I ZB 96/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy pozostawił w aktach sprawy zażalenie prokuratora na zarządzenie o uznaniu pisma za bezskuteczne, uznając je za niedopuszczalne.
Prokurator złożył pismo nazwane "zażalenie na zarządzenie Sądu Najwyższego" dotyczące wcześniejszego zarządzenia o pozostawieniu w aktach sprawy innego pisma. Sąd Najwyższy uznał, że na wydane zarządzenie nie przysługuje zażalenie, powołując się na przepisy Kodeksu postępowania karnego oraz ustawy o Sądzie Najwyższym, które wyłączają zaskarżalność zarządzeń Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W związku z tym, pismo prokuratora zostało pozostawione w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych.
Przedmiotem sprawy było pismo prokuratora Prokuratury Rejonowej w O., nazwane "zażalenie na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt I ZB 96/24". Zarządzenie to dotyczyło wcześniejszego pisma prokuratora, nazwanego "zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2025 r.", które zostało uznane za bezskuteczne i pozostawione w aktach sprawy. Sąd Najwyższy, rozpatrując nowe pismo prokuratora, stwierdził, że wbrew jego poglądowi, nie przysługuje zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sąd Najwyższego o uznaniu pisma za bezskuteczne i pozostawieniu go w aktach. Choć odmowa przyjęcia środka odwoławczego jest zazwyczaj zaskarżalna w postępowaniu karnym, Sąd Najwyższy podkreślił, że ustawa wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ani art. 429 § 2 k.p.k., ani przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym nie przewidują możliwości złożenia zażalenia na tego rodzaju zarządzenie. Sąd Najwyższy powołał się na utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia niezaskarżalnego z mocy ustawy nie wywołuje skutków prawnych. W takiej sytuacji pismo określone jako "zażalenie" pozostawia się w aktach sprawy w trybie administracyjno-porządkowym, bez nadawania mu biegu procesowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu Najwyższego o uznaniu pisma za bezskuteczne i pozostawieniu go w aktach sprawy nie przysługuje zażalenie, chyba że przepis szczególny wyraźnie to przewiduje.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na przepisy k.p.k. i ustawy o Sądzie Najwyższym, które wyłączają zaskarżalność zarządzeń Sądu Najwyższego. Wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia niezaskarżalnego nie wywołuje skutków prawnych i takie pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawienie w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| X.Y. | organ_państwowy | prokurator Prokuratury Rejonowej w O. |
Przepisy (4)
Pomocnicze
k.p.k. art. 429 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Odmowa przyjęcia środka odwoławczego jest w postępowaniu karnym zaskarżalna, jednakże w przypadku zarządzeń Sądu Najwyższego, możliwość ta jest wyłączona przez przepisy szczególne.
k.p.k. art. 426 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy.
k.p.k. art. 466 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Wskazuje na wyłączenie zaskarżalności niektórych orzeczeń Sądu Najwyższego.
u.SN art. 29 § § 24
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Wyłącza możliwość wniesienia zażalenia na zarządzenia wydane w Sądzie Najwyższym, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Na zarządzenia Sądu Najwyższego co do zasady nie przysługuje zażalenie. Przepisy k.p.k. i ustawy o Sądzie Najwyższym wyłączają zaskarżalność zarządzeń Sądu Najwyższego. Wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia niezaskarżalnego nie wywołuje skutków prawnych.
Odrzucone argumenty
Zażalenie na zarządzenie Sądu Najwyższego jest dopuszczalne na podstawie art. 429 § 2 k.p.k. w zw. z art. 29 § 24 u.SN.
Godne uwagi sformułowania
Wbrew poglądowi Autora pisma nie przysługuje zażalenie ustawa wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne nie może wywoływać skutków prawnych pismo określone przez stronę jako ,,zażalenie” należy pozostawić w aktach sprawy w trybie administracyjno – porządkowym, bez nadawania mu biegu procesowego
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasady niedopuszczalności zażalenia na zarządzenia Sądu Najwyższego, gdy ustawa nie stanowi inaczej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku podstawy prawnej do zaskarżenia zarządzenia Sądu Najwyższego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Jest to orzeczenie proceduralne dotyczące dopuszczalności środka zaskarżenia, które nie zawiera nowych interpretacji prawa ani nietypowych faktów.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN I ZB 96/24 ZARZĄDZENIE Dnia 17 kwietnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: Pismo z dnia 3 kwietnia 2025 r. X.Y. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w O., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 7 kwietnia 2025 r. nazwane ,,zażalenie na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt I ZB 96/24” pozostawić w aktach sprawy o sygnaturze I ZB 96/24, bez podejmowania czynności procesowych. UZASADNIENIE Przewodniczący I Wydziału Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sąd Najwyższego zarządzeniem z dnia 25 marca 2025 r. sygn. akt I ZB 96/24, pismo z dnia 20 marca 2025 r. X.Y. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w O., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 24 marca 2025 r. nazwane ,,zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt I ZB 96/24” uznał za bezskuteczne i pozostawił w aktach sprawy o sygn. akt IZB 96/24, bez podejmowania czynności procesowych (k. 21). W dniu 7 kwietnia 2015 r. r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo z dnia 3 kwietnia 2025 r. X.Y. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w O., nazwane ,,zażalenie na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt I ZB 96/24.” Wbrew poglądowi Autora pisma nie przysługuje zażalenie na wydane przez Przewodniczącego I Wydziału Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sąd Najwyższego zarządzenie o uznaniu za bezskuteczne i pozostawieniu w aktach sprawy o sygn. akt I ZB 96/24, pisma z dnia 20 marca 2025 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 24 marca 2025 r. nazwane ,,zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt I ZB 96/24.” Wprawdzie, odmowa przyjęcia środka odwoławczego jest w postępowaniu karnym zaskarżalna (art. 429 § 2 k.p.k.), a skoro do rozpoznania wniosku stosuje się przepisy o zażaleniu z procedury, w której wniosek taki został złożony, czyli w niniejszym wypadku procedury karnej, to można wywodzić, że na takie zarządzenie przysługuje środek zaskarżenia (stosowany odpowiednio art. 429 § 2 k.p.k. w zw. z art. 29 § 24 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym – dalej powoływana jako u.SN). Takiej koncepcji nie można jednak podzielić, gdyż ustawa wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy (art. 426 § 1 k.p.k. także w związku z treścią art. 466 § 1 k.p.k. i art. 29 § 24 u.SN), chyba że przepis szczególny wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia od zarządzenia czy postanowienia wydanego w najwyższej instancji sądowej. Ani przepis art. 429 § 2 k.p.k., ani przepisy u.SN, nie dają prawa stronie do złożenia zażalenia na tego rodzaju zarządzenie, jak wydane w niniejszej sprawie w dniu 25 marca 2025 r., jak również na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt I ZB 96/24. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, od wielu już lat, jednolicie, przyjmuje się, że wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne nie może wywoływać skutków prawnych i inicjować postępowania o charakterze dwuinstancyjnym, zmierzającym do zbadania dopuszczalności wniesienia takiego środka przez pryzmat przepisów art. 429 k.p.k. i art. 430 k.p.k.. Wypaczałoby to bowiem istotę postępowania odwoławczego (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 lipca 1994 r., sygn. akt II KO 52/94, OSNKW 1994, z. 9 – 10, poz. 62, z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt V KZ 23/2000, z dnia 13 czerwca 2000 r., sygn. akt III KZ 61/2000, z dnia 18 lipca 2000,r., sygn. akt IV KZ 52/2000, z dnia 31 marca 20005 r., sygn. akt IV KZ 9/05, OSNKW 2005, z. 4, poz. 38, z dnia 9 sierpnia 2007 r., sygn. akt WZ 27/07). W takiej sytuacji pismo określone przez stronę jako ,,zażalenie” należy pozostawić w aktach sprawy w trybie administracyjno – porządkowym, bez nadawania mu biegu procesowego (por. np. zarządzenia: przewodniczącego Wydziału VI z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt VI KZ 3/09 oraz sygn. akt VI KZ 4/09, przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt WZ 55/10, upoważnionych sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt WZ 51/10 i z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt IV KZ 53/2). [M. T.] [a.ł.]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI