I UZ 7/09

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z odwołania Jolanty N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. Sprawa wywodziła się z zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie, które oddaliło jej zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Rejonowego o zwrocie odwołania od decyzji ZUS. Sąd Okręgowy uznał, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych, ponieważ przedłożył jedynie kserokopię uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, a nie oryginał lub uwierzytelniony odpis. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd Najwyższy uznał, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, gdzie odwołanie pełni rolę pozwu, zwrot odwołania, który uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy (co ma miejsce w przypadku zwrotu odwołania od decyzji ZUS z powodu braków formalnych, które nie mogą być usunięte w trakcie czynności wyjaśniających), jest niedopuszczalny w trybie art. 130 § 1 k.p.c. Zastosowanie znajduje tu przepis szczególny art. 468 k.p.c., który przewiduje usunięcie braków formalnych na posiedzeniu wyjaśniającym. W związku z tym, postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na zarządzenie o zwrocie odwołania w takiej sytuacji jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie i podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy stwierdził, że załączenie kserokopii pełnomocnictwa zamiast oryginału lub uwierzytelnionego odpisu nie jest brakiem uniemożliwiającym podjęcie czynności wyjaśniających, a zatem art. 130 § 1 k.p.c. nie mógł stanowić podstawy do zwrotu odwołania.

Zagadnienia prawne (2)