I UK 38/11

Wyrok z dnia 13 września 2011 r. I UK 38/11 Specjalne wynagrodzenie roczne (z tytułu „Karty Hutnika”) przysługu- jące pracownikom huty na podstawie układu zbiorowego pracy stanowi pod- stawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (§ 1 i § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe; Dz.U. Nr 161, poz. 1106 ze zm.). Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Romualda Spyt, Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 wrze- śnia 2011 r. sprawy z odwołania Huty B. Spółki z o. o. z siedzibą w D.G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o pisemną interpretację prze- pisów w sprawie wymiaru składek, na skutek skargi kasacyjnej Huty B. Spółki z o.o. z siedzibą w D.G. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 września 2010 r. […] 1) o d d a l i ł skargę kasacyjną; 2) zasądził od Huty B. Spółki z o.o. w D.G. na rzecz organu rentowego kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 10 marca 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. uznał za nieprawidłowe stanowisko płatnika składek Huty B. Spółki z o.o. w D.G. zawarte w złożonym w trybie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie dzia- łalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) wniosku o pisemną interpretację sposobu i zakresu stosowania przepisu § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpie- 2 czenie emerytalne i rentowe (Dz.U. Nr 161, poz. 1105 ze zm.; dalej jako rozporzą- dzenie w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru lub rozporzą- dzenie). Według organu ubezpieczeń społecznych, przyjęta przez płatnika składek interpretacja była nieprawidłowa, bo specjalne dodatkowe wynagrodzenie roczne z tytułu „Karty Hutnika”, przewidziane w art.18 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy obowiązującego w Hucie B., stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z dnia 9 listopada 2009 r. zmienił ją i uznał, że dokonana przez płatnika składek interpretacja zawarta we wniosku z 10 lutego 2009 r. o braku podstaw do odprowadzania składek na ubezpieczenia eme- rytalne i rentowe od dodatkowego wynagrodzenia rocznego z tytułu „Karty Hutnika” przewidzianego w art. 18 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Huty B. Spółki z o.o. była prawidłowa. Sąd ten ustalił, że obowiązujący u wnioskodawcy Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy z maja 2005 r. w art. 18 pkt 1 przewiduje, że niezależnie od określonych w tym układzie świadczeń pracownikowi przysługuje dodatkowe specjalne wynagrodzenie roczne z tytułu „Karty Hutnika” oraz tradycyjny dodatek z okazji obchodów „Dnia Hut- nika”, które to świadczenia są wypłacane zgodnie z załącznikiem nr 10 do Zakłado- wego Układu Zbiorowego Pracy. Załącznik ten, zatytułowany „Zasady przyznawania i wypłaty dodatkowego specjalnego wynagrodzenia rocznego z tytułu Karty Hutnika”, przewiduje, że specjalne wynagrodzenie roczne wynosi 5% podstawy po przepraco- waniu 5 lat i wzrasta o 1% za każdy następny rok pracy, aż do 20% podstawy po przepracowaniu 20 lat pracy. Jego wypłata następuje w maju. Uprawnionymi do jego otrzymania są pracownicy, którzy przepracowali pełny okres obliczeniowy i posiadają wymagany staż pracy w zakładach hutniczych. W załączniku są określone sytuacje, w których prawo do specjalnego wynagrodzenia nie przysługuje, a w których jego wysokość ulega obniżeniu. Ponadto, akt ten ustanawia 4 maja „Dniem Hutnika”, wol- nym od pracy. W ust. 5 pkt III załącznika przewidziano również wypłatę wszystkim pracownikom zatrudnionym w Hucie tradycyjnego dodatku z okazji „Dnia Hutnika”. Specjalne wynagrodzenie roczne wypłacane jest w formie pieniężnej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 18 w związku art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.; dalej jako 3 ustawa systemowa) podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i ren- towe dla osób zatrudnionych w ramach stosunku pracy stanowi osiągany przez te osoby przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewyko- rzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak rów- nież wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z podstawy wymiaru składek są wyłączone niektóre rodzaje przychodów szczegóło- wo wyliczone w § 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania pod- stawy wymiaru. Wśród nich w pkt 27 ust. 1 § 2 rozporządzenia wskazano dodatkowe świadczenia niemające charakteru deputatu przyznawane na podstawie przepisów szczególnych - kart branżowych lub układów zbiorowych pracy, tj. ekwiwalent pie- niężny z tytułu zwrotu kosztów przejazdów urlopowych, świadczenia na pomoce nau- kowe dla dzieci, świadczenia przyznawane z tytułu uroczystych dni, jak tradycyjne „barbórkowe", z wyjątkiem nagród pieniężnych wypłacanych z tytułu uroczystych dni. Zdaniem Sądu Okręgowego, przewidziane w art. 18 pkt 1 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Huty świadczenie w postaci dodatkowe- go wynagrodzenia rocznego nie ma charakteru deputatu, gdyż jest wypłacane w go- tówce, ma za to charakter branżowy i jest wypłacane na podstawie przepisów szcze- gólnych w postaci układu zbiorowego pracy. Równocześnie, zdaniem Sądu, świad- czenie to nie stanowi nagrody pieniężnej wypłacanej z tytułu uroczystego dnia, gdyż zarówno prawo do niego, jak i jego wysokość zależą od ziszczenia się szeregu prze- słanek pozytywnych i negatywnych, nie pozostawiając pracodawcy miejsca na do- wolność i uznaniowość. Użyte w przepisie § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru pojęcie „świadczenia” jest szer- sze niż pojęcie „nagrody pieniężnej” i obejmuje zarówno świadczenia niepieniężne, jak i te wyrażone w pieniądzu. Zdaniem Sądu Okręgowego, brak jest przeszkód do uznania, że świadczenie wypłacone w pieniądzu w związku z uroczystym dniem branżowym jest zwolnione z obowiązku naliczenia składek na ubezpieczenia spo- 4 łeczne. Wyrokiem z dnia 13 września 2010 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Katowicach, uznając zasadność wniesionej apelacji organu rentowego, zmienił zaskarżony wyrok i odwołanie wnioskodawcy oddalił. Sąd ten, powołując się na przepis § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru podkreślił, że regulacja ta stano- wiąca wyjątek od wskazanej w § 1 tego rozporządzenia reguły zobowiązującej do opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe winna być interpretowana bardzo ściśle. Podniósł, że pomimo braku ustawowego uregulowania rozróżniające- go wprost „barbórkowe" od nagród pieniężnych wypłacanych z tytułu uroczystych dni przy wykładni tych pojęć należy odwołać się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1981 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla pracowników gór- nictwa - Karty Górnika (Dz.U. z 1982 r. Nr 2, poz. 13 ze zm., dalej jako Karta Gór- nika), do którego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad ustalania podsta- wy wymiaru poprzez pojęcie „barbórkowego" nawiązuje. Karta Górnika w zakresie praw honorowych w przepisie § 3 ust. 2 ustanawia nagrody z okazji Dnia Górnika, w wysokości jednomiesięcznego a nawet jednodniowego wynagrodzenia, zaś w ust. 3 przewiduje, że pracownikom górnictwa przysługuje ponadto tradycyjne „barbórkowe" w naturze lub ekwiwalencie pieniężnym stanowiącym równowartość świadczenia w naturze. Ponad omawiane świadczenia honorowe Karta Górnika już jako przywilej w zakresie płac przewiduje także specjalne wynagrodzenia miesięczne, zróżnicowane z uwagi na charakter wykonywanej