I UZ 11/06

Postanowienie z dnia 17 lipca 2006 r. 
I UZ 11/06 
 
Na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o wstrzyma-
nie wykonania prawomocnego orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną, do 
czasu ukończenia postępowania kasacyjnego (art. 388 § 1 k.p.c.), nie przysłu-
guje zażalenie do Sądu Najwyższego, gdyż nie jest to postanowienie kończące 
postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. 
 
Sędzia SN Katarzyna Gonera. 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lipca 
2006 r. sprawy z powództwa Tadeusza W. przeciwko „H.” SA w W. z udziałem inter-
wenienta ubocznego po stronie pozwanej „N.” Spółki z o.o. w W. o zadośćuczynienie 
i rentę, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w 
Łodzi z dnia 21 lutego 2006 r. [...] 
 
o d r z u c i ł   zażalenie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z 21 lutego 2006 r. [...] oddalił wnio-
sek strony pozwanej „H. SA w W. o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku 
Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 18 października 2005 r., którym zasądzono od strony 
pozwanej na rzecz powoda Tadeusza W. kwotę 25.000 zł z ustawowymi odsetkami 
tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 980 zł z ustawowymi odsetkami tytułem skapi-
talizowanej renty wyrównawczej. Strona pozwana zaskarżyła wyrok ten skargą kasa-
cyjną, w której zgłosiła - na podstawie art. 388 § 1 i 2 k.p.c. - wniosek o wstrzymanie 
wykonania wyroku do czasu ukończenia postępowania kasacyjnego lub uzależnienie 
wykonania tego wyroku od złożenia przez powoda stosownego zabezpieczenia oraz 
o ustalenie zabezpieczenia polegającego na wstrzymaniu wydania powodowi sum 
pieniężnych po ich ewentualnym wyegzekwowaniu od pozwanej.  

 
2
 
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z 21 lutego 2006 r., oddalające wniosek o 
wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji, zaskarżyła 
zażaleniem strona pozwana. Jako podstawę wniesienia zażalenia pozwana wskazała 
art. 3941 § 2 k.p.c. Zarzucając naruszenie art. 388 § 1 i 2 k.p.c., skarżąca wniosła o 
zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie jej wniosku, ewentualnie o 
uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpo-
znania Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
W związku z przedmiotem zaskarżonego postanowienia Sądu drugiej instancji 
oceny wymagała przede wszystkim dopuszczalność zażalenia. Zgodnie z art. 3941 
k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie: po pierwsze - na posta-
nowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwier-
dzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (§ 1), po drugie - w spra-
wach, w których przysługuje skarga kasacyjna, także na postanowienie sądu drugiej 
instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których 
mowa w art. 3981 k.p.c. (bo od tych przysługuje skarga kasacyjna), a także postano-
wień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej 
instancji (§ 2). 
 
Ze względu na przedmiot zaskarżonego postanowienia rozważenia wymagało, 
czy ma ono przymiot postanowienia kończącego postępowanie w sprawie w rozu-
mieniu art. 3941 § 2 k.p.c. Kwestia ta powinna być rozstrzygnięta z uwzględnieniem 
dotychczasowego stanowiska orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny. Przyj-
mują one zgodnie i jednolicie, że kończącym postępowanie jest tylko takie orzecze-
nie, którego uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co 
do istoty przez sąd danej lub wyższej instancji, jeżeli w chwili jego wydania sąd jest 
zwolniony z obowiązku dalszego rozpoznawania sprawy, albo postanowienie stwier-
dzające wystąpienie okoliczności powodującej niedopuszczalność kontynuowania 
postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej 
lub wyższej instancji, jeżeli w chwili jego wydania sąd jest zwolniony z obowiązku 
dalszego rozpoznawania sprawy. Inaczej mówiąc, za kończące postępowanie w 
sprawie nie może być uznane postanowienie dotyczące kwestii ubocznej, wpadko-
wej, niezwiązanej bezpośrednio z istotą sprawy (por. uzasadnienie postanowienia 

 
3
SN z 12 marca 2003 r., I PZ 162/02, OSNP 2004 nr 14, poz. 245). Postanowieniem 
kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. nie jest posta-
nowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania prawo-
mocnego orzeczenia, zaskarżonego skargą kasacyjną, do czasu ukończenia postę-
powania kasacyjnego lub o uzależnienie wykonania tego orzeczenia od złożenia 
przez powoda stosownego zabezpieczenia (art. 388 § 1 k.p.c.). 
Podobny pogląd został już przedstawiony w orzecznictwie. Sąd Najwyższy we 
wcześniejszych orzeczeniach stwierdził, że na postanowienie sądu drugiej instancji 
wstrzymujące lub odmawiające wstrzymania wykonalności orzeczenia sądu drugiej 
instancji nie przysługuje zażalenie (por. postanowienie SN z 23 listopada 2000 r., III 
CZ 107/00, niepublikowane), ponieważ postanowienie sądu drugiej instancji wstrzy-
mujące wykonalność lub odmawiające wstrzymania wykonalności wyroku nie jest 
postanowieniem kończącym postępowanie (por. orzeczenie SN z 30 stycznia 1935 
r., C.II 2387/34, OSP 1935 nr 12, poz. 722).  
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że na postanowienie sądu dru-
giej instancji oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzecze-
nia, zaskarżonego skargą kasacyjną, do czasu ukończenia postępowania kasacyj-
nego lub o uzależnienie wykonania tego orzeczenia od złożenia przez powoda sto-
sownego zabezpieczenia (art. 388 § 1 k.p.c.) nie przysługuje zażalenie do Sądu Naj-
wyższego. Rozstrzygnięcie to dotyczy kwestii niebędącej przedmiotem zasadniczego 
postępowania, a więc kwestii w tym sensie ubocznej. Wynika z tego, że zażalenie na 
postanowienie sądu drugiej instancji w tym przedmiocie jest niedopuszczalne. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił niedopuszczalne zażale-
nie na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 370 
i 373 k.p.c.  
========================================