I UK 241/04

Sygn. akt I UK 241/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Roman Kuczyński 
 
 
w sprawie z odwołania S. . 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł. 
o emeryturę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r., 
kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. 
z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
Uzasadnienie 
 
  
Wyrokiem z dnia 5 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w Ł. oddalił apelację S. T. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych w Ł.z dnia 14 maja 2003 r., którym oddalone zostało 
jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w Łodzi o 
odmowie przyznania ubezpieczonej prawa do emerytury. 
Swoje roszczenia ubezpieczony wywodził z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 
1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 
162, poz. 1118 ze zm.), wnosząc o uznanie jego pracy w szczególnych warunkach i 
związku z tym przyznanie emerytury w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 
wyżej wymienionej ustawy.  

 
 
2 
Kasacja 
powoda 
zarzuca 
powyższemu 
wyrokowi 
naruszenie 
prawa 
materialnego - art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i 
rentach z FUS w związku z  § 3 i § 4  oraz  działem VIII pkt 2 załącznika do 
Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 02 1983r w sprawie wieku emerytalnego 
pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub  w szczególnym 
charakterze (Dz.U. Nr 8, poz 43 ze zm.). Naruszenie przepisów postępowania – art. 
233 § 1 k.p.c. 
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje istotne 
zagadnienie prawne - odnoszące się do wykładni i zastosowania art. 233 § 1 k.p.c. 
 
      Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 
    
     Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art.3933 k.p.c. podlega dalszej 
kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują 
okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.393 § 1 i 2 k.p.c.) a 
mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na 
przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły 
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 10 maja 2001r., II CZ 35/01,M.Prawn. 2001,nr 13,poz.670), czy istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także 
potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je 
wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze 
sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone 
orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się 
jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy 
sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie 
przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność 
postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze 
pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co 
podlega ocenie w ramach przedsądu. 

 
 
3 
     Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się  
występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W 
szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki 
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią 
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich 
stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia 
zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu 
faktycznego.  
  
 Dokonana w ramach art. 233 k.p.c., w zaskarżonym wyroku ocena 
wykonywanej pracy wnioskodawcy w charakterze kierowcy, oparta na wynikach 
postępowania dowodowego (zeznania świadków i ubezpieczonego) nie pozwoliła 
na  przyjęcie za udowodnione 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ponadto 
przy ustalonym w tej mierze orzecznictwie,  ocena dokonana na podstawie art. 233 
k.p.c. nie może być rozpatrywana w kategoriach istotnego zagadnienia prawnego 
czy konieczności wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, 
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. 
 
Kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które ani nie 
budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w praktyce. 
Z  powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości 
naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności 
postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do 
rozpoznania.