I.1 Co 1951/24 (I Co 3383/21)

sygn. akt I.1 Co 1951/24 (I Co 3383/21) POSTANOWIENIE 13 maja 2023 roku Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 maja 2023 roku w W. w postępowaniu egzekucyjnym z wniosku wierzyciela Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej (...) z siedzibą w W. przeciwko dłużnikowi M. S. prowadzonym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie Dariusza Dynowskiego pod sygn. Km 5014/15 na skutek skargi wierzyciela z 29 stycznia 2024 roku na postanowienie komornika s ądowego z 9 stycznia 2024 roku i wniosku wierzyciela z 29 stycznia 2024 roku o obniżenie opłaty egzekucyjnej postanawia 1. oddalić skargę; 2. oddalić wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej. UZASADNIENIE Na skutek wniosku z 15 kwietnia 2015 r. toczyło się postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużniczce M. S. . Postanowieniem z 29 marca 2021 roku komornik zawiesił postępowanie w sprawie na wniosek wierzyciela. Termin na złożenie wniosku o jego podjęcie upłynął bezskutecznie 8 kwietnia 2022 roku (wierzyciel złożył wniosek 25 kwietnia 2022 roku). Skutkowało to umorzeniem postępowania z mocy prawa na podstawie art. 823 k.p.c. Postanowieniem z 9 stycznia 2024 roku Komornik uchylił postanowienie z 1 sierpnia 2022 roku o podjęciu postępowania postępowania egzekucyjnego (pkt 1), zakończył postępowanie egzekucyjne w sprawie na podstawie art. 823 k.p.c. oraz ustalił koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji na 1 067,63 zł, którymi obciążył wierzyciela (pkt 4), ponadto ustalił opłatę na 856,82 zł na podstawie art. 29 ust. 1 u.k.k. i wezwał wierzyciela do jej zwrotu na rzecz organu egzekucyjnego (pkt 5). Wierzyciel wniósł skargę na pkt. 1-4. ww. postanowienia. Zarzucił komornikowi naruszenie art. 823 k.p.c. w zw. z art. 29 ust. 1 u.k.k. poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy wierzyciel złożył wniosek o podjęcie postępowania w terminie wskazanym przez komornika w piśmie z 17 marca 2022 roku. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nakazanie komornikowi kontynuowanie postępowania egzekucyjnego oraz z ostrożności złożył wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej do 200 zł, albowiem złożenie wniosku o podjęcie postępowania po terminie nastąpiło na skutek wprowadzenia wierzyciela i jego pełnomocnika w błąd co do upływu terminu przez komornika pismem z 17 marca 2022 roku oraz zwolnienie wierzyciela od kosztów postępowania ze skargi na czynność komornika w całości. Komornik w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. S ąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 823 k.p.c. umorzenie następuje z mocy prawa, co komornik jedynie stwierdza w postanowieniu, a nie z urzędu umarza postępowanie. Umorzenie z uwagi na bierność strony czynnej w postępowaniu skutkuje uznaniem tej strony jako przegrywającej, a zatem na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. musi ona ponieść koszty postępowania, podobnie jak przy cofnięciu wniosku. Analiza akt Km 5014/15 prowadzi do wniosku, że komornik zasadnie stwierdził zakończenie postępowania egzekucyjnego wobec jego umorzenia z mocy prawa na podstawie art. 823 k.p.c. , prawidłowo ustalił koszty postępowania egzekucyjnego, w tym wysokość opłaty egzekucyjnej i obciążył tak ustaloną opłatą wierzyciela. Wierzyciel powoływał natomiast, że uchybił ustawowemu terminowi do podjęcia zamieszonego postępowania na skutek błędnego pouczenia go przez komornika pismem z 17 marca 2022 r. co do daty końcowej upływu terminu na podjęcie postępowania. Przyczyna uchybienia terminowi jest jednak irrelewantna w przypadku, gdy to z mocy ustawy (a nie decyzją organu egzekucyjnego) postępowanie podlega umorzeniu. