I UK 20/05

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. w Warszawie sprawy G. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. o podleganie ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej na skutek odwołania G. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. z dnia 4 kwietnia 2024 r. numer (...) 1. 
        zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że stwierdza, że G. B. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom w okresach od 2 października 2017r. do 31 października 2019r., od 1 listopada 2019r. do 31 grudnia 2019r. i od 1 stycznia 2020r. do 31 marca 2022r., natomiast nie podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom w okresie od 1 kwietnia 2022r. do 31 grudnia 2022r., 2. 
        zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. na rzecz G. B. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od daty uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. sędzia Agnieszka Stachurska UZASADNIENIE W dniu 2 maja 2024r. G. B. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. z dnia 4 kwietnia 2024r., nr (...) , zarzucając jej brak wszechstronnej analizy stanu faktycznego i błędną ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia w okresie od 1 kwietnia 2022r. do 31 grudnia 2022r. Odwołująca się wniosła o: 1) 
        zmianę decyzji w części poprzez stwierdzenie, że podlegała obowiązkowi ubezpieczenia jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą w okresach: od 2 października 2017r. do 31 października 2019r., od 1 listopada 2019r. do 31 grudnia 2019r. oraz od 1 stycznia 2020r. do 31 marca 2022r.; 2) 
        zasądzenie od ZUS na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu odwołania G. B. wskazała, że stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest błędne, ponieważ opiera się na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych, które nie biorą pod uwagę złożonych przez nią wyjaśnień. Ponadto podniosła, że dokumenty, na podstawie których organ rentowy oparł decyzję, nie potwierdzają faktu wykonywania przez nią działalności gospodarczej w okresie od kwietnia 2022r. do grudnia 2022r. W dalszej części odwołująca się wyjaśniła, że działalność gospodarczą prowadziła w rzeczywistości do 31 marca 2022r. W marcu 2022r. przekazała do obsługującego ją biura księgowego informację, że zamierza zaprzestać prowadzenia działalności z końcem miesiąca, w związku z czym poprosiła księgową o zawieszenie działalności z dniem 1 kwietnia 2022r. Po tej dacie nie prowadziła już działalności gospodarczej, nie wystawiała i nie przyjmowała faktur, nie rozliczała kosztów działalności, nie dokonywała sprzedaży towarów oraz nie przekazywała żadnych dokumentów do biura rachunkowego. W dniu 10 lipca 2022r. dokonała jedynie wpłaty składek na rachunek indywidualny jako zaległości za okres styczeń 2022r. – marzec 2022r., a nie - jak błędnie ocenił ZUS - za okres sporny, tj. kwiecień 2022r. – grudzień 2022r., kiedy działalność była zawieszona (odwołanie z 29 kwietnia 2024r. – k. 3 – 5 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. wniósł o oddalenie odwołania i o zasądzenie od G. B. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając wskazane stanowisko, organ rentowy opisał przebieg postępowania wyjaśniającego, a także wskazał, że odwołująca się podnosiła w jego toku, że działalności gospodarczej nie prowadziła już od kwietnia 2022r., jednakże z uwagi na składanie dokumentów rozliczeniowych aż do grudnia 2022r. oraz dokonanie wpłat z tytułu składek ZUS w dniu 10 lipca 2022r., w ocenie organu rentowego, nie można było przyjąć, że działalność nie była faktycznie prowadzona do końca grudnia 2022r. (odpowiedź na odwołanie z dnia 29 maja 2024r. – k. 30 – 31 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: G. B. w dniu 27 września 2017r. zgłosiła w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej rozpoczęcie prowadzenia od 2 października 2017r. działalności gospodarczej pod firmą (...) (NIP (...) , REGON (...) ). Przeważający przedmiot działalności został określony kodem PKD 18.14.Z - introligatorstwo i podobne usługi, a pozostały przedmiot działalności stanowiła m.in. produkcja papieru falistego i tektury falistej oraz opakowań z papieru i tektury, a także produkcja pozostałych wyrobów z papieru i tektury, pozostałe drukowanie i działalność usługowa związana z przygotowywaniem do druku (dane z CEIDG – k. 16 - 17 a.s.). Faktycznie w ramach prowadzonej działalności G. B. wykonywała papeterię ślubną – ozdobne zaproszenia na ślub (zeznania G. B. – k. 111 – 112 a.s., zeznania świadka A. C. – k. 152 a.s.). W związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej od 2 października 2017r. była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego w okresach:  od 2 października 2017r. do 31 października 2019r. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, niemająca ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, dla której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia – kod 0570;  od 1 listopada 2019r. do 31 grudnia 2019r. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, niemająca ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, dla której podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi zadeklarowana kwota nie niższa niż 60% kwoty prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia – kod 0510;  od 1 stycznia 2020r. do 31 marca 2022r. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, niemająca ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, dla której podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne uzależniona jest od dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej w poprzednim roku kalendarzowym – kod 0590 – mały ZUS plus (bezsporne). (...) działalności gospodarczej w zakresie księgowości G. B. zleciła księgowej A. C. prowadzącej biuro rachunkowe (...) w G. przy ul. (...) . A. C. na mocy pełnomocnictwa udzielonego w dniu 10 października 2018r. była także osobą upoważnioną do reprezentowania G. B. w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej przez Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (pełnomocnictwo – nienumerowana karta akt ZUS). W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą G. B. osiągnęła:  w 2017r. przychód w kwocie 13.467,25 zł, w tym dochód w kwocie 769,57 zł;  w 2018r. przychód, który wyniósł 45.535,75 zł, w tym dochód w kwocie 6.625,62 zł;  w 2019r. przychód, który stanowiła kwota 18.877,94 zł, a dochód w kwocie -1.948,78 zł;  w 2020r. przychód w kwocie 255,90 zł, a dochód w wysokości -8.212,68 zł. W latach 2021 – 2022 działalność G. B. nie wygenerowała przychodu, tylko koszty i straty, które wyniosły: w 2021r. - 5.647,48 zł, a w 2022r. - 4.945,21 zł (informacja Naczelnika Urzędu Skarbowego G. – nienumerowana karta akt ZUS; zestawienie dochodów płatnika za lata 2017 – 2022 – nienumerowana karta akt ZUS; dokument PIT-36 za 2022r. – k. 21 – 26 a.s.; dokument PIT B za 2022r. – k. 27 a.s.). Marzec 2022r. był ostatnim miesiącem, w którym G. B. przysługiwała ulga w opłacaniu składek, tzw. mały ZUS plus. W związku z końcem okresu tej ulgi oraz z uwagi na nieosiągnięcie w związku z działalnością dochodu już w poprzednim roku, G. B. rozmawiała z księgową A. C. o zawieszeniu działalności gospodarczej. Ostatecznie jednak, pomimo odbytej na ten temat rozmowy, działalność gospodarcza nie została zawieszona. Ubezpieczona pozostawała w przekonaniu, że czynności tej w CEIDG dokona księgowa A. C. . Z kolei A. C. nie dokonała takiego zgłoszenia z uwagi na brak uprawnień w tym zakresie. O tym fakcie podczas rozmowy informowała G. B. . Ostatecznie jednak, w wyniku nieporozumienia i niewłaściwego zrozumienia przez G. B. stanowiska księgowej, działalności nikt nie zawiesił i dalej po 31 marca 2022r. ubezpieczona figurowała w CEIDG jako aktywny przedsiębiorca. W tym czasie pozostawała w przekonaniu, że działalność została zawieszona przez A. C. , a A. C. – nie mając informacji od ubezpieczonej o zawieszeniu działalności – kontynuowała składanie deklaracji ZUS DRA za kolejne miesiące roku 2022r. tj. za okres od kwietnia do grudnia. Ponadto, w dniu 27 stycznia 2023r. wysłała do ZUS dokument zgłoszenia G. B. do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z kodem 0510 od 1 stycznia 2023r. (zeznania G. B. – k. 111 – 112 a.s.; zeznania świadka A. C. – k. 152 a.s.). G. B. w 2022r. nie prowadziła sprzedaży zaproszeń, nie otrzymywała zamówień i nie dokonywała zakupu materiałów potrzebnych do produkcji zaproszeń. Nie dostarczała do biura rachunkowego żadnych faktur sprzedaży ani zakupu. Księgowa, w ramach zawartej umowy, była zobowiązana jedynie do wysyłania do ZUS deklaracji oraz wiadomości e-mail o podatkach. Należności podatkowych w roku 2021 i w roku 2022 nie było jednak z racji nieosiągania dochodu (zeznania G. B. – k. 111 – 112 a.s.; zeznania świadka A. C. – k. 152 a.s.). W podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez księgową G. B. za miesiące od kwietnia 2022r. do grudnia 2022r. wykazane zostały tylko wydatki wynikające z kosztu stałego, jakim był koszt usługi księgowej oraz koszty amortyzacji środków trwałych. Natomiast pozycje „wartość sprzedanych towarów”, „pozostałe przychody”, „zakup towarów handlowych i materiałów”, „koszty” czy „wydatki” (poza ww. amortyzacją i usługą księgową) wykazywały wartości zerowe (dane z podatkowej księgi przychodów i rozchodów – k. 6 – 15 a.s.; faktury za usługę księgową za okres od kwietnia 2022r. do grudnia 2022r. – k. 117 – 125 a.s.; plan amortyzacji środków trwałych za kwiecień 2022r. – grudzień 2022r. – k. 126 – 135 a.s.). Poza zakresem kompetencji księgowej A. C. było nadzorowanie tego, czy G. B. jako płatnik uiszcza należności do ZUS i US. A. C. dbała tylko o to, by płatność za jej usługę była realizowana, a mimo tego także wobec niej -podobnie, jak i w przypadku składek do ZUS – G. B. miała zaległość (zeznania świadka A. C. – k. 152 a.s.). W dniu 5 lutego 2023r. G. B. dokonała w CEIDG wpisu o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej z datą wsteczną od 1 kwietnia 2022r. (dane z CEIDG – k. 16 -17 a.s.). W dniu 10 lipca 2022r. G. B. zapłaciła trzy zaległe składki ZUS. Były to należności za okres styczeń 2022r. – marzec 2022r. (zeznania G. B. – k. 111 – 112 a.s.). W celu ustalenia okresu podlegania G. B. do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. wszczął postępowanie wyjaśniające, o czym poinformował ubezpieczoną pismem z dnia 6 lutego 2024r., znak: (...) - (...) (zawiadomienie – nienumerowana karta akt ZUS). Następnie pismem z dnia 5 marca 2024r. organ rentowy zawiadomił G. B. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego (zawiadomienie – nienumerowana karta akt ZUS). W dniu 4 kwietnia 2024r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. wydał decyzję nr (...) , w której stwierdził, że G. B. podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom/u jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą od 2 października 2017r. do 31 października 2019r., od 1 listopada 2019r. do 31 grudnia 2019r. oraz od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2022r. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że jako datę zaprzestania prowadzenia przez G. B. działalności gospodarczej przyjął 31 grudnia 2022r. z uwagi na złożenie przez nią dokumentów rozliczeniowych aż do grudnia 2022r. oraz dokonanie wpłaty składek w dniu 10 lipca 2022r. (decyzja z dnia 4 kwietnia 2024r. – nienumerowana karta akt ZUS). W dniu 6 marca 2024r. G. B. złożyła za pośrednictwem portalu PUE ZUS pismo ogólne, z którego wynikało, że wnosi o wyzerowanie deklaracji DRA, składanych przez biuro księgowe bez jej wiedzy. Ponadto wyjaśniła, że działalność zawiesiła z dniem 1 kwietnia 2022r. i od tego czasu nie wykonywała jej, a zgłoszenia faktu zawieszenia działalności gospodarczej dokonała z opóźnieniem z powodu nieporozumienia z biurem księgowym (pismo ogólne z dnia 6 marca 2024r. – k. 18 akt ZUS). Organ rentowy nie odniósł się do pisma G. B. z dnia 6 marca 2024r. złożonego przez PUE ZUS (bezsporne), wobec czego w dniu 12 kwietnia 2024r. ubezpieczona stawiła się w placówce organu rentowego i ponownie złożyła pismo o treści tożsamej do pisma z dnia 6 marca 2024r., uszczegóławiając, że domaga się wyzerowania deklaracji ZUS DRA za okres od kwietnia 2022r. do grudnia 2022r. Do pisma dołączyła skorygowane deklaracje ZUS DRA za ww. miesiące, wykazując w nich zerowe kwoty (pismo z dnia 12 kwietnia 2024r. – nienumerowana karta akt ZUS; kserokopia korekt deklaracji ZUS DRA – k. 68 – 96 a.s). Pismem z dnia 29 kwietnia 2024r. organ rentowy poinformował G. B. , że w związku ze stwierdzeniem podlegania przez nią ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2022r. nie jest możliwe wyzerowanie dokumentów rozliczeniowych za miesiące od kwietnia do grudnia 2022r. (pismo organu rentowego z dnia 29 kwietnia 2024r. – k. 56 a.s. i nienumerowana karta akt ZUS) W dniu 2 maja 2024r. G. B. odwołała się od decyzji z dnia 4 kwietnia 2024r., natomiast w dniu 14 maja 2024r. w piśmie skierowanym do organu rentowego, stanowiącym odpowiedź na pismo z dnia 29 kwietnia 2024r., podtrzymała wniosek o przyjęcie korekt deklaracji ZUS DRA (pismo z dnia 14 maja 2024r. – k. 58 a.s.). Pismem z dnia 25 czerwca 2024r. (...) (...) Oddział w G. poinformował G. B. o wyzerowaniu dokumentów rozliczeniowych ZUS DRA za miesiące od kwietnia 2022r. do grudnia 2022r. na podstawie dokumentów złożonych w dniu 12 kwietnia 2024r. (pismo organu rentowego z dnia 25 czerwca 2024r. – k. 59-60 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o wymienione dokumenty, zgromadzone w aktach organu rentowego i w aktach postępowania sądowego oraz na podstawie zeznań ubezpieczonej i świadka A. C. . Powołane dokumenty zostały ocenione jako wiarygodne. Strony nie kwestionowały ich autentyczności ani treści – z wyjątkiem ujawnionej w CEIDG daty zawieszenia działalności gospodarczej. W pozostałym jednak zakresie, to co wynika z dokumentów pozostawało poza