pracy oraz staż pracy (§ 9 Karty Górnika). W ocenie Sądu Apelacyjnego, z treści powyższych uregulowań wynika zatem, że co do zasady „barbórkowe" jest prawem honorowym, przyznawanym nie tylko z okazji uroczystego dnia, ale obok przyznawanych z tej okazji nagród pieniężnych, a ponadto przyznawanym w naturze, a tylko ewentualnie w ekwiwalencie. Odnosząc powyższe rozważania do regulacji prawnej zawartej w art. 18 pkt 1 Zakładowego Układu Zbiorowego dla Pracowników Huty Sąd wskazał, że pracownikom wniosko- dawcy przysługiwało zarówno dodatkowe specjalne wynagrodzenie roczne z tytułu „Karty Hutnika", jak i tradycyjny dodatek z okazji obchodów „Dnia Hutnika", przy czym oba te świadczenia były wypłacane zgodnie z zasadami określonymi w załącz- niku nr 10 do Zakładowego Układu Zbiorowego. Załącznik nr 10 ustalał bardzo szczegółowe zasady przyznawania „specjalnego wynagrodzenia rocznego", różni- cując go co do wysokości w zależności od posiadanego przez pracownika stażu 5 pracy i wskazując podstawę jego obliczenia w odniesieniu do rocznego wynagrodze- nia pracownika, a także zawierał regulacje określające, w jakich przypadkach spe- cjalne wynagrodzenie nie przysługuje, czy też ulega obniżeniu i o ile. Z kolei w pkt III ust. 5 i 6 załącznika określono zasady wypłacania „tradycyjnego dodatku z okazji Dnia Hutnika”. Dodatek te był wypłacany w dniu 10 maja danego roku wszystkim pracownikom zatrudnionym w Hucie, a jego wysokość ustalana była corocznie w ra- mach dysponowanych środków na wynagrodzenia w wysokości 100% średniej dniówki w Hucie. W ocenie Sądu, porównanie obu regulacji prawnych odnoszących się do „spe- cjalnego wynagrodzenia rocznego" i „tradycyjnego dodatku" ustanowionych w Zakła- dowym Układzie Zbiorowym z odpowiadającymi im świadczeniami honorowymi przewidzianymi w Karcie Górnika pozwala na przyjęcie, że jedynie „tradycyjny doda- tek" odpowiada analogicznym kryteriom jak „barbórkowe". Był bowiem świadczeniem wypłacanym z okazji „Dnia Hutnika", w ściśle określonym dniu, tj. 10 maja, a ponad- to, podobnie jak tradycyjne „barbórkowe", przysługiwał wszystkim pracownikom Huty w jednolitej, relatywnie niewielkiej wysokości. Można go tym samym uznać za prawo honorowe, symboliczne, w przeciwieństwie do „specjalnego wynagrodzenia roczne- go", które spełnia kryteria rocznej nagrody pieniężnej, przyznawanej nawet nie z ty- tułu uroczystego dnia, jako że sam UZP nie nawiązuje w tym zakresie do Dnia Hut- nika, tj. 4 maja, a jedynie do „Karty Hutnika", a jedynie wypłacanej w maju, przyzna- wanej tylko niektórym pracownikom, po spełnieniu szeregu warunków i w zróżnico- wanej wysokości, nieodpowiadającej jakiemukolwiek świadczeniu w naturze. Oceny tej nie może zmienić fakt zniesienia „tradycyjnego dodatku" postanowieniami Proto- kołu dodatkowego […] z dnia 17 kwietnia 2008 r., bowiem w niczym nie zmieniło to charakteru „specjalnego wynagrodzenia rocznego". W tym świetle bez znaczenia pozostaje fakt, że „specjalne wynagrodzenie roczne" jest przyznawane na podstawie układu zbiorowego pracy, czyli spełnia przesłankę określoną w § 2 ust. 1 pkt 27 roz- porządzenia, skoro nie spełnia przesłanki dalszej, tzn. nie jest świadczeniem przy- znawanym z tytułu uroczystego dnia, analogicznym do tradycyjnego „barbórkowego". Z powyższą interpretacją spornego przepisu nie zgodziła się Huta B. w złożo- nej przez siebie skardze kasacyjnej i zaskarżając w całości wyrok Sądu Apelacyjne- go w Katowicach, zarzuciła naruszenie § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z powołaniem się na powyższy zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty 6 poprzez zmianę zaskarżonej decyzji organu i uznanie za prawidłowe stanowiska skarżącego o braku podstaw do odprowadzania składek na ubezpieczenia emery- talne i rentowe od dodatkowego wynagrodzenia rocznego z tytułu Karty Hutnika. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że do roku 2008 w Hucie B. przy- sługiwały pracownikom dwa niezależne od siebie świadczenia: specjalne wynagro- dzenie roczne oraz tradycyjny dodatek, oba wypłacane z okazji Dnia Hutnika przypa- dającego na 4 maja. W roku 2008 protokołem dodatkowym nr 5 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy zniesiono świadczenie w postaci tradycyjnego dodatku, pozostawiając jako jedyne świadczenie branżowe dodatkowe specjalne wynagrodze- nie roczne wypłacane każdorazowo w maju danego roku. Wypłata tego świadczenia w dniu 4 maja, tj. w Dniu Hutnika, byłaby niemożliwa z uwagi na fakt, iż jest to dla pracowników Huty dzień wolny od pracy. Z tego też powodu jako okres wypłaty przyjęto miesiąc maj, co zdaniem skarżącego dotyczy wyłącznie trybu wypłacania świadczenia i nie wpływa na jego charakter jako świadczenia wypłacanego z tytułu uroczystego dnia. Ponadto według skarżącego, nie można przy interpretacji spornego przepisu odwoływać się do Karty Górnika z uwagi na to, że przywileje branżowe określone Kartą Górnika są uregulowane przepisami prawa, natomiast przywileje określone tzw. Kartą Hutnika wynikają w całości z uregulowań przepisów zbiorowego prawa pracy zawartych w zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy. Nie można zatem poprzez wykładnię przepisów Karty Górnika dokonywać oceny po- stanowień konkretnego zakładowego układu zbiorowego pracy obowiązującego w zupełnie innej branży przemysłu. Skarżący wskazał również, że przepisy Karty Gór- nika pochodzą z roku 1981, a więc są wcześniejsze niż przepisy rozporządzenia w sprawie wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, które pochodzą z roku 1998. Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że gdyby ustawodawca zamierzał wprost od- wołać się do przepisów Karty Górnika, to wskazałby w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru właściwe przepisy lub cały akt prawny. Według skarżącego, podkreślenia wymaga też fakt, że pojęcie „świadczenia" nie zostało zdefiniowane przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru i w związku z tym zakres znaczeniowy tego pojęcia na- leży interpretować dość szeroko, uwzględniając wszelkie świadczenia niemające charakteru nagrody, której definicji rozporządzenie również nie zawiera. Dodatkowe wynagrodzenie przyznawane pracownikom Huty B. niemające charakteru nagrody 7 należy zatem uznać za „świadczenie", a co za tym idzie za przychód niestanowiący podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Organ rentowy wnosił o odrzucenie, bądź oddalenie skargi kasacyjnej i o za- sądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z art. 18 ust. 1 ustawy systemowej wynika, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe pracowników stanowi przychód, o którym mowa w art. 4 pkt 9 ustawy, tj. przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z ty- tułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewyko- rzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak rów- nież wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Szczegółowy katalog wyłączeń niektórych rodzajów tych przychodów z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe zawiera § 2 rozporządzenia wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 21 ustawy systemowej. Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny, przepisy rozporządzenia jako ustanawiające wyjątki od zasady ustalania podstawy wymiaru składek od wszystkich przychodów ze sto- sunku pracy wykładane muszą być ściśle. W myśl § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia, podstawy wymiaru składek nie sta- nowią dodatkowe świadczenia niemające charakteru deputatu przyznawane na pod- stawie przepisów szczególnych - kart branżowych lub układów zbiorowych pracy, tj. ekwiwalent pieniężny z tytułu zwrotu kosztów przejazdów urlopowych, świadczenia na pomoce naukowe dla dzieci, świadczenia przyznawane z tytułu uroczystych dni, jak tradycyjne „barbórkowe”, z wyjątkiem nagród pieniężnych wypłacanych z tytułu uroczystych dni. Nie budzi wątpliwości, że katalog dodatkowych świadczeń niesta- nowiących podstawy wymiaru składek jest zamknięty; są nimi tylko świadczenia wy- 8 mienione w tym przepisie, a wśród nich świadczenia przyznawane z tytułu uroczys- tych dni na podstawie kart branżowych lub układów zbiorowych pracy. Bez wątpienia nie chodzi przy tym o każde świadczenie wypłacane pracownikom określonej branży w okresie, na który przypada ich święto. Precyzując pojęcie „świadczenia przyzna- wanego z tytułu uroczystych dni”, ustawodawca odwołał się bowiem do tzw. tradycyj- nego „barbórkowego”, stąd trudno odmówić racji Sądowi odwoławczemu, że kwestia charakteru tego ostatnio wymienionego świadczenia ma podstawowe znaczenie dla wykładni § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia w tej części, w której wyłącza z podstawy wymiaru składek inne świadczenia przyznawane z tytułu uroczystych dni. Nie budzi też wątpliwości, że w świetle § 3 ust. 3 Karty Górnika tradycyjne „barbórkowe” jest prawem honorowym, przyznawanym z okazji Dnia Górnika i co do zasady jako świadczenie w naturze, a tylko ewentualnie w ekwiwalencie pieniężnym. Zgodzić należy się z Sądem Apelacyjnym, że charakter analogiczny do tradycyjnego „barbór- kowego” miał w przypadku wnioskodawcy jedynie wypłacany w dniu 10 maja danego roku „tradycyjny dodatek z okazji Dnia Hutnika”, który przysługiwał wszystkim pra- cownikom Huty w jednolitej, niewielkiej wysokości (100% średniej dniówki w Hucie). Można go było zatem uznać za prawo honorowe, symboliczne, przysługujące z tytułu uroczystego dnia, podobnie jak tradycyjne „barbórkowe”. Takiego charakteru z pew- nością pozbawione jest zaś specjalne wynagrodzenie roczne przysługujące pracow- nikom wnioskodawcy na podstawie art. 18 pkt 1 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z maja 2005 r. Biorąc pod uwagę wynikające z załącznika nr 10 do układu za- sady przyznawania tego wynagrodzenia, jak i jego wysokość (między innymi roczny okres obliczeniowy, roczne wynagrodzenie jako podstawa do obliczenia wysokości specjalnego wynagrodzenia rocznego, wynoszącego od 5% do 20% podstawy w za- leżności od stażu pracy), uznać należy, że jest to dodatkowe wynagrodzenie roczne wypłacane nie z tytułu uroczystego dnia, a jedynie w okresie, na który przypada Dzień Hutnika, przysługujące pracownikom Huty na zasadach zbliżonych do analo- gicznych świadczeń wypłacanych pracownikom innych branż w oparciu o obowiązu- jące ich zakładowe źródła płacowe, czy też pracownikom sfery budżetowej na pod- stawie ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. Nr 160, poz. 1080 ze zm.). Brak jest zaś przesłanek do stwierdzenia, że w zamyśle ustawodawcy tego rodzaju dodatkowe przychody pracowników osiągnięte w ciągu roku miałyby nie stanowić podstawy wy- miaru składek na ubezpieczenia społeczne, skoro nawet nagrody pieniężne przy- 9 znawane z tytułu uroczystego dnia taką podstawę stanowią (§ 2 ust. 1 pkt 27 in fine rozporządzenia). Z tych względów Sąd Najwyższy za prawidłowy uznał pogląd Sądu Apelacyj- nego, że specjalne wynagrodzenie roczne przysługujące pracownikom wnioskodaw- cy z tytułu Karty Hutnika stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia eme- rytalne i rentowe, wobec czego z mocy art. 39814 k.p.c. i art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji. ========================================