I C 1173/13

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we WrocławiuWrocław2013-10-03
SAOSCywilneprawo rzeczoweNiskarejonowy
eksmisjatytuł prawnylokal komunalnysamowolne zajęciewłaścicielKodeks cywilnyochrona lokatorów

Sąd Rejonowy nakazał eksmisję pozwanych z lokalu mieszkalnego, uznając, że nie posiadają oni tytułu prawnego do jego zajmowania.

Powódka Gmina W. domagała się eksmisji pozwanych R. C., A. M. i małoletniej N. C. z lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W., który zajęli samowolnie po śmierci poprzedniego najemcy. Pozwani nie posiadali tytułu prawnego do lokalu, a ich powództwo o ustalenie prawa najmu zostało oddalone prawomocnym wyrokiem. Sąd uznał, że pozwani nie mają prawa do lokalu socjalnego i nie ma podstaw do uznania żądania eksmisji za nadużycie prawa, zasądzając jednocześnie zwrot kosztów procesu.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu rozpoznał sprawę z powództwa Gminy W. przeciwko R. C., A. M. i małoletniej N. C. o eksmisję. Powódka domagała się nakazania pozwanym opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W., który zajęli samowolnie w maju 2006 roku, po śmierci poprzedniego najemcy. Pozwani nie złożyli odpowiedzi na pozew, a na rozprawie oświadczyli jedynie gotowość spłaty zadłużenia i brak możliwości zamieszkania gdzie indziej. Sąd ustalił, że pozwani nie posiadają tytułu prawnego do lokalu, a ich wcześniejsze powództwo o ustalenie prawa najmu zostało oddalone prawomocnym wyrokiem. Sąd, opierając się na art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego, uznał, że właściciel ma prawo żądać wydania rzeczy od osoby, która nią włada bez tytułu prawnego. Stwierdzono również, że pozwani nie są lokatorami w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów, co wyklucza orzekanie o prawie do lokalu socjalnego. Sąd nie dopatrzył się nadużycia prawa po stronie powodowej, wskazując, że samowolne zajmowanie lokali komunalnych narusza zasady dostępu do zasobów mieszkaniowych i premiuje osoby łamiące prawo. Mając na uwadze dochody pozwanych oraz powierzchnię lokalu (76,60 m2), która znacznie przekracza ich usprawiedliwione potrzeby, sąd uznał powództwo za zasadne i nakazał eksmisję. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego, zasądzając od pozwanych na rzecz powódki zwrot opłaty sądowej i kosztów zastępstwa procesowego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Tak, właściciel może żądać wydania rzeczy od osoby, która nią włada bez skutecznego względem niego uprawnienia.

Uzasadnienie

Pozwani zajęli lokal samowolnie i nie posiadają tytułu prawnego do jego zajmowania, a ich wcześniejsze powództwo o ustalenie prawa najmu zostało oddalone. Nie są oni lokatorami w rozumieniu ustawy, co wyklucza możliwość orzekania o prawie do lokalu socjalnego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

nakaz eksmisji i zasądzenie kosztów

Strona wygrywająca

G. W.

Strony

NazwaTypRola
G. W.instytucjapowód
R. C.osoba_fizycznapozwany
A. M.osoba_fizycznapozwana
N. C.osoba_fizycznapozwana

Przepisy (5)

Główne

k.c. art. 222 § § 1

Kodeks cywilny

Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.

Pomocnicze

k.c. art. 5

Kodeks cywilny

Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny z zasadami współżycia społecznego lub z dobrymi obyczajami. Taka czynność prawna jest nieważna.

k.p.c. art. 98

Kodeks postępowania cywilnego

Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.

Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego art. 2 § ust. 1

Definicja lokatora.

Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego art. 14

Orzekanie o prawie do lokalu socjalnego.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Pozwani nie posiadają tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Pozwani samowolnie zajęli lokal po śmierci poprzedniego najemcy. Żądanie eksmisji nie stanowi nadużycia prawa, gdyż pozwani ignorują zasady dostępu do lokali komunalnych i posiadają środki na wynajem lokalu na wolnym rynku.

Godne uwagi sformułowania

Pozwani zajęli samowolnie w/w lokal w maju 2006 r. nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny z zasadami współżycia społecznego lub z dobrymi obyczajami. Pozwani nie powinni zajmować samowolnie tego rodzaju lokalu, albowiem tym samym pozbawiają go innych osób oczekujących.

Skład orzekający

Paweł Kwiatkowski

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Niska

Powoływalne dla: "Potwierdzenie podstaw eksmisji z lokalu zajętego bez tytułu prawnego oraz brak nadużycia prawa w takich sytuacjach."

Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznej sytuacji samowolnego zajęcia lokalu komunalnego i braku tytułu prawnego.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa ilustruje konsekwencje samowolnego zajmowania lokali i potwierdza podstawowe zasady prawa cywilnego dotyczące ochrony własności.

