I ZW 5/25

Sąd Najwyższy, w składzie sędzia Wiesław Kozielewicz, rozpoznał pismo z dnia 14 kwietnia 2025 r. obwinionego X.Y., sędziego Sądu Rejonowego w G., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 18 kwietnia 2025 r. Pismo to zostało nazwane przez obwinionego „Zażalenie”. Sąd Najwyższy zarządził pozostawienie tego pisma w aktach sprawy o sygn. I ZW 5/25, bez podejmowania dalszych czynności procesowych. Uzasadnienie opiera się na przepisach Kodeksu postępowania karnego (art. 426 § 1 k.p.k. w związku z art. 466 § 1 k.p.k.) oraz ustawy o Sądzie Najwyższym, które co do zasady wyłączają możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sąd podkreślił, że ani przepisy k.p.k., ani ustawy o Sądzie Najwyższym, ani ustawy o ustroju sądów powszechnych nie przewidują prawa strony do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego wydane w trybie art. 36 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. Sąd powołał się na ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne, nie wywołuje skutków prawnych. W takiej sytuacji pismo określone jako „zażalenie” pozostawia się w aktach sprawy w trybie administracyjno-porządkowym.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający