8307/. W czasie wyjaśnień oskarżony podał również, że jego stan zdrowia był zły w tym czasie jak składał pierwsze wyjaśnienia. Do apelacji dołączono dokumentację medyczną/ k. 3037-3048 akt zastępczych/. Zważyć należy, iż w aktach jest dokumentacja medyczna dotycząca J. K. / k. 4027-4032/. Okoliczności dotyczące stanu zdrowia J. K. nie uszły uwadze prokuratora, gdyż dopuścił dowód z opinii psychiatrycznej, z uwagi na zgłaszane przez oskarżonego dolegliwości neurologiczne i psychiatryczne/ k. 4040/. Zgłaszane przez oskarżonego dolegliwości były przedmiotem analizy biegłych psychiatrów/ k. 4166-4168/. Z opinii biegłych wynika, że oskarżony był w dobrym rzeczowym kontakcie słownym. Orientacja była pełna, prawidłowa. Bez niepokoju, lęku, omamów i urojeń. Opinia została sporządzona w czerwcu 2004 r. a więc po wyjaśnieniach przyznających/ k. 4161 z 19 maja 2004 r./ jak i wyjaśnieniach, które zostały zmienione/ k. 4211 z 26 maja 2004 r./. Dokonując oceny wyjaśnień J. K. (1) zważyć również należy na inne dowody. Świadkowie A. Ł. / k. 3980 ujawnione na rozprawie w dniu 25.01.2013 r. k.- 1677 akt zastępczych/ i K. S. / k. 2887 ujawnione na rozprawie w dniu 25.01.2013 r. k. - 1677 akt zastępczych/ potwierdziły, że w styczniu 2004 r. telefonował do nich A. K. , a więc w tym czasie gdy był tymczasowo aresztowany( został zatrzymany 19.08.2003 r. – k. 1977, a postanowieniem o uchyleniu tymczasowego aresztowania został zwolniony 01.09.2004 r. – k. 5338). Fakt prowadzenia rozmów telefonicznych przez A. K. wynika również z bilingów telefonicznych oraz analizy raportów bilingów/ k. 4108-4110/. Brak dowodów, które podważałyby fakty wynikające z wyjaśnień J. K. . A. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i odmówił składania wyjaśnień. Podobnie Z. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Przyznał, że przebywał w celi z A. K. . Opuścił Zakład Karny w listopadzie 2003 r. Poznał oddziałowego J. K. . W styczniu 2004 r. J. K. zatelefonował do niego, chciał się z nim spotkać. Spotkali się. J. K. chciał numer telefonu do M. K. . J. K. przekazał mu swój numer telefonu i powiedział aby przekazał go M. K. / k. 3953/. Te wyjaśnienia Z. S. podtrzymał na rozprawie/ k. 5969 i k. 8328/. W sprawie słuchani byli także M. W. (2) / k. 1786/ i A. G. (2) /k. 1789/. Obaj podali, że nic w sprawie nie wiedzą. M. W. zaprzeczył aby był jakiś telefon, a A. G. zasłonił się niepamięcią. Obaj świadkowie wykazują swoistą solidarność z A. K. . Do takiego wniosku upoważnia analiza raportów z bilingów, która wskazuje, iż przebywający w celi z A. K. M. W. wykonywał telefony do Z. K. , a A K. rozmawiał przez telefon z A, G. / k. 4108-4109/. Sąd pierwszej instancji uznał J. K. winnym popełnienia przestępstwa z art. 228§3k.k. Ocena prawna zachowania oskarżonego jest prawidłowa. Podmiotem przestępstwa z art. 228§3k.k. jest pełniący funkcję publiczną. Osobą pełniącą funkcję publiczną jest miedzy innymi funkcjonariusz publiczny( art. 115§19k.k.). Oskarżony dopuścił się przestępstwa pełniąc służbę oddziałowego w Zakładzie Karnym w S. . Funkcjonariusz Służby Więziennej jest funkcjonariuszem publicznym( art. 115§13 pkt 7 k.k. ). Przyjął korzyść majątkową w postaci 2500 zł. W art. 115§4 k.k. jest również ustawowa definicja korzyści majątkowej. Korzyść majątkowa została przyjęta za zachowania stanowiące naruszenie przepisów prawa. Art. 216§1k .k.w. stanowi, że tymczasowo aresztowany nie może posiadać środków łączności. Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu swego stanowiska sąd odwołał się do stopnia zawinienia oskarżonego, który ocenił na poziomie średnim oraz wskazał na społeczną szkodliwość czynu oskarżonego. Ma rację sąd pierwszej instancji, iż osobę pełniącą funkcję publiczną, funkcjonariusza publicznego muszą cechować wysokie standardy postępowania. Oskarżony sprzeniewierzył się pełnionej funkcji. Jego czyn jest naganny z punktu widzenia prawa karnego oraz wysoce nie etyczny. Zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, że kara dwóch lat pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Jednakże nie można tracić z pola widzenia pozostałych dyrektyw wymiaru kary. Oskarżony pełnił służbę nie nagannie. Do takiej oceny upoważnia opinia służbowa o oskarżonym/ k. 2901-2902/. Przed popełnieniem przestępstwa oskarżony nie był karany/ k. 2950 akt zastępczych/. Był tymczasowo aresztowany przez 5 miesięcy( został zatrzymany 15.03.2004 r. k. 2826 i był tymczasowo aresztowany do 16.08.2004 r. k. 5265). W takiej sytuacji sięganie po karę izolacyjną 11 lat po popełnieniu przestępstwa nie jest uzasadnione. W ocenie sądu odwoławczego lepszy efekt osiągnie kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Stąd też wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawieszono na maksymalny okres próby. Orzeczenie maksymalnego okresu próby wynika z oceny prognozy kryminologicznej w kontekście zachowań oskarżonego po popełnieniu omawianego przestępstwa, a na co wskazuje zapytanie o karalność/ k. 2950/. Apelację w odniesieniu do J. K. (1) wniósł także prokurator na niekorzyść oskarżonego. Ma rację prokurator podnosząc, iż wobec M. K. (1) , współoskarżonego w tej sprawie nie zapadł prawomocny wyrok, bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 30.10.2013 r. o sygn. III K 91/07 / k. 2760 akt zastępczych/ został uchylony a sprawa tego oskarżonego została przekazana do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji/ k. 2786/. Stąd też w opisie czynu przypisanego oskarżonemu należało wyeliminować określenie „z M. K. (1) ” i zastąpić go określeniem „ z inną ustaloną osobą”. Konsekwencją tej zmiany jest zastąpienie w opisie czynu określenia „od którego” określeniem „od której”. Rację ma również prokurator wskazując, iż wyrok wobec J. K. (1) zapadł z obrazą art. 45§1k.k. Wskazany przepis nakłada na sąd obowiązek orzeczenia przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa. W realiach ocenianej sprawy należało orzec przepadek 2500 zł. Stąd tez także w tym zakresie zaskarżony wyrok wymagał korekty. Za zasadny należało również uznać wniosek prokuratora o orzeczenie kary grzywny. Wniosek jest zasadny z uwagi na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Kara grzywny została ukształtowana z uwzględnieniem dyrektyw jej wymiaru. Ilość orzeczonych stawek dziennych grzywny jest następstwem oceny społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, zaś wysokość jednej stawki dziennej została ukształtowana na poziomie zbliżonym do minimum. Oskarżony przestał wykonywać pracę w Służbie Więziennej. Utrzymuje siebie oraz rodzinę z pracy wykonywanej poza granicami kraju. Wskazano już wyżej, iż oskarżony nadużył udzielonego mu zaufania jako funkcjonariusz publiczny, jako osoba pełniąca funkcję publiczną. W interesie społecznym jest troska i dbałość o jakość korpusu funkcjonariuszy publicznych. Osoby, które sprzeniewierzają się wartościom związanym z pełnieniem funkcji publicznej winny być ograniczone w możliwości pełnienia takiej funkcji. Stąd też podzielono wniosek prokuratora o orzeczenie środka karnego wymienionego w art. 41§1k.k. Orzeczenie o zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie na poczet orzeczonej kary grzywny uzasadnia treść art. 63§1k.k. III Zarzut II – dotyczący A. K. (1) , zarzut XXVII – dotyczący T. K. (1) . W pierwszym wyroku- wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z 23 grudnia 2008 r. o sygn. akt III K 113/05 A. K. (1) został uznany winnym przestępstwa przywłaszczenia 120 000 koron czeskich o równowartości 14 460 złotych i na podstawie art. 284§1k.k. i art. 33k.k. skazany na karę roku pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda stawka/ k. 7076/. T. K. (1) został uniewinniony wskazanym wyrokiem/ k. 7078/. Apelację od tego rozstrzygnięcia wniósł prokurator na niekorzyść obu oskarżonych/ k. 7161/. Prokurator zarzucił obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 286§1k.k. w odniesieniu do A. K. (1) oraz błąd w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do T. K. (1) / k. 7162/. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. o sygn. akt II AKa 180/09 uchylił wskazane rozstrzygnięcie i sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji/ k. 7432v-7433/. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nastąpiło w związku z uwzględnieniem zarzutów apelacji prokuratora/ k. 7446/. Sąd Apelacyjny w pisemnym uzasadnieniu swego wyroku podniósł okoliczność wskazującą na zamiar po stronie A. K. (1) , zamiar oszukania R. H. (1) . Chodziło o kolor samochodu. „Jednym z istotnych wymogów stawianych przez R. H. było to, aby nabywany przez niego samochód był w takim samym kolorze(srebrnym) jak auto, którym w owym czasie dysponował). Dalej sąd odwoławczy wskazał, że A. K. (1) „okazując R. H. (1) samochód w innym kolorze niż zostało to wcześniej między nimi ustalone, w sposób zamierzony wprowadził pokrzywdzonego w błąd, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”/ k. 7446v./. Zapewnił, że jest (...) , z tym , że właściciel tej (...) nie wyda jej dopóki nie będzie pieniędzy. W odniesieniu do T. K. (1) sąd odwoławczy zalecił ocenić zachowanie tego oskarżonego pod katem zjawiskowych form przestępstwa z art. 286§1k.k./ k. 7448v./. Apelację złożoną przez obrońcę oskarżonego Sąd Apelacyjny ocenił jako bezzasadną/ k. 7451v./. Zaskarżonym wyrokiem z 23 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w Opolu uznał obu oskarżonych winnymi popełnienia zarzucanego im czynu i na podstawie art. 286§1k.k. wymierzył im kary po roku pozbawienia wolności, a nadto A. K. wymierzył karę grzywny w oparciu o art. 33§2k.k. w wysokości 100 stawek dziennych grzywny po 50 złotych każda stawka( pkt 2 i 17 skarżonego wyroku). Od obu oskarżonych sąd zasądził w oparciu o art. 46§1k.k. na rzecz R. H. (1) obowiązek naprawienia szkody : od A. K. 10 000 zł, a od T. K. 4460 zł.( pkt 7 i 18 skarżonego wyroku). Wskazane rozstrzygnięcie zaskarżyli obrońcy oskarżonego A. K. (1) i prokurator. Apelacja prokuratora dotyczy tylko T. K. (3) . Prokurator zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wniósł o orzeczenie kary grzywny. Dalej idące są apelacje obrońców oskarżonych, które stawiają szereg zarzutów. W obu apelacjach obrońców postawiono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten kwestionuje prawidłowość ustaleń w zakresie zapłaty przez R. H. (1) A. K. (1) na terenie Czech 120 000 koron czeskich za znalezienie samochodu. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy w Opolu wskazał, że podstawę ustaleń faktycznych stanowią zeznania R. H. (1) . Uznał, że są to zeznania wiarygodne z uwagi na konsekwencję. W związku z tymi zeznaniami zarzucono obrazę przepisów postępowania( art. 4k.p.k., 7k.p.k.,410k.p.k. w zw. z art. 424§1k.p.k.). Podniesiono, że zeznania tego świadka nie są wiarygodne gdyż świadek zmieniał swoje zeznania oraz złożył fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przez oskarżonego zbrodni. W obu apelacjach postawiono jeszcze inne zarzuty związane z obrazą przepisów postępowania, które zostaną omówione w dalszej kolejności. Postawiono także zarzut alternatywny obrazy art. 286§1k.k. na wypadek nie podzielenia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Pokrzywdzony R. H. (1) był słuchany wielokrotnie. Prawdą jest, że w dniu 3 listopada 1999 r. składając zawiadomienie o popełnionych przestępstwach przez A. K. (1) złożył także fałszywe oskarżenie/ k. 1-6/. Konsekwencją takiego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa jest wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z 28 listopada 2000 r. w sprawie o sygn. akt II K 723/00/ k. 2427/. Skazanie dotyczy zawiadomienia o przestępstwie rozboju oraz złożenia zeznań na tę okoliczność. Zważyć należy, że R. H. (1) w czasie już kolejnego przesłuchania sprostował swoje zeznania i podał racjonalne powody swego zachowania. / k. 50/. Słuchany 22 grudnia 1999r. złożył szczegółowe zeznania/ k. 606 – 608/. R. H. (1) zeznał, że kupił rozbitą (...) . Jednakże zabrał z niej tylko silnik i część nadwozia gdzie był wybity nr identyfikacyjny. Był zainteresowany zakupem kradzionego samochodu. W połowie października 1999 r. otrzymał wiadomość od M. K. (1) , że jego brat A. ma w Czechach (...) , którą może załatwić. Od A. K. (1) otrzymał zapewnienie, że (...) jest w Czechach i tam trzeba po nią pojechać. Jest to (...) w kolorze srebrnym. Ma kosztować około 120 000 koron czeskich. Powiedział, aby R. H. przygotował wszystkie dokumenty tego auta łącznie z ubezpieczeniem OC i Zieloną Kartą, tablice rejestracyjne, tabliczkę znamionową. Tak też zrobił. Po załatwieniu wszystkich formalności zakupił 125 000 koron czeskich w kantorze u K. B. (1) . Wieczorem 29 pażdziernika 1999r. udał się do Czech samochodem z M. K. (1) . Był z nimi D. S. . W Czechach spotkał się z A. K. (1) , który był z (...) – T. K. (3) / k. 6092v./ i Czechem H. . M. (...) . K. , w którym był T. K. (3) i Czech H. udali się we czterech w jakieś miejsce gdzie był stary domek z szopą. W komórce stała (...) lecz w kolorze zielonym. Widząc to auto R. H. powiedział, że kolor jest nie ten bo zarejestrował (...) w kolorze srebrnym. Stąd też zawrócili . A. K. zatrzymał samochód i zażądał pieniędzy. Przekonywał, że będzie srebrna (...) ale najpierw muszą być pieniądze. Zagrozili pobiciem, jak pokrzywdzony nie da pieniędzy. A. K. powiedział, że jest ich trzech. Pokrzywdzony zdecydował się dać pieniądze. Wydał A. K. wszystkie dokumenty. A. K. zapewniał, że będzie samochód tylko muszą przenocować w hotelu, poczekać do następnego dnia. Oskarżony pożyczył mu 5000 koron czeskich na hotel. Nocowali w hotelu (...) w L. . Następnego dnia dowiedział się telefonicznie, że nie będzie samochodu oraz nie otrzyma zwrotu pieniędzy. Pieniędzy nie odzyskał. Te zeznania konsekwentnie podtrzymywał w czasie kolejnych przesłuchań na etapie postępowania przygotowawczego/ k. 612, k. 2173, 2814-2815/ jak i na etapie postępowania sądowego/ k. 6090v., k. 1355 akt zastępczych/. Sąd pierwszej instancji ocenił, że nie tylko rzeczowość zmienionych zeznań i ich dalsza konsekwencja przemawia za wiarygodnością zeznań R. H. (1) . Wskazał, że fakty podawane przez R. H. (1) znalazły potwierdzenie w szeregu innych dowodach. Taka też jest ocena sądu odwoławczego zeznań R. H. (1) . Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego A. K. , sąd odwoławczy nie dostrzega rozbieżności w tych zeznaniach, co do istotnych faktów dotyczących ocenianego zdarzenia, złożonych przez R. H. (1) w sprawie III K 91/07, ujawnionych na rozprawie odwoławczej, a to w związku z wnioskiem obrońcy tego oskarżonego( k. 2249). Fakt zakupu przez R. H. (1) tylko części rozbitej (...) potwierdził T. C. / k. 61/. M. M. (2) wystawiła Zieloną Kartę/ k. 422/. U. H. potwierdziła, że R. H. w dniu 29.10.1999r. zarejestrował (...) . Ten fakt jest zbieżny z zeznaniami R. S. / k. k. 1211/, która jako pracownik Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w D. dokonała w dniu 29.10 1999 r. rejestracji samochodu na prośbę petenta w oparciu o pismo Urzędu Miasta i Gminy w G. . Z kolei K. B. (2) w dniu 29.10.1999 r. ubezpieczył (...) / k. 427/ – kopia umowy/ k. 429/. W aktach znajduje się informacja, iż R. H. przekraczał granicę z Czechami 29.10.1999 r./ k. 2441/. Z informacji Krajowego Biura (...) (...) wynika, że R. H. był zameldowany w hotelu (...) ’ w L. w nocy z 29/30.10. 1999 r. Także świadek D. S. potwierdził, że był w Czechach z R. H. . Pokrzywdzony spotkał się tam z A. K. . Do Czech jeździli po (...) . R. H. nie przywiózł (...) / k. 1351 akt zastępczych/. Świadek K. B. (1) potwierdził pilną sprzedaż 125 000 koron czeskich R. H. / k. 1353 akt zastępczych/. Ten świadek przedstawił także kopię dowodu sprzedaży/ k. 71/, 125 000 koron czeskich za kwotę 15.062,50zł. Z kolei świadek Z. S. (2) potwierdził , że udzielał pożyczki pieniędzy R. H. . Wskazać również należy na dokumenty/ k. k. 63-69/ potwierdzające zeznania R. H. . W tym miejscu wskazuje się, że dzieląc kwotę 15 062,50 zł przez 125 000 koron cz

[... tekst skrócony ...]