Samowolnie zająłeś lokal? Sąd nakaże eksmisję!

Dane finansowe

zwrot kosztów procesu: 320 PLN

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygnatura akt I C 1173/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W. , dnia 03-10-2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Paweł Kwiatkowski Protokolant:Katarzyna Mulak po rozpoznaniu w dniu 03-10-2013 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa G. W. przeciwko R. C. , A. M. i małoletniej N. C. o eksmisję I. nakazuje pozwanym R. C. , A. M. i małoletniej N. C. , aby opuścili, opróżnili i wydali stronie powodowej G. W. lokal mieszkalny położony we W. przy ulicy (...) ; II. zasądza od pozwanych na rzecz strony powodowej kwotę 320 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. I C 1173/13 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 27 sierpnia 2013 r. strona powodowa G. W. domagała się nakazania pozwanym R. C. , A. M. i małoletniej N. C. opróżnienia, opuszczenia i wydania stronie powodowej lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W. . W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwani zajęli w/w lokal w maju 2006 roku, już po śmierci poprzedniego najemcy. Ponadto powództwo R. C. o ustalenie po jego stronie stosunku najmu tego lokalu zostało oddalone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla (...) z 7 listopada 2007 r. Pozwanym odmówiono również zawarcia umowy najmu. Pozwani R. C. , A. M. i N. C. nie złożyli pisemnej odpowiedzi na pozew. Na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. oświadczyli jedynie, że są gotowi spłacić zadłużenie związane z lokalem, za którego powstanie nie czują się skądinąd odpowiedzialni. Powstało ono bowiem za życia najemcy lokalu. Wskazali także, że nie wyobrażają sobie zamieszkania w innym lokalu, w szczególności lokalu socjalnym. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Właścicielem lokalu mieszkalnego położonego we W. , przy ul. (...) jest Gmina W. . Lokal ten składa się z dwóch pokoi z łazienką, przedpokojem i wc o łącznej powierzchni 76,60 m 2 . (bezsporne – por. umowa najmu z 1.04.1995 – k. 5) Ostatni najemca w/w lokalu zmarł w lutym 2005 roku. (bezsporne) Pozwani R. C. i A. M. zajęli samowolnie w/w lokal w maju 2006 r., (bezsporne) W dniu 29 września 2006 r. pozwanym urodziła się córka – N. C. . (bezsporne) Prawomocnym wyrokiem Sąd Rejonowego dla (...) z 7 listopada 2007 r. powództwo R. C. o ustalenie po jego stronie prawa najmu do w/w lokalu zostało oddalone. (bezsporne) Pozwani dysponują dochodami miesięcznymi udokumentowanymi w kwocie 1180 i 1700 zł netto miesięcznie. R. C. dysponuje ponadto dochodami nieudokumentowanymi, które łącznie z kwotą 1180 zł dają dochód ok. 2000 zł netto miesięcznie. (dowód: fakt przyznany przez pozwanych na rozprawie w dniu 3 października 2013 r.) Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, co następuje. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 222 § 1 kc właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W rozpoznawanej sprawie nie ulegało wątpliwości, że pozwani nie posiadają i nie posiadali w przeszłości tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Z tego powodu nie mogli być traktowani jak lokatorzy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego . W konsekwencji Sąd nie miał możliwości orzekania o prawie do lokalu socjalnego po stronie pozwanych w trybie art. 14 cytowanej ustawy. Okoliczności sprawy nie przemawiały także zdaniem Sądu za uznaniem żądania strony powodowej za nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 kc. Wypada zauważyć, że kwestia dostępu do lokali komunalnych regulowana jest uchwałą nr XXXVII/2420/05 Rady Miejskiej W. z 21 kwietnia 2005 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Pozwani nie powinni zajmować samowolnie tego rodzaju lokalu, albowiem tym samym pozbawiają go innych osób oczekujących. W ten sposób ignorowali fakt, że na lokal komunalny oczekuje znacznie więcej osób i to przez dłuższy okres czasu. Osoby takie, po formalnym złożeniu wniosku o zawarcie umowy najmu, mogą czuć się oszukane, ze w dostępie do lokalu premiuje się osoby w istocie łamiące prawo. Dodatkowo sami pozwani ocenili w spontanicznej wypowiedzi na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. swoją sytuację majątkową jako dobrą. Nie ma zatem przeszkód, ażeby poszukiwali lokalu do wynajęcia na wolnym rynku. Dotychczas zajmowany przez nich lokal posiada powierzchnię 76,60 m 2 . Wykracza to znacznie poza ich usprawiedliwione potrzeby. W związku powództwo uwzględniono w całości, jak w pkt I wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc , zasądzając na rzecz powoda zwrot kosztów opłaty sądowej od pozwu w kwocie 200 zł oraz kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 120 zł.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI