I UK 385/10

Sygn. akt I UK 385/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 24 marca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) 
SSN Romualda Spyt 
SSA K. Staryk (sprawozdawca) 
 
w sprawie z odwołania J.-Bud-Tech Spółki z o. o.  
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
 z udziałem zainteresowanych: M. C. i in.,  
o podleganie ubezpieczeniu społecznemu, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 marca 2011 r., 
skargi kasacyjnej odwołującej się spółki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 
maja 2010 r.,  
 
 
umarza postępowanie kasacyjne. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Wyrokiem z dnia  4 maja 2010 r., Sąd Apelacyjny - Wydział Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu apelacji J.– Bud - Tech Spółki z o.o. od 
wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 
czerwca 2009 r., zmienił zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje organu 
rentowego w ten sposób, że stwierdził, iż w okresach wymienionych w tych 
decyzjach zainteresowani: /.../ nie podlegali obowiązkowo ubezpieczeniom 
emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu, jako osoby zatrudnione 
na podstawie umów zlecenia u płatnika składek J. – Bud - Tech Spółki z o.o., 

 
 
2 
zasądził od organu rentowego na rzecz J. – Bud - Tech Spółki z o.o kwotę 930 zł 
tytułem zwrotu kosztów procesu. 
        Wyrok 
Sądu 
Apelacyjnego 
zaskarżył 
w 
całości 
skargą 
kasacyjną 
pełnomocnik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, opierając skargę kasacyjną na: 
1/ na podstawie art. 3983 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. 
Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), tj. naruszeniu 
przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:  
-  art. 382 k.p.c., w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., poprzez 
niedokonanie ustaleń faktycznych, obejmujących fakty istotne dla rozstrzygnięcia 
sprawy, tj. czy w wyniku umów zlecenia zawartych pomiędzy zainteresowanymi a 
J. - Bud - Tech Sp. z o.o., zleceniobiorcy wykonywali pracę na rzecz pracodawcy, 
z którym pozostawali w stosunku pracy, 
      -  art. 386 § 1 k.p.c. w zw. 316 §1 k.p.c., poprzez niewłaściwe ich 
zastosowanie, w wyniku czego Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację Spółki, zmienił 
wyrok Sądu Okręgowego z 4 czerwca 2009 r., i poprzedzające go decyzje organu 
rentowego pomimo, że Sąd drugiej instancji nie dokonał ustaleń faktycznych co do 
faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie przyjął też za własne ustaleń 
faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji (z których jednoznacznie 
wynikało, że w wyniku umów zlecenia zawartych pomiędzy zainteresowanymi a J. 
- Bud - Tech Sp. z o.o., zleceniobiorcy wykonywali pracę na rzecz pracodawcy, z 
którym pozostawali w stosunku pracy). 
Z ostrożności procesowej skarżący podniósł również:  na podstawie art. 3983 
§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego 
(Dz.U. Nr 43, poz. 296, ze zm.):  
      
-  naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 a w zw. z art. 4 
pkt 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych 
(Dz.U. z 2009 r., nr 205, poz. 1585 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą 
na przyjęciu, że wynikające z przepisu rozszerzenie pojęcia pracownika na jego 
aktywność w ramach umowy cywilnoprawnej, jeżeli na jej podstawie świadczy 
pracę na rzecz własnego pracodawcy, jednoznacznie przemawia za uznaniem, iż 
również w sferze tej aktywności należy go uznać na potrzeby ubezpieczeń 
społecznych za pracownika tego właśnie pracodawcy, i to niezależnie od tego, czy 

 
 
3 
ową umowę cywilnoprawną zawarł bezpośrednio ze swoim pracodawcą, czy też jej 
stroną jest osoba trzecia, oraz że w każdym przypadku określonym w art. 8 ust. 2a 
ustawy, płatnikiem składek jest pracodawca, 
- naruszenie prawa materialnego art. 8 ust. 2a w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 
ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 
z 2009 r., nr 205, poz. 1585 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na 
przyjęciu, że przepis ten wymaga przeprowadzenia dowodu, że zawarte umowy 
cywilnoprawne w istocie spełniały warunki do uznania ich za umowy o pracę, 
- naruszenie prawa materialnego art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 
ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 
z 2009 r., nr 205, poz. 1585 ze zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na 
przyjęciu, że przepis ten nie stanowi dostatecznej podstawy prawnej objęcia 
obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, w przypadku związania stosunkiem 
o charakterze cywilnoprawnym wynikającym z faktu zawarcia z umów zlecenia z 
innym podmiotem niż pracodawca, w wyniku której praca była wykonywana na 
rzecz pracodawcy, a więc w warunkach objętych hipotezą normy prawnej art. 8 
ust. 2 a ustawy systemie ubezpieczeń społecznych, przy jednoczesnym uznaniu, 
że tytułu do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym nie można 
wyprowadzać z zawartej umowy zlecenia. 
Wskazując na powyższe wniósł o: 
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie 
sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie 
zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w całości i orzeczenie co do istoty 
sprawy poprzez oddalenie apelacji. 
      W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2011 r. pełnomocnik organu 
rentowego cofnął skargę kasacyjną z dnia 23 sierpnia 2010 r. od wyroku Sądu 
Apelacyjnego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 maja 2010 r. w 
sprawie o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, wnosząc o umorzenie 
postępowania w sprawie. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
 
4 
W wyniku nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawą z 
dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz 
ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98) 
kasacja została zastąpiona nadzwyczajnym środkiem odwoławczym określonym 
mianem skargi kasacyjnej. Dotychczasowy rozdział 11 działu V ("Środki 
odwoławcze") został uchylony, a skargę kasacyjną uregulowano w nowym, 
osobnym dziale Va. Skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń prawomocnych. Nie 
wywołuje ona skutku suspensywnego w postaci wstrzymania uprawomocnienia się 
zaskarżonego nią orzeczenia. Wprowadzenie przez ustawodawcę takiej konstrukcji 
skargi 
kasacyjnej 
wyklucza 
możliwość 
skutecznego 
cofnięcia 
pozwu 
w 
postępowaniu kasacyjnym.  
W postanowieniu z dnia 17.10. 2008 r. w sprawie I CSK 552/07 (LEX nr 
494147) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, iż cofnięcie skargi kasacyjnej jest 
czynnością procesową niepodlegającą kontroli sądu i prowadzi do umorzenia 
postępowania kasacyjnego. Kierując się treścią art. 39821 k.p.c.  należy stwierdzić, 
że w sprawach cywilnych wobec braku szczególnej regulacji – do cofnięcia skargi 
kasacyjnej stosuje się odpowiednio art. 391 § 2 k.p.c., co oznacza, że w razie 
takiego cofnięcia Sąd Najwyższy obligatoryjnie umarza postępowanie kasacyjne i 
orzeka, jak przy cofnięciu pozwu.  
Wyjątek od tej zasady jest przewidziany w sprawach z zakresu prawa pracy i 
ubezpieczeń społecznych. W tych sprawach dopuszczalność cofnięcia apelacji 
określa treść art. 469 k.p.c. wraz - z odpowiednio stosowanym - art. 203 § 4 k.p.c. 
Stosownie do art. 469 k.p.c. - sąd uzna zawarcie ugody, cofnięcie pozwu, 
sprzeciwu lub środka odwoławczego oraz zrzeczenie się lub ograniczenie 
roszczenia za niedopuszczalne także wówczas, gdyby czynność ta naruszała 
słuszny interes pracownika lub ubezpieczonego.  
W ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie nie występują okoliczności 
wymienione w tym przepisie. 
 
 Z tych względów Sąd Najwyższy wobec cofnięcia skargi kasacyjnej przez 
organ rentowy na podstawie art. 39821 k.p.c. umorzył postępowanie kasacyjne.