sporem. Zeznania ubezpieczonej Sąd ocenił jako wiarygodne. Stanowiły one uzupełnienie ustaleń poczynionych przez ZUS w postępowaniu wyjaśniającym. G. B. przedstawiła w nich okoliczności związane z funkcjonowaniem działalności gospodarczej oraz podała przyczyny podjęcia decyzji o jej zawieszeniu i okoliczności, z powodu których nastąpiło to później niż data faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Z zeznań ubezpieczonej wynikało, że nie dokonała tego we właściwym czasie, ponieważ ustaliła z księgową, że to biuro rachunkowe dopełni tej czynności w CEIDG. W tym jednak zakresie Sąd dał wiarę ubezpieczonej jedynie co do tego, że faktyczne doszło do nieporozumienia pomiędzy nią a księgową, jednak – jeśli chodzi o jej twierdzenia o rzekomym zobowiązaniu się księgowej A. C. do dokonania wpisu o zawieszeniu działalności – to zeznania ubezpieczonej nie były wiarygodne, ponieważ świadek A. C. kategorycznie zanegowała przyjęcie zobowiązania zawieszenia działalności G. B. . Z zeznań księgowej wynika, że z pewnością odbyła się rozmowa z ubezpieczoną na temat zawieszenia działalności, podczas której informowała, że z racji tego, iż nie ma uprawnień do dokonywania zmian wpisów ujawnionych w CEIDG, nie możliwe jest, aby na siebie takie zobowiązanie przyjęła. Sąd - mając na względzie profesjonalny charakter świadczonej przez świadka działalności – ocenił, że to właśnie jej zeznania odnośnie tego, czy rzeczywiście mogła zadeklarować wobec ubezpieczonej dopełnienie formalności w CEIDG, są bardziej wiarygodne. W pozostałym zakresie zeznania ubezpieczonej i świadka nie różniły się i w ocenie Sądu stanowiły spójną i wiarygodną relację co do tego, że temat zawieszenia działalności zaistniał w rozmowach w związku z końcem ulgi mały ZUS plus i brakiem osiągania dochodów z działalności już na dwa lata przed tym, kiedy do rozmowy doszło. Zaznaczyć należy jednak, że nie umknęło uwadze Sądu, że świadek i ubezpieczona odmiennie umiejscawiały w czasie fakt przeprowadzenia takiej rozmowy – księgowa A. C. wskazywała na początek roku 2023, z kolei ubezpieczona na marzec 2022r. W tym zakresie Sąd oparł się na zeznaniach ubezpieczonej, mając na uwadze to, że ostatecznie świadek A. C. – niezależnie od operowania konkretnymi datami – łączyła fakt rozmowy z ubezpieczoną z końcem okresu ulgi mały ZUS plus, a to z kolei przypadało na marzec 2022r. Wobec tego taką datę rozmów o zawieszeniu działalności przyjął Sąd, uwzględniając, że pamięć świadka z uwagi na upływ czasu, szczególnie co do konkretnych dat, może być zawodna. Ponadto, Sąd obdarzając zeznania ww. osób przymiotem wiarygodności miał na uwadze, że ubezpieczona i świadek zgodnie wskazały, iż działalność G. B. , oprócz tego, że nie generowała przychodu, to w sferze dotyczącej kosztów jej prowadzenia, obejmowała jedynie amortyzację i koszty usługi księgowej, za którą A. C. , dbając o swój interes, nadal wystawiała faktury. Brak było natomiast jakichkolwiek kosztów zakupu materiałów koniecznych do świadczenia usług w ramach działalności czy kosztów usług reklamy i marketingu. W ww. zakresie zeznania świadka i ubezpieczonej znalazły potwierdzanie w dowodach z dokumentów – podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2022r., w dokumentach PIT-36 i PIT/B składanych przez ubezpieczoną do Urzędu Skarbowego oraz w sporządzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) zestawieniu przychodów za poszczególne lata, w przedziale od 2017r. do 2022r. Pozostając jeszcze przy ocenie wiarygodności zeznań świadka A. C. , Sąd zwrócił uwagę na wyrażoną przez świadka w sposób dość spontaniczny i szczery charakterystykę wstecznego zawieszenia działalności jako czynności, w której świadek nie widziała cyt.: „nic zdrożnego”, ponieważ – jak wyjaśniła – działalność ta faktycznie nie była wykonywana. Ocena świadka – jako księgowej obsługującej działalność G. B. – wyrażona w zacytowany sposób, oparta była na konkretnych danych, wynikających z dokumentów, które dawały podstawy do wniosków co do tego, czy działalność faktycznie prosperuje. Z tego względu Sąd wskazaną ocenę uwzględnił, zestawiając ją z danymi, na jakie wskazują inne dowody. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie G. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. z dnia 4 kwietnia 2024r., nr (...) , podlegało uwzględnieniu w zakresie, w jakim ubezpieczona faktycznie kwestionowała decyzję. Wprawdzie w odwołaniu wskazała, że skarży ją w całości, jednak ostatecznie stanowisko, jakie prezentowała w toku całego postępowania sądowego wskazuje, że nie zgadza się z tą częścią decyzji, w której ZUS stwierdził, że podlega ubezpieczeniom społecznym jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie, kiedy doszło do zawieszenia działalności, a więc od 1 kwietnia 2022r. do 31 grudnia 2022r. Dla przeprowadzenia prawidłowej analizy we wskazanym zakresie istotne znaczenie mają przepisy ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 1230 ze zm. – dalej jako ustawa systemowa) . Art. 6 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy stanowi, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi. Dotyczy ich także obowiązek podlegania ubezpieczeniu wypadkowemu, bowiem art. 12 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że obowiązkowo takiemu ubezpieczeniu podlegają osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. W myśl art. 8 ust. 6 ustawy systemowej, za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się: 1. 
        osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, z wyjątkiem ust. 6a; 2. 
        twórcę i artystę; 3. 
        osobę prowadzącą działalność gospodarczą w ramach wolnego zawodu: a. 
        w rozumieniu przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, b. 
        z której przychody są przychodami z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych; 4. 
        wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej; 5. 
        osobę prowadzącą publiczną lub niepubliczną szkołę, inną formę wychowania przedszkolnego, placówkę lub ich zespół, na podstawie przepisów o systemie oświaty. Zgodnie z wymogami art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 236), działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Działalność gospodarcza musi więc odpowiadać pewnym cechom - w ujęciu tradycyjnym charakteryzuje się profesjonalnością, samodzielnością, podporządkowaniem zasadzie racjonalnego gospodarowania, celem zarobkowym, trwałością prowadzenia, wykonywaniem w sposób zorganizowany oraz uczestnictwem w obrocie gospodarczym. Właściwości cechujące działalność gospodarczą, które powinny występować łącznie, to działanie stałe, nieamatorskie, nieokazjonalne, z elementami organizacji, planowania i zawodowości rozumianej jako fachowość, znajomość rzeczy oraz specjalizacja (por. np. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1991r., III CZP 40/91, OSNC 1992 Nr 2, poz. 17). Podstawowe znaczenie dla objęcia ubezpieczeniem społecznym ma fakt rzeczywistego wykonywania działalności, na dodatek w sposób ciągły i o charakterze zarobkowym. Działalność gospodarcza to prawnie określona sytuacja, którą trzeba oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych, wypełniających znamiona tej działalności lub ich niewypełniających. Prowadzenie działalności gospodarczej jest zatem kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z tą działalnością związanych, czy też nie. Do powstania obowiązku ubezpieczenia wymagane jest rzeczywiste wykonywanie działalności zarobkowej, realizowanej w sposób zorganizowany i ciągły. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że rozpoczęcie działalności gospodarczej polega na podjęciu w celu zarobkowym działań określonych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001r., II UK 428/00). Samo zaś wykonywanie działalności gospodarczej obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie w celu zarobkowym czynności należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzające do zaistnienia takich czynności gospodarczych (czynności przygotowawcze), np. poszukiwanie nowych klientów, zamieszczanie ogłoszeń w prasie, załatwianie spraw urzędowych. Wszystkie te czynności pozostają w ścisłym związku z działalnością gospodarczą, zmierzają bowiem do stworzenia właściwych warunków do jej wykonywania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005r., I UK 80/05; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006r., I UK 220/05; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011r., II UK 51/11). Również faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej w czasie oczekiwania na kolejne zamówienie lub w czasie ich poszukiwania, nie oznacza zaprzestania prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia społecznego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005r., I UK 80/05, OSNP 2006/19-20/309). Z przepisu art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wynika, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają ubezpieczeniom od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. We wskazanym przepisie ustawodawca określił czasowe granice podlegania obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu, wyznaczając je momentami rozpoczęcia i zaprzestania wykonywania tej działalności. Zaprzestanie działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 13 ust. 4 ustawy systemowej, uchylające obowiązek ubezpieczenia może być okresowe, spowodowane przerwą w jej wykonywaniu. Musi to jednak wiązać się z wolą zaprzestania tej działalności w sposób definitywny, co winno znaleźć formalny wyraz w wyrejestrowaniu działalności z ewidencji działalności gospodarczej, względnie w jej zawieszeniu. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2005r., wydanym w sprawie o sygn. akt I UK 20/05 (OSNP 2006/19-20/2309), wskazał, że wpis w CEIDG nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności, ale prowadzi do domniemania prawnego ( art. 234 k.p.c. ), według którego osoba wpisana do ewidencji jest traktowana jako prowadząca działalność gospodarczą. Domniemanie to może być obalone, co jednak wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu. Racjonalną konsekwencją zaniechania prowadzenia działalności gospodarczej jest bowiem wykreślenie przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej. Dlatego też, brak wykreślenia z ewidencji, chociaż nie decydujący dla ustalenia prowadzenia działalności gospodarczej, nie może być pomijany przy ustalaniu faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2010r., I UK 240/09, Lex nr 585723). Dodatkowo, uwzględniając poglądy judykatury (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2014r., III AUa 759/13, Lex nr 1469388, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2015r., III AUa 1687/14 Lex nr 1711382) pamiętać należy, że sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie można utożsamiać go z podjęciem takiej działalności. Jeżeli więc, mimo formalnego figurowania w ewidencji działalności gospodarczej, ubezpieczony nie wykonywał żadnych usług lub sprzedaży, czy innych czynności, które wchodzą w zakres przedmiotowy działalności ujawnionej w ewidencji, ani nawet nie podejmował takich czynności jak zamawianie towarów, rekrutacja pracowników, poszukiwanie kontrahentów itp., to w konsekwencji należy uznać, że nie do utrzymania jest domniemanie wynikające z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, iż działalność tą ubezpieczony wykonywał (-uje) (rozpoczął jej prowadzenie), a zatem nie może też dojść do objęcia go ubezpieczeniem społecznym w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 oraz art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Analizując to zagadnienie nie można jednak zapominać o obowiązku przedsiębiorcy, jakim jest zadbanie o to, by dane zawarte w rejestrze były prawdziwe. Z tym wiązał się też przepis art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , a obecnie art. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (tekst jedn. Dz. U. 2020r., poz. 2296), który wprowadza zasadę domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Z tego domniemania wynika, że taki przedsiębiorca, który zaniedbał obowiązek uaktualnienia danych w ewidencji, musi się liczyć z tym, że to na nim będzie spoczywał ciężar jego obalenia. Tak też przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, wskazując że wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma charakter dowodowy i stwarza domniemanie faktyczne, że osoby wpisane do ewidencji prowadzą działalność gospodarczą od daty wskazanej w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji do daty określonej w decyzji o wykreśleniu wpisu z ewidencji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2000 roku, II UKN 568/99, OSNAPiUS 2001 nr 22, poz. 678, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2013 roku, III AUa 1928/12, LEX nr 1339313, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 1 marca 2016 roku, III AUa 961/15). Ww. domniemanie oczywiście może być w procesie obalone, jednakże inicjatywa dowodowa w tym zakresie należy do osoby, która z faktu tego wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że z ustaleń Sądu wynika, iż G. B. po zarejestrowaniu działalności gospodarczej w 2017r. rozpoczęła jej prowadzenie i w pierwszych czterech latach osiągała przychód, przy czym w roku 2019 był on niski na tyle, że w ostatecznym rozrachunku działalność pod względem księgowym wykazała po raz pierwszy stratę. Sytuacja taka - pomimo osiągniętego przychodu - powtórzyła się jeszcze w 2020r. Z kolei w kolejnych dwóch latach działalność w ogóle nie generowała przychodu, tylko koszty i straty, które wyniosły odpowiednio w 2021r. – 5.647,48 zł i w 2022r. – 4.945,21 zł. Przy czym podkreślić trzeba, że jeśli chodzi o koszty, to ograniczały się one tylko do kosztów amortyzacji i wartości usługi księgowej. Wcześniej, w czasie kiedy działalność osiągała przychody, kwoty stanowiące koszty były znacząco wyższe. G. B. zatem - skoro początkowo osiągała przychód - to musiała świadczyć sprzedaż swoich produktów, a wobec tego, że były to zaproszenia ślubne, to musiała również ponosić koszt zakupu materiałów potrzebnych do ich wytworzenia, takich jak chociażby papier, tusz czy farby. W związku z tym powinna podlegać ubezpieczeniom społecznym, co zresztą w toczącym się postępowaniu nie było kwestionowane. Ubezpieczona zakwestionowała jedynie objęcie jej ubezpieczeniami społecznymi, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, jedynie w okresie po 31 marca 2022r. Zgromadzony materiał dowodowy faktycznie potwierdził, iż po wskazanej dacie, a nawet już wcześniej – od 2021r., G. B. nie uzyskiwała przychodów, nie ponosiła kosztów bezpośrednio związanych z przedmiotem działalności ani nie świadczyła usług. Do księgowej obsługującej prowadzoną przez nią działalność po 31 marca 2022r. nie trafiały faktury sprzedażowe i zakupowe (z wyjątkiem faktury na usługę księgową, którą sama wystawiała). Ponadto G. B. , nie mając przychodu, nie uiszczała regularnie opłat z usługę księgową, a w ZUS nawarstwiała się zaległość z tytułu składek, z kolei podatek dochodowy – wobec braku przychodu – jako nienależny, nie był odprowadzany. Odnosząc się jeszcze raz do braku przychodu podkreślić należy, że od 2021r. przychód z działalności G. B. stale wynosił 0,00 zł. To świadczy o tym – co już wyżej wskazano – że odwołująca się nic nie sprzedawała, ale istotne jest także to, że okoliczność taka nie była jednorazowa – w jednym tylko roku bądź przez kilka miesięcy, co mogłoby sugerować np. lepsze i gorsze okresy bądź wiązać się z sezonowością przychodów. Taka sytuacja braku przychodów wystąpiła w dłuższej perspektywie czasowej i stan ten istniał aż do momentu wykreślenia działalności, co potwierdza trwałość sytuacji związanej z zaprzestaniem działalności. Dodatkowo, Sąd rozpatrując głębiej przypadek G. B. , przyjął, że fakt braku przychodów – który jak wynika z orzecznictwa nie musi być przesądzający – akurat w odniesieniu do rodzaju działalności, jaką prowadziła, wskazuje na brak prowadzenia sprzedaży i brak podejmowania czynności, które miałyby wygenerować przychód. Jak już było wskazane, ubezpieczona prowadziła sprzedaż samodzielnie tworzonych zaproszeń ślubnych, które – zgodnie z obecnymi trendami – są poddawane szczególnej personalizacji i realizowane pod konkretne zamówienie, zatem gdyby chciała coś sprzedać, musiałaby najpierw nabyć materiały o konkretnej przydatności, tj. szczególny rodzaj papieru, czy konkretne elementy ozdobne w określonej kolorystyce – celem wytworzenia z nich zaproszeń zgodnych z zamówieniem. Gdyby to faktycznie robiła, to jak wskazują zasady logiki i doświadczenia życiowego, to miałaby faktury potwierdzające poniesione koszty oraz uzyskałaby choćby niewielki przychód. Tymczasem ubezpieczona od marca 2022r., ale i wcześniej, faktycznie już niczego nie sprzedała, na to wskazują roczne zeznania podatkowe PIT 36 za 2022r., zestawienie przychodów z uwzględnieniem roku 2021 i roku 2022 oraz dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, które od 2021r. w pozycji przychody zawierają kwoty „0,00 zł”. Dodatkowo warto podkreślić, że - uwzględniając lata 2019 - 2020 z uwagi na niski przychód i duże koszty jego uzyskania oraz rok 2021, kiedy przychodu nie było w ogóle - zawieszenie działalności w 2022r. było racjonalne i uzasadnione – szczególnie w sytuacji, gdy zbiegało się to dodatkowo z końcem ulgi mały ZUS plus. Sąd Apelacyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2016r. (III AUa 848/16, Lex nr 2087882) wskazał co prawda, że ewentualny brak zysku (dochodu) nie może przesądzać o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, ale inaczej należy oceniać sytuację, kiedy mamy do czynienia z działalnością wykazującą brak jakiegokolwiek przychodu oraz niewykonanie czynności czy transakcji w ramach działalności gospodarczej. Definicja przychodu jest definicją ustawową, określoną w ustawie z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 74, poz. 397) oraz w ustawie z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350). Uwzględniając wskazany pogląd oraz przywołaną definicję przychodu, Sąd Okręgowy przyjął, że okoliczności faktyczne ustalone w przedmiotowej sprawie wskazują niezbicie, że już w latach 2021 – 2022, poza składaniem dokumentów podatkowych, brak było jakiegokolwiek innego przejawu aktywności G. B. w ramach działalności gospodarczej. W tej sytuacji czynność składania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych deklaracji ZUS DRA za miesiące od kwietnia do grudnia 2022r. i zgłoszenie do ubezpieczeń z nowym kodem od 1 stycznia 2023r. (co jak zostało wyjaśnione, było wynikiem