I UK 235/04

Sygn. akt I UK 235/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Roman Kuczyński 
 
 
w sprawie z odwołania S. B. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł. 
o rentę inwalidy wojennego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r., 
kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. 
z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
odrzuca kasację. 
 
 
                                     
Uzasadnienie 
 
  
Wyrokiem z dnia 14 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w Ł. oddalił apelację S. Bł. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych w Ł.z dnia 3 marca 2003r., oddalającego odwołanie 
ubezpieczonego o przyznanie - przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w 
Ł., prawa do renty inwalidy wojennego. 
Kasacja ubezpieczonego zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie 
przepisów postępowania – art. 383 k.p.c., poprzez pominiecie materiału zebranego 
w postępowaniu. 
 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 

 
 
2 
 
  
Kasacja okazała się niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na gruncie 
stosowania przepisu art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 
czerwca 2000 r., utrwalone zostało stanowisko Sądu Najwyższego, iż niewskazanie 
podstawy kasacji oraz jej uzasadnienia uniemożliwia badanie zasadności skargi, a 
więc rozpoznanie sprawy, co uprawnia do odrzucenia kasacji na podstawie art. 
3938 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 
24/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 13, poz. 242, z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN 
22/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 5, poz. 74 i szereg późniejszych). 
Od dnia  1 lipca 2000 r. przepis art. 3933 k.p.c., w brzmieniu nadanym 
ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania 
cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji 
(Dz. U. Nr 48, poz. 554) został poszerzony o dodatkowe wymaganie, a mianowicie 
przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Wymaganie to 
stanowi konsekwencję wprowadzenia przez wyżej powołaną ustawę tzw. 
przedsądu uregulowanego nowym brzmieniem art. 393 k.p.c., który stanowi, że Sąd 
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie 
występuje istotne zagadnienie prawne lub nie istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności 
w orzecznictwie; Sąd Najwyższy może również odmówić przyjęcia kasacji, jeżeli 
jest ona oczywiście bezzasadna. Ograniczeń tych nie stosuje się, jeżeli zaskarżone 
orzeczenie 
oczywiście 
narusza 
prawo, 
albo 
gdy 
zachodzi 
nieważność 
postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Jeżeli zatem przepis art. 3933 § 1 pkt 3 wymaga 
przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, zaś pkt 2 
wymaga przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, to obydwa te 
wymagania należy traktować  równorzędnie i orzecznictwo Sądu Najwyższego 
zapadłe na tle stosowania przepisu art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym 
przed dniem 1 lipca 2000 r. zachowuje pełną aktualność. W przedmiotowej sprawie 
zaskarżone orzeczenie zapadło po dniu 1 lipca 2000 r., a zatem kasacja od tego 
orzeczenia winna wskazywać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich 
uzasadnienie, ale także przedstawiać okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie. 

 
 
3 
Tymczasem kasacja temu wymaganiu w niniejszej sprawie nie czyni zadość, 
bowiem w ogóle się w tej kwestii nie wypowiada (tj. odnośnie postanowień art. 3933 
§ 1 pkt 3 k.p.c.). 
 
Sąd Najwyższy  doszedł zatem do przekonania, że kasacja jest dotknięta 
brakiem nieusuwalnym, a tym samym niedopuszczalna, i w oparciu o art. 3937 § 2 
k.p.c. postanowił jak w sentencji.