II UZ 34/10
Podsumowanie
Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, uznając, że sprawa dotyczyła prawa do emerytury, a nie tylko jej wysokości, co uzasadniało dopuszczalność skargi.
Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego J. P. z powodu wartości przedmiotu zaskarżenia poniżej 10 000 zł, uznając sprawę za dotyczącą wysokości świadczenia. Ubezpieczony w zażaleniu argumentował, że sprawa dotyczy prawa do emerytury, a nie tylko jej wysokości, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy przychylił się do tej argumentacji, uchylając zaskarżone postanowienie.
Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego J. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r., który z kolei oddalał apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2009 r. Wyrok Sądu Okręgowego oddalał odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 marca 2009 r. i 10 kwietnia 2009 r. w sprawie o wysokość świadczenia. Podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny było ustalenie niedopuszczalności skargi ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż 10 000 zł. Sąd Apelacyjny uznał, że sprawa nie dotyczy przyznania lub wstrzymania emerytury, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, lecz jest sprawą o wysokość świadczenia. Ubezpieczony w zażaleniu zarzucił naruszenie art. 22 k.p.c. przez błędne zakwalifikowanie przedmiotu skargi jako żądanie zmiany wysokości świadczenia oraz art. 398 § 1 k.p.c. Argumentował, że przedmiot decyzji organu rentowego obejmuje sprawę wymienioną w przedmiocie zaskarżenia i taki sam jest przedmiot odwołania do Sądu Ubezpieczeń Społecznych. Wskazał, że sporna kwestia dotyczy kwestionowania przyjętej przez organ rentowy podstawy wymiaru emerytury, a nie samej wysokości przyznanego świadczenia, lecz prawa do innej emerytury. Sąd Najwyższy, analizując sprawę, stwierdził, że Sąd Apelacyjny nie wskazał podstaw dla swojego ustalenia, że sprawa dotyczy wysokości świadczenia. Z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wynikało, że przedmiotem postępowania było odwołanie od decyzji ZUS odmawiających wnioskodawcy prawa do emerytury na ogólnych zasadach, choć rozstrzygnięto również o wysokości świadczenia. Sąd Najwyższy uznał, że skoro odwołujący się dochodził wyższych świadczeń emerytalnych i zaskarżył rozstrzygnięcie o nieprzyznaniu mu emerytury innej od poprzednio posiadanej, a kwestia ta objęta była podstawą skargi kasacyjnej, to przedmiotem zaskarżenia jest kwestia przyznania emerytury w rozumieniu art. 398^2 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy powołał się na swoje wcześniejsze postanowienia w podobnych sprawach. W konsekwencji Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie i uchylił zaskarżone postanowienie.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Sprawa dotycząca odmowy przyznania emerytury na ogólnych zasadach, nawet jeśli rozstrzygnięto o wysokości świadczenia, jest traktowana jako sprawa o przyznanie emerytury, co uzasadnia dopuszczalność skargi kasacyjnej niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że skoro odwołujący się dochodził prawa do innej emerytury niż dotychczas przyznana, a kwestia ta była przedmiotem zaskarżenia, to sprawa dotyczy przyznania emerytury, a nie tylko jej wysokości. Powołano się na wcześniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie
Strona wygrywająca
J. P.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. P. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych | instytucja | organ rentowy |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 398^2 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sprawy o przyznanie lub o wstrzymanie emerytury są sprawami, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^6 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (w sprawach, które nie są sprawami o przyznanie lub wstrzymanie emerytury).
k.p.c. art. 22
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398^15 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 394^1 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sprawa dotyczy prawa do emerytury, a nie tylko jej wysokości. Przedmiotem zaskarżenia jest prawo do innej emerytury, niż przyznana. Sąd Apelacyjny błędnie zakwalifikował przedmiot skargi.
Odrzucone argumenty
Sprawa dotyczy wysokości świadczenia, a nie prawa do niego. Wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 000 zł.
Godne uwagi sformułowania
przedmiotem postępowania sądowego było odwołanie od dwóch decyzji ZUS – decyzji z dnia 20 marca 2009 r. i decyzji z dnia 10 kwietnia 2009 r. odmawiających wnioskodawcy „prawa do emerytury na ogólnych zasadach”. rozstrzygnięcie o tym pozostaje w ścisłym związku z odmową przyznania emerytury przedmiotem zaskarżenia odpowiednio do przedmiotu sprawy jest kwestia przyznania emerytury w rozumieniu art. 398^2 § 1 k.p.c.
Skład orzekający
Jerzy Kuźniar
przewodniczący
Beata Gudowska
członek
Jerzy Kwaśniewski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o przyznanie emerytury, gdy rozstrzygnięcie dotyczy również wysokości świadczenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z dopuszczalnością skargi kasacyjnej w sprawach emerytalnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa jest interesująca dla prawników specjalizujących się w prawie ubezpieczeń społecznych, ponieważ dotyczy kluczowej kwestii proceduralnej – dopuszczalności skargi kasacyjnej, która może mieć wpływ na możliwość dochodzenia praw przez ubezpieczonych.
“Czy sprawa o emeryturę to tylko wysokość świadczenia? Sąd Najwyższy wyjaśnia dopuszczalność skargi kasacyjnej.”
Dane finansowe
WPS: 10 000 PLN
Sektor
ubezpieczenia społeczne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt II UZ 34/10 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Beata Gudowska SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2010 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 lipca 2010 r., uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego J. P. od wyroku tego Sądu z dnia 24 lutego 2010 r. oddalającego apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2009 r., oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 marca 2009 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2009 r. r. w sprawie o wysokość świadczenia. Podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej stanowiło ustalenie jej niedopuszczalności ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż dziesięć tysięcy złotych. Sprawa, której dotyczyła skarga kasacyjna - według oceny 2 Sądu Apelacyjnego – nie była sprawą o przyznanie lub o wstrzymanie emerytury, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Była natomiast „na etapie postępowania odwoławczego” sprawą o wysokość świadczenia, w związku z czym o dopuszczalności skargi kasacyjnej decydowała wartość przedmiotu zaskarżenia. Skoro zaś podana przez ubezpieczonego wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, to na podstawie art. 3986 § 2 skarga podlegała odrzuceniu. W zażaleniu ubezpieczony zarzucił naruszenie: art. 22 k.p.c. przez błędne zakwalifikowanie przedmiotu skargi jako żądanie zmiany wysokości świadczenia oraz art. 398 § 1 k.p.c., „gdyż przedmiot decyzji organu rentowego obejmuje sprawę wymienioną w przedmiocie zaskarżenia i taki sam jest przedmiot odwołania do Sądu Ubezpieczeń Społecznych”. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; o nadanie biegu złożonej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lutego 2010 r.; o zasądzenie na rzecz żalącego się kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Apelacyjny błędnie uznał, że przedmiotem dochodzonego w sprawie roszczenia jest świadczenie pieniężne. Tymczasem sporna kwestia, która stała się przedmiotem skargi kasacyjnej, polega na kwestionowaniu przyjętej przez organ rentowy i w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku podstawy wymiaru emerytury. Przedmiotem zaskarżenia nie jest wysokość przyznanego świadczenia, lecz prawo do innej emerytury, niż przyznana. Żalący się powołał pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2001 r., II UZ 82/01 – OSNP 2003/19/474. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zaskarżone postanowienie opiera się na ustaleniu, że na etapie postępowania odwoławczego sprawa, w której ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną była sprawa o wysokość świadczenia. Jednakże Sąd Apelacyjny nie wskazał podstaw powyższego ustalenia. Tymczasem z uzasadnienia wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. od którego ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną wynika, że przedmiotem postępowania 3 sądowego było odwołanie od dwóch decyzji ZUS – decyzji z dnia 20 marca 2009 r. i decyzji z dnia 10 kwietnia 2009 r. odmawiających wnioskodawcy „prawa do emerytury na ogólnych zasadach”. W decyzjach tych rozstrzygnięto również „o wysokości świadczenia” ale rozstrzygnięcie o tym pozostaje w ścisłym związku z odmową przyznania emerytury – jak to wyrażono – na ogólnych zasadach. W takiej sytuacji, skoro odwołujący się dochodząc wyższych świadczeń emerytalnych zaskarżył rozstrzygnięcie o nieprzyznaniu mu emerytury innej od tej, którą poprzednio miał (tzw. nauczycielskiej) i skoro kwestia ta objęta została także podstawą skargi kasacyjnej, przyznać należy rację żalącemu się, iż przedmiotem zaskarżenia odpowiednio do przedmiotu sprawy jest kwestia przyznania emerytury w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W podobnym kierunku interpretacji powyższego przepisu wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 listopada 2001 r. II UZ 82/01 (OSNP 2003/19/474) oraz w postanowieniu z dnia 13 maja 2004 r. II UZ 13/04 (OSNP 2004/23/409). Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy uwzględnił zażalenie stosując odpowiednio art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę