I UK 454/14

Sygn. akt I UK 454/14
POSTANOWIENIE
Dnia 27 maja 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogusław Cudowski
w sprawie z odwołania S. Spółki z o.o. w K.
‎
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N.
‎
o ustalenie wysokości składki na ubezpieczenie wypadkowe,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 maja 2015 r.,
‎
skargi kasacyjnej S.  Spółki z o.o. w K.  od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
‎
z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt III AUa 1048/13,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pełnomocnik odwołującego wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 8 maja 2014 r., zaskarżając go w całości.
Zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 w zw. z art. 31 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że jedynym dokumentem wskazującym na: 1) poszkodowanych w wypadkach przy pracy ogółem; 2) poszkodowanych w wypadkach przy pracy śmiertelnych i ciężkich; 3) zatrudnionych w warunkach zagrożenia, pozostaje formularz ZUS IWA, podczas gdy norma art. 34 ww. ustawy odnosi się wyłącznie do danych, o których mowa w art. 31, nie zaś do sposobu ich przekazywania. Skarżący argumentował, że treść normy wynikającej z tego przepisu odnosi się wyłącznie do danych, nie wskazuje na formę i sposób ich przekazywania, w szczególności w sytuacji gdy w danym roku ma miejsce wyłącznie jedno zdarzenie, na skutek którego poszkodowanym w wypadku pozostaje jedna osoba.
Jako okoliczność mającą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na jej oczywistą zasadność na podstawie art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Stwierdzono, że w tej sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 34 ww. ustawy, ponieważ jego literalne brzmienie odnosi się jedynie do danych wskazanych w art. 31, nie zaś do sposobu czy formuły ich przekazania. W tym kontekście sformułowano pytanie, a mianowicie „czy w sytuacjach incydentalnych, kiedy w danym roku poszkodowana w wypadkach pozostaje jedna osoba, pozyskane przez organ rentowy informacje pozwalają wykluczyć stan zawinienia płatnika przy wypełnianiu formularza ZUS IWA, w którym powołanej okoliczności nie ujawniono”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W ramach tzw. przedsądu, Sąd Najwyższy bada okoliczności wskazane w skardze jako okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (
postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08,
LEX nr 818572). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji.
Skarga kasacyjną jest oczywiście bezzasadna. Skarżący wskazał na występowanie w sprawie, jednocześnie, istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeby wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Obydwie te przesłanki przedsądu związano z art. 34 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (z treści skargi wynika, że chodziło o art. 34 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym jeżeli płatnik składek nie przekaże danych lub przekaże nieprawdziwe dane, o których mowa w art. 31, co spowoduje zaniżenie stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe, Zakład ustala, w drodze decyzji, stopę procentową składki na cały rok składkowy w wysokości 150% stopy procentowej ustalonej na podstawie prawidłowych danych, a płatnik składek zobowiązany jest opłacić zaległe składki wraz z odsetkami za zwłokę).
Kwestia wskazana przez skarżącego nie jest zagadnieniem prawnym, o którym mowa w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Formując pytanie mające stanowić zagadnienie prawne w rozumieniu tego przepisu, skarżący w istocie zmierza do wyjaśnienia skonkretyzowanego i zindywidualizowanego problemu, istotnego jedynie dla niego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego tymczasem podkreśla się, że istotne zagadnienie prawne musi mieć generalny i abstrakcyjny, ale zarazem realny (rzeczywisty) charakter; nie może więc być doniosłe jedynie dla zindywidualizowanej i skonkretyzowanej sytuacji występującej w sprawie objętej skargą kasacyjną (postanowienia SN z: 16 września 2002 r., I PKN 691/01, LEX nr 577450; 20 listopada 2003 r., I PK 436/03, niepubl. oraz 18 marca 2004 r., I PK 625/03, niepubl.).
W sprawie nie występuje również potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Skarżący nie wykazał, że art. 34 ww. ustawy budzi poważne wątpliwości oraz nie wskazał na czym te poważne wątpliwości polegają. Należy podkreślić, że z
adaniem Sądu Najwyższego działającego jako sąd kasacyjny nie jest zastępowanie sądów powszechnych w orzekaniu
ani też odpowiedź na wątpliwości skarżącego, które można wyjaśnić za pomocą obowiązujących reguł wykładni bądź w drodze prostego zastosowania przepisów (postanowienia SN z: 28 grudnia 2004 r., I UK 187/04, niepubl. oraz 29 października 2009 r., III CZP 74/09, LEX nr 551887).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.