II A Ka 16/22

Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy oskarżonego M. Ł., który został skazany przez Sąd Okręgowy w Warszawie za usiłowanie oszustwa w wielkich rozmiarach (art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk) w zbiegu z przestępstwem posłużenia się fałszywym dokumentem (art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk). Apelacja podnosiła zarzuty obrazy prawa materialnego (art. 438 pkt 1a kpk), obrazy przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 kpk) oraz błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 kpk), a także rażącej niewspółmierności kary (art. 438 pkt 4 kpk). Sąd Apelacyjny szczegółowo przeanalizował każdy z zarzutów. W odniesieniu do obrazy prawa materialnego, sąd uznał, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił społeczną szkodliwość czynu i zawinienie oskarżonego, uwzględniając jego motywację, zaplanowany charakter działania i próbę wyłudzenia wielkiej kwoty. Zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania, w tym dowolnej oceny dowodów i nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, również uznano za niezasadne. Sąd odwoławczy podkreślił, że ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji była zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a ustalenie procedur bankowych nie wymagało opinii biegłego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, dotyczący rzekomego braku świadomości oskarżonego co do podrobienia dokumentu i jego intencji weryfikacji, został odrzucony w oparciu o spójne zeznania świadków-pracowników banku, które przeczyły wersji obronnej. Sąd Apelacyjny stwierdził, że oskarżony działał z pełną świadomością fałszerstwa i pozoru transakcji. Wobec niezasadności zarzutów i braku podstaw do uchylenia wyroku z urzędu, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, zasądzając od oskarżonego koszty sądowe postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający