II A Ka 61/20

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego O. S., który został skazany przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga wyrokiem z dnia 2 grudnia 2019 r., sygn. akt V K 144/19, za usiłowanie zabójstwa. Apelacja zarzucała obrazę przepisów prawa materialnego (art. 25 § 1 kk - obrona konieczna), obrazę przepisów postępowania (art. 410, 7, 5 § 2 kpk), błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 kpk) oraz rażącą niewspółmierność kary (art. 438 pkt 4 kpk). Sąd Apelacyjny szczegółowo przeanalizował podniesione zarzuty. W odniesieniu do zarzutów procesowych, sąd odwoławczy uznał, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, nie dopuszczając się obrazy przepisów postępowania. W szczególności odrzucono argumenty dotyczące naruszenia zasady in dubio pro reo oraz błędnej oceny zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego. Sąd odwoławczy podkreślił, że wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego była nielogiczna i niespójna, a zeznania świadków, w tym pokrzywdzonego, korespondowały ze sobą i z opinią biegłego. Zarzut obrazy prawa materialnego dotyczący obrony koniecznej został odrzucony jako bezpodstawny, ponieważ sąd pierwszej instancji nie ustalił, że pokrzywdzony dokonał jakiegokolwiek ataku na oskarżonego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, w tym dotyczący kwalifikacji czynu z art. 159 kk (bójka), również uznano za niezasadny, wskazując na brak konsekwencji w wyjaśnieniach oskarżonego i brak podstaw do przyjęcia, że doszło do bójki między dwoma osobami. Sąd odwoławczy odniósł się również do kwestii zamiaru oskarżonego, stwierdzając, że zadanie trzech ran kłuto-ciętych w brzuch z dużą siłą, prowadzących do obrażeń zagrażających życiu, jednoznacznie świadczy o zamiarze bezpośrednim spowodowania ciężkich obrażeń ciała i godzeniu się na skutek śmiertelny. Zarzut rażącej niewspółmierności kary został uznany za chybiony, gdyż orzeczona kara 8 lat pozbawienia wolności stanowiła minimalny wymiar za usiłowanie zbrodni zabójstwa, a okoliczności popełnienia czynu (brak powodu, alkohol, determinacja sprawcy) uzasadniały jej wymierzenie. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zasądził koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający