I SPP/Go 58/22

I SPP/Go 58/22 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2022-12-06
Data wpływu
2022-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Zbigniew Kruszewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
SPP - Utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie.
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 260
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt I SPP/Go 58/22 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy wydanego w sprawie ze skargi M.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2013 roku postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Uzasadnienie
M.A., reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego R.J., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, skarżący złożył wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, na dwóch formularzach PPF, których w całości nie wypełnił. Pierwszy formularz, który wpłynął do tut. Sądu 13 września 2022 r., wypełniony został w rubrykach od 1 do 4 i 15, drugi, z datą wpływu do Sądu 15 września 2022 r. - wypełniony jedynie w rubrykach od 1 do 4.
Z uwagi na tożsamą treść żądania, drugi z wniosków dołączono do sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt I SPP/Go 58/22.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2022 r. pełnomocnika skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wypełnionego i podpisanego przez skarżącego formularza PPF (rubryki od 5 do 15), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie wraz z kopią formularza została odebrana przez pełnomocnika skarżącego w dniu 6 października 2022 r., zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał z dniem 13 października 2022 r.
Zarządzeniem z dnia 26 października 2022 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek M.A. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wyjaśnił, że skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie nadesłał prawidłowo wypełnionego formularza PPF.
Od ww. zarządzenia pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw zarzucając naruszenie art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym
i przedwczesnym pozostawieniu ww. wniosku bez rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazał, że skarżący niewątpliwie znajduje się w trudnej sytuacji, bowiem posiada wysokie zaległości z tytułu podatku akcyzowego, opłaty paliwowej, podatku VAT. Względem skarżącego prowadzone są postępowania egzekucyjne, w trakcie których dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. Nadto zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty przedłożone przez skarżącego wystarczające do przyznania mu prawa pomocy
w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, w tym m.in. zeznanie podatkowe PIT-36L za 2021 r., zestawienie sald i obrotów firmy M. za 2021 rok oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego [...]., [...] i [...]. oraz zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a).
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
W postępowaniu przed sądem administracyjnym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a). Wniosek musi przy tym obejmować oświadczenie strony o stanie majątkowym i dochodach oraz zawierać dokładne dane o stanie rodzinnym (art. 252 § 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt postępowania dot. prawa pomocy wynika, że złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został wypełniony w zakresie oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym skarżącego (rubryki 5-15 urzędowego formularza). Jak wskazano wcześnie, złożenie takiego oświadczenia jest wymogiem formalnym wniosku, a jego brak uniemożliwia orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy. Stąd przewodniczący wydziału zasadnie wezwał skarżącego do uzupełnienia braku wniosku, a wobec niezastosowania się do wezwania, referendarz sądowy w zgodzie z art. 257 p.p.s.a. wniosek, wobec nieuzupełnienia braku formalnego, pozostawił bez rozpoznania.
Na tę ocenę nie mogło mieć wpływu sformułowane w sprzeciwie twierdzenie o przedłożeniu przez wnioskodawcę dokumentów wystarczających do przyznania mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Nieodpuszczalne jest bowiem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 28/15).
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.