I UZ 8/24

Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rozpoznał zażalenie ubezpieczonego J. M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2024 r., które odrzuciło skargę kasacyjną skarżącego. Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu sporu skargi kasacyjnej na kwotę 9.692 zł, uznając, że nie spełnia ona progu kasacyjności określonego w art. 398^2 § 1 k.p.c. Uzasadnienie opierało się na wyliczeniach organu rentowego dotyczących rekompensaty za pracę w warunkach szczególnych, które wykazały, że różnica między emeryturą z rekompensatą a emeryturą bez niej nie przekraczała wymaganego progu. Ubezpieczony zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 22 § 1 k.p.c. w zw. z art. 398^2 § 1 k.p.c. poprzez wadliwe zastosowanie i przyjęcie wyliczeń organu rentowego, a także naruszenie art. 327^1 § 1 pkt 1 w zw. z art. 361 k.p.c. przez brak wskazania w uzasadnieniu, dlaczego sąd oparł się na informacji organu rentowego. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, uznając je za nieuzasadnione. Potwierdził, że sprawa o rekompensatę jest sprawą majątkową, a dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od faktycznej wartości spornej. Sąd Najwyższy przywołał ugruntowane orzecznictwo dotyczące ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o świadczenia powtarzające się, zgodnie z którym stosuje się art. 22 k.p.c. dla świadczeń przyszłych i art. 19 § 1 k.p.c. dla świadczeń zaległych, a art. 21 k.p.c. dla świadczeń przyszłych i zaległych. Przedstawił szczegółowe wyliczenia organu rentowego i Sądu Apelacyjnego, które potwierdziły, że wartość przedmiotu zaskarżenia wyniosła 9.691,17 zł, co jest poniżej progu kasacyjnego. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie i zasądził od ubezpieczonego na rzecz ZUS zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający