I C 926/22

Sygn. akt I C 926/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 19 marca 2025 roku Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Polit Protokolant sekretarz sądowy Zuzanna Kurek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. K. (1) przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę I. umarza postępowanie w części obejmującej żądanie zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kwoty 8 813,14 zł (osiem tysięcy osiemset trzynaście złotych i czternaście groszy); II. zasądza od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powoda A. K. (1) kwotę 31 958,40 zł (trzydzieści jeden tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt osiem złotych i czterdzieści groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 września 2020 roku do dnia zapłaty; III. w pozostałej części oddala powództwo; IV. znosi wzajemnie między stronami koszty procesu; V. nakazuje pobranie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych: 1. od powoda A. K. (1) kwoty 3 708,18 zł (trzy tysiące siedemset osiem złotych i osiemnaście groszy), 2. od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 2 556,69 zł (dwa tysiące pięćset pięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt dziewięć groszy). Sygn. akt I C 926/22 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym do tut. Sądu w dniu 17 maja 2019 roku (data stempla pocztowego – k. 75) powód A. K. (1) zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w W. (dalej: (...) S.A. ) na rzecz powoda: I. kwoty 65 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 marca 2017 roku do dnia zapłaty; II. kwoty 271,54 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 marca 2017 roku do dnia zapłaty; III. kwoty 8 140 zł tytułem skapitalizowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb – konieczności ponoszenia opieki przez osoby trzecie za okres od dnia 21 grudnia 2016 roku do dnia 31 maja 2017 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty; IV. kwoty 4 900 zł tytułem utraconych dochodów od stycznia 2017 roku do lipca 2017 roku, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 marca 2017 roku do dnia zapłaty; V. kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (pozew – kk . 3-4). W odpowiedzi na pozew wniesionej w dniu 24 września 2020 roku (data stempla pocztowego – k. 131) pozwany (...) S.A. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Pozwany wskazał, że:  dopiero po otrzymaniu pozwu, w którym został wskazany wyrok karny z 7 lutego 2019 roku skazujący sprawcę zdarzenia, pozwany wydał decyzję z dnia 23 września 2020 roku w której uznała roszczenia powoda w wysokościach 10 500 zł (zadośćuczynienie, a przy uwzględnieniu kwoty 3 000 zł wynikającej z wyroku karnego, kwota do wypłaty wynosi 7 500 zł), 271,54 zł (koszty leczenia) i 1 041,60 zł (koszty opieki); przyznana kwota zadośćuczynienia zdaniem pozwanego w całości zrekompensowała krzywdę powoda, a decyzja została wydana zgodnie z rekomendacjami KNF, w oparciu o klasyfikację ICF opracowaną przez WHO;  kwestionuje żądanie z tytułu kosztów opieki w zakresie wskazanego czasookresu oraz zastosowanej stawki;  roszczenie zwrotu utraconych dochodów jest nieudowodnione;  roszczenie odsetkowe jest niezasadne (odpowiedź na pozew – kk . 108-113v.). Pismem z dnia 29 marca 2021 roku powód oświadczył, że cofa powództwo: 1. o kwotę 7 500 zł tytułem zadośćuczynienia, w związku z czym wniósł o zasądzenie: a) kwoty 57 500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 marca 2017 roku do dnia zapłaty; b) odsetek za opóźnienie od kwoty 7 500 zł liczonymi od dnia 3 marca 2017 roku do dnia 24 września 2020 roku; 2. o kwotę 271,54 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia, w związku z czym wnosi o zasądzenie odsetek za opóźnienie od kwoty 271,54 zł od dnia 3 marca 2017 roku do dnia 24 września 2020 roku; 3. o kwotę 1 041,60 zł tytułem kosztów opieki, w związku z czym wnosi o zasądzenie: a) kwoty 1 538,40 zł tytułem konieczności ponoszenia opieki przez osoby trzecie za okres od dnia 13 września 2018 roku do dnia 27 marca 2019 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 maja 2019 roku (daty złożenia pozwu) do dnia zapłaty); b) odsetek za opóźnienie od kwoty 1 041,60 zł od dnia 17 maja 2019 roku do dnia 24 września 2020 roku. Jednocześnie oświadczył, że popiera powództwo o zasądzenie kwoty 4 900 zł tytułem utraconych dochodów od stycznia 2017 roku do lipca 2017 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 marca 2017 roku do dnia zapłaty (pismo z 29.03.2021 – kk . 146-148). Pismem z dnia 30 sierpnia 2021 roku powód wskazał, że prostuje oczywistą omyłkę pisarską w piśmie z dnia 29 marca 2021 roku w zakresie, w którym w pkt 3 petitum pisma cofnął roszczenie o kwotę 1 041,60 zł tytułem kosztów opieki, gdzie następnie wnosił o zasądzenie błędnej kwoty 1 538,40 zł tytułem kosztów opieki za błędny okres od dnia 13 września 2018 roku do dnia 27 marca 2019 roku. Prawidłowa kwota roszczenia po modyfikacji oraz okres opieki powinny być następująca: 7 098,40 zł renty z tytułu konieczności korzystania z opieki przez osoby trzecie za okres od dnia 21 grudnia 2016 roku do dnia 31 maja 2017 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 maja 2019 roku (daty złożenia pozwu) do dnia zapłaty. Ostatecznie, w związku z modyfikacją powództwa powód wniósł o zasądzenie kwot: a) 57 500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 marca 2017 roku do dnia zapłaty; b) odsetek za opóźnienie od kwoty 7 500 zł liczonych od dnia 3 marca 2017 roku do dnia 24 września 2020 roku; c) odsetek za opóźnienie od kwoty 271,54 zł od dnia 3 marca 2017 roku do dnia 24 września 2020 roku; d) 7 098,40 zł renty z tytułu konieczności korzystania z opieki przez osoby trzecie za okres od dnia 21 grudnia 2016 roku do dnia 31 maja 2017 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 maja 2019 roku (daty złożenia pozwu) do dnia zapłaty; e) odsetek za opóźnienie od kwoty 1 041,60 zł od dnia 17 maja 2019 roku do dnia 24 września 2020 roku; f) 4 900 zł tytułem utraconych dochodów od stycznia 2017 roku do lipca 2017 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 marca 2017 roku do dnia zapłaty (pismo z 30.08.2021 – kk . 153-154). W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 grudnia 2016 roku na skrzyżowaniu ulic (...) doszło do wypadku drogowego, w którym kierujący pojazdem marki B. o nr rej. (...) A. K. (2) nie zachował szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do skrzyżowania i skręcając na skrzyżowaniu w lewo nie ustąpił pierwszeństwa motorowerowi marki K. o nr rej. (...) kierowanemu przez A. K. (1) (wykonującemu wówczas pracę jako (...) ) nadjeżdżającego z kierunku przeciwnego na wprost, przez co doprowadził do gwałtownego hamowania w/w motoroweru oraz zmiany kierunku jego jazdy, wskutek czego przewrócił się. W wyniku wypadku A. K. (1) tego samego dnia trafił na (...) Sp. z o.o. w W. . Badanie RTG wykazało złamanie podgłowowe II, III i IV kości śródstopia prawego. Założono unieruchamiający opatrunek gipsowy. Następnie pacjent został przyjęty na Oddział Urazowo-Ortopedyczny celem dalszego leczenia, na którym przebywał w dniach 21-24 grudnia 2016 roku. Wykonano szereg badań i zakwalifikowano go do zabiegu operacyjnego, który wykonano w dniu 23 grudnia 2016 roku. Zabieg polegał na repozycji i zespoleniu złamania drutem. Zastosowano opatrunek w formie gipsowej. Zabieg przebiegł bez powikłań, zastosowano też leczenie antybiotykowe i przeciwbólowe. W dniu 24 grudnia 2016 roku pacjenta wypisano do domu z zaleceniami: oszczędzający tryb życia, chodzenie o dwóch kulach łokciowych z odciążaniem prawej kończyny dolnej oraz wysokie, przeciwobrzękowe układanie kończyny dolnej. Przepisano również