I UK 181/05

Sygn. akt I UK 181/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 stycznia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krystyna Bednarczyk 
 
 
w sprawie z odwołania Z. K. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. 
o emeryturę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r., 
kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. 
z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
U Z  A S A D N I E N I E 
 
                   Wnioskodawca Z. K.  wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego – 
Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 12 stycznia 2005 r. III AUa 
…/03 w sprawie o wcześniejszą emeryturę, którego to prawa mu odmówiono z 
uwagi na to, że zatrudnienie na stanowisku mistrza oddziału spedycyjno-
przeładunkowego nie jest pracą w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 
ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), gdyż 
stanowisko to nie jest wymienione w wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady 
Ministrów z dnia 8 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników 
zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. 
Nr 8, poz. 43 ze zm.). Kasację oparł na podstawie naruszenia prawa materialnego 
a jako okoliczność uzasadniającą jej rozpoznanie  wskazał potrzebę wykładni 

 
 
2 
przepisów rozporządzenia „czy stanowiska wymienione w wykazie odczytywać 
należy literalnie, a w wypadku stwierdzenia czy osoba ubiegająca się o emeryturę 
na podstawie art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z 
Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie zajmowała stanowiska jednobrzmiącego z 
zapisem wykazu, lecz stanowisko o identycznych cechach jak wymienione w 
wykazie, to dopuszczalna jest odmowa przyznania jej statusu pracy w warunkach 
szczególnych w okresie zajmowania tego stanowiska. Podkreślić należy, iż w 
sprawie niniejszej doszło do rozbieżnych poglądów Sądów orzekających, bowiem 
Sąd Okręgowy w K. uznał, że wnioskodawca pracował w  warunkach szczególnych, 
zaś Sąd Apelacyjny nie podzielił tego stanowiska”. 
                   Oceniając podstawy przyjęcia kasacji do rozpoznania lub odmowy jej 
przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 3931 §  1 k.p.c. stanowi, 
że Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w 
sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne i nie istnieje potrzeba wykładni 
przepisów 
prawnych 
budzących 
poważne 
wątpliwości 
lub 
wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie sądów. Odmienne orzeczenia sądu pierwszej i drugiej 
instancji w sprawie, w której wniesiono kasację, nie są rozbieżnościami w 
orzecznictwie sądów, o których mowa w tym przepisie. O rozbieżności w 
orzecznictwie można mówić wówczas, gdy funkcjonują w nim dwa lub kilka 
pełnoprawnych poglądów na tle tych samych uregulowań prawnych. Nie jest 
natomiast taką rozbieżnością odmienna ocena dokonana przez różne sądy 
konkretnego stanu faktycznego. Nie ma także potrzeby dokonania wykładni 
wskazanych w kasacji przepisów, gdyż przepis § 4 powołanego rozporządzenia 
reguluje podniesioną kwestię w sposób jednoznaczny – uzależnia prawo do 
emerytury w wieku niższym od wymaganego od wykonywania przez określony 
okres pracy na jednym ze stanowisk wymienionych w wykazie A. Jest więc 
oczywistym, że praca wykonywana na stanowisku niewymienionym w tym wykazie 
nie uprawnia do skorzystania z prawa do wcześniejszej emerytury. Skoro regulacja 
ta nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, nie zachodzi potrzeba dokonania 
wykładni prawa. 
                   Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c. 
odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.