I UK 223/04

Sygn. akt I UK 223/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 21 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Roman Kuczyński 
 
 
w sprawie z powództwa W. J. 
przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej - Kopalni Węgla Kamiennego "S." w 
K. 
o rentę wyrównawczą, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. 
z dnia 26 marca 2004 r., sygn. akt III APa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
                                      
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację W. 
J. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z 
dnia 24 września 2003r, którym oddalone zostało jego powództwo o 
zadośćuczynienie w kwocie 12000 zł oraz rentę wyrównawczą w kwocie 600 zł 
miesięcznie od pozwanej Kampanii Węglowej KWK „S.” w K. 
Swoje roszczenia powód wywodził ze skutków choroby pracowniczej, za którą 
odpowiedzialność ponosi strona pozwana. 
Kasacja powoda zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa 
materialnego - art. 5 k.c., art. 442 § 2 k.c., 444 § 2 k.c., 445 k.c. i naruszenie 
przepisów postępowania – art. 233 k.p.c. 

 
 
2 
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje ona zagadnienie 
prawne – „(...) potrzebę  interpretacji art. 442 § 1 k.c. w odniesieniu  do ustalenia 
momentu powzięcia przez powoda wiadomości o doznanej szkodzie, co sprowadza 
się do odpowiedzi na pytanie: czy przedstawiony przez Sąd Apelacyjny w 
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, że moment powzięcia  wiadomości o 
szkodzie  w wyniku ustaleń i decyzji wydanych przez kompetentne placówki 
medyczne a w szczególności Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 lipca 
1999r. o odmowie stwierdzenia  choroby zawodowej jest równoznaczny z 
powzięciem wiadomości o szkodzie w dochodach.” 
 
        Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 
    
       Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 3933 k.p.c. podlega dalszej 
kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują 
okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a 
mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na 
przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły 
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także 
potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je 
wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze 
sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone 
orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się 
jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy 
sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie 
przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność 
postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze 
pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co 
podlega ocenie w ramach przedsądu. 

 
 
3 
     Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się  
występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W 
szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki 
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią 
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych    przepisów ani zasady ich 
stosowania. Treść wskazanych przez powoda przepisów jest zresztą jednoznaczna 
i aktualna  zarówno  ich wykładnia jak i  ich zastosowanie nie budzi wątpliwości w 
orzecznictwie. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia 
zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu 
faktycznego.  
Orzecznictwo Sądu Najwyższego, w spornej kwestii, zgodne jest co do tego, 
że w odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych (w tym i zadośćuczynienia) 
wywodzonych z choroby zawodowej spowodowanej deliktem termin przedawnienia 
określony w art. 442 § 1 zd. 2 k.c. rozpoczyna bieg od ostatniego dnia zatrudnienia 
narażającego poszkodowanego na czynniki szkodliwe dla zdrowia. Pogląd ten jest 
utrwalony. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2004 r.,  II UK 
452/03, niepublikowany). 
Według art. 442 § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czy-
nem niedozwolonym przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym 
poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej 
naprawienia, przy czym bieg przedawnienia rozpoczyna się, gdy nie tylko szkoda 
nastąpi, ale gdy dowie się o niej poszkodowany (świadomość doznanej szkody - 
por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1963 r., 
III PO 6/62 - OSNCP 1964, poz. 87), mając również świadomość co do osoby 
zobowiązanej do jej naprawienia. Gdy na skutek wypadku przy pracy lub choroby 
zawodowej pracownik traci całkowicie lub częściowo zdolność do pracy, to szkoda 
występuje w tym samym czasie, tj. wraz z tymi skutkami.  
Podobnie w przypadku powzięcia przez pracownika wiadomości o poniesio-
nym uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawo-
dową, który doprowadził do utraty zdolności do pracy, chwila ta jest początkiem 
biegu przedawnienia, wtedy bowiem występuje "świadomość doznanej szkody". 

 
 
4 
Wystąpienie więc z powództwem po upływie trzech lat od tak ustalonej daty 
zdarzenia czyni koniecznym wykazanie - udowodnienie - późniejszego dowiedzenia 
się o podanych wyżej okolicznościach, przy czym dotyczy to samego wystąpienia 
szkody, a nie jej zakresu.  
Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowego stanu faktycznego, należy 
zauważyć, że powód w momencie rozwiązania z pozwanym umowy o pracę miał 
już świadomość powstania szkody i osoby zobowiązanej do jej naprawienia, skoro 
wystąpił z wnioskiem do ZUS o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do 
pracy.  
Potwierdzają ten stan rzeczy:  decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych   
z dnia  2  lipca 1999 r. o przyznaniu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy 
oraz decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 15 lipca 1999 r., której 
wydanie stworzyło dla powoda  możliwość dochodzenia roszczeń przed Sądem.  
  Z  powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się także 
oczywistości naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając 
nieważności postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia 
kasacji do rozpoznania.