ID-525581

POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Przemysław Grajzer Protokolant: prot. sąd. Sylwester Leńczuk przy udziale Prokuratora Prok. Regionalnej w Poznaniu – Mariusza Orlickiego po rozpoznaniu w sprawie A. W. ściganego europejskim nakazem aresztowania zażalenia ściganego na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia (...) r. sygn. (...) , w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia wykonania ena na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Z. , postanowieniem z dnia (...) r. sygn. (...) , zastosował wobec A. W. tymczasowe aresztowanie na okres 14 dni od momentu zakończenia odbywania przez niego kary łącznej, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w K. (...) Zamiejscowy Wydz. Karny w G. w sprawie o sygn. (...) . Sąd Okręgowy wskazał przy tym, że zastosowanie tymczasowego aresztowania ma na celu zabezpieczenie wykonania postanowienia z dnia (...) r. o przekazaniu ściganego do R. w związku z Europejskim Nakazem Aresztowania z dnia (...) r., wydanym przez Sąd Rejonowy w N. w sprawie (...) , w sytuacji, gdy w dniu (...) r. ścigany zakończy odbywanie w kraju wzmiankowanej wyżej kary łącznej, której wykonanie było przyczyną odroczenia wykonania ww. ena. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył ścigany A. W. , wskazując, że zaskarża orzeczenie Sądu Okręgowego „o wydanie go do N. , a także zastosowanie 14 dni aresztu po zakończeniu kary” i podnosząc, że po zakończeniu odbywania kary w P. , chciałby sam stawić się przed organami ścigania w N. . Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie okazało się niezasadne. W pierwszej kolejności zauważyć należało, że ścigany, pomimo wskazania w części wstępnej zażalenia, że zaskarża nie tylko orzeczenie Sądu Okręgowego o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, ale też „o wydaniu go do N. ”, w uzasadnieniu podniósł argumentację kwestionującą wyłącznie potrzebę zastosowania wobec niego wskazanego środka zapobiegawczego. W tej sytuacji, jak również wobec faktu, że kwestia samego przekazania ściganego do N. w wykonaniu Europejskiego Nakazu Aresztowania z dnia (...) r., wydanego przez Sąd Rejonowy w N. w sprawie (...) , została już prawomocnie przesądzona postanowieniem Sądu Okręgowego w Z. z dnia (...) r., przedmiotowe zażalenie ściganego potraktować należało, jako środek odwoławczy skierowany przeciwko przywołanemu na wstępie orzeczeniu z dnia (...) w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania. W tym wypadku, skarżący nie miał racji kwestionując zasadność zastosowania wobec niego wskazanego środka na okres 14 dni, liczony od chwili zakończenia przez niego odbywania kary w P. , a to w celu zabezpieczenia wykonania prawomocnej decyzji o przekazaniu go do N. na podstawie ena. Podkreślenia wymagało – co prawidłowo uwzględnił Sąd I instancji Sąd I instancji – że przepis art. 607k § 3 k.p.k. , przyjęty za podstawę tymczasowego aresztowania w związku z wydaniem (...) przez inne państwo, nie wymaga oceny, czy ścigany rzeczywiście ma zamiar utrudniać procedurę przekazania, ukrywać się […]. Z istoty poszukiwań w oparciu o europejski nakaz aresztowania wynika, że osoba taka już utrudniła toczące się przeciw niej postępowanie” (tak: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2011 r., II AKz 109/11, KZS 2011/7-8/55). Skoro bowiem w państwie wydającym (...) w tym wypadku w N. – istniała podstawa poszukiwania osoby ściganej za pomocą europejskiego nakazu postępowania, to przyjąć należało, że i w postępowaniu służącym wykonaniu (...) zachodziło duże prawdopodobieństwo utrudniania przez nią toku postępowania, w tym ukrywania się (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 listopada 2013 r., II AKz 666/13, Biul. SAKa 2013/4/19) . W konsekwencji, w przypadku stosowania tymczasowego aresztowania w celu wykonania (...) mówić należy wręcz o wynikającym z art. 607 k § 3 k.p.k. , ustawowym domniemaniu istnienia ogólnej i szczególnej podstawy zastosowania tymczasowego aresztowania (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lutego 2013 r., II AKz 17/13, LEX nr 1259742). Wskazać również należało, iż w przedmiotowej sprawie, wydanie ściganego do N. na podstawie (...) prawomocnie orzeczone wspomnianym wyżej postanowieniem z dnia (...) r. – odroczone zostało do czasu zakończenia przez ściganego odbywania kary w P. . Wraz z końcem tej kary – który przypada na dzień (...) r. – ścigany opuści zakład karny, a tym samym brak będzie jakiejkolwiek gwarancji skutecznego wykonania ena. Podkreślenia wymagało, że należytej gwarancji w tym zakresie nie stanowiła sama deklaracja ściganego o jego chęci dobrowolnego stawienia się przed organami ścigania w N. . Zważyć bowiem należało, że – jak wspomniano powyżej – sama potrzeba ścigania go za pomocą ena wskazywała, że utrudnienie postępowania karnego z jego strony już miało miejsce. Podzielić zatem należało stanowisko Sądu I instancji, że w wypadku opuszczenia przez ściganego zakładu karnego, zaktualizuje się niebezpieczeństwo utrudniania przez niego postępowania w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu aresztowania. W tej sytuacji, Sąd odwoławczy podzielił pogląd Sądu I instancji, iż w chwili opuszczenia przez ściganego zakładu karnego, tylko izolacyjny środek zapobiegawczy będzie w stanie należycie i skutecznie zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania w przedmiocie wykonania (...) . Mając na uwadze całokształt poczynionego wywodu, orzeczono jak na wstępie. P. G. Pouczenie: Postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.