I SAB/Wr 17/25

I SAB/Wr 17/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-02-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Tomasz Trybuszewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 3 i pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. H. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ząbkowicach Śląskich w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 września 2025 r. postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21.11.2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał K. H. (dalej: Strona, Skarżący) do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ząbkowicach Śląskich, przez:
a) podpisanie skargi bądź nadesłanie prawidłowo podpisanego odpisu skargi (do Sądu nadesłano skargę wniesioną za pośrednictwem e- Urzędu Skarbowego),
b) złożenie dowodu wniesienia ponaglenia.
W wezwaniu Sąd wskazał, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stronę pouczono również, że może wnieść skargę do Sądu za pośrednictwem operatora pocztowego (tradycyjnie) lub elektronicznej skrzynki podawczej (e-PUAP), lub osobiście w biurze podawczym Sądu.
Opisane wyżej wezwanie zostało wysłane na wskazany w skardze adres zamieszkania Strony. Pomimo dwukrotnego awizowania (pierwsze w dniu 25 listopada 2025 r., drugie w dniu 3 grudnia 2025 r.) Skarżący nie podjął wskazanej korespondencji.
W związku z powyższym na podstawie art. 67 § 1 i art.73 § 1 - § 4 p.p.s.a. w/w wezwania zostało uznane przez Sąd za skutecznie doręczone Stronie w dniu 9 grudnia 2025 r. (wtorek) (koperty wraz z wezwaniami i adnotacją operatora pocztowego - w aktach sądowych ).
Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 16 grudnia 2025 r. (wtorek). Strona w wyznaczonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi wskazanych w wezwaniu Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast w myśl art.46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać jej podpis.
Przepis art. 46 § 2a p.p.s.a. stanowi natomiast, że w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (art. 46 § 2b p.p.s.a.). Kwestia nieopatrzenia załączników do formularza pisma ogólnego przesyłanego do sądu za pomocą środków komunikacji elektronicznej jednym z rodzajów podpisu elektronicznego była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z 6 grudnia 2021 r. I FPS 2/21 przesądził, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Tożsamy problem prawny występuje w niniejszej sprawie. W sprawie skarga do tutejszego Sądu została sformułowana w załączniku do formularza pisma ogólnego złożonego za pomocą kanału komunikacji elektronicznej jakim jest e-Urząd Skarbowy. Jak wynika z akt sprawy pismo ogólne zostało opatrzone kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną Szefa Krajowej Administracji Skarbowej natomiast załącznik do tego pisma, czyli skarga do WSA nie zawierała ww. kwalifikowanej pieczęci elektronicznej. Sąd podkreśla również, że skarga złożona przez Stronę nie została, zgodnie z art. 46 § 2a p.p.s.a., podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2025 r. I FSK 1176/25, CBOSA). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis art. 58 §3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie - jak już wyżej wskazano - termin do uzupełnienia braków formalnych skargi (poprzez podpisanie skargi) bezskutecznie upłynął w dniu 16.12.2025 r.
Dodatkowo Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Skarga w niniejszej sprawie nie została poprzedzona ponagleniem, o którym stanowi art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Wyczerpanie toku instancji przez wniesienie ponaglenia jest w myśl przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący, będąc wezwanym do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia przed złożeniem skargi, nie przedłożył go. Termin do wykazania wyczerpania toku instancji upłynął więc bezskutecznie.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.