nieporozumienia płatnika i biura rachunkowego), jak też fakt opłacenia w lipcu 2022r. składek do ZUS, które - jak wyjaśniła ubezpieczona - dotyczyły zaległych składek z czasu, gdy jeszcze działalność funkcjonowała, tj. za okres styczeń – marzec 2022r, czy wreszcie sam status aktywnej działalności w CEIDG , nie mogą być dowodem, jak chce organ rentowy, że działalność była kontynuowana. Zdaniem Sądu, działalność gospodarcza, mimo wciąż figurującego wpisu w CEIDG o jej prowadzeniu, nie była faktycznie wykonywana, a wsteczne dokonanie wpisu o jej zawieszeniu w realiach sprawy znajduje usprawiedliwienie. Art. 24 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców ( tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz. 162 ) stanowi w ust. 1 i 2, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następują na wniosek przedsiębiorcy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. W przypadku przedsiębiorcy wpisanego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej i trwa do dnia wskazanego w tym wniosku albo we wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej albo do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego. Z cytowanych przepisów wynika, że data rozpoczęcia zawieszenia (podobnie jak i wznowienia) działalności gospodarczej może być wcześniejsza (jednakże w przypadku daty zawieszenia nie wcześniejsza niż data rozpoczęcia prowadzenia działalności, a w przypadku daty wznowienia nie wcześniejsza niż data rozpoczęcia zawieszenia prowadzenia działalności), taka sama bądź przyszła niż data złożenia wniosku do CEIDG. Warto wskazać, iż art. 24 ustawy – Prawo przedsiębiorców nie zawiera regulacji, jak w przypadku nieobowiązującego już art. 14a ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , który wprost wskazywał, iż okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej, nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku. Na wniosek przedsiębiorcy data rozpoczęcia zawieszenia (podobnie jak i wznowienia) działalności gospodarczej może być więc skracana bądź wydłużana (przy uwzględnieniu minimalnego 30-dniowego okresu zawieszenia). To oznacza zatem, iż w przedmiotowej sprawie ubezpieczona – z uwagi na aktualnie obowiązujące przepisy – miała pełne prawo, by zawiesić działalność gospodarczą z datą wsteczna, tym bardziej że jak wskazują zgromadzone dowody co najmniej od momentu, od kiedy zawiesiła działalność, a więc od 1 kwietnia 2022r. działalności gospodarczej już nie prowadziła. Stan ten formalnie potwierdziła składając w lutym 2023r. wniosek o zawieszenie działalności, z tym że jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, już w marcu 2022r. działalność planowała zawiesić, do czego wówczas nie doszło z uwagi na nieporozumienie z biurem rachunkowym. Podsumowując, Sąd uwzględniając poglądy judykatury, ale przede wszystkim okoliczności konkretnego przypadku, który podlegał analizie, doszedł do przekonania, że ubezpieczona od 1 kwietnia 2022r., a więc od daty, którą wskazała w CEIDG, nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej i pomimo że wpisu o zawieszeniu dokonała dopiero w lutym 2023r., to nie ma podstaw, by przyjmować, że w ciągu całego 2022r. miała tytuł, by podlegać ubezpieczeniom jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu, tego rodzaju stanowisko nie pozostaje w sprzeczności z zacytowanymi poglądami orzecznictwa, ponieważ Sąd, mając orzecznictwo na uwadze, rozważył stan faktyczny przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę istotne okoliczności takie jak powody zaniechania ujawnienia zmian wpisu w CEIDG, permanentny brak przychodów od 2021r. oraz nie mniej ważny charakter działalności, jaką ubezpieczona prowadziła i wreszcie to, że wpis ma charakter deklaratoryjny, a domniemanie z niego wynikające zostało w toku postępowania sądowego skutecznie obalone. Wobec powyższego, odwołanie podlegało uwzględnieniu. Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że G. B. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom w okresach od 2 października 2017r. do 31 października 2019r., od 1 listopada 2019r. do 31 grudnia 2019r. i od 1 stycznia 2020r. do 31 marca 2022r., natomiast nie podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom w okresie od 1 kwietnia 2022r. do 31 grudnia 2022r. Sąd na podstawie art. 98 k.p.c. zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w G. na rzecz G. B. kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od daty uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Wskazana kwota stanowiąca stawkę minimalną została ustalona na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023r., poz. 1935). sędzia Agnieszka Stachurska