I UK 125/14

Sprawa dotyczyła prawa ubezpieczonego J. N. do emerytury na podstawie przepisów o pracy w szczególnych warunkach. Sąd Okręgowy przyznał mu prawo do emerytury, opierając się na zeznaniach świadków, którzy potwierdzili, że pracował on jako monter konstrukcji żelbetowych w szczególnych warunkach przez wymagany okres. Sąd Apelacyjny zmienił ten wyrok, oddalając odwołanie. Sąd ten uznał, że świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę, które potwierdzało pracę w szczególnych warunkach, było wiarygodne jedynie w części dotyczącej okresu do 31 grudnia 1978 r. na stanowisku montera. W pozostałym okresie, od 1 stycznia 1979 r. do 10 stycznia 1989 r., ubezpieczony pracował na stanowisku "olkiciarza", polegającym na zatykaniu szpar między płytami żelbetowymi przy użyciu kitu. Sąd Apelacyjny uznał, że taka praca nie jest pracą w szczególnych warunkach w rozumieniu przepisów, a zeznania świadków potwierdzające inny zakres obowiązków w spornym okresie zostały uznane za niewiarygodne w konfrontacji z dokumentacją pracowniczą. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną ubezpieczonego, podzielając stanowisko Sądu Apelacyjnego. Podkreślono, że praca "olkiciarza" nie jest pracą przy montażu konstrukcji żelbetowych na wysokości, a jedynie czynnością pomocniczą wykonywaną po zakończeniu montażu. Sąd Najwyższy odniósł się również do kwestii dowodowych, w tym oceny świadectwa pracy i zeznań świadków, stwierdzając, że Sąd Apelacyjny prawidłowo ocenił materiał dowodowy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający