I UK 1/05

Sygn. akt I UK 1/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 maja 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Roman Kuczyński 
 
 
w sprawie z odwołania S. M. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T. 
o rentę rodzinną z tytułu wypadku przy pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r., 
kasacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. 
z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
1. odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania 
2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w K. na 
rzecz adw. K. K. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów 
nieopłaconej 
pomocy 
prawnej 
świadczonej 
z 
urzędu 
w 
postępowaniu kasacyjnym. 
 
                                        
Uzasadnienie 
 
  
Wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w K.oddalił apelację S. M. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 17 grudnia 2002 r, którym oddalone zostało 
jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. odmawiającej 
przyznania ubezpieczonej prawa do renty rodzinnej. 

 
 
2 
Kasacja ubezpieczonej zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów   
postępowania – w szczególności art. 233 § 1 k.p.c., art. 278 k.p.c., art. 286 k.p.c. w 
związku z art. 232 k.p.c., art. 241 k.p.c. i art. 382 k.p.c. 
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje istotne 
zagadnienie prawne - odnoszące się do wykładni i zastosowania wyżej 
wymienionych przepisów. 
 
      Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 
    
    Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 3933 k.p.c. podlega dalszej 
kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują 
okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a 
mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na 
przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły 
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 10 maja 2001r.,II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także 
potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je 
wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze 
sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone 
orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się 
jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy 
sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie 
przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność 
postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze 
pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co 
podlega ocenie w ramach przedsądu. 
     Oceniając kasację wniesioną przez ubezpieczona Sąd Najwyższy nie dopatruje 
się  występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. 
W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki 
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią 

 
 
3 
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich 
stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia 
zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu 
faktycznego.  
  
  Aktualne w tej sprawie jest stanowisko Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 
16 kwietnia 1997, II UKN 55/97 (OSNP 1998/3/95) uznające, że odmowa 
przeprowadzenia w postępowaniu apelacyjnym dowodu z dalszych biegłych nie 
stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej skoro sąd drugiej instancji w 
przekonujący i logiczny sposób odmowę tę uzasadnił, wyjaśniając dlaczego dowód 
nie był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto wskazać trzeba, że nie jest 
naruszeniem art. 233 par. 1 k.p.c. oparcie ustaleń na opinii biegłych lekarzy jeżeli 
opinie te są jednoznaczne i nie wymagają uzupełnienia ani dalszego wyjaśnienia. 
(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2001 r., II UKN 497/00). Odnosząc 
się do zarzutu naruszenia art. 286 k.p.c. wskazać należy, że wyżej wymieniony 
przepis nie budzi wątpliwości w dotychczasowej judykaturze sądowej i został 
dostatecznie wyjaśniony; miedzy innymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 
września 2001r., II UKN 547/00, OSNP 2003/11/277; w wyroku Sądu Najwyższego 
z dnia 5 września 2001, II UKN 547/00, OSNP 2003/11/277 oraz w wyroku Sądu 
Najwyższego z dnia 4 sierpnia 1999r., I PKN 20/99, OSNP 2000/22/807. Z analizy 
powyższych orzeczeń należy przyjąć, że sąd na podstawie art. 286 k.p.c. nie ma 
obowiązku wezwania biegłych w celu złożenia ustnych wyjaśnień, gdy pełnomocnik 
strony na rozprawie apelacyjnej nie zgłaszał zastrzeżeń do opinii pisemnej, a 
dokonanie tej czynności pozostawione jest uznaniu sądu i powinno wynikać z 
okoliczności sprawy. Podobnie należy rozumieć potrzebę powołania w sprawie 
nowego biegłego, czego nie uzasadnia niezadowolenie strony z dotychczas 
złożonych opinii. 
 
Zatem kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które 
ani nie budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w praktyce. 
Z  powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości 
naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności 
postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do 
rozpoznania.