I UK 364/04

Sygn. akt I UK 364/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 10 maja 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Hajn 
 
 
w sprawie z odwołania W. R. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. 
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2005 r., 
kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. 
z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/02, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. w sprawie W. R. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o rentę z tytułu 
niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową wyrokiem z 24 maja 2004 r. 
oddalił apelację wnioskodawcy. 
W kasacji wnioskodawca zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości, 
zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 1 ustawy z 12 
czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób 
zawodowych (t.j. Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz.144 ze zm., poprzez przyjęcie, ze 
wnioskodawca jest zdolny do pracy. Podniósł również zarzut naruszenia przepisów 
postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c., mające wpływy na 
wynik sprawy, a polegające na pominięciu przeprowadzenia dowodu. 

 
 
2 
W ocenie wnioskodawcy okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest 
konieczność udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy pod rządami art. 18 ust. 1 i 3 
ustawy z 12 czerwca 1975 r. z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych 
organy właściwe do orzekania o niezdolności do pracy wskutek choroby zawodowej 
miały obowiązek orzekania co do przekwalifikowania zawodowego, a także czy 
orzekające w sprawach o odpowiednie świadczenie Sądy miały obowiązek  
przeprowadzenia postępowania dowodowego na tą okoliczność, a zatem czy 
pominięcie takiego dowodu stanowi rażące naruszenie prawa.  
Mając powyższe na względzie autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku Sądu Apelacyjnego w K. w całości i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania temu Sądowi, a także o uchylenie w całości poprzedzającego go 
wyroku Sądu Okręgowego w K. z 15 października 2002 r. i przekazanie sprawy 
Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o 
zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym 
według norm przepisanych.  
 
 
  Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Należy przyjąć, pomimo że skarżący nie powołuje się wyraźnie na żadną ze 
wskazanych w art. 393 przesłanek uzasadniających przyjęcie kasacji do 
rozpoznania, że w istocie chodzi mu o występowanie w sprawie istotnego 
zagadnienia prawnego (art. 393 § 1 pkt 1). Jednak już tak nieprecyzyjne wskazanie 
okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania narusza przyjętą w 
orzecznictwie Sądu Najwyższego zasadę, że okoliczności te muszą być w treści 
kasacji jednoznacznie wyartykułowane, z odwołaniem się do właściwych przepisów 
procesowych - art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c - oraz do przesłanek tzw. przedsądu - art. 
393 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2001, IV CZ 200/01, 
LEX nr 52714). Skarżący powinien także wskazać na istotność zagadnienia i ją 
uzasadnić, czego w rozpatrywanej skardze nie uczynił. 
O odmowie przyjęcia niniejszej kasacji do rozpoznania decydują jednak przede 
wszystkim dwa względy. Po pierwsze. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem nie 
stanowi okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji występujące w sprawie 

 
 
3 
istotne zagadnienie prawne, które nie ma powiązania – poprzez wskazanie 
określonych konkretnych przepisów prawnych – z podstawami kasacji. Jeżeli 
wnoszący kasację powołuje się na istnienie istotnego zagadnienia prawnego, to 
zagadnienie to nie może występować abstrakcyjnie, lecz musi odnosić się 
przynajmniej do jednej z przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2002 r., II UKN 256/01, Prok. i Prawo 2002/10/44, 
postanowienie z 27 lutego 2003 r. I PK 373/02, niepubl. postanowienie Sądu 
Najwyższego z 4 września 2002 r., I PKN 682/01, OSNAP z 2000 r. nr 24 – 
wkładka poz. 5). Takiego powiązania w niniejszej kasacji zabrakło. Co prawda jej 
autor powołuje w podstawach kasacji i w sformułowanym zagadnieniu art. 18 ust. 1 
ustawy z  12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i 
chorób zawodowych (Dz.u.83.30.144 ze zm.), jednakże zagadnienie to dotyczy 
najwyraźniej art. 18 ust. 3, którego naruszenia w podstawach kasacji nie 
zarzucono. Po drugie, zagadnienie to sprowadza się w istocie do tego, czy w 
określonych 
w 
nim 
okolicznościach 
sąd 
miał 
obowiązek 
przeprowadzić 
postępowanie dowodowe, przy czym nie jest do końca jasne, na jaką okoliczność to 
postępowanie powinno zdaniem skarżącego być prowadzone. Jest oczywiste, że 
taki obowiązek nie wynika z przytoczonych w pytaniu przepisów prawnych, a 
ocena, czy sąd powinien z urzędu (bo to chyba skarżący ma na myśli) prowadzić 
postępowanie dowodowe, nie może być generalnie rozstrzygnięta, lecz zależy od 
okoliczności konkretnej sprawy. W związku z tym nie może ona stanowić 
zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do 
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.