I UZ 33/06

Sygn. akt I UZ 33/06 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 grudnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący, 
sprawozdawca) 
SSN Krystyna Bednarczyk 
SSN Herbert Szurgacz 
 
 
w sprawie z odwołania S. B. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. 
o rentę z tytułu niezdolności do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 grudnia 2006 r., 
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. 
z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt III AUa …/04, 
 
oddala zażalenie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Postanowieniem z dnia 18 lipca 2006 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z 
dnia 9 maja 2006 r.  
Podstawą odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez pełnomocnika 
ubezpieczonego opłaty podstawowej w wysokości 30 zł wynikającej z art. 36 
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 
Nr 167, poz. 1398). Sąd stwierdził, że strona korzystająca ze zwolnienia od kosztów 
sądowych ma zawsze obowiązek uiścić opłatę podstawową, zaś opłata 

 
 
2 
podstawowa, zdaniem Sądu Apelacyjnego, jest opłatą w stałej wysokości w 
rozumieniu art. 130 2 § 3 k.p.c.  
Ubezpieczony zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie wnosząc o 
jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.  
Skarżący zakwestionował interpretację art. 130 2 § 3 k.p.c. dokonaną przez 
Sąd Apelacyjny zmierzającą do objęcia tym przepisem opłaty podstawowej i 
utożsamienie jej z opłatą w wysokości stałej. Podnosił, że art. 130 2 § 3 k.p.c. 
stanowiący o odrzuceniu środka odwoławczego nie wymienia opłaty podstawowej, 
nie uwzględnia jej również art. 130 2 § 1 stanowiący o zwrocie pisma. Zdaniem 
skarżącego sąd winien wezwać stronę do uzupełnienia pisma i nie mógł 
zastosować rozszerzającej interpretacji przepisów art. 130 2 § 3 k.p.c. obejmując 
hipotezą tego artykułu opłaty podstawowej, skoro ustawa o kosztach sądowych 
dokonuje wyraźnego podziału opłat na trzy rodzaje i w żadnym przepisie nie 
obejmuje opłatą stałą opłaty podstawowej. Luka prawna w przepisach dotyczących 
skutków nieuiszczenia opłaty podstawowej przez radcę prawnego nie może rodzić 
negatywnych skutków dla strony, skoro może być wypełniona „przez brzmienie” art. 
130 § 1 k.p.c.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
Zażalenie podlega oddaleniu. 
Zgodnie z art. 130 2 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty 
pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, 
środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, 
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw 
od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie 
referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej 
obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten 
ma więc zastosowanie do tych środków odwoławczych i środków zaskarżenia co do 
których wysokość opłaty jest znana profesjonalnemu pełnomocnikowi, gdyż jest 
określona kwotowo albo wskazany jest sposób jej obliczenia.   

 
 
3 
Zwrot „opłata w wysokości stałej” różni się od używanego w ustawie o 
kosztach sądowych w sprawach cywilnych pojęcia „opłata stała”, co wskazuje, że 
określenia te mają inne znaczenie. Określenie „opłata w wysokości stałej” obejmuje 
także opłaty, które nie są opłatami stałymi w rozumieniu ustawy o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych, ale ich wysokość jest stała dlatego, że została 
określona kwotowo, jak to ma miejsce w przypadku opłaty podstawowej. W związku 
z powyższym określona w wymienionych przepisach opłata podstawowa jest opłatą 
w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.  
Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 września 2006 
r. II UZP 11/06, w której przyjął że przepis art. 130 2 § 3 k.p.c. stosuje się do 
środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej, 
o której mowa w art. 35 i 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w 
sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Podkreślić należy, że 
stanowisko to znajdowało również i wcześniej odzwierciedlenie w orzecznictwie 
Sądu Najwyższego (m.in. postanowieniu z dnia 19 maja 2006 r. I CZ 34/06, 
postanowieniu z dnia 30 maja 2006 r. I CZ 23/06, postanowieniu z dnia 2 czerwca 
2006 r. II UZ 14/06, postanowieniu z dnia 11 lipca 2006 r. I CSK 146/06, 
postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2006 r. I CSK 170/06, postanowieniu z dnia 17 
sierpnia 2006 r. III UZ 7/06, postanowieniu z dnia 17 sierpnia 2006 r. III UZ 7/06, 
postanowieniu z dnia 13 września 2006 r. II PZ 27/06). 
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 39814 i 3941 § 3 k.p.c., 
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.