I UZ 2/06

Sygn. akt I UZ 2/06 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 7 kwietnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący) 
SSN Andrzej Wróbel 
SSA Romualda Spyt (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa J. H. 
przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Przemysłowego "B. - 3" Spółce Akcyjnej 
w K. 
o sprostowanie RP-7, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2006 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. 
z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt VI Pa …/04, 
 
uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi 
Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. 
 
 
 
 
 
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
 
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2005 r. Sąd Okręgowy 
– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. odrzucił wniosek powoda o 
przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę.  

 
 
2 
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd  wskazał, iż pełnomocnik ustanowiony z 
urzędu wyznaczony  został przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w dniu 16 
sierpnia 2005 r. Przeszkodą uniemożliwiającą wniesienie skargi kasacyjnej, której 
termin upływał w dniu 9 sierpnia 2005 r., był brak pełnomocnika uprawnionego do 
wniesienia skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu przeszkoda ta ustała w dniu 16 
sierpnia 2005 r. a zatem bieg terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie 
terminu do dokonania czynności procesowej liczyć należy od tej daty. W tym 
zakresie Sąd podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 
17 listopada 1998r.  II UZ 122/98 OSNP 1999 nr 26, poz. 736 oraz z dnia  11 
października 2001r. IV CZ 163/01 (OSNC z 2001r. nr 5 poz.70 ).        
  Skoro wniosek złożony został w dniu 15 września 2005 r., to nastąpiło to z 
przekroczeniem terminu wskazanego w art. 168 §1 k.p.c. i wniosek taki podlegał 
odrzuceniu na mocy art. 171 k.p.c. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała 
odrzuceniu na mocy art. 3986 k.p.c., przy czym Sąd nie wskazał konkretnego 
paragrafu. 
 
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w 
całości albo jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W 
uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z 
urzędu zawiadomiony został dopiero w dniu 17 sierpnia 2005 r. a odpis wyroku 
sądu pierwszej i drugiej instancji otrzymał dopiero po tygodniu od zawiadomienia. 
Natomiast do pierwszego kontaktu z ubezpieczonym doszło – z powodu 
nieobecności ubezpieczonego w miejscu zamieszkania - w dniu 9 września 2005 r. 
Stąd  dopiero od tego dnia miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. 
Dalej skarżący podniósł, że Sąd Okręgowy przyjął koncepcję niekorzystną dla 
skarżącego, prezentowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego, gdy tymczasem 
istnieje również pogląd prawny wyrażony w postanowieniu  Sądu Najwyższego z 
dnia 27 czerwca 2000 I CZ 62/00, iż za dzień, w którym ustała przyczyna 
uchybienia terminu do wniesienia kasacji w rozumieniu art. 169 § 1 in fine k.p.c. 
należało uznać dzień, w którym adwokat ustanowiony pełnomocnikiem dla 
wnioskodawcy miał rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji. Możliwość taką 
adwokat miał zaś dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy, ze stanowiskiem 
wnioskodawcy co do zakresu kasacji i po sporządzeniu kasacji. 

 
 
3 
 
        Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.  
Ze względu na zarzuty, na których oparte zostało zażalenie, jego kontrola 
sprowadza się do rozpoznania - na podstawie art. 398 21k.p.c. w związku z art.3941 
§ 3 k.p.c. w związku z art. 380 k.p.c.  postanowienia zawartego w punkcie 1 
zaskarżonego orzeczenia. Postanowienie to poprzedzało wydanie zaskarżonego 
postanowienia, nie podlegało oddzielnemu zaskarżeniu (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 48 i 
uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r. III ZP 
1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1) i miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w 
zaskarżonym postanowieniu. 
Sąd Najwyższy rozpoznający niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażony w 
postanowieniu Sądu Najwyższego z 27 czerwca 2000 I CZ 62/00 ( OSNC z 2001r. 
nr 1, poz. 7 ).  
Za trafne  należy uznać argumenty, że skoro równocześnie ze złożeniem 
wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji należało wnieść skargę 
kasacyjną (art. 169 § 3 k.p.c.), to na zapoznanie się z aktami sprawy i sporządzenie 
skargi pełnomocnikowi wnioskodawcy pozostawał tylko tydzień. Tymczasem 
ustawa (art. 398 5 k.p.c.) przewiduje termin dwumiesięczny (liczony od dnia 
doręczenia orzeczenia stronie skarżącej) do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej 
sytuacji za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia 
skargi w rozumieniu art. 169 § 1 in fine k.p.c. należało uznać dzień, w którym radca 
prawny, ustanowiony pełnomocnikiem dla wnioskodawcy, miał rzeczywistą 
możliwość wniesienia skargi. Możliwość taką  miał on zaś dopiero po zapoznaniu 
się z aktami sprawy, ze stanowiskiem wnioskodawcy co do zakresu skargi i po 
sporządzeniu 
skargi. 
Czynności 
te 
radca 
miał 
obowiązek 
podjąć 
bez 
nieuzasadnionej zwłoki, ale przy uwzględnieniu jego normalnego obciążenia pracą 
zawodową. Wobec  tego, że  w  typowej sytuacji procesowej ustawa przewiduje dla  
 
 

 
 
4 
tych czynności termin dwóch miesięcy , skrócenie tego okresu stronie, dla której 
ustanowiono pełnomocnika, byłoby ograniczeniem jej uprawnień. Dlatego w takim 
wypadku za dzień, w którym ustała przyczyna uniemożliwiająca wniesienie skargi w 
rozumieniu art. 169 § 1 in fine k.p.c. należy uznać nie dzień zawiadomienia radcy 
prawnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem, ale dzień, w którym miał on 
rzeczywistą możliwość wniesienia skargi, nie późniejszy jednak od dnia 
zawiadomienia go o ustanowieniu pełnomocnikiem więcej niż o dwa miesiące.  
Z powyższego wynika, że skoro wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia 
skargi  (wraz ze skargą) ustanowiony dla wnioskodawcy pełnomocnik, złożył w dniu 
15 września 2005r. (o ustanowieniu pełnomocnikiem zawiadomiony został 17 
sierpnia 2005r.), to wniosek ten z tej przyczyny, dla której został uznany przez Sąd 
Okręgowy za spóźniony, nie podlegał odrzuceniu. 
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 3941 § 3  k.p.c. w zw. 
z art. 39815 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi 
Okręgowemu do ponownego rozpoznania.