I UK 41/05

Wyrokiem z dnia 20 października 2005 r. Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach oraz poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie, oddalając odwołanie Ryszarda S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie przyznania emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Sądy niższych instancji przyznały ubezpieczonemu prawo do emerytury, uznając, że przez okres uzupełniający staż do 15 lat wykonywał pracę w szczególnych warunkach w Hutniczym Przedsiębiorstwie Remontowym. Ustalenia te oparto na zeznaniach ubezpieczonego i świadków, wbrew dokumentom pracodawcy, które wskazywały na inne stanowiska. Sądy uznały, że wykonywana praca odpowiadała pracom wymienionym w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację organu rentowego, skupił się na kwestii prawidłowości wykazu prac w szczególnych warunkach. Stwierdził, że choć prace remontowe pieców hutniczych mogą być uznane za prace o znacznej szkodliwości dla zdrowia, to nie zostały one prawidłowo uwzględnione w obowiązujących wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia z 1983 r. Zarządzenie Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z 1989 r., które dodało stanowisko pracowników bieżącej konserwacji i remontów pieców, zostało uznane za wykraczające poza upoważnienie ustawowe, ponieważ nie przewidywało możliwości tworzenia nowych stanowisk pracy, a jedynie wskazywanie tych już istniejących w wykazach A i B. W związku z tym, że prace te nie zostały formalnie zaliczone do prac w szczególnych warunkach zgodnie z obowiązującymi przepisami, Sąd Najwyższy uznał, że ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający