IC 346/20

Powódka R. D. wniosła pozew przeciwko J. K. o zapłatę 42.213,84 zł, domagając się zwrotu pożyczek: 4.400 funtów szterlingów udzielonej na przełomie września/października 2016 r. oraz 50.000 zł udzielonej 25 listopada 2016 r. Pozwany J. K. przyznał, że otrzymał pożyczkę w kwocie 50.000 zł, ale twierdził, że została ona w całości spłacona. Podkreślił, że początkowo spłaty dokonywała jego ówczesna konkubina i córka powódki, P. D., a po rozpadzie związku spłaty przejął osobiście. Pozwany zaprzeczył istnieniu jakiejkolwiek innej pożyczki, w szczególności w funtach szterlingach. Sąd, analizując zebrany materiał dowodowy, uznał pożyczkę w kwocie 50.000 zł za spłaconą w całości. Ustalono, że do listopada 2019 r. wpłacono łącznie 16.500 zł za pośrednictwem córki powódki, a następnie pozwany samodzielnie spłacił pozostałą kwotę 33.500 zł. Sąd podkreślił, że dla wierzyciela istotne jest otrzymanie świadczenia, a nie sposób jego spełnienia, co wynika z art. 356 § 1 Kodeksu cywilnego. W odniesieniu do pożyczki w funtach szterlingach, sąd uznał, że powódka nie wykazała jej istnienia zgodnie z art. 6 kc w zw. z art. 720 § 1 kc, który wymaga formy pisemnej dla pożyczek powyżej 500 zł. Dowody przedstawione przez powódkę (wypłata gotówki, sms-y, wezwania do zapłaty) nie były wystarczające, a zeznania świadka P. D. i pozwanego były sprzeczne z twierdzeniami powódki co do terminu i okoliczności udzielenia tej pożyczki. Sąd ocenił zeznania powódki jako niewiarygodne, wskazując na brak spójności w jej działaniach dotyczących zabezpieczenia dowodów i brak logiki w twierdzeniach o utracie zaufania. W konsekwencji, sąd oddalił powództwo w całości, zasądzając od powódki na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu.

Zagadnienia prawne (3)