I ZW 5/25
Podsumowanie
Sąd Najwyższy pozostawił w aktach sprawy pismo obwinionego sędziego nazwane 'zażaleniem', uznając je za niedopuszczalne.
Sąd Najwyższy rozpatrzył pismo obwinionego sędziego X.Y., nazwane 'zażaleniem', dotyczące zarządzenia wydanego w sprawie o sygn. I ZW 5/25. Sąd uznał, że ustawa wyłącza możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ponieważ taki przepis nie istnieje, pismo zostało pozostawione w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych.
Sąd Najwyższy, w składzie sędzia Wiesław Kozielewicz, rozpoznał pismo z dnia 14 kwietnia 2025 r. obwinionego X.Y., sędziego Sądu Rejonowego w G., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 18 kwietnia 2025 r. Pismo to zostało nazwane przez obwinionego „Zażalenie”. Sąd Najwyższy zarządził pozostawienie tego pisma w aktach sprawy o sygn. I ZW 5/25, bez podejmowania dalszych czynności procesowych. Uzasadnienie opiera się na przepisach Kodeksu postępowania karnego (art. 426 § 1 k.p.k. w związku z art. 466 § 1 k.p.k.) oraz ustawy o Sądzie Najwyższym, które co do zasady wyłączają możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sąd podkreślił, że ani przepisy k.p.k., ani ustawy o Sądzie Najwyższym, ani ustawy o ustroju sądów powszechnych nie przewidują prawa strony do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego wydane w trybie art. 36 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. Sąd powołał się na ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne, nie wywołuje skutków prawnych. W takiej sytuacji pismo określone jako „zażalenie” pozostawia się w aktach sprawy w trybie administracyjno-porządkowym.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, ustawa wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy, chyba że przepis szczególny wyraźnie to przewiduje.
Uzasadnienie
Przepisy k.p.k., ustawy o Sądzie Najwyższym oraz ustawy o ustroju sądów powszechnych nie dają prawa do złożenia zażalenia na tego typu zarządzenie. Wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne, nie wywołuje skutków prawnych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie pisma w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| X. Y. | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 426 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 466 § § 1
Kodeks postępowania karnego
u.s.n. art. 128
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Pomocnicze
k.p.k. art. 36
Kodeks postępowania karnego
w zw. z art. 128 u.s.p.
k.p.k. art. 429
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 430
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ustawa wyłącza możliwość wniesienia zażalenia na zarządzenia Sądu Najwyższego. Brak przepisu szczególnego zezwalającego na zażalenie. Ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego w przedmiocie niezaskarżalności niektórych orzeczeń.
Godne uwagi sformułowania
Ustawa wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy pismo określone przez stronę jako „zażalenie” należy pozostawić w aktach sprawy w trybie administracyjno – porządkowym, bez nadawania mu biegu procesowego
Skład orzekający
Wiesław Kozielewicz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Niedopuszczalność zażalenia na zarządzenia Sądu Najwyższego w sprawach karnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i rodzaju zarządzenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Jest to orzeczenie czysto proceduralne, dotyczące niedopuszczalności środka odwoławczego, bez szerszych implikacji prawnych czy faktycznych.
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN I ZW 5/25 ZARZĄDZENIE Dnia 30 kwietnia 2025 r. SSN Wiesław Kozielewicz zarządza: pismo z dnia 14 kwietnia 2025 r . obwinionego X. Y. – sędziego Sądu Rejonowego w G., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 18 kwietnia 2025 r., nazwane: „Zażalenie” pozostawić w aktach sprawy o sygn. I ZW 5/25, bez podejmowania czynności procesowych; UZASADNIENIE Ustawa wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy (art. 426 § 1 k.p.k. także w związku z treścią art. 466 § 1 k.p.k.), chyba że przepis szczególny wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia od zarządzenia czy postanowienia wydanego w najwyższej instancji sądowej. Ani przepisy k.p.k., ani przepisy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, czy przepisy u.s.p., nie dają prawa stronie do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego wydane w trybie art. 36 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., a takie postanowienie zapadło w sprawie I ZW 5/25. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, od wielu już lat, jednolicie, przyjmuje się, że wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne nie może wywoływać skutków prawnych i inicjować postępowania o charakterze dwuinstancyjnym, zmierzającym do zbadania dopuszczalności wniesienia takiego środka przez pryzmat przepisów art. 429 k.p.k. i art. 430 k.p.k. Wypaczałoby to bowiem istotę postępowania odwoławczego (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 lipca 1994 r., sygn. akt II KO 52/94, OSNKW 1994, z. 9 – 10, poz. 62, z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt V KZ 23/2000, z dnia 13 czerwca 2000 r., sygn. akt III KZ 61/2000, z dnia 18 lipca 2000,r., sygn. akt IV KZ 52/2000, z dnia 31 marca 20005 r., sygn. akt IV KZ 9/05, OSNKW 2005, z. 4, poz. 38, z dnia 9 sierpnia 2007 r., sygn. akt WZ 27/07). W takiej sytuacji pismo określone przez stronę jako „zażalenie” należy pozostawić w aktach sprawy w trybie administracyjno – porządkowym, bez nadawania mu biegu procesowego (por. np. zarządzenia: przewodniczącego Wydziału VI z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt VI KZ 3/09 oraz sygn. akt VI KZ 4/09, przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt WZ 55/10, upoważnionych sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt WZ 51/10 i z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt IV KZ 53/2). Z tych wszystkich względów, zarządzono jak na wstępie. [M. T.] [r.g.]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę