I USK 371/24

Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez ubezpieczonego J. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Chorzowie w sprawie o przeliczenie wysokości emerytury. Sprawa dotyczyła wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 maja 2024 r., który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach, oddalając odwołanie ubezpieczonego. Sąd Okręgowy wcześniej zobowiązał organ rentowy do przeliczenia emerytury na podstawie art. 110a ustawy emerytalnej, uwzględniając wynagrodzenie z lat 1983-1991 oraz odtworzone wynagrodzenie z lat 1964-1982. Sąd Apelacyjny uznał jednak, że dowody dotyczące dodatków za pracę w niedziele, zmiany nocne oraz Karty Górnika z lat 1964-1982 były niewystarczające i zbyt ogólnikowe, aby uwzględnić je przy odtwarzaniu wynagrodzenia. W konsekwencji, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury okazał się niższy niż wymagane 250%. Ubezpieczony zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 382 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c.) oraz prawa do rzetelnego procesu (art. 45 Konstytucji RP, art. 6 EKPC). Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto na przesłance oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy, powołując się na utrwalone orzecznictwo, podkreślił, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych. Stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby naruszenia przepisów miały charakter kwalifikowany i były widoczne 'na pierwszy rzut oka'. Zarzuty dotyczące oceny dowodów i ustaleń faktycznych nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Dodatkowo, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na błędne powołanie się przez skarżącego na nieobowiązujący już przepis art. 328 § 2 k.p.c. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od skarżącego zwrot kosztów zastępstwa procesowego na rzecz organu rentowego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający