I SO/Ke 1/26

I SO/Ke 1/26 - Postanowienie WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2026-02-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Magdalena Stępniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono wymierzenia grzywny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par 1, art. 54 par 1 i 2, art. 55 par 1, art. 154 par  6, art. 171
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Stępniak po rozpoznaniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. G. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Kielcach za nieprzekazanie skargi w terminie p o s t a n a w i a odmówić wymierzenia grzywny.
Uzasadnienie
Reprezentowana przez pełnomocnika E. G. (wnioskodawczyni) złożyła 30 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny z uwagi na brak przekazania do sądu administracyjnego skargi na bezczynność tego organu.
W uzasadnieniu wniosku E. G. wskazała, że 2 września 2024 r. złożyła za pośrednictwem organu skargę na bezczynność, która nie została przekazana zgodnie z dyspozycją zawartą w piśmie. Nadto podniosła, że niniejsza sprawa została rozstrzygnięta postanowieniem tut. Sądu z 11 grudnia 2025 r., gdzie Sąd uznał skargę za zasadną. Pomimo powyższego organ w dalszym ciągu nie przekazał skargi z 2 września 2025 r. do WSA w Kielcach, co czyni niniejszą skargę za zasadną.
W odpowiedzi na wniosek organ przy piśmie z 9 stycznia 2026 r. wyjaśniło, że 28 października 2025 r. w odpowiedzi na skargę Kolegium przy piśmie znak: SKO PO 41/4158/893/25 (znak: I SO/Ke 4/25) przekazało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przedmiotową skargę z 1 września 2025 r. (dowód: k. 197-203) wraz z całością akt sprawy. Nadto wyjaśniło, że złożoną skargę na bezczynność potraktowało jako ponaglenie na niezałatwienie sprawy w rozpoznaniu odwołania A. C. oraz K. C. od decyzji z 15 kwietnia 2025 r. wydanej przez Burmistrza Gminy W. w sprawie ustalenia E. G. podatku rolnego za rok 2025; odmowy ustalenia podatku rolnego na rok 2025 A. C. oraz K. C..
Mając zatem powyższe na uwadze, Kolegium podkreśliło, że niewątpliwie akta sprawy znak: SKO PO 41/2259/718/2025 przedłożone Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przy piśmie z 29 października 2025 r. do sprawy I SO/Ke 4/25 zawierały skargę na bezczynność SKO złożonej przez pełnomocnika strony 2 września 2025 r. (data wpływu 4 września 2025 r.).
W aktach administracyjnych sprawy (k. 203) nr SKO PO 41/4158/893/25 przekazanych do WSA w Kielcach znajduje się sporna skarga na bezczynność opatrzona datą 1 września 2025 r. (4 września 2025 r. data wpływu do SKO w K.). Nadto w udzielonej odpowiedzi na skargę opatrzonej datą 28 października 2025 r. do sprawy sygn. akt I SO/Ke [...] Kolegium wyjaśniło, że skargę E. G. z 1 września 2025 r. potraktowało jako ponaglenie na niezałatwienia sprawy w rozpoznaniu odwołania A. C. i K. C. od decyzji organu instancji w sprawie podatku rolnego za 2025 r.
Sporna skarga E. G. na bezczynność Kolegium z 2 września 2025 r. SKO w K. została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Ke 4/26 i oczekuje na rozpoznanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Wniosek o ukaranie organu grzywną nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jego kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Z art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., I OZ 996/10).
W rozpoznawanej w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożony przez skarżącą wniosek o wymierzenie grzywny SKO w K. dotyczy ponownego wymierzenia temu organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu z 2 września 2025 r. (4 września 2025 r. data wpływu do organu). Nadto odnotowania wymaga, że postanowieniem z dnia 11 grudnia 2025 r. sygn. akt I SO/Ke 4/25 WSA w Kielcach wymierzył SKO w K. grzywnę w wysokości 200 złotych za nieprzekazanie skargi z dnia 2 września 2025 r.
Podkreślenia w powyższym kontekście wymaga, że celem wniosku o wymierzenie grzywny jest spowodowanie, aby organ przekazał sądowi skargę wraz z aktami sprawy. Tylko wówczas możliwe będzie urzeczywistnienie prawa rozpoznania sprawy przez sąd w rozsądnym terminie. Funkcją wniosku o wymierzenie grzywny jest więc przede wszystkim dyscyplinowanie organu, aby wykonał obowiązki nałożone ustawą. Grzywna stanowi również represję i ma walor prewencyjny. Mając na uwadze dyscyplinujący charakter wniosku o wymierzenie grzywny, nie sposób przyjąć, że grzywna raz wymierzona oznacza, że kolejny wniosek w tym zakresie jest niedopuszczalny. Takie rozumowanie prowadziłoby wprost do ograniczenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Organ bezkarnie mógłby nadal pozostawać w zwłoce, a skarżący utraciłby instrumenty do zwalczania dalszego łamania prawa przez organ. Ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Przedmiotem kolejnego wniosku jest dalsza opieszałość organu, która nie stanowiła przedmiotu pierwotnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. (zob. Postanowienie NSA z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 419/12).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skoro WSA w Kielcach już wymierzył grzywnę organowi za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu z dnia 2 września 2025 r. postanowieniem z 11 grudnia 2025 r., zaś akta sprawy wraz ze sporną skargą zostały przekazane tut. Sądowi - to kolejny wniosek o wymierzenie grzywny z 30 grudnia 2025 r. nie zasługiwał w ocenie sądu na uwzględnienie. Otóż mimo istnienia prawnej możliwości jego ponownego złożenia oraz możliwości powtórnego wymierzenia organowi grzywny za zwłokę w przekazaniu akt sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę - w realiach sprawy nie znajduje on usprawiedliwienia. Mimo, że akta sprawy wskazują wprawdzie zaniedbania organu, lecz zostały już one ocenione przez Sąd, co skutkowało wymierzeniem jemu grzywny postanowieniem z 11 grudnia 2025 r. Ponowny wniosek będący obecnie przedmiotem rozpoznania wpłynął do tut. Sądu, wówczas gdy akta sprawy wraz ze skargą strony na bezczynność SKO z 2 września 2025 r. zostały już przekazane. Nadto wyjaśnienia wymaga, że skarga po jej zarejestrowaniu i nadaniu numeru [...] oczekuje na rozpoznanie (wyznaczono posiedzenie niejawne na dzień 19 marca 2026 r.). Zatem wymierzona poprzednio grzywna podziałała na organ w sposób dostatecznie mobilizujący. Organ ten chociaż z pewnym uchybieniem terminu, ale bez dodatkowych ponagleń, dopełnił wszystkich obowiązków przewidzianych w art.54 § 2 p.p.s.a. Zastosowana sankcja spełniła więc swoją funkcję. W tych okolicznościach sprawy odmowę ponownego wymierzenia organowi grzywny uznać należy za usprawiedliwioną.
Mając wszystko to na uwadze sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej, o czym orzeczono na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z 54 § 2 p.p.s.a.