I UZ 62/04

Sygn. akt I UZ 62/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 10 stycznia 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący) 
SSN Józef Iwulski 
SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z wniosku E. F. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. 
o wysokość świadczenia, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 stycznia 2005 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. 
z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
oddala zażalenie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. w częściowym uwzględnieniu apelacji 
wnioskodawcy E. F. zmienił wyrok Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 3 kwietnia 2003 r. i poprzedzającą go 
decyzję Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 19 sierpnia 
2002 r., w ten sposób, że zobowiązał organ rentowy do przeliczenia emerytury 
wnioskodawcy przy zastosowaniu do obliczenia składnika wynoszącego 24% 
kwoty bazowej obowiązującej w dniu 5 marca 1998 r., poczynając od dnia 29 
lipca 2002 r., w pozostałym zakresie apelację oddalił. 

 
 
2 
 
Powyższy wyrok wnioskodawca zaskarżył kasacją opartą na zarzutach 
naruszenia prawa materialnego – art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 
października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach przyznawania 
emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze 
zm.) oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o 
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, 
poz. 1118 ze zm.). Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji 
skarżący wskazał naruszenie zasady państwa prawa, prawidłowego wymiaru 
sprawiedliwości, nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. 
 
Postanowieniem z dnia 7 lipca 2004 r. Sąd Apelacyjny w K. odrzucił 
kasację wnioskodawcy z uzasadnieniem, iż wskazane okoliczności nie 
odpowiadają wymaganiom z art. 393 k.p.c. i kasacja w istocie nie wypełnia 
obowiązku z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a nadto nie zawiera uzasadnienia 
wskazanych podstaw kasacyjnych tzn. nie wykazuje, na czym polega wadliwa 
wykładnia Sądu drugiej instancji wymienionych przepisów prawa materialnego, 
a także jak – zdaniem skarżącego – przepisy te powinny być rozumiane. 
 
Powyższe postanowienie wnioskodawca zaskarżył zażaleniem. 
 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Przepis art. 3933 § 1 
k.p.c. wymaga, aby kasacja zawierała m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i 
ich uzasadnienie (pkt 2), jak i przedstawienie okoliczności uzasadniających jej 
rozpoznanie (pkt 3). Kasacja w przedmiotowej sprawie dotknięta jest obydwoma 
tymi brakami, a są to braki nieusuwalne (por. postanowienia Sądu Najwyższego 
z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998 nr 4, poz. 59, z dnia 
21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 151, z dnia 9 
listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001 nr 3, poz. 51). Kasacja bowiem 
nie zawiera żadnego uzasadnienia wskazanych w niej podstaw, to znaczy nie 
wywodzi, na czym polega niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów 
prawa materialnego, jak powinny być one zastosowane w  sposób właściwy, 
czy też na czym polega ich błędna wykładnia i jaka miałaby być wykładnia 
prawidłowa. Już tylko ten brak czyni kasację niedopuszczalną. Dotknięta jest 
też 
ona 
kolejnym 
brakiem 
w 
postaci 
nieprzytoczenia 
okoliczności 
uzasadniających jej rozpoznanie. Za okoliczności takie nie mogą być uznane 
„naruszenie zasady państwa prawa, prawidłowego wymiaru sprawiedliwości, 

 
 
3 
nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela”. Wstępne badanie kasacji pod 
kątem dopuszczenia jej do rozpoznania (art. 393 k.p.c.) odbywa się przed 
podjęciem oceny, czy przytoczone w kasacji podstawy są usprawiedliwione (art. 
39311 – art. 39313 k.p.c.). Sąd Najwyższy powinien zatem dysponować 
argumentami strony skarżącej, które jej zdaniem uzasadniają przyjęcie kasacji 
do rozpoznania, jednakże argumenty te winny nawiązywać wprost do treści art. 
393 k.p.c., a zatem powoływać się na występowanie w sprawie istotnego 
zagadnienia prawnego (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu 
argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do rozbieżnych ocen 
prawnych) i wskazywać potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych 
rozbieżności i wykazanie, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie 
wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze). Bez tych argumentów kasacja 
byłaby środkiem odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji 
dokonana przez Sąd Najwyższy, w ramach przedsądu, zbyt dowolna. Dlatego 
też tak ogólnie przedstawione okoliczności, mające uzasadniać rozpoznanie 
kasacji jak w przedmiotowej sprawie, usuwają się spod wstępnej kontroli 
dopuszczalności 
kasacji 
do 
rozpoznania, 
co 
skutkuje 
stwierdzeniem 
niedopuszczalności takiej kasacji, a tym samym jej odrzucenie. 
 
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39318 w 
związku z art. 39319 i 385 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.