I SO/WA 13/24

I SO/Wa 13/24 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Gabriela Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Sygn. powiązane
III OZ 44/25 - Postanowienie NSA z 2025-02-18
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 55 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. H. o wymierzenie Prokuratorowi Prokuratury [...] grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Prokuratorowi Prokuratury [...] grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Prokuratora Prokuratury [...] na rzecz wnioskodawcy M. H. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
M. H. (dalej: "wnioskodawca") pismem z 8 sierpnia 2023 r. wniosła
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie,
na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej: "p.p.s.a.", Prokuratorowi Prokuratury [...] (dalej: "Prokurator") grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Powyższy wniosek został doręczony Prokuratorowi w dniu 30 sierpnia 2023 r.
W odpowiedzi Prokurator wskazał, że skarga na bezczynność (bez daty) może dotyczyć składania fałszywych zeznań w toku postępowania przed Prokuraturą w postępowaniu o sygn. akt [...]. Podał, że w sprawie tej postanowieniem z 13 września 2019 r. odmówiono wszczęcia śledztwa - na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania karnego. Pokrzywdzona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, na skutek którego Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z 16 listopada 2019 r. utrzymał ww. postanowienie w mocy. Prokurator stwierdził również, że kolejne pisma składane przez wnioskodawcę potraktowano jako wnioski w trybie § 285 ust. 1 i 2 regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.
Postanowieniem z 29 stycznia 2024 r. sygn. akt I SO/Wa 16/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotowy wniosek. Sąd stwierdził, że skoro niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność prokuratora w zakresie spraw rozpatrywanych w ramach postępowania karnego, to niedopuszczalne jest wymierzenie prokuratorowi grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M. H.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OZ 289/24 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał, że nawet uzasadnione przekonanie, że skarga jest niedopuszczalna nie zwalnia organu od obowiązku jej przekazania wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego, albowiem, to nie organ, lecz sąd dokonuje oceny przekazanej mu skargi pod względem formalnym, a także pod kątem jej dopuszczalności. NSA podkreślił, że wyłączną przesłanką orzeczenia
o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.) jest niewypełnienie obowiązków procesowych określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, niezależnie od tego czy działanie lub zaniechanie tego organu podlega kognicji sądów administracyjnych. Okoliczność zatem ewentualnej niedopuszczalności skargi nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, bada jedynie terminowość przekazania skargi.
Pismem z 26 września 2024 r. M. H. ponownie wniosła o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi
się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa
w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania
się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny.
Artykuł 55 § 1 p.p.s.a., na mocy którego złożono wniosek o wymierzenie grzywny ma na celu zdyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. i zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego.
Odnosząc się na wstępie do argumentów organu zawartych w odpowiedzi
na skargę, należy zauważyć, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OPS 1/23 wskazano,
że dopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art.
55 § 1 p.p.s.a., w sytuacji, gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna.
W konsekwencji organ, do którego złożono skargę na bezczynność
w rozpoznaniu zawiadomienia jest stroną postępowania sądowego. Natomiast kwestię, czy organ ten jest podmiotem (organem w znaczeniu funkcjonalnym) obowiązanym w rozumieniu przepisów prawa do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zainicjowanej wnioskiem/pismem strony, z uwagi na przedmiot postępowania z wniosku o ukaranie karą grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., można rozstrzygnąć dopiero podczas rozpatrywania skargi wniesionej w sprawie. Takiej oceny nie może dokonywać podmiot, do którego skarga jest kierowana, lecz może uczynić to wyłącznie Sąd. Stanowisko takie wielokrotnie wyrażano w judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 21 lutego 2019 r. sygn. akt I OZ 105/19 stwierdził, że przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy uważa, że nie jest organem w rozumieniu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen zasadności skargi i żądania
jej przekazania. To dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać tych ocen i ustalić, czy skarga, będąca pismem kierowanym do sądu, mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Tym samym żadna z powoływanych przez organ okoliczność nie zwalnia go z obowiązku przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi wraz z odpowiedzią na skargę. Stanowisko w tym przedmiocie jest utrwalone w judykaturze (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 czerwca 2010 r. sygn. I OZ 495/10; 11 stycznia 2011 r. sygn. I OZ 996/10; 21 sierpnia 2013 r. sygn.
akt I OZ 698/13, 15 maja 2018 r. sygn. akt I OZ 454/18).
Wskazać także należy, że w powołanej wyżej uchwale III OPS 1/23, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny ma na celu przymuszenie organu do nadesłania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w określonym terminie. Dopiero wymuszenie tego obowiązku daje podstawę do rozpoznania sprawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności skargi, jakkolwiek o charakterze formalnym, to jednak kończy postępowanie sądowoadministracyjne. Nie byłoby to możliwe, gdyby organ nie wypełnił swoich obowiązków z art. 54 § 1 p.p.s.a. NSA wskazał, też że nie zawsze jest oczywiste, że sprawa nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Gdyby uznać, że w sprawie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie akt sprawy można dokonywać oceny, czy sprawa jest sprawą z zakresu administracji publicznej, to mogłoby dochodzić do sytuacji, że sąd rozpoznający sprawę wymierzenia grzywny mógłby uznać, iż nie jest to sprawa z zakresu administracji publicznej zaś sąd rozpoznający skargę mógłby wyrazić odmienny pogląd. Tym samym w ocenie Sądu argumenty organu dotyczące odrzucenia wniosku o wymierzenie grzywny, w związku ze stwierdzeniem organu, że skarga jest niedopuszczalna nie mogą odnieść skutku.
Przechodząc zatem do oceny zasadności wniosku o wymierzenie organowi grzywny, zauważyć należy, że miało miejsce niezastosowanie się organu do obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Skarga strony na bezczynność organu, została wniesiona do organu w dniu 20 czerwca 2023 r. Organ zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I wzywany był do nadesłania skargi oraz wyjaśnienia czy skarga znajduje się w Prokuraturze. Pismem z 18 września 2023 r. złożył stosowne wyjaśnienia, wskazując jednocześnie, że nie odnotował wpływu przedmiotowej skargi na bezczynność. Należy zauważyć, że z treści nadesłanej przez skarżącą w załączeniu do wniosku o wymierzenie organowi grzywny kserokopii skargi (k. 4) wynika, że została skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej [...]. Prokurator oryginału skargi nie przekazał do dnia dzisiejszego. Uznać zatem należy, że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek skarżącej za uzasadniony
i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i okoliczności sprawy, w której organ błędnie uznał,
że skarga skarżącej skierowana jest do niego. Przedstawiona przez organ argumentacja nie usprawiedliwia niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi Sądowi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.