I UZ 49/05

Sygn. akt I UZ 49/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Beata Gudowska 
SSN Józef Iwulski 
 
 
w sprawie z odwołania W. P. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł. 
o wysokość emerytury, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r., 
zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Ł. 
z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt III AUa …/04, 
 
oddala zażalenie. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. Sąd Apelacyjny w Ł.odrzucił 
skargę kasacyjną ubezpieczonego W. P. od wyroku tego Sądu z dnia 23 czerwca 
2005 r. w sprawie z odwołania ubezpieczonego przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń 
Społecznych Oddziałowi w Ł.o wysokość emerytury. 
Od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 czerwca 2005 r. ubezpieczony wniósł 
skargę kasacyjną datowaną na dzień 19 lipca 2005 r., która została odrzucona 
postanowieniem z dnia 28 lipca 2005 r. jako niedopuszczalna z powodu niższej niż 
dziesięć tysięcy złotych wartości przedmiotu sporu oraz z powodu naruszenia 
przepisu art. 871 § 1 k.p.c. o przymusie adwokackim. Kolejną skargę kasacyjną 
ubezpieczony, działając już przez pełnomocnika, wniósł w dniu 8 sierpnia 2005r., 

 
 
2 
nie wskazując jednak wartości przedmiotu sporu. Uzupełniając powyższy brak 
formalny skargi kasacyjnej pełnomocnik ubezpieczonego określił  wartość 
przedmiotu sporu na kwotę 2064 zł. 
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny uznał za 
bezsporny fakt, że rozpoznawana sprawa w której ubezpieczony domaga się 
przyznania mu wyższej emerytury, jest sprawą o prawo majątkowe.  Jako, że wartość 
przedmiotu sporu określona została na 2.064 zł, należało stwierdzić, że sprawa ta nie 
spełnia przesłanek określonych w art. 3982 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skarga 
kasacyjna nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, z zakresu ubezpieczeń 
społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy 
złotych. Legło to u podstaw uznania skargi kasacyjnej za niedopuszczalną. 
Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie zarzucając mu uchybienie 
procesowe, które mogło wpłynąć na wynik sprawy tj. naruszenie art. 3921 § 1 k.p.c. 
przez uznanie, że skarga kasacyjna nie przysługuje ze względu na niższą od 
wymaganej wartość przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem skarżącego z powyższego 
przepisu wynika, że „kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu 
zaskarżenia w sprawach m.in. o przyznanie emerytury”, a niniejsza sprawa „dotyczy 
przyznania powodowi wyższej emerytury”. Skoro spełnione zostały przesłanki wniesienia 
kasacji z art. 3922 § 1 zdanie drugie k.p.c. bezzasadne było, zdaniem ubezpieczonego, 
odrzucenie kasacji. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest bezzasadne.  
Decyzją z dnia 24 kwietnia 2003 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. 
przyznał ubezpieczonemu emeryturę od dnia 19 maja 2003 r. tj. od osiągnięcia 
wieku emerytalnego. Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto - zgodnie z żądaniem 
ubezpieczonego - wynagrodzenie, które stanowiło podstawę wymiaru składek z 10 
kolejnych lat kalendarzowych od dnia 1 stycznia 1983 r. do dnia 31 grudnia 1992 r., 
a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł także 104,28%. Dnia 6 
października 2003 r. ubezpieczony złożył w organie rentowym zaświadczenie o 
zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1980 - 2000, które zostało przez organ 
rentowy błędnie potraktowane jako wniosek o ponowne obliczenie wysokości 

 
 
3 
emerytury z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania 
ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne 
ustalenie emerytury. Organ rentowy ustalił, że tak obliczony wskaźnik wysokości 
podstawy wymiaru z 20 lat wynosi 95,68% (w decyzji jest omyłka co do wysokości 
tego wskaźnika), jest zatem niższy od dotychczas ustalonego, który wynosi 
104,28% i decyzją z dnia 16 października 2003 r. odmówił przeliczenia emerytury 
na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i 
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004r. Nr 39, póz. 353 ze 
zm.). W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji ubezpieczony sprecyzował, 
że nie wnosił o wyliczenie emerytury z kolejnych 20 lat, lecz o wyliczenie z 10 
kolejnych lat przyjętych przez organ rentowy, tj. 1983 - 1992, ale z uwzględnieniem 
kwoty bazowej obowiązującej w dniu nabycia prawa do emerytury tj. w dniu 19 
maja 2003 r. Nie można zatem podzielić stanowiska wnoszącego zażalenie, że 
rozpoznawana sprawa dotyczy przyznania emerytury i jako taka ma charakter 
sprawy kasacyjnej w rozumieniu art. 3922 § 1 zdanie drugie k.p.c., skoro z powyższych 
ustaleń jednoznacznie wynika, że prowadzone w niej postępowanie sądowe dotyczyło 
wyłącznie kwestii naliczenia emerytury na podstawie innej kwoty bazowej, niż 
kwota przyjęta przez organ rentowy. Zatem w rozumieniu powołanego wyżej 
przepisu art. 3922 § 1 k.p.c. brak jest podstaw do zakwalifikowania rozpoznawanej 
sprawy jako sprawy o „przyznanie emerytury", ponieważ w omawianym stanie 
faktycznym wnioskodawca pobiera świadczenie emerytalne, kwestionując jedynie 
sposób ustalenia jego wysokości. Skoro zatem sprawa dotyczyła w istocie 
podwyższenia emerytury, to należało stwierdzić, że dopuszczalność skargi 
kasacyjnej w omawianym przypadku jest uzależniona od wartości przedmiotu 
sporu, która dla tego typu spraw, stosownie do treści art. 3982 § 1 k.p.c zdanie 
pierwsze, nie może być niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Wartość przedmiotu 
sporu wskazana przez pełnomocnika strony nie spełnia tego warunku, wobec 
czego Sąd drugiej instancji prawidłowo uznał, że skarga kasacyjna w tej sprawie 
była niedopuszczalna. 
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 w 
związku z art. 397 § 2 i 393 18 § 3  k.p.c. postanowił jak w sentencji.