leki przeciwbólowe i przeciwobrzękowe oraz zalecono kontrolę ortopedyczną celem zmiany opatrunku, a następnie wizytę w poradni ortopedycznej (karta informacyjna leczenia w SOR – k. 40, k. 199v.; karta medycznych czynności ratunkowych – k. 41, k. 196; karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 42, k. 201v.; historia choroby – k. 43, k. 195). Następnie A. K. (1) odbył wizyty w poradni ortopedycznej w dniach 30 grudnia 2016 roku, 9 i 23 stycznia 2017 roku. W dniu 9 stycznia 2017 roku zalecono stosowanie opatrunku gipsowego jeszcze przez 2 tygodnie, a w dniu 23 stycznia 2017 roku usunięto usztywnienie gipsowe (informacja medyczna NFZ – kk . 141-142; opinia biegłego ortopedy – k. 395). Od dnia 29 maja do dnia 9 czerwca 2017 roku A. K. (1) uczęszczał na zabiegi fizjoterapeutyczne w Pracowni Fizjoterapii w SPZOZ w (...) (skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne – k. 61; harmonogram zabiegów – k. 62; informacja medyczna NFZ – kk . 141-142; opinia biegłego ortopedy – k. 395). Decyzją z dnia 25 września 2017 roku orzecznik ZUS uznał, że A. K. (1) doznał uszczerbku na zdrowiu w wymiarze 12% (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS – k. 63). A. K. (1) w dniu wypadku miał 28 lat. Przed wypadkiem był silnym, zdrowym człowiekiem, przejawiającym dużą aktywność sportową (bieganie, siłownia, rower, basen, jazda motocyklem). Przez znaczny czas po wypadku nie miał możliwości, by być tak aktywnym jak przed wypadkiem. Ponadto jego noga jest zdeformowana, przez co odczuwa wstyd np. będąc na plaży, choć w dużej mierze jest to spowodowane wadą wrodzoną (końska szpotawość). Powrócił jednak do pracy w gastronomii – dostarcza jedzenie jeżdżąc na skuterze oraz pracuje w restauracji w kuchni. Wskutek doznanego urazu A. K. (1) przez znaczny czas poruszał się przy pomocy kul łokciowych. Towarzyszyły temu dolegliwości bólowe (bardzo duży ból w pierwszych 2 tygodniach, znaczny ból w kolejnych 2 tygodniach, umiarkowany przez kolejny miesiąc z tendencją do dalszego zmniejszania się), problemy ze snem (koszmary senne). Przez cały ten czas korzystał z opieki i pomocy babci oraz narzeczonej przy codziennych podstawowych czynnościach (sprzątanie, potrzeby higieniczne i fizjologiczne, przygotowywanie posiłków, podawanie leków, robienie zastrzyków przeciwtężcowych, robienie zakupów, regulowanie opłat mieszkaniowych, dojazdów na wizyty lekarskie i rehabilitację itp.) (opinia biegłego ortopedy – kk . 396-397; zeznania świadek A. P. – protokół kk . 235-236; zeznania świadka D. K. – protokół k. 236; zeznania powoda – protokół kk . 236v. 237). W okresie po wypadku z dnia 21 grudnia 2016 roku wystąpiła konieczność sprawowania opieki nad A. K. (1) : ­ przez pierwsze 4 tygodnie od zdarzenia – po 3h dziennie, ­ przez kolejne 6 tygodnie – po 2h dziennie, ­ przez kolejne 2 tygodnie – po 1h dziennie. Łącznie stanowi to 180h koniecznej opieki, co przekłada się – przy zastosowaniu stawki 20 zł/h – na kwotę 3 600 zł tytułem kosztów opieki (opinia biegłego ortopedy – k. 397; opinia uzupełniająca – k. 431). A. K. (1) przed wypadkiem pracował jako (...) w pizzerii D. w W. , będąc zatrudniony w ramach umowy zlecenia. Jego dochody wynosiły ok. (...) zł miesięcznie netto + napiwki. Łącznie A. K. (1) pozostawał na zwolnieniu lekarskim od dnia 22 grudnia 2016 roku do dnia 30 lipca 2017 roku i pobierał zasiłek chorobowy. Na jego dochody w tym okresie składały się kwoty: ­ (...) zł brutto (zasiłek chorobowy, marzec 2017 roku), ­ (...) zł brutto (zasiłek chorobowy, kwiecień 2017 roku), ­ (...) zł brutto (zasiłek chorobowy, maj 2017 roku), ­ (...) zł brutto (zasiłek chorobowy, czerwiec 2017 roku), ­ 0 zł (lipiec 2017 roku), ­ (...) zł brutto, tj. (...) zł (wynagrodzenie, sierpień 2017 roku) (zaświadczenie o zarobkach – k. 64; zaświadczenia ZUS ZLA – kk . 70-74; zeznania powoda – protokół k. 237; opinia biegłego ortopedy – k. 392). Obecny stan A. K. (1) jest zadowalający i nie wymaga on już leczenia operacyjnego. Doszło do prawidłowego i niepowikłanego zrostu złamań ze stosunkowo szybką jak na wadę wrodzoną stóp (końską szpotawość) poprawą sprawności stopy prawej. A. K. (1) porusza się samodzielnie chodem sprawnym, choć stwierdza się pewne nieprawidłowości: opadanie palucha koślawego stopy prawej, fazy i wyznaczniki chodu stóp nieznacznie symetrycznie obustronnie zaburzone, zdeformowana prawa i lewa stopa, pełne płaskostopie ze zniesieniem obu łuków stopy. Widoczne są dwie punktowe blizny pooperacyjne. Dysfunkcja lewej stopy jest bez związku z urazem. Są czynności, których A. K. (1) nie będzie mógł wykonywać lub będzie miał z nimi trudności (jak np. długie stanie, chodzenie, bieganie, prace na wysokości, na drabinie itp.), jednak wynika to głównie ze zmian wrodzonych oraz z drugiego podobnego urazu stopy prawej z dnia 12 listopada 2021 roku. A. K. (1) może z ograniczeniami grać w piłkę, jeździć na nartach, uprawiać jazdę konną. Może też jeździć na rowerze i pływać, a nawet powinien bez ograniczeń. Biegły sądowy ustalił 10% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, lecz z powodu wcześniejszych zmian wrodzonych stopy, należy odjąć 5%. Po zbilansowaniu pozostaje 5% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (opinia biegłego ortopedy – k. 393, k. 395, k. 399-400). Na skutek wypadku A. K. (1) odbył także konsultację psychologiczną, zgłaszając zespół stresu pourazowego z objawami zaburzeń snu, trudności z koncentracją uwagi, zgłaszając obawy i strach przed powrotem do jazdy jednośladem, utratę pewności siebie, intruzywne myśli (opinia psychologa – k. 64). Ostatecznie biegły sądowy z zakresu psychologii stwierdził, że w związku z wypadkiem A. K. (1) doznał krótkotrwałych (kilkutygodniowych) przejściowych zaburzeń adaptacyjnych o lekkim nasileniu, w postaci dyskomfortu psychicznego wynikającego z ograniczeń ruchomości, dolegliwości bólowych i zaburzeń rytmów dobowych. Nasilenie tych objawów z czasem zmniejszało się i ostatecznie objawy wycofały się pozostając bez istotnego wpływu na ogólne funkcjonowanie i stan psychiczny. A. K. (1) funkcjonuje względnie prawidłowo, jest aktywny zawodowo, pozostaje w szczęśliwym związku, realizuje plany (w tym m.in. kurs na prawo jazdy). Nie ma podstaw do stwierdzenia u niego cech zaburzeń stresowych pourazowych ( (...) ) ani innych zaburzeń (opinia biegłego psychologa – kk . 354-356). W dniu 1 lutego 2017 roku A. K. (1) zgłosił szkodę osobową z obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych dotyczącą zdarzenia z dnia 21 grudnia 2016 roku do (...) S.A. Szkoda została zarejestrowana pod nr (...) . Następnie trwało postępowanie likwidacyjne. Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 roku ubezpieczyciel poinformował A. K. (1) , że na obecnym etapie odszkodowanie nie może zostać przyznane z uwagi na brak dokumentacji dotyczącej zaistniałego zdarzenia pozwalającej na przyjęcie odpowiedzialności zakładu, tj. potwierdzenia okoliczności wypadku przez wskazanego sprawcę lub dokumentacji z prowadzonego postępowania karnego. Pismem z dnia 14 czerwca 2017 A. K. (1) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym wezwał (...) S.A. do zapłaty kwoty 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wykonaniu zobowiązania liczonymi od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia otrzymania zgłoszenia szkody, a także kwoty 315,14 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia oraz dojazdy do placówek medycznych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wykonaniu zobowiązania liczonymi od dnia następnego po upływie 30 dni od dnia otrzymania zgłoszenia szkody. Pismo zostało doręczone w dniu 27 czerwca 2017 roku. Pismem z dnia 29 czerwca 2017 roku ubezpieczyciel ponownie oświadczył, że odszkodowanie na chwilę obecną nie może być przyznane z uwagi na fakt, iż ze zgromadzonej dotychczas dokumentacji nie wynika jednoznacznie, że za zaistnienie wypadku odpowiedzialność ponosi kierujący samochodem B. . Jednocześnie zaznaczył, że powróci do sprawy po uzyskaniu niezbędnej dokumentacji wskazującej na rozstrzygnięcie sprawy karnej (pismo (...) S.A. z 2.02.2017 – kk . 27-27v.; pismo (...) S.A. z 3.03.2017 – k. 28; pismo (...) S.A. z 28.04.2017 – kk . 29-29v.; zgłoszenie szkody – kk . 30-36; potwierdzenie nadania i odbioru – kk . 37-38; pismo (...) S.A. z 29.06.2017 – kk . 39-39v.; akta szkody – płyta CD, k. 130). Wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 roku (sygn. V K 435/17) Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie V Wydział Karny w sprawie A. K. (2) , oskarżonego o to, że nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 25 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym w związku z §95 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w ten sposób, że kierując samochodem marki B. o nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do skrzyżowania i skręcając na skrzyżowaniu w lewo nie ustąpił pierwszeństwa motorowerowi marki K. o nr rej. (...) kierowanemu przez A. K. (1) nadjeżdżającego z kierunku przeciwnego na wprost, przez co doprowadził do gwałtownego hamowania w/w motoroweru oraz zmiany kierunku jego jazdy, wskutek czego przewrócił się, przez co A. K. (2) nieumyślnie spowodował u kierowcy motoroweru naruszenia czynności narządu ciała na okres przekraczający 7 dni, w myśl art. 157§1 k.k. w postaci urazu stopy prawej – złamania II, III i IV kości śródstopia, złamania leczono operacyjnie, tj. o czyn z art. 177§1 k.k. – uznał oskarżonego A. K. (2) za winnego zarzucanego mu czynu stanowiącego przestępstwo z art. 177§1 k.k. i za to na podstawie art. 177§1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. wymierzył mu karę grzywny 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł (pkt I wyroku), na podstawie art. 46§1 k.k. zobowiązał oskarżonego A. K. (2) do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego A. K. (1) kwoty 3 000 zł tytułem zadośćuczynienia (pkt II wyroku), na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz A. K. (1) kwotę 2 376 zł tytułem ustanowienie jednego pełnomocnika (pkt III wyroku) i zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych w całości (pkt IV wyroku). Na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę, wyrokiem z dnia 7 października 2019 roku (sygn. IX Ka 881/19) Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (akta V K 435/17: wyrok z 7.02.2019 – kk . 295-296; wyrok z 7.10.2019 – k. 422). Decyzją z dnia 23 września 2020 roku (...) S.A. przyznało na rzecz A. K. (1) : a) zadośćuczynienie w wysokości 10 500 zł – 3 000 zł (częściowe zadośćuczynienie przyznane wyrokiem karnym) = 7 500 zł do wypłaty, b) koszty leczenia w wysokości 271,54 zł, c) koszty opieki w wysokości 1 041,60 zł (decyzja z 23.09.2020 – płyta CD k. 130). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych wyżej dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron procesu, a Sąd nie znalazł podstaw, aby powziąć wątpliwość wobec ich prawdziwości. Celem uzyskania wiadomości specjalnych – ustalenia zakresu obrażeń ciała powoda, zakresu leczenia i rehabilitacji, intensywności dolegliwości po wypadku, długości koniecznej opieki osób trzecich – Sąd oparł się na opiniach instytutu medycznego, sporządzonych przez biegłych z zakresu: ­ chirurgii, ortopedii i traumatologii – dr n. med. J. D. , ­ psychologii – P. B. . Ww. opinie należało uznać w całości za prawidłowe, zgodne ze sztuką medyczną i brak było jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania kompetencji ww. biegłych, zaś wszelkie wątpliwości biegły J. D. wyjaśnił w ramach opinii uzupełniającej. Zeznania powoda, a także wymienionych świadków Sąd uznał za wiarygodne i stanowiące cenne uzupełnienie okoliczności faktycznych wynikających z dokumentów. Sąd nie uwzględnił pozostałych, niewymienionych dokumentów przedłożonych do akt sprawy, uznając je jako nieprzydatne w świetle rozstrzygnięcia ( art. 227 k.p.c. ). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W przedmiocie umorzenia postępowania Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 355 w zw. z art. 203§1 k.p.c. Powód cofnął pozew w zakresie kwoty 8 813,14 zł, którą pozwany przyznał mu już po wytoczeniu powództwa w niniejszej sprawie (pismo z 29.03.2021 – k. 146) i to cofnięcie nastąpiło przed rozpoczęciem rozprawy, w związku z czym należało umorzyć postępowanie we wskazanym zakresie. W pozostałym zakresie powództwo podlegało uwzględnieniu w części. Roszczenie powoda o zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy zakwalifikować jako żądanie oparte na art. 445§1 k.c. i art. 448§1 k.c. , zaś roszczenie o odszkodowanie – na art. 444§1 k.c. Zgodnie z art. 445§1 k.c. , w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Krzywda polega na odczuwaniu cierpienia fizycznego (bólu i innych dolegliwości) i psychicznego (ujemnych uczuć przeżywanych w związku z wypadkiem). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpienia osoby poszkodowanej (tak: G. Bieniek w Komentarzu do kodeksu cywilnego, Księga trzecia, Zobowiązania, teza 13 i 14 do art. 445, Warszawa 1999). Ustawa stwierdza jedynie, że sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia. Ze względu na niewymierność krzywdy określenie w konkretnym wypadku odpowiedniej sumy pozostawione zostało Sądowi. Odpowiednia suma w rozumieniu omawianego przepisu nie oznacza jednak sumy dowolnej, określonej wyłącznie według uznania Sądu, a jej prawidłowe ustalenie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć w danym przypadku znaczenie. Z kolei zgodnie z art. 444§1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Zgodnie zaś z art. 448§1 k.c. , w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Na skutek zdarzenia drogowego z dnia 21 grudnia 2016 roku powód doznał urazu ciała, który następnie skutkował cierpieniem fizycznym i (w niewielkim stopniu) psychicznym. Należy wskazać, że pozwany co do zasady uznał swoją odpowiedzialność, jako ubezpieczyciel z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właściciela pojazdu mechanicznego, którym kierował sprawca zdarzenia. Tym samym legitymacja bierna pozwanego opiera się na art. 822§1 i nast. k.c. i nie budziła wątpliwości Sądu. Stosownie zaś do art. 805 k.c. świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości szkody poniesionej przez poszkodowanego. Wysokość odszkodowania powinna zostać ustalona zgodnie z regułami określonymi w art. 363 i 361 k.c. , przy uwzględnieniu dodatkowych przesłanek zawartych w art. 444 i 445 k.c. W sytuacji przypisania odpowiedzialności wskazanemu ubezpieczycielowi jest on zobowiązany stosownie do treści art. 361 k.c. do pełnego naprawienia szkody poniesionej przez powoda. Biorąc pod uwagę ustalenia stanu faktycznego nie budziły wątpliwości Sądu okoliczności dotyczące sprawstwa wypadku, a przede wszystkim tego, że pojazd, którym kierował sprawca wypadku, objęty był polisą OC wystawioną przez pozwanego. Jak wykazało postępowanie dowodowe, krzywda w postaci rozstroju zdrowia powoda co do zasady również nie budziła wątpliwości – pozwany bowiem po uzyskaniu wiedzy o rozstrzygnięciu, które zapadło w postępowaniu karnym w sprawie oskarżonego A. K. (2) (sprawcy wypadku) wypłacił powodowi zadośćuczynienie i odszkodowanie. Powód żądał jednak zrekompensowania swojej krzywdy w większym wymiarze, a także zasądzenia odszkodowania w postaci zwrotu poniesionych kosztów opieki i utraconego dochodu. Zgodnie z dorobkiem judykatury określając wysokość zadośćuczynienia Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień psychicznych i fizycznych, trwałość skutków czynu niedozwolonego, prognozy na przyszłość, wiek osoby poszkodowanej, a także ewentualne przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody. W razie uszkodzeń ciała pierwszorzędne znaczenie muszą mieć orzeczenia lekarskie co do charakteru doznanych obrażeń, ich rodzaju i czasu leczenia. Zadośćuczynienie powinno uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania, ale również taką, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno odczuwać oraz krzywdę dającą się z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z dnia 10 marca 2006 roku, IV CSK 80/05, OSNC 2006/10/175). W orzecznictwie podnosi się uzupełniający charakter zasady umiarkowanego zadośćuczynienia w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej, i wskazuje się, że powołanie się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia na potrzebę utrzymania go w rozsądnych granicach nie może prowadzić do podważenia jego kompensacyjnej funkcji (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2005 roku, III CK 392/04, Lex nr 177203, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00 niepubl. oraz z dnia 30 stycznia 2004 roku, I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40). Zadośćuczynienie spełnia funkcję łagodzącą za doznaną niewymierną materialnie krzywdę (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 1999 roku, II UKN141/99, Lex nr 151535). Długotrwałość cierpień i rodzaj skutków ma znaczenie i to istotne dla określenia wysokości zadośćuczynienia (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1975 roku, II CR 18/75, LEX nr 7669). Biorąc pod uwagę zakres cierpień powoda, w ocenie Sądu zadośćuczynienie jest uzasadnione w łącznej kwocie 35 000 zł, a skoro pozwany uiścił już 7 500 zł, zaś wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 roku (sygn. V K 435/17) Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie V Wydział Karny przyznał powodowi jako poszkodowanemu kwotę 3 000 zł tytułem zadośćuczynienia – zasądzeniu na drodze sądowej w niniejszym postępowaniu podlegała kwota 24 500 zł. Powód na skutek wypadku doznał złamania podgłowowego II, III i IV kości śródstopia prawego. To skutkowało koniecznością hospitalizacji – pobytu w szpitalu, operacji oraz konsultacji lekarskich, a następnie rehabilitacji i rekonwalescencji. Niewątpliwie towarzyszyło powodowi cierpienie fizyczne, dolegliwości bólowe, liczne utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu. Obecny stan A. K. (1) jest jednak zadowalający i nie wymaga on już leczenia operacyjnego. Doszło do prawidłowego i niepowikłanego zrostu złamań ze stosunkowo szybką poprawą sprawności stopy prawej. A. K. (1) porusza się już samodzielnie chodem sprawnym, może ponownie jeździć skuterem, z ograniczeniami grać w piłkę, jeździć na nartach, uprawiać jazdę konną. Może także (a nawet, jak stwierdził biegły – powinien) jeździć na rowerze i pływać. Natomiast pewne dysfunkcje i nieprawidłowości (opadanie palucha, dyskomfort w związku z wyglądem estetycznym kończyn dolnych), problemy przy niektórych czynnościach (długie stanie, chodzenie, bieganie, prace na wysokości, na drabinie itp.) wynikają w dużej mierze z wady wrodzonej (końskiej szpotawości), a nie z następstw wypadku. Nie ma również podstaw do stwierdzenia u powoda cech zaburzeń stresowych pourazowych ( (...) ) ani innych zaburzeń. Z tej przyczyny ostatecznie dochodzona powództwem kwota 57 500 zł w ocenie Sądu była wygórowana. Sąd, miarkując przyznawaną wysokość zadośćuczynienia, musiał uznać, że mimo niewątpliwego cierpienia powoda, wypadek z dnia 21 grudnia 2016 roku nie pozostawił na życiu i zdrowiu powoda na tyle trwałych i dostrzegalnych następstw, by taka kwota była w całości zasadna. Natomiast uwzględnieniu w całości podlegało żądanie zwrotu utraconego dochodu. A. K. (1) pracował jako (...) w pizzerii (...) w W. , będąc zatrudniony w ramach umowy zlecenia. Jego dochody wynosiły ok. (...) zł miesięcznie netto + napiwki. Łącznie A. K. (1) pozostawał na zwolnieniu lekarskim od dnia 22 grudnia 2016 roku do dnia 30 lipca 2017 roku i pobierał jedynie zasiłek chorobowy. Powrócił do pracy dopiero w sierpniu 2017 roku, a zatem przez 7 miesięcy był pozbawiony dochodów z tytułu wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji żądanie zapłaty łącznej kwoty 4 900 zł, tj. kwoty 700 zł za każdy miesiąc, w którym pozostawał bez pracy, w ocenie Sądu nie jest wygórowane i należało taką kwotę zasądzić w oparciu o art. 361§2 k.c. Jak już wskazano wyżej, co też ustalono w oparciu o opinię biegłego, w okresie po wypadku z dnia 21 grudnia 2016 roku wystąpiła konieczność sprawowania opieki nad A. K. (1) : ­ przez pierwsze 4 tygodnie od zdarzenia – po 3h dziennie, ­ przez kolejne 6 tygodnie – po 2h dziennie, ­ przez kolejne 2 tygodnie – po 1h dziennie. Łącznie stanowi to 180h koniecznej opieki, co przekłada się – przy zastosowaniu stawki 20 zł/h – na kwotę 3 600 zł tytułem kosztów opieki. Skoro zaś pozwany przyznał już z tego tytułu powodowi kwotę 1 041,60 zł, to ostatecznie należało zasądzić kwotę 2 558,40 zł tytułem brakującej różnicy. W konsekwencji po zsumowaniu wszystkich ww. kwot przyznanych z tytułu zadośćuczynienia oraz odszkodowania (zwrotu utraconego dochodu oraz kosztów opieki), zasądzeniu podlega łączna kwota 31 958,40 zł (24 500 + 4 900 + 2 558,40 = 31 958,40) tytułem roszczenia głównego. W przedmiocie odsetek, w oparciu o art. 455 k.c. w zw. z art. 481§1 i 2 k.c. , Sąd orzekł o ich zasądzeniu od dnia 24 września 2020 roku, tj. od dnia następującego po dniu wydania decyzji z dnia 23 września 2020 roku. Dopiero bowiem od dnia następnego po dniu wydania takiej decyzji pozwany był w opóźnieniu, skoro powziął wiedzę o rozstrzygnięciu w postaci wyroku z dnia 7 lutego 2019 roku (sygn. V K 435/17) skazującego sprawcę wypadku za czyn z art. 177§1 k.k. (co stanowiło okoliczność przesądzającą odpowiedzialność pozwanego jako ubezpieczyciela) dopiero w momencie doręczenia mu odpisu pozwu. W konsekwencji, skoro w dniu 23 września 2020 roku pozwany wydał decyzję w przedmiocie częściowego uwzględnienia żądań powoda w zakresie zadośćuczynienia i odszkodowania, to odsetki należne są od dnia następnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, należało orzec jak w punkcie II sentencji wyroku. Jednocześnie w oparciu o art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.c. powództwo w zakresie roszczenia głównego, jak i odsetkowego ponad zasądzone jw. podlegało oddaleniu jako nieudowodnione, o czym orzeczono jak w punkcie III sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Biorąc pod uwagę, iż powód wygrał sprawę w wymiarze 40,81% i jednocześnie poniósł znacznie wyższe koszty procesu niż pozwany, zaś skoro roszczenie o zadośćuczynienie – słuszne co do zasady – zostało uwzględnione jedynie w części (a wysokość zasądzonego ostatecznie zadośćuczynienia zawsze zależy od swobodnej oceny Sądu i jest niemożliwa do precyzyjnego przewidzenia przez stronę powodową), Sąd uznał, że najwłaściwszym będzie wzajemnie zniesienie tych kosztów. W przedmiocie nakazania pobrania nieuiszczonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98§1 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. Koszty te stanowiły kwoty: 1 909,65 zł, 3 040,67 zł i 1 295,73 zł tytułem wynagrodzenia instytutu medycznego za sporządzenie opinii (postanowienia – k. 358, k. 404, k. 434) oraz 18,82 zł tytułem kosztów uzyskania dokumentacji medycznej (zarządzenie – k. 294) – łącznie 6 264,87 zł. W myśl ww. wyniku sprawy strona powodowa obowiązana jest pokryć te koszty w kwocie 3 708,18 zł (40,81% x 6 264,87), zaś strona pozwana w kwocie 2 556,69 zł (59,19% x 3 708,18). Tak też orzeczono jak w punkcie V sentencji wyroku.