I UK 252/05

Sygn. akt I UK 252/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
 
w sprawie z odwołania E. R. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. 
o rentę z tytułu niezdolności do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych 
i Spraw Publicznych w dniu 20 lutego 2006 r., 
kasacji odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. 
z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/02, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2004 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację E. R. od 
wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 15 maja 
2002 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń 
Społecznych – Oddział w R., odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do 
pracy. 
 
W kasacji od powyższego wyroku wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa 
procesowego, „a w szczególności art. 227 k.p.c. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich 
istotnych okoliczności sprawy przez zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności występujących 
pomiędzy opiniami biegłych a dokumentacją medyczną leczenia diabetologicznego w 
Klinice Śląskiej Akademii Medycznej” oraz art. 233 k.p.c. „przez przekroczenie zasady 
swobodnej oceny dowodów i bezkrytyczne przyjęcie opinii biegłych jako podstawy 
rozstrzygnięcia w sprawie, a jednocześnie nieprzeprowadzenie dalszego postępowania 

 
 
2 
dowodowego w sytuacji, gdy opinie biegłych pozostają w sprzeczności z diagnozą Kliniki 
Chorób Wewnętrznych i Diabetologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, 
albowiem wyniki przeprowadzonych tam badań w sposób zasadniczy różnią się od 
wyników tych badań, które stanowiły podstawę wydania opinii biegłych”, a nadto 
naruszenie prawa materialnego, „a w szczególności ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o 
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z ustawą 
wypadkową przez niezastosowanie przepisów o niezdolności do pracy”. Jako 
okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący wskazał, iż „w 
sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne wymuszające zajęcie stanowiska przez Sąd 
Najwyższy, a sprowadzające się do tego, czy Sąd Apelacyjny słusznie postąpił wydając 
wyrok w takim stadium postępowania dowodowego, które nie dojrzało do rozstrzygnięcia, 
albowiem opinie biegłych oparte zostały na takich wynikach badań, które nie są 
miarodajne, albowiem pozostają w sprzeczności z wynikami badań przeprowadzonych w 
Klinice Chorób Wewnętrznych i Diabetologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach”. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Z przepisu art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy może odmówić 
przyjęcia kasacji do rozpoznania między innymi wtedy, gdy nie występuje w sprawie 
istotne zagadnienie prawne. Zagadnienie prawne jest to zagadnienie, które wiąże się z 
określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego lub uregulowaniem 
prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej 
sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Wskazanie zagadnienia 
prawnego uzasadniającego rozpoznanie kasacji powinno zatem nastąpić przez 
określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazaniu 
argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero bowiem wówczas Sąd 
Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście 
zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01 – OSNC z 2002 r. nr 1, poz. 11, z dnia 
13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01 – OSNP z 2004 r. nr 9, poz. 158 oraz z dnia 14 lutego 
2003 r., I PK 306/02 – Wokanda z 2004 r. nr 7-8, poz. 51). Tymczasem skarżący 
sformułował zagadnienie, nazywając je zagadnieniem prawnym, z pomięciem 
jakichkolwiek przepisów prawa odnoszących się do poruszonych przez siebie kwestii. 
Ponadto rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego nie może się sprowadzać do odpowiedzi 
na zarzuty skarżącego skierowane pod adresem zaskarżonego orzeczenia ani też do 
odpowiedzi na wątpliwości skarżącego, które można wyjaśnić za pomocą obowiązujących 

 
 
3 
reguł wykładni bądź w drodze prostego zastosowania przepisów. Nie jest więc 
zagadnieniem prawnym, wymagającym zaangażowania Sądu Najwyższego, odpowiedź 
na pytanie skarżącego, czy Sąd Apelacyjny słusznie postąpił wydając wyrok w takim 
stadium postępowania, które nie dojrzało do rozstrzygnięcia. Odpowiedź na to pytanie 
wynika bowiem przede wszystkim z przepisów art. 217 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 
k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c., czy też wreszcie art. 382 k.p.c. 
 
Z tych względów na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił 
przyjęcia kasacji rozpoznania.