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że w przypadku strony działającej przez pełnomocnika zawinione zaniedbania pełnomocnika strony obciążają stronę (por. postanowienia SN z 1 grudnia 2011 r., I CZ 130/11, z 27 października 2009 roku, II UZ 35/10; z 24 listopada 2009 roku, V CZ 57/09; z 7 listopada 2008 roku, V CZ 92/08; z 26 kwietnia 2007 roku, III CZ 22/07, wyrok z 30 maja 2007 roku, II CSK 167/07). Z treści skargi wynika, że do uchybienia terminowi do wniesienia pisma o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego doszło na skutek uzyskania przez pełnomocnika wierzyciela błędnej informacji od komornika, zawartej w piśmie z 17 marca 2022 r. Jednakże, zdaniem Sądu niezależnie od treści informacji uzyskanych przez pełnomocnika wierzyciela od komornika, zauważyć należy, iż obowiązek dokonania przez pełnomocnika tej czynności wynikał wprost z przepisów ustawy ( art. 823 k.p.c. ), a w sytuacji gdy wierzyciel był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika przyjąć należy, iż pełnomocnik ten miał wiedzę, a w każdym razie powinien ją mieć, odnośnie terminu i sposobu jego liczenia, zwłaszcza w sytuacji gdy postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z 29 marca 2021 roku (k. 86) zostało doręczone poprzedniemu pełnomocnikowi wierzyciela 8 kwietnia 2021 roku (k. 87), a pełnomocnik wierzyciela miał czas aby zapoznać z aktami sprawy, skoro zgłosił swój udział w charakterze pełnomocnika już pismem z 16 lutego 2022 roku (k. 108). W tych okolicznościach, pełnomocnik wierzyciela nawet przy innej konstrukcji umorzenia nie mógłby uchylić się od ujemnych konsekwencji procesowych zaniedbań wynikających z udzielenia mu mylnego pouczenia przez komornika, albowiem nie stanowi to przyczyny niezależnej od strony. Nie można również podzielić argumentów podnoszonych w treści skargi, wskazujących na brak winy wierzyciela, czy też raczej jego pełnomocnika w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania i uznaniem, że to komornik wprowadził w błąd pełnomocnika wierzyciela co do terminu dokonania czynności wymaganej do kontynuowania postępowania. Co kluczowe w realiach niniejszej sprawy, wierzyciel nadużywał instytucji zawieszenia postępowania. Postępowanie było wielokrotnie zawieszane, a następnie podejmowane wyłącznie po to, żeby uniemożliwić jego umorzenie, po czym ponownie zawieszane na wniosek wierzyciela. Wierzyciel w ten sposób, nie umożliwiając organowi egzekucyjnemu na realne prowadzenie egzekucji, obchodził art. 823 k.p.c. , którego celem jest właśnie to, żeby postępowanie egzekucyje było albo realnie prowadzone, albo umorzone. Trzeba bowiem pamiętać, że prowadzenie przeciwko dłużnikowi postępowania egzekucyjnego stanowi istotną ingerencję w jego prawa, a instytucje takie jak przedawnienie roszczenia czy umorzenie postępowania egzekucyjnego przy bezczynności wierzyciela stanowią instrumenty chroniące interesy dłużników. Zastosowanie w niniejszej sprawie art. 823 k.p.c. stanowi modelowy wręcz przykład zasadnego zastosowania tego przepisu, który ma na celu uniemożliwienie wierzycielowi szykanowanie dłużnika. Niezasadny okazał się również wniosek wierzyciela o obniżenie ustalonej opłaty stosunkowej do 200 złotych. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2018 roku o kosztach komorniczych, dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej za egzekucję świadczeń pieniężnych, jeżeli przemawiają za tym szczególne okoliczności odnoszące się do nakładu pracy komornika lub sytuacji majątkowej dłużnika oraz wysokości jego dochodów. W przypadku, o którym mowa w art. 29 albo art. 30, wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej może złożyć wierzyciel. W myśl art. 149 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 roku o komornikach sądowych, opłata egzekucyjna stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, a uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa. Uwzględniając wyżej opisane okoliczności sprawy oraz umorzenie postępowania na skutek bierności wierzyciela, sąd nie znalazł powodów do obniżenia wysokości opłaty stosunkowej ustalonej przez komornika na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych. Przeciwnie, zaangażowanie przez wierzyciela komornika w postępowanie trwające prawie 9 lat uzasadnia w pełni obciążenie wierzyciela opłatą w takiej wysokości. Opłata ta, wobec długotrwałości postępowania, wydaje się wręcz symboliczna. Zarz ądzenia: 1. zakreślić sprawę w repertorium; 2. odpis postanowienia doręczyć pełnomocnikowi wierzyciela adw. P K. , 3. odpis postanowienia doręczyć dłużniczce i komornikowi - każdemu z pouczeniem o tym, że na postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie (sąd rozpozna zażalenie w innym składzie), które podlega opłacie 150 zł i można je wnieść w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia; 4. akta przedłożyć z wpływem lub za 3 tygodnie – celem zakreślenia sprawy i zwrócenia akt komornikowi. Warszawa, 13 maja 2024 roku asesor sądowy Mateusz Janicki